ဆားပုလင္း မင္းေမာင္ ႏွင့္ အရပ္ကူပါ လူ၀ိုင္းပါ

အခန္း(၇)
“ ႀကြက္ရွင္တစ္ခု အရင္းၿပဳလို႔ “
ေအာက္ေဖာ္ၿပပါ အေႀကာင္းအရာသည္ ကိုမင္းေမာင္ ေမာ္လၿမိဳင္သို႔ သတင္းစံုစမ္းရန္ ထြက္သြားသည့္ အခိုက္တြင္ ၿဖစ္ပြားသည့္ အၿဖစ္အပ်က္ ၿဖစ္၏။ အမွန္ဆိုရေသာ္ အခုအေႀကာင္းခ်င္းရာသည္ ဦးဘမ်ဳိးအသတ္ခံရမႈႏွင့္ သိပ္မသက္ဆိုင္လွေသာ္လဲ ၎၏ အမႈကို ေဆာင္ရြက္ေနစဥ္အတြင္း ၿဖစ္ခ့ဲရသည့္ ကိစၥၿဖစ္သည့္အၿပင္ ကြ်ႏ္ုပ္၏ တစ္သက္တာတြင္ မွတ္မွတ္ရရ စြဲထင္က်န္ခဲ့သည့္ အၿဖစ္အပ်က္မို႔ အခုလို ေရာကာ ေဖာ္ၿပရၿခင္း ၿဖစ္ပါ၏။
ကြ်ႏ္ုပ္အထက္က ဆိုခဲ့သည့္အတိုင္း ကိုမင္းေမာင္သည္ ရာဂ်ဴးမိန္းမ မိစံပယ္ကို တရားခံထင္ကာ မွား၍ ဖမ္းဆီးထားမႈကို ကာကြယ္ေပးရန္ ကြ်ႏ္ုပ္ႏွင့္ ၎၏ မိတ္ေဆြ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးကို အတူေစလႊတ္ခဲ့ပါ၏။ သို႔ၿဖစ္ရာ ကြ်ႏ္ုပ္ႏွင့္ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးသည္ ဒီရက္ပိုင္းအတြင္း ထိုကိစၥေႀကာင့္ သြားအတူ လာအတူ ၿဖစ္ခဲ့ႀကရ၏။ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအး၏ နန္းဆန္သည့္ အလွႏွင့္ ၿပည့္ၿဖိဳးတင္းရင္းသည့္ ခႏၶာကိုယ္အလွကို မ်က္စိက်မိသည့္ ကြ်ႏ္ုပ္သည္ ေယာက်ာ္းသားတို႔၏ သဘာ၀အတိုင္း ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုႏွင့္ အစခ်ီ၍ တမင္တကာပင္ အေရာ၀င္မိရာ စားအတူ ဘ၀သို႔လဲ ေရာက္ခဲ့ႀကရ၏။ တစ္ခုရွိသည္မွာ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအး ကိုယ္တိုင္ကလဲ ကြ်ႏ္ုပ္၏ ေၿခလွမ္းေတြကို ရိပ္မိေနေပမယ့္ မႏွစ္ၿမိဳ႔ဟန္ မၿပခဲ့ေခ်။ သို႔အတြက္ေႀကာင့္ အခ်ိန္ပိုင္း အနည္းငယ္အတြင္း ႏွစ္ဦးသား အတန္ငယ္ ရင္းႏွီးသည့္ အဆင့္သို႔လဲ တက္လွမ္းခဲ့ၾက၏။ အတန္ငယ္ ရင္းႏွီးသည့္ ဘ၀မွ အတန္ႀကီးႏွင့္ ရင္းႏွီးသည့္ ဘ၀သို႔ မည္သို႔မည္ပံု ေရာက္ရွိခဲ့သည္ကိုေတာ့ ေအာက္တြင္ ေဖာ္ၿပပါမည္။
ဤေနရာတြင္ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအး၏ အေႀကာင္းကို အနည္းငယ္ ရွင္းၿပပါအံ့။ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးကို ေတြ႔ခါစက ၀တ္လံုေတာ္ရလဲၿဖစ္ အရြယ္လဲရေနၿပီမို႔ အိမ္ေထာင္ရွိမည္ဟု ထင္ခဲ့ေသာ္လဲ ေနာက္ပိုင္း စကားစပ္မိ၍ ကိုယ့္အေႀကာင္း သူ႔အေႀကာင္း ေၿပာၿဖစ္ႀကရာ သူမသည္ အိမ္ေထာင္မရွိေသးသည့္ အပ်ဳိႀကီးၿဖစ္သည္ဆိုတာကို သိခဲ့ရ၏။ သို႔ရာတြင္ ရိုးရိုးအပ်ဳိႀကီး မဟုတ္ပဲ ဇႏွင့္ အပ်ဳိႀကီးဆိုတာကေတာ့ ေနာက္ပိုင္း သူမႏွင့္ အကြ်မ္းတ၀င္ၿဖစ္ၿပီး သကလာက်မွ ကြ်ႏ္ုပ္ နားလည္သေဘာေပါက္ခဲ့ရ၏။ ဤအေႀကာင္းမ်ားက အေရးသိပ္မပါလွ၍ ကြ်ႏ္ုပ္ မေဖာ္ၿပေတာ့ပါ။
