သစၥာမဲ့တယ္ထိပ္ထားရယ္

သစၥာမဲ့တယ္ထိပ္ထားရယ္

ေန၀န္းသည္ အေရွ႕ေဂါဓန္မွေတာင္တန္းမ်ားကို ေက်ာ္ျဖတ္ဘုိ႕ အားတင္းကာ ရုန္းကန္ေနခ်ိန ္။ ကမၻာေလာကၾကီးကို အလင္းတန္းေလးမ်ားျဖင္႕ ေရာင္ျခည္သန္းဘုိ႕ အေရွ႕ေဂါဓန္ေတာင္ထိပ္ဆီသို႕ ေမးတင္စျပဳေနေပျပီ ။ ေတာင္တန္းမ်ားေပၚမွ စမ္းေခ်ာင္းေလး တသြင္သြင္စီးက်သံ ။ စမ္းေခ်ာင္းေလးမွာ ေတာင္ၾကိဳ ေက်ာက္ၾကားမွ ၊ ခ်ိဳင္႕၀ွမ္းမ်ားကိုေက်ာ္ျဖတ္ကာ အရွိန္မျပတ္တလည္ဆက္ စီးဆင္းေနသည္ ။

ေန၀န္းၾကီးထြက္စျပဳခ်ိန္ ၊ စမ္းေခ်ာင္းအနီးရွိ ရုိးတန္ၾကိဳတုိး က်ဲတဲ သစ္ပင္အို ။ အပူုရွိန္သည္ အလြန္းျပင္းလြန္းေသာေၾကာင္႕ ရြက္အို၀ါတုိ႕ တစတစ ေျဖမႏုိင္ဆဲမရေၾကြက်ေနသည္ ။ စမ္းေခ်ာင္းေလး၏ ေရစီးသံသည္ ေႏြၾကိဳဥၾသႏွင္႕အတူ ဂီတသံသဖြယ္သာယာျငိပ္႕ေညာင္းစြာျဖင္႕ တြန္ျမည္ေနသည္ ။ ေတာင္အလီလီိကို ေက်ာ္ျဖတ္လာေသာ ေလညွင္းေလးသည္ စမ္းေရျခည္ႏွင္႕အတူ ေအးျမလွသည္ ။ စမ္းေခ်ာင္းထက္သို႕ ရြက္အုိ၀ါတုိ႕ ေမွ်ာပါေနသည္ကို ေရႊ၀ါေရာင္လိပ္ျပာငယ္ေလး ၀ဲပ်ံေဆာ႕ကစားေနသည္ ။

ထုိအခ်ိန္တြင္ ၾကားေနရေသာေဆာင္းသံႏွင္႕အတူ သာယာလွေသာသီခ်င္းသံ ။ ေဆာင္းသံႏွင္႕သီခ်င္းသံတုိ႕မွာ လိုက္ဖက္ညီလွသည္ ။ ဆုိဟန္မွာ...................... ေတာင္ေသလာ ၊ စမ္းေခ်ာင္းထက္မွာလ ၊ ႏြမ္းေၾကြက်ရြက္၀ါရယ္........။
သီဆုိသူမွာ တစ္ျခားမဟုတ္ မဂၢဳိလ္ျပည္၏ ျမိဳ႕စားေလး ။ အထီက်န္သူ႕ဘ၀ကို ေတာကစားထြက္ အပန္းေျဖ သီခ်င္းညဥ္း ေဆာင္းတီ၍ ကုန္လြန္ခဲရသည္ ။ ရုတ္ခ်င္းဆုိသလုိပဲ ျခံဳၾကားမွ ယံုငယ္လန္႕ကာ ထြက္ေျပးလာသည္ ။ ျမိဳ႕စားေလးမွာ ယံုငယ္၀င္သြားရာ ျခံဳၾကားထဲသို႕ ေနာက္မွထပ္ၾကပ္မခြာလုိုက္သြားမိသည္ ။လက္္မွာလဲ ေလးႏွင္႕မွ်ား ။

ျမိဳ႕စားေလးသည္ ယံုငယ္၀င္သြားရာ ၊ ျခံဳထဲသို႕၀င္ရွာခိုက္ ။ ဟင္.......... သူ၏အံၾသသံ ။ ျဖဴေဖြးေသာဇာပု၀ါး ။ သူရင္ထဲတြင္ ဒိန္ခနဲ ႏွလုံူးခုန္သံ ။ တစ္ေတာလံုးတစ္ေတာက္လံုး ၾကားေလာက္ကို သူရင္ေတြခုန္ေနသည္ ။ မယံုႏုိင္စရာ ျမင္ကြင္းေၾကာင္႕ သူမွာ မင္သက္သြားသည္ ။ ဒါ.....ဒါ ..........။ သူေရာင္မယ္လား ဒါမွမဟုတ္ ။ အနားကပ္၍ သူတုိးၾကည္႕လိုက္သည္ ။ ၀င္း၀ါစိုျပည္ေနေသာ သူုမ၏အသားအရည္ ၊ နက္ေမွာက္ေၾကာ႕ရွင္းေနေသာ သူမ၏ဆံႏြယ္မ်ား ။ လက္ထဲမွေလးမွ်ားကို ခ် ။ သူမကို ကိုင္ၾကည္႕လိုက္သည္ ။ ကိုယ္႕ေငြ႕သက္သက္ေလးရွိေနေသးသည္။ ျမိဳ႕စားေလး မ်က္ႏွာ၀မ္းသာရိပ္တုိ႕ ျပည္႕လွ်ံသြားသည္ ။ သူမကို ေပြ႕ခ်ီကာ ျမင္းေပၚသုိ႕တင္လုိက္သည္ ။

