ဆားပုလင္း မင္းေမာင္ ႏွင့္ အရပ္ကူပါ လူ၀ိုင္းပါ

အခန္း (၁၄)
“လက္စားေခ်ၿပီ ..“
တစ္ေန႔သ၌ သူရိယသတင္းစာ၏ ေၾကညာက႑တြင္ ေအာက္ပါ ေၾကညာေလး တစ္ခုပါလာေလ၏။
“ ဗဦးထုပ္ကို လ၀န္းႀကီးနဲ႔ ကိုမလဲခ်င္ ကန္ေတာ္ႀကီးမွာ ဘဲေက်ာင္းရင္းသာ မွာစရာမ်ား ေတြ႔လို႔ေတာ့ၿဖင့္ ၿပည္ေတာ္၀င္မယ္ “
စံပယ္ျဖဴသည္ အဆိုပါ စာသားေလးကို ေတြ႔လိုက္သည္ႏွင့္ သူမ၏ ေသြးေတြသည္ ပြက္ပြက္ဆူလာ၏။ သူမ ငါးႏွစ္သမီးအရြယ္က ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရသည့္ အျဖစ္ဆိုးသည္ မေန႔တစ္ေန႔ကလို မ်က္၀န္းတြင္ ျပတ္ျပတ္သားသား ျပန္ျမင္ေယာင္လာေလ၏။ ခ်က္ခ်င္းပင္ ထကာ သိမ္းဆည္စရာမ်ားကို သိမ္းဆည္းၿပီး သူမႏွင့္အတူ ေနသည့္ ဦးႀကီးေမာင္ႏွင့္ ေဒၚေဒၚျမကို ႏႈတ္ဆက္သည္။ ကိစၥတစ္ခုေၾကာင့္ ရန္ကုန္ကို အားခ်င္းသြားရမည္ဟု မယုတ္မလြန္ ေျပာကာ ေန႔ခ်င္းထြက္မည့္ ခရီးသည္တင္ကားႏွင့္ လိုက္ပါလာခဲ့ေလ၏။ ရန္ကုန္အေရာက္တြင္ ႏွင္းဆီႏွင့္ ႀကိဳတင္ခ်ိန္းဆိုထားခဲ့သည့္ ဗဟန္းဘက္က သီလရွင္ ေက်ာင္းတစ္ခုတြင္ တည္းခုိကာ ေစာင့္ဆိုင္းေလ၏။ သူမ ေရာက္ရွိၿပီး ေနာက္တစ္ရက္အၾကာတြင္ ႏွင္းဆီသည္ သူမတည္းခိုရာ ဇရပ္သို႔ ေရာက္ရွိလာေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ႏွင္းဆီကို ျမင္လိုက္သည္ႏွင့္ ..
“ႏွင္းဆီ .. သူငယ္ခ်င္း … ဗလကို နင္ဘယ္လိုေတြ႔တာလဲ ..“ ဟု အေဆာတလ်င္ ေမးေလ၏။ ႏွင္းဆီသည္ ကြဲကာခဲ့တာ ၾကာၿပီျဖစ္သည့္ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သူ၏ လက္ကိုဆြဲကာ ဇရပ္ေထာင့္သို႕ ေခၚလာၿပီးလွ်င္ ..
“ေျဖးေျဖးေပါ့ စံပယ္ျဖဴရယ္ … မေလာပါနဲ႔ … နင္ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေရာက္တာ့မွာပါ… နင့္ ဘက္ကသာ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ရင္ဆိုင္ဖို႔ပဲ လိုေတာ့တယ္ .. “ ဟု ၾကမ္းျပင္တြင္ ထိုင္ခ်ရင္း ေျပာေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူႏွင့္ အတူ၀င္ထိုင္လိုက္ရင္း တည္ၾကည္ေလးနက္ေသာ အၾကည့္ႏွင့္ ႏွင္းဆီကို ၾကည့္၏။ လက္သီးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားၿပီး ..
“ငါ့ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး .. ဒီလူယုတ္မာ ႏွစ္ေယာက္ကို လက္စားေခ်ဖို႔ … အသက္ရွင္ေနခဲ့တာပဲ ႏွင္းဆီ …ငါ ဘာကိုပဲ ေပးဆပ္ရ ေပးဆပ္ရ .. ယုတ္စြအဆံုး အသက္ေသခ်င္ေသပေစ .. အေဖနဲ႔ အေမအတြက္ လက္တုန္႔ျပန္ရမွာပဲ .. “ ဟု ဆိုေလ၏။ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သူ၏ တင္းမာျပတ္သားေသာ စကားကို အၾကားတြင္ ႏွင္းဆီသည္ စိတ္ေက်နပ္သြားေလ၏။ သူမ စံုစမ္းေထာက္လွမ္းထားလို႔ရသည့္ ဗလႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ အခ်က္အလက္မ်ားကို တစ္ခုခ်င္း ရွင္းျပေလ၏။
“နင့္ရဲ ႔ ရန္သူေတာ္ႀကီးက … အေၾကာင္းတစ္ခုခုေၾကာင့္ထင္တယ္ … ကံဘဲ့မွာ ဇာတ္ျမဳပ္ၿပီး ေနတာပဲ … ဒါေပမယ့္ ငါတို႔ တြက္ထားတဲ့ အတိုင္း ဒီလူႀကီးက မိန္းမ၀ါသနာကိုေတာ့ မစြန္႔လႊတ္ႏိုင္ဘူး .. ရန္ကုန္ၿမိဳ႔က နာမည္ႀကီး ဇိမ္ခန္းေတြကို ဆက္သြယ္ၿပီး ဇိမ္မယ္ေတြနဲ႔ အပတ္တိုင္းလိုလိုကို ေပ်ာ္ပါးေလ့ ရွိတယ္ … ငါက ငါ့အဆက္အသြယ္နဲ႔ ငါ နာမည္ႀကီး ဇိမ္ခန္းတစ္ခု ျဖစ္တဲ့ တာ၀တိ ံသာကို ဆက္သြယ္ၿပီး စံုစမ္းၾကည့္ေတာ့ သူနဲ႔ ေပ်ာ္ပါးဖူးတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ဆီကေန သတင္းရေတာ့တာပဲ … အဲဒါနဲ႔ ငါက သူဇာတ္ျမဳပ္ေနတဲ့ အိမ္နားကို သြားၿပီးေတာ့ေတာင္ စနည္းနာေသးတယ္ … ငါသိရသေလာက္ အပတ္စဥ္ .. အဂၤါေန႔ဆို ဒီလူကက တာ၀တိ ံသာကို သြားေလ့ရွိတယ္ဟ …နင္ ဘယ္လိုလုပ္ခ်င္လဲ .. စံပယ္ျဖဴ…“
ႏွင္းဆီ၏ စကားဆံုးသြားသည္ႏွင့္ စံပယ္ျဖဴသည္ ေက်နပ္သြားဟန္ႏွင့္ ေခါင္းကို ညိတ္၏။
“ဟုတ္ၿပီ .. ႏွင္းဆီ .… ဒါဆိုရင္ေတာ့ ဒီလိုလုပ္မယ္ … ငါ ဇိမ္မယ္ အျဖစ္ ဟန္ေဆာင္ၿပီး … သူနဲ႔၀င္ေတြ႔မယ္ …အခုဟာက ဗလသတင္းပဲ သိေသးတာ မွတ္လား … ေနာက္ထပ္ ဒႆရဲ ႔သတင္းကိုပါ ရေအာင္ စံုစမ္းရမယ္ .. “ ဟု ေျပာေလ၏။ ႏွင္းဆီသည္ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သူ၏ အႀကံအစည္ကို သေဘာက်စြာျဖင့္ ..