ကြ်ႏု္ပ္သည္ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးကို အေတာ္ပင္ စိတ္၀င္စားမိ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္တြင္မက ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးကိုယ္တိုင္ကလဲ ေယာက်္ားတကာ စိတ္၀င္စားရေလာက္ေအာင္ အတြင္းပစၥည္း ထယ္၀ါသူမို႔ သူမကို စီအိုင္ဒီ ေခၚသြားစဥ္က ရံုးက လူကုန္ ... မသိမသာေရာ သိသိသာသာပါ ငမ္းက်တာကို ကြ်ႏ္ုပ္က အတူသြားေနသူမို႔ သတိထားမိ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္ကိုယ္တိုင္လဲ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ အနည္းငယ္ တုန္ခါသလို ၿဖစ္ေနသည့္ သူမ၏ ႏို႔အံုႀကီးေတြကို အၿမဲ ခိုးႀကည့္ေနမိၿပီး “ဒီမိန္းမ ခ်ဳိခ်ဳိေအး မဟုတ္ပဲ ခ်ဳိခ်ဳိေအာင္“ ဟု မွည့္ဖို႔ေကာင္းတယ္ဟု တခါတခါ စဥ္းစားမိေသး၏။ ဒါ့အၿပင္ အခြင့္အေရးရလွ်င္လဲ ဒီေတာင္ပူစာ ႏွစ္ခုႀကား ေခါင္းထိုးကာ သူမခ်ဳိခ်ဳိက နာမည္ႏွင့္လိုက္ေအာင္ ေအးတယ္ မေအးဘူး စမ္းႀကည့္ဦးမွဟုလဲ က်ိတ္ကာ ႀကံရြယ္ေနမိ၏။ သို႕ရာတြင္ ၀တ္လံုေတာ္ရ ၿဖစ္သည့္ သူမ၏ အရွိန္ေႀကာင့္ ကြ်ႏ္ုပ္၏ စိတ္ကူးမွာ အေကာင္အထည္ေဖာ္သည့္ အဆင့္ထိ မေရာက္ခဲ့ေခ် ။ မေတာ္ .. သံတိုင္ေတြေနာက္တြင္ ေရာက္ေနသူက မိစံပယ္မဟုတ္ပဲ ေနရင္းထိုင္ရင္း မိမိကိုယ္တိုင္ ၿဖစ္သြားႏိုင္သည္ မဟုတ္လား။ ဤသို႔ႏွင့္ပင္ ကြ်ႏ္ုပ္၏ ဘ၀သည္ ႏို႔ပုလင္းကို ၿမင္ေနေပမယ့္ မလ်က္ရသည့္ ေႀကာင္ႏွယ္ မခ်င့္မရဲၿဖစ္ကာ ေနရရွာ၏။
ကိုမင္းေမာင္ ေမာ္လၿမိဳင္သို႔ ထြက္သြားၿပီး ႏွစ္ရက္အႀကာတြင္ ၿဖစ္၏။ ကြ်ႏ္ုပ္ႏွင့္ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးသည္ အင္းစိန္စီအိုင္ဒီရွိ ကြ်ႏ္ုပ္၏ ရံုးခန္းတြင္ ရွိေနႀက၏။ မိစံပယ္ကို ဒီေန႔မနက္တြင္ပင္ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအး၏ စြမ္းေဆာင္မႈ၊ ကြ်ႏ္ုပ္၏ ေထာက္ခံမႈႏွင့္ ကိုေအာင္ၿမင့္တို႔ အဖြဲ႔က ၿပန္လႊတ္ေပးလိုက္ရၿပီ ၿဖစ္၏။ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔၏ ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္မႈကို ၎တို႔က သိပ္မႀကည္ေသာ္လဲ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအး၏ ဥပေဒေဘာင္အတြင္းမွ ကာကြယ္ေပးမႈကို မတတ္ႏိုင္သၿဖင့္ အာမခံႏွင့္ လႊတ္ေပးလိုက္ရၿခင္းၿဖစ္၏။ ကြ်ႏ္ုပ္သည္ ကိုမင္းေမာင္ ခိုင္းထားသည့္ ကိစၥၿပီးၿပတ္သြားၿပီမို႔ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးကို ၎၏ ရံုးခန္းရွိရာ ဘားလမ္းသို႔ လိုက္မပို႔ခင္ အင္းစိန္စီအိုင္ဒီထဲ လိုက္ၿပရင္း ကြ်ႏ္ုပ္၏ ရံုးခန္းသို႔ အလည္အပတ္ ေခၚလာၿခင္း ၿဖစ္၏။ ရံုးခန္းဘက္ ေလွ်ာက္လာႀကရင္း ဒီေန႔မွ ငါမစရင္ေတာ့ ဒီအဆီ တ၀င္း၀င္းႀကီးကို ၿပစ္လိုက္ရေတာ့မွာပဲ ဟု ေတြးကာ ရင္ေမာေနရ၏။
“ကိုေအာင္သိန္း ရံုးခန္းက နဲနဲ ေမွာင္တယ္ေနာ္ … ေတာ္ေသးတယ္ ဒီၿပတင္းေပါက္ေလး ရွိေနလို႔“
ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးသည္ ကြ်ႏ္ုပ္က သူမထိုင္ရန္ စာေရးစားပြဲေရွ႔က ခံုကို ေနာက္သို႔ ဆြဲထုတ္ကာေပးေသာ္လဲ မထိုင္ေသးပဲ ရံုးခန္းေဘးက ၿပတင္းေပါက္အနားကို ေလွ်ာက္သြားကာ အၿပင္ကို ေငးေနေလ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္၏ ရံုးခန္းတြင္ ၿပတင္းေပါက္တစ္ခုတည္းသာ ရွိၿပီး ဤၿပတင္းေပါက္မွ လွမ္းႀကည့္လွ်င္ ရံုးေနာက္ဘက္၌ ရံုး၀န္ထမ္းမ်ား သက္သာေခ်ာင္ခ်ိေရးအတြက္ စိုက္ထားသည့္ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ စိုက္ခင္းကို လွမ္းၿမင္ေနရ၏။ ေန႔လယ္ထမင္းစားခ်ိန္ ၿဖစ္သည့္အၿပင္ ကြ်ႏ္ုပ္၏ ရံုးခန္းတည္ရွိသည္က ေထာင့္စြန္ေနရာမို႔ အၿပင္ဘက္စႀကၤ ံတြင္ လူသြားလူလာ ရွင္းလ်က္ရွိ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္ဘက္ကို ေက်ာေပးထား၍ ခ်ိတ္ထဘီ မရမ္းေဖ်ာ့ေရာင္ေလးေအာက္က စြင့္ကားေနသည့္ ေဒၚႏုႏုေအး၏ ဖင္သားမ်ားကို ႀကည့္ကာ သူမရွိေနသည့္ ၿပတင္းေပါက္နားသို႔ ေလွ်ာက္လာမိ၏။ ဒီတင္ပါးႀကီးကို အားရပါးရ နယ္လိုက္ရရင္ေတာ့ကြာ ဆိုၿပီး ေတြးရင္း ေဘာင္းဘီႀကားက သေကာင္သားသည္ ေခါင္းေထာင္ခ်င္သလိုလို ၿဖစ္လာ၏။ ေဒၚႏုႏုေအးႏွင့္ ေဘးခ်င္းယွဥ္ကာ ရပ္ရင္း ၀မ္းဆက္၀တ္လာသည့္ မရမ္းေရာင္ ဇာေဘာ္လီထဲမွာ ၿပည့္ၿဖိဳးေမာက္ႀကြေနသည့္ ရင္ႏွစ္မႊာကိုလဲ တေစာင္းအေနအထားမွ ေပၚတင္ေငးႀကည့္ရင္း …
“ဟုတ္တယ္ … ခ်ဳိခ်ဳိ ... ကြ်န္ေတာ့္ ရံုးခန္းက ေဒါင့္စြန္ၿဖစ္ေနတာေရာ ေနသြားရာလမ္းေႀကာင္းနဲ မသင့္တာေႀကာင့္ေရာ နဲနဲ ေမွာင္တယ္ ..“ ဟု အေစာပိုင္းက ေမးထားသည့္ သူမ၏ စကားကို တုန္႔ၿပန္ကာ ေၿဖလိုက္၏။ ကြ်ႏ္ုပ္ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးႏွင့္ ႏွစ္ပါးသြားရေအာင္ ဘယ္လိုႀကံရမလဲဟု စဥ္းစားေနခိုက္တြင္ပင္ ..
“ဟင္ .. ဘာႀကီးလဲ … “
“အမေလး …ႀကြက္ႀကီး . လုပ္ပါဦး .. ကိုေအာင္သိန္း …“
အလန္႔တႀကားႏွင့္ ေအာ္ကာ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးသည္ မ်က္လံုးၿပဴးမ်က္ဆံၿပဴးႏွင့္ ကြ်ႏ္ုပ္ကိုလွမ္းဖက္၏။ ကြ်ႏု္ပ္မွာ ဘာမွန္းညာမွန္းမသိႏွင့္ အဖက္ခံလိုက္ရေသာ္လဲ အခြန္႔အေရးကို ေစာင့္ေနသူမို႔ ရင္ခြင္ထဲ တုိးကပ္လာသည့္ သူမ၏ ကိုယ္ကို အမိအရ ၿပန္ဖက္ထားလိုက္၏။ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးကို ကြ်ႏ္ုပ္၏ ရင္ခြင္ထဲေရာက္ေအာင္ တြန္းပို႔လိုက္သည့္ ေက်းဇူးရွင္ ႀကြက္ကေတာ့ သူမေအာ္သံေႀကာင့္ပင္ ၿပန္လည္လန္႔ၿဖတ္ကာ ထြက္ေၿပးသြားေလရာ အထူးေၿခာက္လွန္႕စရာ မလိုေတာ့ေပ။ အခန္းေထာင့္ကတဆင့္ ထုတ္တန္းေပၚတက္ကာ ၀င္ေရာက္ ေပ်ာက္ကြယ္သြား၏။ ကြ်ႏ္ုပ္လဲ ႀကြက္ကို ဂရုမစိုက္ႏိုင္အားပဲ ကိုယ္ခ်င္းပူးကပ္ေနသည့္ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအး၏ ေက်ာၿပင္ေလးကို အသာပြတ္သပ္ေပးရင္း ..
“ႀကြက္က ထြက္ေၿပးသြားပါၿပီ .. ခ်ဳိခ်ဳိရဲ ႔ .. မရွိေတာ့ပါဘူး“ ဟု ေခ်ာ့ေမာ့ကာ ေၿပာမိ၏။ ဒါေတာင္မွ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးသည္ မယံုမရဲမ်က္ႏွာေလးႏွင့္ ကြ်ႏ္ုပ္ကိုေမာ့ႀကည့္ကာ ..