မဂၢဳိလ္ျပည္ထဲသို႕ ျမိဳ႕စားေလးႏွင္႕အတူ ႏြမ္းလွ်ေပ်ာ႕ေခြေနေသာသူမ ၊ ပင္ပန္းၾကီးစြာနဲ႕သူမ ျမိဳ႕စားေလးရင္ခြင္ထက္တြင္ အိပ္ေပ်ာ္ေနသည္ ။ ျမိဳ႕ရွိလူမ်ားလဲ အားလံုးအံၾသေနက်သည္ ။ ခါတိုင္းဆို ျမိဳ႕စားေလး ျပန္လာရင္ ပါလာေသာအရာမွာ ေတာေကာင္ ။ အခုေတာ႕ ေတာေကာင္မဟုတ္ ၀င္း၀ါေသာစိုေျပေသာအသားအရည္ႏွင္႕လိုက္ဖက္ေသာ ဇာပု၀ါပါး အျဖဴႏွင္႕ အမ်ိဳးသမီးငယ္ ။ ျမိဳ႕သူ ျမိဳ႕သားတို႕က မွတ္ခ်က္ေပးေနသံ တစ္ျမိဳ႕လံုး ဆူညံသြားသည္ ။ ရန္သူသုန္ပန္း ဒါမွမဟုတ္ ျမိဳ႕စားေလး၏ ၾကင္ယာေတာ္ ။ သို႕ေသာ္........မွတ္ခ်က္ေပးသံမ်ားသည္ အခုေတာ႕ လြဲမွားေနေလသည္ ။

ၾကယ္၀န္းေသာစံအိမ္ၾကီး၏ ဆင္၀င္ေအာက္တြင္ ျမင္းကိုရပ္လိုက္သည္ ။ ပင္ပန္းႏြမး္လွ်ေသာ သူမကို သာယာစြာေပြ႕ယူကာ သူ၏တစ္ကိုေတာ္ အိပ္ခန္းရွိရာ သလႅာေညာင္ေစာင္းေပၚသို႕ သူမ အနားယူရန္ တင္ထားလုိက္သည္ ။ ျမိဳ႕စားေလးသည္ ကိုယ္လက္သန္႕စင္ရန္ လွည္႕ထြက္၇န္အားျပဳစဥ္ ။ အသိစိတ္ထက္ မသ္ိစိတ္ကပုိ၍ ၾကည္႕ခ်င္ေနမိသည္ ။ သူမ၏ အလွ ၊ သူမ၏မ်က္ႏွာလွလွ ေငြလ၀န္း ၊ အေတြ႕ႏွင္႕အေငြ႕ အရာအားလံုးသည္ ျမိဳ႕စားေလး အဖုိ႕ သာယာေနသည္ ။ မၾကည္႕ရန္အားခဲေသာ္လည္း မရ ။ ၾကည္႕ခ်င္ေနမိသည္ ။

ျမိဳ႕စားေလး စတင္ၾကည္႕လုိက္သည္ ။ သူမ၏ဆံႏြယ္ေလး........။ ဟုတ္သည္သူမ၏ဆံႏြယ္ေလးမ်ားမွာ နက္ေမွာင္ေက်ာ႕ရွင္း ပိုးသားေလးပမာ ေပ်ာ႔ေပ်ာင္းသည္ ။ ထုိဆံႏြယ္ေလးသည္ ျမိဳ႕စားေလး၏ ရင္တြင္းတစ္ေနရာကုိ ရစ္ေႏွာင္ဖြဲ႕ တြယ္ငင္ေလျပီ ။

နဖူုးျပင္နူနူ........။ မွန္သည္ .........။ သူုမ၏နဖုူးျပင္ မုိ႕ေမာက္ျပန္႕ျဖဴးေနေသာ ေလဟာနယ္ၾကားမွတိမ္ဆုိင္အလား ။
အိမ္ေျမွာင္တက္ရင္ေတာင္ေခ်ာက်ေလာက္ေအာင္ သူုမ၏နဖုူးျပင္နုနုေလးသည္ ခ်စ္စရာအနမ္းေလးမ်ား ေပးခ်င္ေနမိေအာင္ လွပေနျပန္သည္ ။ သို႕ေသာ္.................အားနည္းသူကို အခြင္႕ေကာင္းယူသည္ျဖစ္မည္ကို ျမိဳ႕စားေလး စိုးေၾကာက္စြာ ရင္သ္ိမ္းဆည္းထားလိုက္ရသည္ ။

မ်က္ခံုးမ်ားမွာ ေသာင္ယံအထက္၀ဲပ်ံတက္ေနေသာ ဇင္ေယာ္ငွက္အလား ။ အေတာင္ခ်င္းယွက္ ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္ေနေသာ ငွက္ေမာင္ႏွံပမာ သူမ၏မ်က္ခံုုးေလး ေကာ႕ေကြးေနသည္ ။ မ်က္ခံုးႏွစ္ဖက္သည္ ပင္ကိုယ္ေကြးေကာက္ျပီး ညီညာေခ်ာမြတ္ေနသည္ ။ ျမိဳ႕စားေလးသည္ သူုမ၏မ်က္ခံုးေလးကို ၾကည္႕ခ်င္ေနမိသည္ ။ သို႕ေသာ္ ......... သူုမပင္ပန္းၾကီးစြာ အိပ္စက္ေနသည္ ။

ႏွာတံအလွမွာ ၊ လံုးေခ်ာညီညာကာ၊ တသြင္သြင္စီးေနေသာ စမ္းေခ်ာင္းအလား စင္းေျဖာင္႕ေနသည္ ။ သူမ၏လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ာမွာ ေက်ာက္ကနုတ္ျဖင္႕ထြင္းထုထားသည္႕အလား သြယ္ေျပာင္းလွပေနသည္ ။ သူုမ၏လက္ျဖင္႕ ကမ္းလွင္႕ရင္ေတာင္ မလွမ္း၀ံ႕စ၇ာပင္ ။ အခုေတာ႕..........ျမိဳ႕စားေလးမွာလဲ မလွမ္း၀ံ႕သူသာ ျဖစ္ေနျပီ။