“အဲဒါ ေကာင္းတယ္ .. စံပယ္ .. နင္ဒီေလာက္ ေစာင့္လာၿပီးမွေတာ့ .. ေလာမေနနဲ႔ … က်န္တဲ့တစ္ေယာက္ရဲ ႔ အေၾကာင္းကိုပါ ရေအာင္ ႏိႈက္ထုတ္ရမွာ … ေတာ္ၾကာေန လမ္းစေပ်ာက္သြားမွာ စိုးရတယ္… “ ဟု ေထာက္ခံေျပာဆိုေလ၏။ ထို႔ေနာက္ စံပယ္ျဖဴသည္ ႏွင္းဆီ၏ ဆက္သြယ္ေပးမႈႏွင့္ပင္ တာ၀တိ ံသာ ဇိမ္နန္းပိုင္ရွင္ ေဒၚက်င္တီႏွင့္ သြားေရာက္ေတြ႔ဆံုေလ၏။ ေဒၚက်င္တီသည္ စံပယ္ျဖဴ၏ ရုပ္ရည္ကို ျမင္လိုက္သည္ႏွင့္ ေမးျမန္းမေနေတာ့ပဲ သူမ ႀကိဳက္သည့္ ဘယ္အခ်ိန္မဆို လာေရာက္အလုပ္လုပ္ႏိုင္ေၾကာင္း ေျပာဆိုကာ လက္ခံေလ၏။ ဤသို႔ႏွင့္ စံပယ္ျဖဴသည္ အားလံုးျပင္ဆင္ၿပီးေနာက္ အႏွစ္ႏွစ္အလလက ေစာင့္ဆိုင္းခဲ့ရသည့္ ရန္သူေတာ္ႀကီးကို လက္စားေခ်ရန္ အဂၤါေန႔ ေရာက္ဖို႔သာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနေတာ့ေလ၏။
စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီအႀကံက ေအာင္ျမင္သည္ဟုပင္ ဆိုရေပမည္။ ဦးဘမ်ဳိး တျဖစ္လဲ ဗလသည္ သူလာေနက်အခ်ိန္ျဖစ္ေသာ အဂၤါေန႔၌ တာ၀တိ ံသာသို႔ အေရာက္တြင္ စံပယ္ျဖဴကို ျမင္ျမင္ခ်င္း သေဘာက်သြား၏။ စံပယ္ျဖဴကလည္း ျမင္ယံုႏွင့္ သေဘာက်ေလာက္ေအာက္ကို ျပင္ဆင္ထားျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ဗလသည္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ယမင္းရုပ္ေလးပမာ လွပေနသည့္ စံပယ္ျဖဴ၏ နံပါတ္ကို ေျပာကာ အျပင္ေခၚထုတ္သြားရန္ ပိုက္ဆံေခ်လိုက္၏။ ထို႔ေနာက္ စံပယ္ျဖဴ၏ ခါးေလးကို ဖက္ကာ တာ၀ိတိ ံသာမွ ထြက္ခြာလာခဲ့ေလ၏။ သူကိုယ့္သူလည္း ဒီေလာက္လွပသည့္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေပ်ာ္ပါးရေတာ့မည့္ အျဖစ္အတြက္ အေပ်ာ္ႀကီး ေပ်ာ္ေနမိ၏။ အဆိုပါ ယမင္းရုပ္ကေလးသည္ သူ႔အတြက္ ေသမင္းတမန္ ျဖစ္ေနလိမ့္မည္ဟုေတာ့ သူ မေတြးမိပါ။
ႏွင္းဆီသည္ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႀကိဳတင္စည္း၀ါးရိုက္ကာထားသည့္အတိုင္း ဇိမ္ခန္း၏ ေရွ႔တြင္ ျမင္းလွည္းသမားဟန္ အေယာင္ေဆာင္ကာ ေစာင့္ေနေလ၏။ ဦးဗလသည္ အဆင္သင့္ရွိသည့္ ျမင္းလွည္းေပၚသို႔တက္ကာ သူ႔အိမ္လိပ္စာကို ေျပာ၍ ႏွင္းဆီကို လိုက္ပို႔ခုိင္းေလ၏။ ျမင္းလွည္းတံခါးကို ပိတ္ၿပီး အထဲ၀င္လိုက္သည္ႏွင့္ စံပယ္ျဖဴကို သူ႔ရင္ခြင္ထဲ ဆြဲသြင္း၏။ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို သူ႔လက္ႏွစ္ဖက္က ထြားစြင့္ေနသည့္ သူမ၏ ရင္ႏွင္မႊာဆီ ေရာက္လာ၏။
“အို .. အကိုႀကီးကလည္း .. သိပ္ၾကမ္းတာပဲ … ျဖည္းျဖည္း ညွစ္ပါ .. နာတယ္ … “ ဟု စံပယ္ျဖဴသည္ ညဳညဳတုတုႏွင့္ ဗလကို မ်က္ေစာင္းထိုးကာ ေျပာလိုက္၏။ စိတ္ထဲကမူ …