“ထြက္သြားတာ ေသခ်ာလို႔လား ကိုေအာင္သိန္းရယ္ .. ကြ်န္မက ႀကြက္…တအားေႀကာက္တာ ..“ ဟု အသံတုန္တုန္ႏွင့္ ေမးေနေသး၏။ ကြ်ႏ္ုပ္လဲ လူခ်င္းပူးကပ္ေနသၿဖင့္ သာသာေလးပ်ံ ႔လြင့္လာသည့္ ေရေမႊးနံ႔ေရာေနသည့္ ကိုယ္သင္းနံ႔ေလးကို ရွဴရိႈက္ရင္း ေက်ာၿပင္ကို ဖက္ထားသည္ကို မလႊတ္ပဲ ..
“မေႀကာက္ပါနဲ႔ .. ခ်ဳိခ်ဳိရယ္ .. ကိုေအာင္သိန္း တစ္ေယာက္လံုး ရွိပါတယ္ ..“ ဟု ဘာမဟုတ္သည့္ ႀကြက္ကို အေႀကာင္းၿပကာ ေရာမေခတ္က သူရဲေကာင္းသဖြယ္ မားမားမတ္မတ္ရပ္တည္ကာ လည္စလုတ္သံႀကီးႏွင့္ ေၿပာလုိက္၏။ မ်က္စိကလဲ ထိန္းထားသည့္ ႀကားမွ မိမိရင္ပတ္ႏွင့္ လာေရာက္ပူးကပ္ေန၍ ပိုမိုေပၚလြင္လာသည့္ ရိုးမေတာႏွစ္ခုႀကားက လွ်ိေၿမာင္ေလးကို ငံု႕ကာႀကည့္မိ၏။
”အယ္ … ကိုေအာင္သိန္း .. ဒါဆိုလဲ .. ကြ်န္မကို လႊတ္ေတာ့ေလ .. တကယ္တဲ .. သူက..“
ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးသည္ အခုက်ေတာ့မွ ကြ်ႏ္ုပ္၏ အႀကည့္ကို ၿမင္သြားကာ ရင္ခြင္ထဲမွ ရုန္းထြက္၏။ ကြ်ႏ္ုပ္ကမူ သူမကို မလႊတ္ေသးပဲ ဆက္ဖက္ထား၏။ ေနာက္ေက်ာကလက္ကို တမင္တကာပင္ ေက်ာၿပင္ေလးက တဆင့္ ေအာက္ကိုေလွ်ာကာ သူမခါးအထိ ေရာက္ေအာင္ ေနရာေရႊ႔သြားလိုက္၏။ မသိမသာေလး ရုန္းေနသည့္ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအး လြတ္ထြက္မသြားေအာင္ တင္းတင္းေလးဖက္ရင္း မေၿပာမဆို သူမ၏ ႏႈတ္ခမ္းနီဆိုးထားသည့္ ႏႈတ္ခမ္းပါေလးကို ငံု႔နမ္းလိုက္သည္။
“အို . ကိုေအာင္သိန္း .. ဘာလုပ္ .. ၿပြတ္ …“
“အင္း … အင္း …“
ကြ်ႏ္ုပ္၏ ႏႈတ္ခမ္းက ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးကို ဖိကာနမ္းခ်ိန္တြင္ သူမက ေခါင္းကိုေစာင္း၍ ဖယ္လိုက္ရာ အနည္းငယ္လြတ္သြား၏။ ကြ်ႏ္ုပ္ ရင္ထဲ ထိတ္ခနဲ ၿဖစ္သြားရ၏။ မေတာ္ အေၿခအေနမေကာင္းလွ်င္ အဓမၼမႈေၿမာက္ကာ ေထာင္နန္းစံေနရမည့္ကိန္းမို႔ လႊတ္လိုက္ကာ ေတာင္းပန္လိုက္ရရင္ ေကာင္းမလားေတာင္ စဥ္းစားမိေသး၏။ စိတ္ကဒီလိုေတြးမိေသာ္လဲ လက္ေတြ႔တြင္မူ လက္ဦးမႈကို ၿပန္လည္ရယူကာ လြတ္သြားသည့္ သူမ၏ ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးကို တဖန္ လိုက္ဖမ္းကာ စုပ္နမ္းလိုက္၏။ ဒါ့အၿပင္ လြတ္ေနသည့္ ေနာက္ထပ္လက္တစ္ဖက္ႏွင့္လဲ ေတြ႔စကတည္းက မ်က္ေစာင္းထိုးေနခဲ့ရသည့္ ႏို႔အံုတစ္ဖက္ကို လက္ေစာင္းစာ ေကြ်းလိုက္ေတာ့၏။ အိခနဲေနသည့္ အထိအေတြ႔ႏွင့္ စီးခနဲေနသည့္ အရသာက လက္ဖ်ားမွတဆင့္ ဦးေႏွာက္သို႔ ေရာက္ရွိသြားသည္။ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးတစ္ေယာက္ ကြ်ႏ္ုပ္လက္က သူမႏို႔ႀကီးကို ကိုင္ကာ ညွစ္လိုက္ခ်ိန္တြင္ ခ်က္ေကာင္းမွန္သြားသည္ သမင္မႏွယ္ ရုန္းကန္မႈ အယွဥ္းမရွိေတာ့ပဲ ၿငိမ္ကာက်သြားေတာ့ေလ၏။