သူုမ၏ႏုတ္ခမ္းႏွစ္လႊာသည္ အေရွ႕ေဂါဓန္ႏွင္႕ အေနာက္ေဂါဓန္သို႕ အထြက္အ၀င္ မွန္ကန္လွေသာ ေန၀န္းအလား ၊ ေတာင္ထိပ္ေပၚတြင္ ေမွးတင္ေနေသာေန၀န္းသဖြယ္ ၊ နီရဲေနသည္မဟုတ္ ၊ အနီေ၇ာင္မသန္းေသာ အနီေ၇ာင္သာျဖစ္သည္ ။ ႏႈတ္ခမ္းအစံုမွာ ဖုူးငံုစ ၾကာပနမ္းသဖြယ္ ။ လည္တိုင္မွာလဲ ေဒါင္းတစ္ေကာင္၏ လည္တိုင္ကဲ႕သို႕ ေပ်ာ႕ေျပာင္းလွပေနသည္ ။ ခႏၶာကိုယ္ေန၇ာအႏွံ ကို ေလွ်ာက္ၾကည္႕ေနမိျပန္သညိ ။ သူမ၏ ေပါင္တံႏွင္႕ေျခဖ်ားတစ္ေလွ်ာက္ ဆင္ႏွာေမာင္းကဲ႕သို႕ စင္းေျဖာင္႕ေနသည္ ။

ျမိဳ႕စားေလးသည္ ဇာပု၀ါ ပါးေအာက္က သူမ၏ ဖြားဘက္ကို မရဲတရဲ ၾကည္႕လိုက္မိသည္ .။ မသင္႕ဟုထင္ကာ မ်က္ႏွာ လြဲလုိက္ျပန္လိုက္သည္ ။ ဒါေပမယ္႕ ...........မရ ။ အသိစိတ္ႏွင္႕မသိစိတ္ ။ မသိစိတ္က အားသာေနသည္ ။ မ်က္စိစံုမိတ္ အဲၾကိတ္ကာ အသာအယာ ဖြင္႕ၾကည္႕လိုက္မိသည္ ။ ျမိဳ႕စားေလးမွာ မ်က္လံုးေလးအ၀ိုင္းသားႏွင္႕ ပါးစပ္ေလး အေဟာင္းသား ။ ဟုတ္ပါသည္ ........။ သူမ၏ဖြားဘက္ေတာ္မွာ ခြံစိမ္းၾကားမွ ပြင္႕အာေနေသာ အနီေရာင္ႏွင္းဆီငံု ။ သူုမ၏ သားမ်က္ဆံုမွာ အျပစ္ကင္းစင္လွသည္ ။

အေနာက္ေဂါဓန္သို႕ေနလံုးၾကီးက်ခ်ိန္..........။ ေမွာင္ရိပ္ပ်ဳိးခ်ိန္တြင္ သုူမအိပ္ရာလန္ႏုိးလာျပီ ။ ေလသာျပတင္းမွရပ္ေနေသာ ျမိဳ႕စားေလးကို ျမင္ေသာေၾကာင္႕ သုူမ၏ ဇာပု၀ါး ပါးေလးကို ဆြဲယူကာ ဖံုးဖိေနမိသည္ ။ ေအာ္............မင္းႏိုးလာျပီလား ။ မေၾကာက္ပါနဲ႕ ကိုကမင္းကို ကယ္တင္ခဲ႕သူုပါ ။ ထုိအခ်ိန္တြင္ သူုမရႈိက္ၾကီးတငင္, ငင္ ငိုေနရွာသည္ ။ ဒီစံအိ္မ္ၾကီးဟာ မင္းအတြက္လံုျခံဳ ပါတယ္ ။ သူုမ အငိုရပ္ကာ ျမိဳ႕စားေလးကို စူးစုိပ္စြာၾကည္႕ေနသည္ ။ မင္းကိုယ္႕ကို မယံုဘူုးလား ဟင္...........။

ျမိဳ႕စားေလးက ေပးလိုက္သည္ ။ေရာ႕မင္းအတြက္ ၀တ္လဲေတာ္ .........၊ ကိုယ္လက္သန္႕စင္ျပီး ညစာ စားရေအာင္ေနာ္ ........။ ျမိဳ႕စားေလးလက္ညႈိုးညႊန္ရာသို႕ ၀တ္လဲေတာ္ယူကာ သူုမကိုယ္လက္သန္႕စင္ဘုိ္႕သြားေလသည္ ။ ေလသာျပတင္းမွ ျမိဳ႕စားေလး၏ ေဆာင္းသံႏွင္႕သီခ်င္းသံ ။ စံအိမ္ၾကီးတစ္ခုလံုး ျပည္႕နက္ေနသည္ ။ သာယာေသာ ေဆာင္းသံ သီခ်င္းသံကို သုူမ နားေထာင္ေနသည္ ။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ျမိဳ႕စားေလး အနားသုိ႕ တုိးရပ္ကာ အုိအေမာင္ရဲ႕ေဆာင္းနဲ႕သီခ်င္းသံက သာယာလွပါတယ္ကြယ္........။