“လူယုတ္မာႀကီး …. အခုေတာ့ .. အသားယူထားဦးေပါ့ … နင့္ အေဖာ္ ဒႆရဲ ႔ အေၾကာင္းကို သိလို႔ကေတာ့ နင့္ကို သတ္ၿပီသာမွတ္ .. “ ဟု ေဒါသေတြ အလိပ္လိုက္ထြက္ကာ ႀကိမ္းေမာင္းေနမိ၏။ သူမစိတ္ကို သူမ မနည္းထိန္းထားရသည္။ စိတ္ထင္တိုင္း မလုပ္ရပဲ ခ်ဳပ္ထိန္းထားရသျဖင့္ သူမ၏ ကိုယ္ကေလးရွိ အသားမ်ားသည္ တဆတ္ဆတ္ႏွင့္ တုန္ခါေနေလ၏။ ဗလကေတာ့ ဒါကို မသိေခ်။ တာ၀ိတိ ံသာကလူေတြ ေျပာလိုက္၍ စံပယ္ျဖဴကို အသစ္ကေလးမွန္းသိေနရာ သူ႔အကိုင္အတြယ္ေၾကာင့္ ေကာင္မေလး တုန္ေနသည္ဟု ထင္ကာ သေဘာက်ေနေလ၏။
စံပယ္ျဖဴသည္ အေတာ္ပင္ ဒုကၡေရာက္ေနသည္။ သူမစိတ္ႏွင့္ သူမသာဆိုလွ်င္ ဗလကို အခုပင္ လက္စေဖ်ာက္ကာ ဇီ၀ိန္ေျခြပစ္လိုက္ခ်င္ၿပီ ျဖစ္သည္။ သု႔ိေသာ္ အခုထက္ထိ ေျခရာမခံမိေသးသည့္ ဒႆ၏ သတင္းကို သိခ်င္ေနသည္က တစ္ေၾကာင္း၊ ဗလကိုလဲ ဘုမသိ ဘမသိႏွင့္ ေသသြားသည္ မျဖစ္ေစခ်င္သည္က တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ အခ်ိန္ေကာင္းကိုသာ စိတ္ရွည္ရွည္ႏွင့္သာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနရ၏။ ဗလကေတာ့ စံပယ္ျဖဴ ဘာေတြေတြးေနသည္ကို မသိပါ။ သူ၏ လက္ေတြက သူမ၏ တကိုယ္လံုးကို ေျပးသြားကာ ေဆာ့ကစားေနေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ စိတ္ထိန္းထားသည့္ ၾကားက သူမ၏ ေသြးသားေတြက ဖိုဓါတ္ႏွင့္ အေတြ႔တြင္ တခ်က္တခ်က္ သတိလြတ္သြားေသး၏။ ဗလ၏ လွ်ာၾကမ္းႀကီးႏွင့္ လက္ၾကမ္းႀကီးေတြေၾကာင့္ သူမခမ်ာ ဗ်ည္းအကၡရာေတြႏွင့္ စကားမေျပာႏိုင္ပဲ သရအကၡရာေတြသာ သံုးႏႈန္းေနရေလသည္။
“ရာဂ်ဴးေရ .. ငါပါကြ .. တံခါးဖြင့္ေဟ့ ..“
ဗလ၏ ျပတင္းေပါက္မွ ေခါင္းျပဴကာ လွမ္းေအာ္သံႏွင့္အတူ ျမင္းရထား ရပ္သြားမွ စံပယ္ျဖဴသည္ အသိျပန္၀င္လာ၏။ ဖရိုဖရဲ ျဖစ္ေနသည့္ တကိုယ္လံုးကို အသားက်ေအာင္ ျပန္ျပင္ရင္း အျပင္ကို လွမ္းအကဲခတ္ၾကည့္မိ၏။ ႏွင္းဆီေျပာခဲ့သည့္အတိုင္း ကံဘဲ့က ဦးဘမ်ဳိး၏ အိမ္ကို ေရာက္လာသည္ ျဖစ္ရမည္။ ၿခံေစာင့္ ဒရ၀မ္ကုလားက တံခါးဖြင့္ေပးသည္တြင္ ႏွင္းဆီသည္ အိမ္မႀကီးကို သြားရာ လမ္းကေလးအတိုင္း ေမာင္းလာၿပီး ႏွစ္ထပ္အိမ္ႀကီး၏ ဆင္၀င္ေအာက္တြင္ ျမင္းရထားကို ရပ္ေပးေလ၏။
“လာေလ.. အခ်စ္ကေလး … အကိုႀကီးရဲ ႔ ခ်စ္ဗိမာန္ကို ေရာက္ၿပီ … ဆင္းေလကြယ္ .. ဟီး .. ဟီး ..“
ဗလသည္ မ၀ံ့မရဲ ျဖစ္ေနေသာ ပံုစံဖမ္းထားသည့္ စံပယ္ျဖဴကို ၾကည့္ကာ သေဘာက်စြာ ရယ္ရင္း ျမင္းရထားေအာက္ကေန လက္ကမ္းကာ ေပးေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ဗလ၏ လက္ကိုဆြဲကာ ျမင္းရထားေပၚက လွမ္းဆင္းလိုက္ရင္း ႏွင္းဆီကို တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္၏။ ႏွင္းဆီက မသိမသာ ေခါင္းကေလး ဆတ္ျပလိုက္သည္ကို ေတြ႔ရ၏။ ထို႔ေနာက္ သူမသည္ ခါးက်င္က်င္ေလးကို ဖက္ကာ ဆြဲေခၚေနသည့္ ဗလႏွင့္ အတူ အိမ္ႀကီးထဲသို႔ လိုက္ကာ ၀င္လာခဲ့ေလသည္။