ကြ်ႏ္ုပ္၏ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားသည္ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအး၏ ႏႈတ္ခမ္းပါးမ်ားကို တြန္းကာ ဖြင့္ဟရင္း သူမပါးစပ္ထဲသို႔ လွ်ာႀကီးကို ထိုးထည့္ကာ ေမႊေနာက္၍ နမ္းၿပစ္လိုက္၏။ မိနစ္ပိုင္း အနည္းငယ္အတြင္း သူမ၏ လွ်ာက ကြ်ႏု္ပ္၏ လွ်ာကို တန္ၿပန္ထိုးဆြလာသည္။ အေၿခအေနေကာင္းသြားၿပီမို႔ ကြ်ႏ္ုပ္သည္ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအး၏ ကိုယ္ကိုအသာထိန္းကာ ေနာက္ဆုတ္ ေနာက္ဆုတ္ႏွင့္ စာေရးစားပြဲဆီသို႔ တြန္းကာေခၚလာခဲ့၏။ သူမတင္ပါးႏွင့္ စားပြဲစြန္းထိမိခ်ိန္တြင္ ကြ်ႏ္ုပ္က ကိုယ္ႏွင့္အေပၚကေန ဖိလိုက္ရာ သူမ ကိုယ္ကေလးသည္ ရုပ္ေသးရုပ္ေလးပမာ ခါးကေန ေကြးသြားသည္။ သူမ၏ လက္ႏွစ္ဖက္ႏွင့္ စားပြဲခံုေနာက္ကို ေထာက္လိုက္ရင္း ညိဳ႔ငင္အားအၿပည့္ပါသည့္ အႀကည့္ႏွင့္ႀကည့္ကာ …
“ကိုေအာင္သိန္း …လူေတြ ၿမင္ဦးမယ္ …ေတာ္ႀကာေန ..“
ကြ်ႏ္ုပ္လဲ မ်က္စိေရွ႔မွ အစာကို မဲေန၍ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးေၿပာမွ အခန္းထဲကို ၀င္သည့္ တံခါးေပါက္ႀကီးက ပြင့္ေနသည္ကို သတိရမိ၏။ ေဒၚခ်ိဳခ်ဳိေအးကို ႀကည့္လိုက္ရာ သူမက အဆိုပါ တံခါးေပါက္ကိုပင္ လက္ညိဳးထိုးၿပသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရသၿဖင့္ ကမန္းကတမ္းေၿပးကာ သြားပိတ္လိုက္ရ၏။ အနည္းငယ္ေမွာင္သြားေသာ္လဲ ၿပတင္းေပါက္က အလင္းေရာင္ ရွိေနသၿဖင့္ အခန္းထဲတြင္ အထိုက္အေလ်ာက္ေတာ့ လင္းေနေသး၏။ တံခါးပိတ္ခိုင္းသည္ ဆိုကတည္းက ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးသည္ ကြ်ႏ္ုပ္၏ အလိုကို မၿငင္းေတာ့ၿပီဟု သိေနေလရာ စားပြဲခံုအနား ၿပန္အေရာက္တြင္ ကြ်ႏု္ပ္သည္ ၀တ္ထားသည့္ ေဘာင္းဘီကို အရင္ခြ်တ္ၿပစ္လိုက္၏။
“ကိုေအာင္သိန္း … ကြ်န္မေၿပာဦးမယ္ ..“
“ေၿပာ .. ခ်ဳိခ်ဳိ .. ကိုယ္ဘာလုပ္ေပးရမလဲ ..“
ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးသည္ ကြ်ႏ္ုပ္၏ ေပါင္ၿခံႀကားက တြဲေလာင္းက်ေနသည့္ ညီေတာ္ေမာင္ကို ၿဖတ္ခနဲ ႀကည့္ၿပီးေနာက္ ေက်နပ္ၿပံဳးေလးၿပံဳးကာ ကြ်ႏ္ုပ္၏ မ်က္ႏွာကို ၿပန္ေမာ့ႀကည့္ရင္း ေၿပာ၏။
“ကိုေအာင္သိန္း … ၿပီးရင္ အၿပင္မွာပဲ ၿပီးေနာ္ …“
ကြ်ႏ္ုပ္လဲ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအး၏ ေတာင္းဆိုမႈတြင္ အခ်ဳိရွာ သကာေတြ႔သည့္မ်က္ႏွာႏွင့္ ၿပံဳၿပံဳးႀကီး ေခါင္းညိတ္ၿပလိုက္မိ၏။ စိတ္ထဲမွလဲ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးသည္ ကိုမင္းေမာင္၏ မိတ္ေဆြပီသစြာ အပ်ဳိႀကီးမဟုတ္ပဲ အၿပိဳႀကီးသာ ၿဖစ္ရမည္ဟု စံုေထာက္ဥာဏ္သံုး၍ ေကာက္ခ်ခ်မိ၏။ ထို႔ေနာက္ ကြ်ႏ္ုပ္သည္ စားပြဲခံုေနာက္ကို လက္ေထာက္လ်က္သား ရွိေနေသးသည့္ သူမနားၿပန္ကပ္ကာ ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးကို တဖန္ၿပန္နမ္းရင္း နိမ့္ခ်ည့္ၿမင့္ခ်ည္ႏွင့္ လႈပ္ရွားစၿပဳေနသည့္ ေရႊရင္အစံုကို ကာထားသည့္ ပဒုမၼာဇာအကၤ် ီ၏ ေရႊႀကယ္သီးေတြကို လွမ္းကာ ၿဖဳတ္္၏။ အေပၚအကၤ် ီကို ခြ်တ္ၿပီးသြားသည့္အခါ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးကပင္ ေအာက္ခံ ေဘာ္လီေနာက္ေက်ာရွိ ခ်ိတ္ေတြကို သူမဘာသာ သူမလက္ေနာက္ၿပန္၍ ခြ်တ္ေပး၏။ သို႔ၿဖစ္ရာ အားေနသည့္ ကြ်ႏ္ုပ္၏ လက္က သူမခါးရွိ ထဘီစကို အေရာက္သြားၿပီး ေၿဖခ်လိုက္၏။ ခ်ိတ္ထဘီက ႀကမ္းတြင္ပံုက်သြားသလို ေဘာ္လီကလဲ သူမ၏ ၿဖဴ၀င္းႏုသည့္ ႏို႔ႀကီးႏွစ္လံုးဆီမွ ကြာကာ က်သြား၏။
“ကြ်န္ေတာ္ … ဒီမွာတင္ထားေပးမယ္ … ေပး ..ေပး.. ခ်ဳိခ်ဳိ …“
“ေက်းဇူး .. ကိုေအာင္သိန္း .. ကြ်န္မလဲ .. အ၀တ္ေတြ ေႀကသြားမွာကို ေႀကာက္တာ … အ ဟင္း .. ဟင္း ..“
ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးသည္ ကြ်ႏ္ုပ္၏ လက္ကို သူမ၏ေဘာ္လီကို ထိုးထားေပးၿပီးေနာက္ ခါးကိုလွန္ကာ စားပြဲခံုေပၚတြင္ ေက်ာခင္းကာ လွဲခ်လိုက္၏။ အခုအေနအထား၌ သူမ၏ ႏို႔ႀကီးေတြက ေတာင္ပူစာမ်ားသဖြယ္ ငွားငွားစြင့္စြင့္ ရွိကာေန၏။ ကြ်ႏ္ုပ္သည္ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအး၏ ကိုယ္ေပၚတြင္ ေနာက္ဆံုးက်န္ေနေသးသည္ ဆပ္စပိုင္ဒါ အၿဖဴကို ေတာင့္တင္းလွသည့္ ေပါင္တံတေလွ်ာက္ ဆြဲကာခြ်တ္လိုက္ရင္း သူမ၏ အ၀တ္ေတြကို စားပြဲခံုေနာက္က ကုလားထိုင္တြင္ လွမ္းကာတင္လိုက္၏။ ထို႔ေနာက္ ၀တ္လစ္စလစ္ သူမ၏ ကိုယ္ကို နဖူးကေန ေၿခဖ်ားအထိ ၿခံဳကာ ႀကည့္မိ၏။ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအး၏ ကိုယ္သည္ အရြယ္ေရာက္မိန္းမတစ္ေယာက္ ရွိသင့္သည့္ အဂၤါရပ္မ်ားႏွင့္ ၿပည့္စံုကာ ၿပည့္ၿပည့္ၿဖိဳးၿဖိဳး လွပ၀င့္ထည္စြာ ရွိေန၏။ အခိ်န္က သိပ္မရွိသည္မို႔ မ်က္စိပဒါသ ၿဖစ္သည္မ်ားကို ခဏေမ့ထားလိုက္ၿပီး လီးပဒါသ ၿဖစ္ေအာင္ တုတ္ခိုင္လွသည့္ ေပါင္တံႀကီးေတြကို မကာ စားပြဲခံု ေထာင့္စြန္းတြင္ ခ်ိတ္ကာ တင္ေပးလိုက္ရင္း အေမႊးမဲမဲေလးေတြ ေအာက္က ေစာက္ပတ္၀ႏွင့္ လီးတန္ႀကီးကို ေတ့ကာ တပ္၏။ ကိုယ္အေပၚပိုင္းကို ကုန္းကာ သူမ၏ႏို႔သီးေခါင္းေတြကို စို႔ရင္း ဖိခ်သြင္းယူလိုက္ေလ၏။
“ၿပြတ္ …. အီး … အီး …… အင္း .. .ကိုေအာင္သိန္း …ရယ္“
ကြ်ႏ္ုပ္က ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအး၏ ေစာက္ပတ္ကို အနည္းငယ္ ဆြေပးရမည္ဟု ထင္ေသာ္လဲ လီးတန္ႀကီး တိုး၀င္သြားသည့္ အခါ အရည္မ်ား ရႊဲေနသည္ကို အေတြ႔ႏွင့္သိလိုက္ရ၏။ “ေၾသာ္ .. ဒီမိန္းမ စိတ္ထေနတာပါလား .. “ ဟု သိကာ အႀကိဳက္ေတြ႔သြားမိၿပီး ခပ္ႀကမ္းၾကမ္းပင္ ဖိသြင္းမိ၏။
“အီး …. အီး .. ၿပြတ္ … ၿပြတ္ .. ဒုတ္ ..“
ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးသည္ တကယ္ မေခေခ်။ ႏွစ္ခ်က္ထဲႏွင့္ ကြ်ႏ္ုပ္၏ လီးက အဆံုးထိေရာက္ကာ ေစာက္ေခါင္းတစ္ခုလံုး ၿပည့္ႏွံ႔သြားေသာ္လဲ သူမက နာက်င္ဟန္မၿပ။ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းပါးကို လွ်ာႏွင့္သပ္ကာ တအီး အီး ႏွင့္သာ ၿဖစ္ေန၏။ ကြ်ႏ္ုပ္လဲ အေတြ႔အႀကံဳရွိသူမို႔ ဒါက သူမ ရမက္ထန္ေနၿပီဆိုတာကို ၿပသည့္ လကၡဏာဟု သံုးသပ္မိကာ ေစာက္ပတ္ႏွင့္ လီး ေနသားက်ေအာင္ပင္ အနားမေပးေတာ့ပဲ သူမ၏ ႏို႔ႏွစ္လံုးကို ဘယ္ၿပန္ညာၿပန္ ေခါင္းထိုးစို႔ကာ တဖတ္ဖတ္ ၿမည္ေအာင္ ေဆာင့္ၿပစ္လိုက္မိေတာ့၏။
“အီး ..ေကာင္းတယ္ .. ကိုေအာင္သိန္း … ေဆာင့္ …. ေဆာင့္ …နာနာေလး … ေကာင္းတယ္ …“
“ႏို႔ေတြကိုလဲ .. စို႔ .. အီး …. ကြ်န္ မ ကို .. အားမနာ ..နဲ႔ … စို႕ … စို႔ … အီး ..“
“ၿပြတ္ … ၿပြတ္ …. ဖတ္ … ဖတ္ … ၿဗိ ….ဒုတ္ ..“
ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးသည္ ေအာက္ကေန ၿပန္လည္ ေကာ့ပင့္ေပးယံုသာမက သူမ၏ လက္တစ္ဖက္ႏွင့္လဲ ကြ်ႏ္ုပ္၏ ေခါင္းကို ဆုပ္စြဲကာ သူမႏို႔ေတြကို စို႕ေနသည့္ ကြ်ႏ္ုပ္ကို သူမ အလ်က္ခံခ်င္သည့္ ေနရာမ်ားသို႔ တြန္းကာပို႔သည္။ ႀကည့္ရတာ သူမသည္ အလိုးခံေနတုန္း သူမ၏ ႏို႔ေတြကို ဆန္႔က်င္ဘက္ေယာက်္ားသားက ဆြဲတာ စို႔တာကို ခံခ်င္သည္ ထင္၏။ ဒါေႀကာင့္မ်ား ဒီႏို႔အံုႀကီးေတြက ေဖာင္းကားေနတာလားေတာင္ မသိေခ်။ မည္သို႔ပင္ ဆိုေစ ကြ်ႏ္ုပ္ကေတာ့ သူမဆႏၵၿပင္းစြာ လိုက္ေလ်ာသမွ် အရသာ အရွိႀကီး ရွိကာ ေဇာင္းမွလႊတ္သည့္ ၿမင္းႏွယ္ ဇက္ကုန္ဖြင့္၍ သုတ္ခ်ည္တင္ ႀကိဳးစားကာ ေဆာင့္ေတာ့သည္။ ကြ်ႏ္ုပ္၏ နဖူးတြင္ ေခြ်းစအနည္းငယ္ စို႔ထြက္လာသည့္ အခ်ိန္တြင္ေတာ့ ေအာက္က လီးတန္ႀကီးတြင္လဲ လရည္ေတြက စို႔ကာ တက္လာ၏။
“ခ်ဳိခ်ဳိ .. ကြ်န္ေတာ္ ၿပီးေတာ့မယ္ …. အီ း…“
“ထုတ္ … ထုတ္လိုက္ … ကိုေအာင္သိန္း … အီး ….ကြ်န္မ စုပ္ေပးမယ္ ..“
ကြ်ႏ္ုပ္လဲ ရစ္ပတ္ကာ ညွစ္ဆြဲေနသည့္ ေစာက္ပတ္ထဲမွ ၿမန္ၿမန္ ဆြဲထုတ္ရင္း ေနာက္ကို အနည္းငယ္ဆုတ္လိုက္သည္။ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးသည္လဲ ေခြ်းအနည္းငယ္ ၿပန္ေနသည့္ မ်က္ႏွာေလးႏွင့္ ေက်ာခင္းလွဲေနရမွာ ထကာ ႀကမ္းၿပင္ေပၚတြင္ ဒူးေထာက္ထိုင္၏။ ၿပီးခါနီး၍ မိုးေပၚကိုခ်ိန္ထားသည့္ႏွယ္ မာတင္းေနသည့္ ကြ်ႏ္ုပ္၏ လိင္ေခ်ာင္းႀကီးကို လွမ္းကာဆြဲ၏။ ထိုအခိုက္၌ ကြ်ႏ္ုပ္၏ ေခါင္းထဲတြင္ အႀကံတစ္ခုက ၿဖတ္ခနဲေပၚလာ၏။
“ခ်ဳိခ်ဳိ ခဏ … “
“ဘာလဲ .. ကိုေအာင္သိန္း .. ဘာလုပ္မလို႔ ..“
ေခါင္းငံု႔ၿပီး အရည္ေတြ တလက္လက္ႏွင့္ ဆီလိမ္းထားသလို ၿဖစ္ေနသည့္ လီးတန္ႀကီးကို ငံု႔ကာ စုပ္ေတာ့မည့္ဟန္ ၿပင္ေနသည့္ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးသည္ ကြ်ႏ္ုပ္ကို ရီေ၀ေ၀ မ်က္လံုးေတြႏွင့္ ေမာ့ႀကည့္ကာေမး၏။ ကြ်ႏု္ပ္က စားပြဲေရွ႔ရွိ ထိုင္ခံုကို အလ်င္အၿမန္ ေနာက္သို႔ ဆြဲယူကာ ၀င္ထိုင္လိုက္၏။