မဂၢိဳလ္ျပည္၏ ျမိဳ႕စားေလးစံအိမ္ၾကီးသည္ ေဆာင္းသံ ၊သီခ်င္းသံ တို႕ျဖင္႕ သာယာေနေသာ္လည္း ၊ အခုေတာ႕ လွပႏုနယ္္ေသာ မိန္းမပ်ိဳေလးျဖင္႕ စိူုေျပလွပေနေလျပီ ။ အေမာင္ရယ္ ထိပ္ထားကို ေဆာင္းတီးသင္ေပးပါလားဟင္......။
ေအာ္..........ထိပ္ထားတဲ႕လား.........။ နာမည္ႏွင္႕လိုက္ေအာင္ကို လွပါေပတယ္ကြယ္ ။ ၾကယ္၀န္းေသာ စံအိမ္ၾကီးတြင္ သူုမႏွင္႕ ျမိဳ႕စားေလး ႏွစ္ေယာက္တည္းသာ ။ ထိပ္ထား သင္ခ်င္သပဆုိရင္ အေမာင္သင္ေပးမွာေပါ႕ကြယ္ .......။ မဂၢိဳလ္ျပည္သည္ အရင္ကျမိဲ႕စားေလး၏ ေဆာင္းသံေလးမ်ားျဖင္႕သာယာစိုေျပေနသည္ ။ အခုေတာ႕ သုူမေရာက္ခ်ိန္တြင္ ေဆာင္းသံတိတ္ဆိတ္လွသည္ ။ ျမိဳ႕သူ ၊ ျမိဳ႕သားတုိ႕သည္ ျမိ႕စားေလး၏ ေဆာင္းသံၾကားမွ သူတို႕ဘ၀ စိုေျပလွပသည္ ။

ၾကယ္၀န္းေသာ စံအိမ္ၾကီးထဲတြင္ မႈိင္းညႈိအုပ္ဆိုင္းေသာ သစ္ပင္ၾကီးမ်ား အလယ္တြင္ ေ၀ဆာတင္႕ဆန္ေနေသာ
ပန္းပင္မ်ား၊ ဟိုဘက္ သည္ဘက္ ကူုးလူုးေဆာ႕ကစားေနေသာ ေက်းငွက္ႏွင္႕ ရွင္႕ငယ္မ်ားျဖင္႕ ၾကည္ႏုူးဖြယ္ေကာင္းလွသည္ ။ ျမိဳ႕စားေလး ႏွင္႕သူုမေနထိုင္လာသည္မွာ အေတာ္ၾကာေနေပျပီ ။ ထိပ္ထား........ဟု ။ သူု၏ေခၚသံ ေျပာပါ အေမာင္ ........။ ထိပ္ထား အမိႏွင္႕အဖဆီ ျပန္ပို႕ေပးရမလား.........ဟင္ ။ အုိ...........မျပန္ဘုူး.......မျပန္ဘုူူး ။ မပို႕ပါနဲ႕ အေမာင္ရယ္ေနာ္ .........။ ထိပ္ထားျပန္ရင္ မခ်စ္ မႏွစ္သက္သူနဲ႕ လက္္ဆက္ရမွာ အေမာင္ရဲ႕ ။ ေသာကမ်က္၀န္းျဖင္႕ အားကိုးတၾကီး ညႈုိးငယ္ေနေသာ သူုမ၏မ်က္၀န္းကို ျမိဳ႕စားေလး နာလည္သည္ ။ ျပန္မပို႕ပါနဲ႕လား ..........အေမာင္ရယ္ေနာ္္။

ေသာကမ်က္၀န္းျဖင္႕ အငိုတစ္ပိုင္းသူုမကို ။ ျမိဳ႕စားေလးေရွ႕တြင္ ဒူးေလးေထာက္ကာ ေတာင္းပန္ေနရွာသည္ ။ မငိုပါနဲ႕ထိပ္ထားရယ္ ........။ သူမ၏ ပခံုးႏွစ္ဖက္ကို အသာမယုူူကာ ထုူေပးေနသည္ ။ ေဟာ႕ ဒီစံအိမၾကီဟာ ထိပ္ထားသာေနမယ္ဆိုရင္ေလ အေမာင္ဘ၀တစ္ခုလုံုးကို ပိုင္ပါတယ္ကြယ္ ။ ထိပ္ထား၏ ပါးတစ္ဖက္မွ စီးက်လာေသာ
မ်က္ရည္စတို႕ကို သုတ္ေပးရင္း ေပြ႕ဖက္ထားလိုက္သည္ ။ သူမ၏ ေခါင္းေလးကို ျမိဳ႕စားေလး ရင္ခြင္ထဲသို႕ တိုးေ၀ွ႕ကာေနမိျပန္သည္ ။ ထုိေန႕သည္ ေနလဲသာ ၊ ပန္းပင္မ်ားလဲပြင္႕၊ ေက်းငွက္တို႕လဲ တြန္သံၾကဴးရစ္ကာ အစစအရာရာ ျပည္႕စံုေနသည္ ။

စံအိမ္ၾကီးသည္ ယခင္က ေျခာက္ေသြ႕သေယာင္ရွိေနေသာ္လည္း ၊ အခုေတာ႕ .........ျမိဳ႕စားေလးႏွင္႕ထိပ္ထားေလး၏ ေဆာင္းသံမ်ားေၾကာင္႕ ေ၇ႊနန္းေဆာင္တမွ် ေပ်ာ္ျမဴးဖြယ္ေကာင္းလွသည္ ။ ခ်စ္ခင္စ ခ်စ္္သူႏွစ္ဦးအဖို႕ ၾကည္ႏူုး၀ႏိုင္ ။ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွက္တစ္ေယာက္ ၾကည္႕ကာ ၾကင္နာစကားေလးမ်ားျဖင္႕ ခြန္းတုံဆင္႕ေနၾကသည္ ။ စံအိမ္ၾကီးတစ္ခုလံဳးသည္လဲ ရယ္သံမ်ားျဖင္႕ ျပည္႕နက္ေနေလသည္ ။ ေရွ႕တြင္ခ်ထားေသာ စပ်စ္သီမ်ားကို ခြန္႕ေၾကြးေနၾကသည္ ။ ခဏအတြင္းမွာပင္ စံအိမ္ၾကီး၏ အိမ္ခန္းတစ္ေနရာတြင္ ထြန္းညႈိထားေသာ မီးမ်ား မိတ္ကာခ်စ္ ခရီးႏွင္ၾကေလျပီ ။