ဦးဗလသည္ စံပယ္ျဖဴကို အေပၚထပ္ရွိ သူ၏ အိပ္ခန္းထဲသို႔ပင္ တန္းကာ ေခၚသြား၏။ အခန္းထဲ ေရာက္သည္ႏွင့္ သူသည္ စကားတစ္ခြန္းမွ မဆိုေတာ့ေခ်။ သားတစ္ေတြ႕သည့္ စြန္ရဲတစ္ေကာင္လိုပင္ စံပယ္ျဖဴ၏ အလွအပေတြကို ထိုးသုတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေလ၏။ မိနစ္ပိုင္းအတြင္း သူတို႔ႏွစ္ဦးကိုယ္မွ အ၀တ္ေတြက ကုတင္အႏွံ႔ ျပန္႔က်ဲသြား၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ မတတ္သာသည့္ အဆံုး မထူးေတာ့ဘူးဆိုသည့္ စိတ္ႏွင့္ ဗလအႀကိဳက္ကို လိုက္ေလ်ာလိုက္၏။ အားကုန္ထုတ္ကာ ႀကိဳးစားပမ္းစား လုပ္ေဆာင္ေနသည့္ ဗလကို တီတီတာတာႏွင့္ပင္ ညည္းညဴကာ ေျမွာက္ေပးေလ၏။ ဗလသည္ စံပယ္ျဖဴကို သေဘာအက်ႀကီး က်ကာ လုပ္ေနရင္းႏွင့္ ေဘာက္ဆူး ေကာင္းေကာင္းေပးမည္ဟု စကားစလာ၏။ ထိုအခါမွ စံပယ္ျဖဴသည္ သူမ တလွည့္အေပၚက လုပ္ေပးမည္ဟု ဆိုကာ ပံုစံ ေျပာင္းရန္ ေတာင္းဆိုလိုက္သည္။ ဗလလဲ တာထြက္ကတည္းက ဒုန္းစိုင္းႀကဲလာသူမို႔ အနည္းငယ္ ေမာေနသလို ျဖစ္ေနေလရာ စံပယ္ျဖဴေျပာတာကို လက္ခံၿပီး ပက္လက္လွန္ကာ လွဲေပးလိုက္ေလ၏။
”အခ်စ္ကေလး … မင္းကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္စြဲသြားၿပီ …. မင္း လက္ခံမယ္ ဆိုရင္ … အကိုႀကီး တစ္ခု ကမ္းလွမ္းမယ္ …“
ဗလသည္ စံပယ္ျဖဴ၏ မို႔ထြားကာ အေပၚေအာက္ လႈပ္ခါေနသည့္ ရင္ႏွစ္မႊာကို လက္ျဖင့္ ေအာက္ကေန ပင့္ကာ ညွစ္ရင္းေျပာ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ မ်က္လံုးေလး ေမွးကာ မခို႕႔တရို႕ၾကည့္ရင္း …
“ေျပာေလ .. အကိုႀကီး .. ဘာလုပ္ေပးရမွာလဲ …“ ဟု ေမးေလသည္။ စိတ္ထဲမွလည္း ဒႆအေၾကာင္း စကားမစပ္မိရင္ေတာင္ ေျဗာင္ဖြင့္ေမးလိုက္ေတာ့မည္ဟု ဆံုးျဖတ္ထားလိုက္ေလသည္။
“ဒီလို … အခ်စ္ကေလးေရ … အကိုႀကီးမွာ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ ရွိတယ္ .. သူကလည္း အကိုႀကီးလို မိန္းမလွေလးေတြကို စိတ္၀င္စားတယ္ … အဲဒါ အခ်စ္ကေလး စိတ္၀င္စားရင္ … သူနဲ႔ ေပးေတြ႕ခ်င္လို႔ …“
“အင္း .. ေတြ႔မယ္ေလ … ဘယ္ေတာ့ေတြ႔ရမွာလဲ ..သူ႔နာမည္က ဘယ္သူလဲ“
စံပယ္ျဖဴသည္ ဟန္ပင္မေဆာင္ႏိုင္ပဲ အေလာတေကာ ေမးမိ၏။ ေမးၿပီးမွ သူမေလာသြားမွန္း သိသည္။ ေတာ္ေသး၏။ ဗလသည္ သတိမမူမိပဲ ..
“သူ႔နာမည္က ဦးကံေကာင္းတဲ့ …ေရႊဂံုတိုင္မွာေနတာ ..“ ဟု ေျဖလိုက္ေလ၏။ စံပယ္ျဖဳသည္ သူမ ၾကားခ်င္သည့္ နာမည္ မဟုတ္သျဖင့္ စိတ္ပ်က္သြားေလ၏။ စိတ္ရွည္ရွည္ မထားႏိုင္သည့္ အဆံုး အခ်ိန္ၾကၿပီဟု ဆံုးျဖတ္ကာ …
“ဒီမွာ .. ဗလ .. ဒႆ ဘယ္မွာလဲ …“ ဟု သံျပတ္ႏွင့္ ေမးေလ၏။ ဦးဘမ်ဳိးသည္ ကြက္ခနဲ မ်က္ႏွာပ်က္သြားၿပီး စံပယ္ျဖဴကို ၾကည့္ကာ ..
“မင္း … မင္း .. ဘယ္သူလဲ .. “ ဟု အံ့ၾသတႀကီး ေမးေလ၏။ ထိုအခါ စံပယ္ျဖဴသည္ ဗလ၏ မ်က္ႏွာကို စူးစိုက္ၾကည့္ကာ ..