“ခ်ဳိခ်ဳိ ႏို႔ႀကီးေတြ ႀကားကို လုပ္ခ်င္လို႔ … ခ်ဳိခ်ဳိသေဘာတူရင္ ေလ …“
“ဟြန္႔ .. ကိုေအာင္သိန္း …ေနာ္ .. ခ်ဳိခ်ဳိ႔ ႏို႔ေတြကို ေတာ္ေတာ္သေဘာက်ေနတယ္ ဟုတ္ ..“
“သေဘာက်တာေပါ့ .. ခ်ဳိခ်ဳိကလဲ … က်ေနာ္က စိတ္ထဲကေတာင္ ခ်ဳိခ်ဳိနာမည္ကို ခ်ဳိခ်ဳိေအာင္လို႔ ေၿပာင္းေခၚေနတာ .. အ ဟင္း … ဟင္း ..“
“ခစ္ .. ခစ္ .. ကိုေအာင္သိန္း ကေတာ့ေနာ္ ..“
ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးသည္ တခစ္ခစ္ရယ္ရင္း ေၿခေထာက္ႏွစ္ဖက္ကို ခ်ဲကာ ထိုင္ေနသည့္ ကြ်ႏ္ုပ္၏ ေပါင္ႀကားကို တိုး၀င္ကာ သူမႏို႔အံုႀကီးႏွင့္ လီးတန္ႀကီးကို ညွပ္၏။ ၿဖဴေဖြးတင္းအယ္ေနသည့္ ႏို႔အံုႀကီးမ်ားတြင္ ကြ်ႏု္ပ္၏ လီးတန္ညိဳညိဳႀကီးက ညွပ္ကာသြားသည္မို႔ မ်က္ႏွာၿဖဴမ်ား မက္မက္ေမာေမာစားသည့္ ဟန္ဘာဂါဟု ေခၚသည့္ ေပါင္မုန္႔၀ိုင္းႀကားထဲ ၀က္အူေခ်ာင္းႀကီး ညွပ္ေနသည္ႏွင့္ေတာင္ တူေနေသး၏။ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးသည္ သူမ၏ႏို႔အံုႀကီးကို ေဘးႏွစ္ဖက္က လက္ၿဖင့္ တြန္းထားရင္း ဂြင္းတိုက္သလို အေပၚေအာက္ လႈပ္ကာ တိုက္ေပး၏။ နီရဲေနေသာ လီးဒစ္ႀကီးက ႏို႔အံုႀကားက ၿပဴတစ္ ၿပဴတစ္ႏွင့္ မွန္မွန္ထြက္ေန၏။
“အီး … အီး .. ေကာင္းတယ္ .. ခ်ဳိခ်ဳိရယ္ … လုပ္ … လုပ္ .. ၿမန္ၿမန္ေလး …“
နဂိုကတည္းက ၿပီးခ်င္ေနသည့္ ကြ်ႏု္ပ္သည္ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအး၏ ၿပဳမူမႈတြင္ မထိန္းႏိုင္ေတာ့ပဲ ဆယ္ခ်က္မၿပည့္ခင္ပင္ လရည္ေတြ ပန္းထြက္ကုန္သည္။ ေတာ္ေသး၏။ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးက အေႀကာင္းသိေနလို႔ ထင္သည္။ လရည္ေတြ ထြက္ခါနီးတြင္ သူမက ဇတ္ခနဲ လီးဒစ္ကို ဖမ္းကာ ငံုလိုက္သၿဖင့္ သူမ၏ မ်က္ႏွာကို မစင္ေတာ့ပဲ ပါးစပ္ထဲတြင္သာ လရည္ေတြက ေရာက္သြား၏။ လရည္ေတြ ကုန္သြားမွ သူမသည္ ဒစ္ႀကီးကို တစ္ခ်က္စုပ္ကာ ၿပန္ထုတ္ေပးလိုက္၏။ ကြ်ႏ္ုပ္က ငံု႔ကာအႀကည့္တြင္ သူမသည္ ဂလုခနဲေနေအာင္ အရည္ေတြကို ၿမိဳခ်လိုက္သည္ကို ေတြ႔ရ၏။ ထို႔ေနာက္ ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးကို လွ်ာႏွင့္သပ္ရင္း ေၿပာလိုက္သည့္ စကားတြင္ ကြ်ႏ္ုပ္မွာ စိတ္ထဲက ဟိုက္ခနဲ ေအာ္မိကာ ေယာင္ယမ္း၍ ေခါင္းညိတ္မိရေတာ့၏။
“ကိုေအာင္သိန္း … အသားေတြ သိပ္မစားနဲ႔ .. အသီးအရြက္လဲ စားဦး ……………………..“
ဤသည္ကား ၿမန္မာရာဇ၀င္ထဲက စူဠေသ႒ိဇာတ္ေတာ္လို ႀကြက္ေသကို အရင္းၿပဳ၍ သူေဌးမၿဖစ္ခဲ့ရသည့္တိုင္ အင္းစိန္စီအိုင္ဒီ၀င္းအတြင္းက ႀကြက္ရွင္တစ္ေကာင္ကို အေႀကာင္းၿပဳကာ ကြ်ႏ္ုပ္ အၿမတ္ထြက္ခ့ဲသည့္ အေႀကာင္းအရာ ၿဖစ္ေလေတာ့သတည္း…….။
---------------