ၾကင္စဘ၀ ခင္မင္စမုိ႕ ေပ်ာ္ကာမညႈီး ခ်စ္ခရီး၀ယ္ ..........။ မဂၢိဳလ္ျပည္ရွင္၏ အမိန္႕ေတာ္စားေၾကာင္႕ ျမိဳ႕စားေလး နယ္စပ္သို႕ ခရီးထြက္ရေတာ႕ေပမည္ ။ သူမကိုႏႈတ္ဆက္ကာ နယ္စပ္သို႕ ခရီးထြက္သြားေလျပီ ။ သူမ၏မ်က္ႏွာတြင္ အားငယ္ညႈိုးငယ္စြာ စံအိမ္ၾကီးတြင္ သူုမတစ္ေယာက္တည္းသာ အထီက်န္စြာ က်န္ရစ္ခဲ႕ျပီ ပဲ ။ ႏွစ္ရက္အၾကာတြင္ နယ္စပမွ ျမိဳ႕စားေလး ညာဥ္႕နက္ပိုင္းအခ်န္တြင္ စံအိမ္ၾကိီ၏ ဆင္၀င္ေအာက္တြင္ ျမင္းခြာသံႏွင္႕အတူ ျမင္းဟီးသံ
ၾကားလိုက္သည္ ။ သူုမအိပ္ရာကထာကာ အေျပးတစ္ပုိင္းေလး ခရီးဦးၾကိဳေလသည္ ။ သုူမ ပါးစပ္ထြက္က်လာေသာ အသံ ။ လြမ္းလိုက္တာေမာင္၇ယ္ ..............။ေမာင္လဲ ........ထိပ္ထား လိုပါပဲကြယ္ ။

ျမိဳ႕စားေလးသည္ နယ္စပ္သို႕ ခရီးအျမဲထြက္ေနရသည္ ။ သုူမရွိခ်ိန္သည္ စံအိ္မ္ၾကီးသည္ သူုမအဖို႕ သူုေသပ်စ္ရာ သုသာန္သဖြယ္ျဖစ္ေနေတာ႕သည္ ။ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္အၾကာတြင္ ျမိဳ႕စားေလး ျပန္ေရာက္လာသည္ ။ တစ္ညအိပ္ကာ နံက္မုိးလင္းတာနဲ႕ ခရီးထြက္ရ ျပန္သည္ ။ထိုရက္ ၊အခ်ိန္မ်ားနွင္႕ကာလမ်ားသည ္ သုူမအတြက္ ပ်င္းရိညႈီးေငြ႕ဖြယ္ေကာင္းလွသည္ ။ ညတိုင္းလဲ ေဆာင္းကို အေဖာ္လုပ္ကာ အပ်င္းေျဖေနရသည္ ။ ထုိအခ်န္တြင္ ေဆာင္းသည္ သူမဘ၀ ၊ သူမအခ်စ္ ျဖစ္သည္ ။

ေန႕တစ္ေန႕၏ ေန၀န္းသည္ အေနာက္ေဂါဓန္ဘက္ဆီသို႕ တေျဖးေျဖး န္ိပ္႕ဆင္းသြားသည္ ။ ညေနဆည္းဆာလဲ ျဖစ္သည္ ။ သူုမသည္ ပ်င္းရိလွ၍ စံအိမ္ၾကီး၏ အျပင္ဘက္ ၊ ျခံ၀င္းၾကီးထဲတြင္ သူုမ ေဆာင္းကိုပိုုက္ကာ ႏူုးညံလတ္္ဆတ္ေသာ ေလးညႈင္းတုိ႕ကို ရႈရႈိက္ဘုိ္႕ လမ္းေလွ်ာက္ဆင္းေလသည္ ။ ျခံ၀င္းၾကီး၏ အလယ္တစ္ေနရာတြင္ ပန္ းပင္္မ်ား ၀န္းရံထားေသာ ခ်ရားပင္ၾကီး ။ ခ်ရားပင္ၾကီးသည ္ အုပ္ဆုိင္းကာအရိပ္ေကာင္းလွသည္ ။ ထုိေနရာသည္ ျငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္ကာ ျငိမ္းခ်မ္းလွသည္ ။ ခ်ရားပင္ကိုမွီကာ သုူမ၏သြယ္လွ် လွပေသာ လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားသည္ ေဆာင္းၾကိဳးမ်ားေပၚတြင္ သာယာစြာ လိုက္လံကစားေပးေနသည္ ။ သုူမ၏ စိတ္ထဲတြင္လဲ ျမ္ိဳ႕စားေလး ေရာ္ယန္းမွန္းဆ လြမ္းတသသ တမ္းတေနမိျပန္သည္ ။ အေတြးနယ္လြန္ကာ ခဏအတြင္းမွာ သူမအိပ္ေပ်ာ္သြားေလသည္ ။

ေန၀င္စျပဳခ်ိန္ ၊ ေမွာင္ရိပ္ပ်ိဳးခ်ိန္ ျဖစ္သည္ ။ တစ္စံုတစ္ရာေသာေျခသံေၾကာင္႕ သူုမလန္႕နုိူးလာသည္ ။ သူုမ ထိတ္လန္႕ေသာအသံျဖင္႕ .....၊။ ဟဲ႕ ...ဟဲ႕ ..........မင္းဘယ္သူုလဲ ။မွန္ပါ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးသည္ စံအိိမ္ၾကီးရဲ႕ ျမက္ရိတ္သမား ေမာင္ကံပါ သခင္မ ။ အုိ........အသံမေပးပဲ လာရဲသလား ျမက္ရိတ္သမား ။ ေမာင္ၾကီးသာသိရင္ မျမက္ေတာ္ရႈေတာ႕ မေပါ႔ကြယ္ ။ စိုးရြန္႕လွပါတယ္ သခင္မ ။ သို႕ေသာ္ သာယာလွေသာ ေဆာင္းသံေၾကာင္႕ ပါ သခင္မ ။ ေဆာင္းသံေၾကာင္႕ေတာ႕ မဟုတ္နုူိင္ပါဘုူး ျမက္ရိတ္သမားအေမာင္ ။ ေဆာင္းသံကို နားေထာင္ခ်င္လြန္း၍ ေရာက္လာခ်င္းပါသခင္မ ။ ေနာက္ေတာ႕ ...........ေနာက္ေတာ႕ဘာလဲ ။ ေျပာေလ..........။ မေျပာ၀ံ႕ေၾကာင္းပါ .......။
ေဆာင္းသံပိုရွင္ကိုလဲ ၾကည္႕ခ်င္လို႕ပါ သခင္မ ။