“ၿမိဳင္သာၿမိဳ႕ကေလးက စံပယ္ရိပ္ၿငိမ္ စံအိမ္ကိုေတာ့ ရွင္မွတ္မိဦးမွာေပ့ါ .. “ ဟု တစ္ခြန္းခ်င္း ေျပာေလ၏။ ဦးဗလသည္ စံပယ္ျဖဴကို မယံုႏိုင္ေသာ အၾကည့္ႏွင့္ ၾကည့္၏။ ခ်က္ခ်င္းပင္ အသိ၀င္ကာ စံပယ္ျဖဴကို ရန္ျပဳရန္ ကုန္းထေလ၏။ သို႔ေသာ္ စံပယ္ျဖဴသည္ ဗလထက္ ျမန္၏။ အႏွစ္ႏွစ္ အလလက က်င့္လာခဲ့သည့္ သူမ၏ လက္၀ါးေစာင္းသည္ ေလထက္ျမန္သည့္ အလွ်င္ႏွင့္ ဗလ၏ လည္မ်ဳိကို ျဖတ္ရိုက္လိုက္ေလ၏။ ဗလခမ်ာ အိပ္ယာေပၚက ထခ်ိန္ေတာင္ မရလိုက္ပဲ စံပယ္ျဖဴကို မ်က္လံုးႀကီး ျပဴးၾကည့္ကာ အသက္ေပ်ာက္သြားေလေတာ့၏။
ထို႔ေနာက္တြင္မူ စံပယ္ျဖဴသည္ ေလပူတစ္ခ်က္ကို မႈတ္ထုတ္ရင္း သက္ျပင္းခ်ကာ ေမြ႔ယာေပၚကာ ဆင္းေလ၏။ အ၀တ္အစားေတြ ျပန္၀တ္ၿပီးေနာက္ ခပ္လွမ္းလွမ္းက မွန္တင္ခံုကို အျမင္တြင္ ေလွ်ာက္သြားကာ သူမကိုယ္ကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ျဖစ္ေအာင္ ျပဳမူေလ၏။ အေရးထဲ မွန္က သူမမ်က္ႏွာႏွင္ ့တေျပးတည္း ျဖစ္မေန၍ ျပန္ညီေအာင္ ခ်ိန္လိုက္ရေသး၏။ အားလံုးၿပီးစီးေသာအခါ သူမ စိတ္ကူးရွိထားသည့္ အတိုင္း လက္ကိုင္အိတ္ထဲတြင္ ထည့္လာခဲ့သည့္ စံပယ္ပန္းတစ္ဆုပ္ကို ဦးဗလ၏ ကုတင္ေပၚသို႔ ပစ္က်ဲလိုက္ေလ၏။ ထို႔ေနာက္ အခန္းေထာင့္တြင္ အသင့္ရွိေနသည့္ မီးအိမ္ကိုသြားယူကာ ျပတင္းေပါက္ေန ႏွင္းဆီကို အခ်က္ျပကာ ေခၚလိုက္ေလေတာ့သည္။ ႏွင္းဆီ၏ ျမင္းလွည္းက ျပန္လွည့္လာသည္ကို ေတြ႔လိုက္သည္ႏွင့္ သူမသည္ ကုတင္ေပၚတြင္ ဆန္႔ဆန္႔ႀကီး ျဖစ္ကာ ေသဆံုးေနသည့္ ဗလကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ကာ ထြက္လာခဲ့ေတာ့ေလသည္။
“စံပယ္ျဖဴ .. ငါ တစ္ခု စဥ္းစားမိတယ္ဟ … ဗလက ဦးကံေကာင္းလို႔ ေျပာေပမယ့္ … အဲဒါက ဒႆ ျဖစ္ေနမလား မသိဘူး ေနာ္ … သူတို႔က နာမည္ေတြ ေျပာင္းထားႏိုင္တယ္ မွတ္လား ..“
အထက္ပါ စကားကိုေတာ့ ဦးဘမ်ဳိးကို လက္စားေခ်ၿပီး ျပန္အလာတြင္ ႏွင္းဆီက စဥ္းစားကာ စံပယ္ျဖဳကို ေျပာခ်င္း ျဖစ္ေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ျပန္လမ္းစေပ်ာက္ၿပီဟု ေတြးထားရမွ ႏွင္းဆီ၏ စကားတြင္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အလင္းေရာင္ ျပန္သန္းလာေလ၏။ ႏွင္းဆီ ေျပာတာ ဟုတ္ႏိုင္သည္ဟု တြက္ၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔ကစ၍ သူမသည္ မနက္မိုးလင္းကေန မိုးခ်ဳပ္သည္အထိ ေရႊဂံုတိုင္ဘက္သို႔ သြားကာ ဒႆကို လိုက္ရွာေလေတာ့သည္။ ညဘက္တြင္မူ ႏွင္းဆီႏွင့္ အတူ သူမသည္ စတင္ေနၿပီ ျဖစ္သည္ ့က်ဳိကၠဆံ ဘုရားပြဲသို႔ ေရာက္လာၾကေသာ ဦးႀကီးေမာင္ႏွင့္ ေဒၚေဒၚျမတို႔ကို ကူကာ အေၾကာ္ေရာင္းေပးေလ၏။
သူမ ကံေကာင္းသည္ ဆိုရေပမည္။ သံုးရက္ေျမာက္ေန႔၌ ေရႊဂံုတိုင္ရွိ (xxxx) လမ္းသို႔ စနည္းနာရန္ အေရာက္တြင္ ဖို႔ဒ္ကားေလးတစ္စီးသည္ ကုန္းတက္လမ္းေလးအတိုင္း ေမာင္းတက္လာသည္ကို ေတြ႔ရေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ကားေခါင္းခန္းတြင္ ကားေမာင္းလာသူကို ေတြ႔လိုက္သည္ႏွင့္ ထိတ္ခနဲ ျဖစ္သြား၏။ တစ္သက္တာလံုး မ်က္စိထဲ စြဲေနသည့္ လူတစ္ေယာက္မို႔ ဒႆကို ျမင္ျမင္ခ်င္း မွိတ္မိ၏။ ဒႆ၏ ကားက သူမေဘးမွ ျဖတ္ကာ ကုန္းထိပ္က ၿခံတစ္ၿခံ အေရာက္တြင္ ခ်ဳိးေကြ႔ကာ ၀င္သြားသည္ကို ေတြ႔ရေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ဒႆ၏ ၿခံေရွ႔တြင္ မေယာင္မလည္လုပ္ကာ အကဲခပ္ၾကည့္၏။ တေအာင့္ေလာက္ၾကာမွ သူမသည္ ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးထူးစြာႏွင့္ ျပန္လာခဲ့ေလ၏။
ေနာက္တစ္ေန႔တြင္မူ စံပယ္ျဖဴသည္ သူမႀကိဳတင္ ႀကံစည္ထားသည့္အတိုင္း အဆိုပါလမ္းသို႔ ေဆာလ်င္စြာ သြားကာ ေစာင့္ဆိုင္းေနေလ၏။ ဒႆ၏ ကားက လမ္းေဒါင့္ခ်ဳိးကို အျဖတ္တြင္ သူမသည္ ပုန္းကြယ္ေနရာမွ ထြက္ကာ ကားေရွ႔ႏွင့္ တိုက္မိခ်င္ေယာင္ ဟန္ေဆာင္လိုက္ေလ၏။ ခ်ိန္ဆၿပီး လုပ္လိုက္သည္မို႔ သူမသည္ ေျမႀကီးေပၚတြင္ ေခြခနဲ လဲက်သြားေသာ္လည္း ဘာမွေတာ့ မျဖစ္။ ဒႆခမ်ာေတာ့ သူ႔ကားႏွင့္တိုက္မိသြားသည္ထင္ကာ ကားေပၚကေန ဆင္းလာကာ လမ္းေဘးတြင္ လဲေနသည့္ စံပယ္ျဖဴကို ေျပးေပြ႔ေလ၏။ ခ်က္ခ်င္းပင္ သူ႔အသိ ေဆးခန္းကို လိုက္ပို႔ေပးမည္ဆိုကာ ေတာင္းပန္ေျပာဆိုေလ၏။ စံပယ္ျဖဴက မျငင္းပဲ လက္ခံလိုက္ေလ၏။
စံပယ္ျဖဴသည္ အႀကံႏွင့္မို႔ အခ်ိန္ပိုင္းတိုေလးအတြင္းပင္ ဒႆႏွင့္ ရင္းႏွီးမႈကို ရယူလိုက္သည္။ ဒႆကလည္း ဗီဇရွိသူပီပီ ေခ်ာေမာလွပသည့္ စံပယ္ျဖဴကို စားခ်င္ေနသည္မို႔ လိုတာထက္ပို၍ ဂရုစိုက္ျပေလ၏။ ေဆးခန္းက အျပန္တြင္ အိမ္တိုင္ယာေရာက္ လိုက္ပို႔ပါရေစဟု ေတာင္းပန္ၿပီး စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီ ခဏသာမွ် ငွားရမ္းထားသည့္ က်ဳိကၠဆံဘက္က ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ကေလးသို႔ လိုက္လံပို႔ေဆာင္ေလသည္။ မနက္ျဖန္ မနက္တြင္ ေဆးခန္းသြားဖို႔ လာေရာက္ေခၚေဆာင္မည္ဆိုကာ စံပယ္ျဖဴကို ႏႈတ္ဆက္၍ ျပန္သြားခဲ့သည္။
ထို႔ေန႔ညက စံပယ္ျဖဴသည္ စိတ္လႈပ္ရွားမႈေၾကာင့္ ေကာင္းေကာင္းေတာင္ အိပ္မေပ်ာ္ေခ်။ မနက္ျဖန္က်ရင္ ဦးကံေကာင္း တစ္ျဖစ္လဲ ဒႆကို သူမသတ္ရေပမည္။ ႏွစ္ရွည္လမ်ား ေစာင့္ဆိုင္းခံရသည့္ သူမ၏ မိဘႏွစ္ပါးအတြက္ လက္စားေခ်မႈသည္ မနက္ျဖန္တြင္ ထေျမာက္ကာ ေအာင္ျမင္ေပေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ သူမသည္ ႏွင္းဆီႏွင့္ တိုင္ပင္ကာ သူမတို႔ကို ေစာင့္ေလွ်ာက္ခဲ့သည့္ စစၥတာႀကီး ေမရီ ရွိရာသို႔ ျပန္ကာ ဇတ္ျမဳပ္ေနရန္ စဥ္းစားထားေလ၏။ ႏွင္းဆီ ေျပာျပ၍ စီအိုင္ဒီက စံုေထာက္ေတြသည္ ဗလသတ္မႈအတြက္ စံုစမ္းေထာက္လွမ္းေနေၾကာင္း သူမသိရွိထားၿပီးၿပီ ျဖစ္၏။
မနက္ေရာက္သည္ႏွင့္ စံပယ္ျဖဴသည္ ေရကို ၀ေအာင္ အရင္ခ်ဳိး၏။ ထို႔ေနာက္ တကိုယ္လံုးကို ေျခာက္ေသြ႔ေအာင္ ေရသုတ္ၿပီးေနာက္ ႏွင္းဆီ၏ အကူအညီႏွင့္ အသင့္ေဆာင္ထားသည့္ အဆိပ္ကို သူမ၏ ရင္သားႏွစ္ဖက္တြင္ စတင္လိမ္းရန္ ျပင္ဆင္ေလ၏။ စံပယ္ျဖဴ၏ အႀကံက ဒႆကို သူမ၏ အလွအပေတြ ျပကာ ျမဴဆြယ္မည္။ ဒႆတစ္ေယာက္ သူမညႊတ္ကြင္းထဲ ၀င္လာၿပီး သူမႏွင့္ ကာမစပ္ယွက္ဖို႔ ႀကိဳးစားလွ်င္ အဆိုပါ အဆိပ္ သုတ္လိမ္းထားသည့္ ႏို႔ကို အရင္စို႔ခိုင္းရန္ ျဖစ္ေလ၏။ အဆိပ္က သူမကိုယ္ထဲ မျပန္႔ေအာင္ေတာ့ စံပယ္ျဖဴသည္ ဆရာမႀကီး နန္းခင္ေစာ မွာထားသည့္ နည္းအတိုင္း ဖေယာင္းရည္လိုမ်ဳိး အဆီကိုေတာ့ ႀကိဳကာ သုတ္လိမ္းထားေလသည္။ အလံုးစံု ျပင္ဆင္ၿပီးေနာက္ သူမသည္ ဒႆလာေခၚမည့္ အခ်ိန္ကို ေစာင့္ဆိုင္းေနေလ၏။