သခင္မ၏ ေဆာင္းသံကိုသာ ၾကားရပါက သခင္မ ခုိုင္းသမွ်ကို လုပ္ရဲ႕ပါတယ္ သခင္မ ။ အမွန္လား ျမက္ရိတ္သမား ။ အမွန္ပါ သခင္မ ။ ဒါဆို သခင္ခုိင္းသမွ်ကို လုပ္ႏုိင္တယ္ဆိုပါေတာ႕ ။ လုပ္ႏိူ္င္ေၾကာင္းပါ ။ အမွန္မတိုင္ ေလွ်ာက္တင္ရရင္ ေဆာင္းသံထက္ သခင္မကို ျမတ္ႏုိးမိုေၾကာင္းပါ ။ အမွန္လားကြယ္ .....။ မလိမ္၀ံ႕ပါသခင္မ ။ အေမွာင္ရိပ္သည္ အသိစိတ္တို႕ကို ဖံုးကြယ္ရစ္ေလျပီ ။

ထိပ္ထား၏စိတ္တြင္ ေမာင္ကံ၏ ကိုယ္ကာယႏွင္႕ႈလြန္အားတုိ႕ကိုစံမက္မိေနျပီ ။အေမွာင္ရိပ္၏ခ်ရားပင္ေအာင္တြင္ မသိစိတ္တို႕ေရာေထြးေနကုန္ျပီ ။ ေကာင္းျပီ ေမာင္ကံ မင္းကိုသခင္မ ေဆာင္းတစ္ပုဒ္တီးျပမယ္ ေဆာင္းသံတိတ္ရင္ သခင္မေစရာကို လုပ္ႏူိင္ပါေစကြယ္ ။ အသင္႕ပါသခင္မ ။ ေဆာင္းသံသည္ အေမွာင္ရိပ္ႏွင္႕အတုူ သာယာပါသည္ ။ ခဏအၾကာတြင္ ေဆာင္းသံသည္ တိတ္ဆိတ္သြားသည္ ။ ထုိအခိုက္ ေမာင္ကံ သခင္မက သူမ၏ေလးကို လမ္းေပးလိုက္သည္ ။ သို႕ေသာ္ .........မကမ္း၀ံ႕သခင္မ ။ ဟယ္ .........ငမုိက္သား ။ မင္းဂတိပ်က္ျပီလားဟင္ ။ မွန္ပါသခင္မ .........။ ေျခဖ၀ါးေလးသာ ကမ္းခ်င္ပါသည္ ။ နမး္ခ်င္ပါသည္ ။ ေမာင္ကံသည္ ထိပ္ထားအနားသို႕ ကပ္ကာ ေျခဖ၀ါးႏူႏူေလးကို သာယာစြာျဖင္႕ စံုမက္စြာ .........။ ေမာင္ကံ၏ အထိအေတြ႕ေၾကာင္႕ ထိပ္ထား တစ္ကိုယ္လံဳး ေမာင္ကံ ရင္ခြင္ထက္သို႕ ေပ်ာ႕ေခြကာ ထိုးက်သြားသည္ ။

ထုိ္အခ်ိန္တြင္ ထိပ္ထား၏ပါးစပ္တြင္ အေမာင္ရယ္ အေမာင္ကို သိိပ္ခ်စ္တာပဲကြယ္ ။ သူမ၏လက္မ်ားမွာလဲ ေမာင္ကံကို တြယ္ကပ္ေနေလသည္ ။ ကၽြ်န္ေတာ္မ်ိုဴးလဲ သခင္မလိုပါပဲ ။ ဒါဆုိ.........သခင္မကို အိ္ပ္ခန္းဆီိပုိ႕ေပးပါလားကြယ္ ။ မသင္႕ေၾကာင္းပါ သခင္မ ။ သင္႕ဂတိကိုေမ႕ေနျပီလား ေမာင္ကံ ။ ေမာင္ကံမွာ မေျပာသာေတာ႕ပါ ။ ေမာင္ကံသည္ သူ၏ဂတိအတိုင္း စံအိ္မ္းၾကီး၏ အိပ္ခန္းဆီသို႕ ထိပ္ထားေလးကို ေပြ႕ကာ ေသလႅာေညာင္ေစာင္းေပၚသို႕ သာယာစြာ တင္ေပးလိုက္သည္ ။ ျပီလွ်င္ ေမာင္ကံလွည္႕ထြက္လာသည္ ။ ဟဲ႕......ေမာင္ကံငါအက်ၤ ီိကို ျဖဳတ္ေပးပါအံဳးကြယ္ ။ မလုပ္၀ံ႕ပါ .......အရွင္ ။ သခင္ေက်းဇုူးကို ေစာ္ကားရာက်မေပါ႔ သခင္ ။ ေအာ္ ..........ေမာင္ကံရယ္ ။အခု္ိလိုသခင္ခုိင္းတာကို မလုပ္တာမွ ေစာ္ကားရာက်တာကြယ.္ ။ေမွာင္မဲေနေသာ စံအိမ္ၾကီးထဲတြင္ ထိပ္ထားႏွင္႕ေမာင္ကံတုိ႕ မွားယြင္းေနၾကျပီ ။

ထုိညမွာပင္ ျမိဳ႕စားေလးသည္ နယ္စပ္မွျပန္ေရာက္လာသည္ ။ ခါတိုူင္းျပန္လာလွ်င္ ထိပ္ထား လာၾကိဳသည္ ။ ဒီေန႕လာမၾကိဳပါလား ။ ထိပ္ထား ေနမေကာင္းေလသလားဟု အေတြးျဖင္႕ အိပ္ခန္းဆီသို႕ အေျပးေလး၀င္သြားေလသည္ ။ အိပ္ရာထက္တြင္ ကာမ၏အဆိပ္ေငြ႕ေတြေၾကာင္႕ ပင္ပန္းၾကီးစြာ အိပ္စက္ေနေသာထိပ္ထား ။ အိပ္ရာမ်ားလဲ တြန္႕ေၾကေနသည္ ။ ေဘးနားမွာလဲ ျမက္ပင္စတစ္စကို ေတြ႕ရသည္ ။ျမိဳ႕စားေလး၏ ရင္ထဲတြင္ ၀မ္းနည္းသလို ခံစားလို႕ရသည္ ။ သူသိပ္ခ်စ္ေသာထိပ္ထား သူုကိုသစၥာ မဲ႕ေလျပီ ။ သို႕ေသာ္........သံသယအေတြးမ်ားသာျဖစ္သည္ ။

နံက္မိုးလင္းခ်ိန္တြင္ အိပ္ခန္းေရွ႕တြင္တင္ထားေသာစားစရာ အခိ်ဳ႕ကို ထိပ္ထား အိပ္ရာက ထထခ်င္းေတြ႕လိုက္သည္ ။ ညက ကာမအဆိပ္ေၾကာင္႕သူုမ ပင္ပန္းၾကီးစြာ အိပ္ေနခ်င္းေၾကာင္႕ ေနျမင္႕မွထသည္ ။ ေလသာျပတင္းမွရပ္ေနေသာ ျမိဳ႕စားေလးကို ျမင္ေသာအခါ မာယာရွင္ၾကီးက မာယာမ်ားျဖင္႕လွည္႕စားရန္ၾကိဳးေလသည္ ။ ညက ပင္ပန္းသြားလို႕ ေမာင္ျပန္လာတာကို မသိလို႕ဘုူးကြား ။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ေမာင္သြားေတာ႕မယ္ ထိပ္ထား ။ ဘယ္ကိုလဲ ေမာင္ ။ နယ္စပ္ခ်စ္ၾကည္ေရးကိုေလ ။ သူမ မ်က္ႏွာကို လွည္႕မၾကည္႕ဘဲ လွည္ထြက္သြားသည္ ။

ေနာက္ညမ်ားတြင္လဲ မာယာရွင္ၾကီးေမာင္ကံႏွင္႕ ကာမရမက္ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္ေနေလသည္ ။ ထုိေန႕ညသည္ လမိုက္ညျဖစ္သည္ ။ ျမိဳ႕စားေလး နယ္စပ္မွျပန္ေရာက္အလာ ။ မယာရွင္ၾကီး ကာမဂယွက္ ၀ဲႏြန္႕ထက္တြင္ အိပ္စက္ေနသည္ ။ စံအိမ္ၾကီး၏ သလႅာေညာင္ေစာင္းထင္တြင္ ၀တ္လစ္စလစ္အိပ္ေနေသာ မယာရွင္ထိပ္ထား ။ သူမ၏ေဘးမွာလဲ ။ ေမာင္ကံ၏ လက္သံုးေတာ္ ျမက္ရိပ္တံဇင္ပါလား ။ ျမိဳ႕စားေလး၏ ရင္ထဲတြင္ ဟာခနဲ တံုလႈပ္သံ ။ ခ်စ္တတ္သုူ၏ရင္တြင္း၀ယ္ နာက်ဥ္းမႈ ဆူးမ်ားႏွစ္၀င္သြားသည္ ။ ထိပ္ထားရယ္ စိမ္းရက္အားရက္တယ္ကြယ္ ။

နံက္မုိးေသာက္အလင္းေရာက္ ခ်ိန္တြင္ စံအိမ္ၾကီး၏ အေရွ႕ေတာင္ဘက္ရွိ ပန္းျခံၾကီးတစ္ေနရာတြင္ ခံု၀ိုင္းေလးေပၚတြင္ ေတြေ၀စြာ ေငးေမာေနသည္ ။ ထိုအခိိုက္တြင္ ဆံပင္ကို ဖာယားခ်ကာ ျမိဳ႕စားေလး အနီးရွိရာသို႕ သစ္သီးမ်ား ေထာပတ္ႏွင္႕ပ်ားရည္မ်ားသယ္ေဆာင္လာသည္ ။ ျပန္ေရာက္လာတာၾကာျပီလားေမာင္ ။ ကႏြဲ႕ကရနဲ႕ မာယာရွင္ထိပ္ထား၏အသံ ။ ထုိအသံကို ျမိဳ႕စားေလး ေၾကာင္ဲရြန္႕ေနမိသည္ ။ အားရွိေအာင္ စားလိုက္ပါလားေမာင္ ။ အဆိပ္ေတြလဲ ေလ ။ ေမာင္ ဘာေတြေျပာေနတာလဲ ေမာင္ ။ ဟို မွာ ၾကည္႕စမ္း ထိပ္ထား ။ ဘာလဲေမာင္ ။ရွင္႕ေလးေတြေလ သူတို႕က ေမာင္အေပၚကို သစၥာရွိၾကတယ္ေလ ။ ေအာ္ ..........ေမာင္ရယ္ဘာေတြေျပာေနတာလဲဟင္ ။ သူမလက္ထဲမွ စားစရာမ်ားကို ျမိဳ႕စားေလး ရုိက္ခ်လိုက္သည္ ။