စံပယ္ျဖဴထင္သည့္အတိုင္း ဒႆသည္ ေဆးခန္းက အျပန္တြင္ သူ႔အိမ္ကို လိုက္လည္ရန္ ေခၚေလ၏။ အႀကံရွိသည္မို႔ စံပယ္ျဖဴသည္ ျငင္းမေနပဲ သူမကပင္ ပေရာပရီလုပ္ကာ ဒႆ ေရွ႔ဆက္တိုးဖို႔အတြက္ လမ္းစဖြင့္ေပးလိုက္၏။ ေရႊဂုံတိုင္က အိမ္အေရာက္တြင္ ဒႆက ေျချမန္လက္ျမန္ႏွင့္ သူမကိုယ္ကို ေပြ႔ဖက္ကာ နမ္းရႈံ႕ လာသည္ကို သူမက အကိုႀကီး ဘာညာႏွင့္ မူႏြဲ႔၍သာ ေနလိုက္ေလ၏။
“လွတယ္ကြယ္ … ညီမေလးက သိပ္လွတာပဲ .. “
ဒႆသည္ အေပၚအကၤ်ီ ခြ်တ္ထား၍ ၀င္း၀ါေနသည္ ့ရင္သားဆိုင္မ်ား ေပၚလြင္ေနသည့္ စံပယ္ျဖဴကို အာသာငမ္းငမ္းႏွင့္ ၾကည့္ကာ ေျပာ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ၾကာမူပါပါ အၾကည္ႏွင့္ ဒႆ၏ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ကာ သူမ၏ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ေမြ႔ယာေနာက္သို႔ လက္ျပန္ေထာက္ကာ ရင္သားေတြကို ၾကြား၀င့္လာေအာင္ ခါးကေလးကို ေကာ့ကာ ျပလိုက္ေလ၏။ ဒႆ၏ မ်က္လံုးႏွစ္ဖက္သည္ ေက်ာက္ပုဇြန္မ်က္လံုးအလား ျပဴးထြက္ကာ ျပဳတ္က်မတတ္ျဖစ္၏။ စံပယ္ျဖဴ၏ အနားကို တိုးကပ္လာ၏။ ထုိအခါ စံပယ္ျဖဴသည္ သူမ၏ ေဖြးႏုေနသည့္ ႏို႔ႀကီးႏွစ္ဖက္ကို ေအာက္ကေန ပင့္ကာ ဆုပ္ကိုင္ေပးၿပီး ..
“အကိုႀကီး … ဒီမွာၾကည့္ပါဦး .. ဒီလိုဆိုရင္ေကာ မလွဘူးလား .. “ ဟု မူႏြဲ႔ကာ ေမးေလရာ ဒႆသည္ တဏွာခုိးေ၀ေနသည့္ မ်က္ႏွာႏွင့္ စကားေတာင္ မျပန္ႏိုင္ပဲ ေခါင္းကိုသာ ညိတ္ျပေလ၏။ အမဲရိုးေတြ႔သည့္ ေခြးႏွယ္ သြားရည္ တျမားျမား ျဖစ္လာၿပီး စူထြက္ေနသည့္ ႏို႔သီးတစ္ဖက္ကို ဖမ္းကာ ဆို႔ေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ဒႆ၏ ပါးစပ္က သူမ၏ ႏို႔ႀကီးတစ္ဖက္ကို လာေရာက္စို႔သည္တြင္ ေက်နပ္စြာ ၿပံဳးလိုက္ေလ၏။ ဒႆ အႀကိဳက္ေတြ႔သြားေအာင္ တဟင္းဟင္း ညည္းျပရင္း သူ၏ေခါင္းကိုကိုင္ကာ ႏို႔အႏွံ ႔ကို ေရာက္ေအာင္ ပို႔ေပးလိုက္ေလ၏။
အခ်ိန္ၾကာၾကာ မေစာင့္လိုက္ရပါ။ ဒႆသည္ စံပယ္ျဖဴ၏ ႏို႔ေတြကို အားရပါးရ စို႔ေနရင္း ရုတ္တရက္ သူ႔လည္ပင္းကို သူုျပန္စမ္းၾကည့္၏။ မ်က္လံုးႀကီးေတြ ျပဴးထြက္လာၿပီး ထထိုင္ေလ၏။ မ်က္ႏွာက ရႈ႔ံမဲ့ေနရင္း စံပယ္ျဖဴကို လက္ညိဳးတစ္ဖက္ထိုးကာ …
“မင္း… မင္း …“ ဟု မပီမသ ေျပာ၏။ လည္ေခ်ာင္းထဲက နာက်င္လာသည့္ ဒဏ္ေၾကာင့္ အသက္ကို ခဲယဥ္းစြာ ရွဴေနရသည္။ စံပယ္ျဖဴသည္ ေအးေအးေဆးေဆးပင္ လွဲေနရာမွ ထသည္။ သူမ၏ အ၀တ္အစားေတြကို ေသေသသပ္သပ္ ျဖစ္ေအာင္ျပန္ျပင္လိုက္ၿပီးေနာက္ ဗလအိမ္တုန္းကအတိုင္း သူမ၏ လက္ကိုင္အိတ္ထဲမွ စံပယ္ပြင့္ေလးေတြကို ႏိႈက္ယူသည္။ ႏႈတ္ခမ္းတလႈပ္လႈပ္ ျဖစ္ကာ တခြီးခြီး ျဖစ္ေနသည့္ ဒႆ၏ မ်က္ႏွာနားကို ကပ္ျပၿပီး ..
“ဒီမွာ ရွင္မေသခင္ေတာ့ … က်မ ဘယ္သူလဲဆိုတာ သိေအာင္ ေျပာျပလိုက္ပါ့မယ္ .. ၿမိဳင္သာၿမိဳ႕ကေလးက စံပယ္ရိပ္ၿငိမ္ကို မွတ္မိေသးရင္ေပါ့ေလ ..“ ဟု ေျပာလိုက္ေလရာ ဒႆသည္ စံပယ္ျဖဴကို မယံုႏိုင္ေသာအၾကည့္ႏွင့္ မ်က္လံုးႀကီး ျပဴးကာ ၾကည့္ေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ တင္းမာေသာ မ်က္ႏွာႏွင့္ ဒႆကို ၾကည့္ရင္း ..
“ဟုတ္တယ္ … ရွင္နဲ႔ ဗလနဲ႔ သတ္လို႔ ေသသြားတဲ့ လင္မယားဟာ က်မ အေဖနဲ႔ အေမပဲ .. ရွင့္ အေဖာ္ ဗလေတာ့ သြားၿပီ .. အခု ရွင္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္ .. ကဲ ေသေပေတာ့ .. “ ဟု ေျပာကာ ဒႆကို လက္၀ါးေစာင္းႏွင့္ ခုတ္ရန္ ရြယ္ေလ၏။ ထိုအခိုက္၌ပင္ ..
“ဦးကံေကာင္းေရ … အလွဴခံဗ်ဳိ ႔… တံခါးဖြင့္ပါဦးဗ် … “ ဆိုသည့္ ေအာ္ေခၚသံမ်ားကို အိမ္ေရွ႔က ၾကားရေလ၏။ တဆက္တည္း သံပန္းတံခါး တဂ်ိမ္းဂ်ိမ္းႏွင့္ လႈပ္ခါသံမ်ားက ဆက္ဆိုင္ထြက္လာေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ရုတ္တရက္ ေၾကာင္သြားသည္။ တဒဂၤမွ် မွင္သက္ကာေန၏။ သူမ သတိျပန္၀င္လာသည့္ အခ်ိန္တြင္ ဒႆသည္ အခန္းေပါက္၀ကေန ထြက္ေျပးသြားၿပီ ျဖစ္သည္။ စံပယ္ျဖဴသည္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ကုတင္ေဘးနားတြင္ ရွိေနသည့္ ပန္းသီးထည့္ထားသည့္ ပန္းကန္ျပားထဲက ဓါးပါးေလးကို ေကာက္ဆြဲကာ အျပင္ကို ေျပးထြက္၏။ အိမ္ေရွ႔၀သို႔ ေျပးသြားသည့္ ဒႆ၏ ေက်ာျပင္ကို ခ်ိန္ကာ သူမသည္ အားကုန္ ပစ္ေပါက္လိုက္ေတာ့ေလ၏။
“ဟင္ .. ဦးကံေကာင္း ….“
“ဟာ .. ဟိုမွာ … အမ်ဳိးသမီး တစ္ေယာက္ ..“
အိမ္ေရွ႔သံပန္းတံခါးတြင္ ရွိေနသည့္ အလွဴခံလာသည့္ လူေတြသည္ စံပယ္ျဖဴကို ျမင္သြားေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ အေျခအေနကို တြက္မိသည္မို႔ တံု႔ဆိုင္းမေနေတာ့ပဲ ခ်က္ခ်င္းပင္ အိမ္ေနာက္ေဘးဘက္သို႔ ေျပးသြားေလ၏။
“ေျပးၿပီဟ .. . လိုက္ .. .လိုက္ေဟ့ …“
“အိမ္ေဘးက ပတ္လိုက္က် ေဟ့ … လူသတ္သမားကို မလြတ္ေစနဲ႔ ..“
ရပ္ကြက္ထဲက အလွဴခံ အဖြဲ႔မွ လူေတြသည္ အိမ္မႀကီးကို ေကြ႔ကာ ေနာက္ေဘးဘက္ကို ေျပးလာၾကသည္။ စံပယ္ျဖဴသည္ အိမ္ေနာက္ေဘး တံခါးကို ဖြင့္ကာ ထြက္လိုက္ခ်ိန္တြင္ သူမ စိတ္ပ်က္သြားသည္။ ဒႆ၏ အိမ္သည္ တစ္အိမ္လံုးကို အုတ္တံတိုင္း ကာရံထားေလသည္။ သူမ ဘာလုပ္ရမည္နည္း။ စံပယ္ျဖဴသည္ ပတ္၀န္းက်င္ကို မ်က္စိရွင္ရွင္ထား၍ ၾကည့္လိုက္ရာ မလွမ္းမကမ္းတြင္ သစ္သီးခူးရန္ေထာင္ထားသည့္ ၀ါးလံုးတစ္ခုကို ေတြ႔ေလ၏။ သူမသည္ မ်က္ႏွာ၀င္းသြားကာ ေထာင္ထားသည္ ၀ါးလံုးကို ျမန္ျမန္ ယူလိုက္ေလ၏။ အိမ္ေဘးနားက လူေတြ ထြက္လာကာ ေနာက္ေဘးဘက္ ေရာက္လာခ်ိန္တြင္ေတာ့ စံပယ္ျဖဴဳသည္ အရွိန္ႏွင့္ ေျပးကာ ၀ါးလံုးကို ေထာက္၍ ၿခံစည္းရိုးကို ခုန္ထြက္လုိက္ေလ၏။ ၿခံစည္းရိုးတစ္ဖက္ကို ေရာက္သြားခ်ိန္တြင္ အရပ္က လူေတြ၏ ၀ိုင္းဖမ္းမႈမွ လက္မတင္ေလး လြတ္သြားသည့္ သူမ၏ အျဖစ္ကို သေဘာက်ကာ အားရ၀မ္းသာ ရယ္ေမာလိုက္မိေလေတာ့သည္ သတည္း။
xxxxxxxxx