ေမာင္ရယ္ .........။အုိကြာ .........ေတာ္ပါေတာ႕ ထိပ္ထားရယ္ ေမာင္ကိုဘာမွမေျပာပါေတာ႕နဲ႕ေနာ္ ။ ခဏအၾကာမွာေတာ႕ ရွင္႕ငယ္ေလးသည္ ပ်ားရည္ကိုေသာက္မိကာ ေက်ာဆန္ကာေသေနေလသည္ ။ ေအာ္.........ထ္ိပ္ထား. ထိပ္ထား အခုေတာ႕ ကိုယ္႕ကို သစၥာပ်က္ရုံမက ကိုယ္႕အသက္ကိုပါသတ္ေတာ႕မယ္ေပါ႔ ။ သူစိတ္တြင္ေတြးရင္း ေမာင္ကံရွိရာသို႕ေလွ်ာက္လာေနသည္ ။ ဟ႕ဲ ........ေမာင္ကံ ။ မွန္ပါအရွင္ ......။ ဘာျဖစ္တာလဲကြယ္႕ ။ မျဖစ္ . မျဖစ္ပါဘူး အရွင္ ။ေအာ္.........ေအာ္ မျဖစ္ဘုူးသာဆုိတယ္ လက္ေတြလဲတံုလုိ႕ပါလား ။ ေမာင္ကံေၾကာက္ေနသည္ ။သုူ၏မျပစ္အတြက္.........၊။ ၾကည္႕စမး္ပါအံုး ပန္းပင္ေတြလဲရႈပ္လို႔ပါလား ။ေမာင္ကံ လွည္႕အၾကည္႕ ျမိုဳ႕စားေလး လက္မွပါလာေသာ ေမာင္ကြ၏လက္သံုူးေတာ္တံဇင္ျဖင္႕ ။ ေမာင္ကံကို၏လည္တိုင္ကို ခုတ္ပိုင္းလိုက္သည္ ။ ျမိဳ႕စားေလးလက္မွာလဲ ေသြးမ်ားျဖင္႕လိမ္းက်ံေနသည္ ။ ေမာင္ကံ၏ႏွလံုးကို ထုပ္ကာ စံအိမ္းၾကီးရွိရာသို႕ ထြက္သြားေလသည္ ။ ဟားတိုက္ရယ္သံ ..........။ ဟား..........ဟား သစၥာမဲ႕သူ ။ သစၥာမဲ႕သူ......။

စံအိမ္ၾကီး၏ အိပ္ခန္းေပၚတြင္ ငိုေနေသာ မာယာရွင္ၾကီးထိပ္ထား ။ရုတ္တရက္ၾကားရေသာေျခသံေၾကာင္႕ သူမလွည္႕ၾကည္႕လိုက္သည္ ။ ျမိဳ႕စားေလး လက္ထဲမွာလဲေသြးမ်ားျဖင္႕လိမ္းက်ံေနေသာ ေမာင္ကံ ႏွလံုး။ ေနာက္တံဇင္ ..။ ေမာင္. ေမာင္ .....။ဟုတ္တယ္ထိပ္ထား ထိပ္ထားရဲ႕ သစၥာခံၾကီး ေမာင္ကံေလ ။ ျမိဳ႕စားေလး လက္မွတံဇင္ျဖင္႕ထိပ္ထား မ်က္နွာကို ခုတ္ပိုင္းလုိက္သည္ ။ ေသြးမ်ားျဖာထြက္ကာ အိပ္ရာေပၚတြင္ ေသြးမ်ားလိ္မ္းမ်ားလိမ္းက်ံေနေလသည္ ။ ထုိ႕ေနာက္ ထိပ္ထားမ်က္ႏွာကု ိ တံဇင္ျဖင္႕မြန္းလိုက္သည္ ။ ယခင္က လွပေသာထိပ္ထား မ်က္ႏွာမွာ ထိပ္ထားမဟုတ္ေတာ႕ ။ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ျဖစ္ေနေပျပီ ။

ထုိျဖစ္ရပ္ေၾကာင္႕ စံအိမ္ၾကီးသည္ ထိန္႕လန္႕ေၾကာက္မက္ဖြယ္ျဖစ္လာသည္ ။ ယခင္က ၾကည္ႏူးစရာ ။အခုေတာ႕ .........။နာက်ဥ္း၀မ္းနည္းမႈေတြသာက်န္ရစ္ေနခဲ႕သည္္ ။ ျမိဳ႕စားေလး ေနာက္သို႕ရဲမက္ေတြ လိုက္လံဖမ္းဆီးေနသည္ ။ ေသြးရူးေသြးတန္ ေျခဦးတည္႕ရာသို႕ေျပးေနသည္ ။ ယခင္က သူုေရာက္ခဲ႕ေသာ ေတာေတာင္သည္ စိုေျပေနသည္ ။ အခုေတာ႕ ေျခာင္ေသြ႕ေနသည္ ။ စမ္းေခ်ာင္းေလးမွာ မေအးျမေတာ႕ ။ သစ္ပင္အိုၾကီးမွာလဲ မရွိေတာ႕ ။ အရာအားလံဳးသည္ ေျပာင္းလဲေနသည္ ။အရင္က ေဆာင္းတီးေသာ လက္ ။ အခုေတာ႕ ...........။အရူးတစ္ေယာက္သာ ျဖစ္ေနေတာ႕၏ ။
ဟား.........ဟာ.................ဟာ................သစၥာပ်ပ္ခံဲ႕သူ...............သစၥာမဲ႕ခဲ႕သူ.................။

၀န္ခံခ်င္ပါသည္ ယခုေရးလုိက္ေသာ ၀တၳဳတုိသည္ စာေရးဆရာၾကီးေဒါင္းႏြယ္ေဆြ၏ ကလ်ာမိမိမုန္းကို ဆယ္ႏွစ္ၾကာဖတ္ခဲ႕ျခင္းမွ အတုယူေရးသားထားပါတယ္ ။
သတၱ၀ါအာလံုး ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်မၼာခ်မ္းသာပါေစ.................။

credit : အျပာေရာင္စာအုပ္မ်ား