ဆားပုလင္း မင္းေမာင္ ႏွင့္ အရပ္ကူပါ လူ၀ိုင္းပါ

အခန္း (၁၀)
“စံပယ္ရပ္ၿငိမ္က ပန္းတစ္ပြင့္“
ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႔မွ ေၿမာက္ဘက္သို႔ မိုင္သံုးဆယ္ခန္႔ ကြာေ၀းေသာအရပ္၌ ၿမိဳင္သာဟု ေခၚေသာ ၿမိဳ႔ငယ္ေလးတစ္ခု ရွိေလ၏။ ၿမိဳ႔ငယ္ေလး၏ ေခၚဆိုရျခင္း အေၾကာင္းရင္းမွာ ၿမိဳင္သာသည္ ၿမန္မာၿပည္ ေၿမပံု စာရင္း၀င္ ၿမိဳ႔တစ္ၿမိဳ႔ မဟုတ္ပဲ ခရီးသြားကုန္သည္ပြဲစားမ်ား တေထာက္နားကာ စခန္းခ်သည့္ ေက်းရြာႀကီးမွတဆင့္ တၿဖည္းၿဖည္း က်ယ္ၿပန္႔စည္ကားကာ ၿမိဳ႕ၿဖစ္လာၿခင္း ၿဖစ္သည္။ အဆိုပါ ၿမိဳင္သာၿမိဳ ႔ကေလး၏ အစြန္တြင္ ႏွစ္ထပ္တိုက္ အိမ္ႀကီးတစ္လံုး ရွိ၏။ ႏွစ္ထပ္တိုက္ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ႀကီးသည္ လြန္စြာမွ က်ယ္၀န္းလွသည့္ စားပင္သီးပင္မ်ား စိုက္ပ်ဳိးထားသည့္ ၿခံထဲတြင္ တည္ေဆာက္ထားေသာ္လည္း တစ္အိမ္လံုးေနထိုင္သည့္ လူသားမွာ သံုးေယာက္သာ ရွိေလ၏။
အရပ္က သူေဌးကေလး ဦးထြန္းၿဖဴဟု ေခၚဆိုက်သည့္ ထြန္းၿဖဴသည္ အမွန္အားျဖင့္ အသက္၃၀ေက်ာ္ အရြယ္ရွိသည့္ လူလတ္ပိုင္းတစ္ဦးသာ ၿဖစ္၍ ၿမိဳင္သာၿမိဳ႔ဇာတိခံ ၿဖစ္သည္။ ထြန္းၿဖဴ၏ အေဖ အေမမ်ားသည္ မ်ဳိးရိုးစဥ္ဆက္ ၿမိဳင္သာၿမိဳ ႔ေလး အနီးတ၀ိုက္တြင္ ရာဘာၿခံ ဧကေပါင္း ေၿမာက္မ်ားစြာ ပိုင္ဆိုင္သည့္ သူေဌးစာရင္း၀င္မ်ား ၿဖစ္သည့္ အေလ်ာက္ ထြန္းၿဖဴအရြယ္ေရာက္လာသည့္ အခ်ိန္တြင္ အလုပ္မယ္မယ္ရရ လုပ္ကိုင္စရာ မလိုသည့္ သူေဌးသားတစ္ဦး ၿဖစ္လာခဲ့သည္။ အဆိုပါ သူေဌးသား ေမာင္ထြန္းၿဖဴသည္ ပညာေရးကို စိတ္မ၀င္စားလွရာ မက္ထရစ္အိပ္ဇန္း ေခၚ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲကို ေအာင္ၿမင္ၿပီးေနာက္တြင္ ယူနီဗာစတီသို႔ သြားေရာက္ၿခင္း မၿပဳဘဲ ၿမန္မာၿပည္ အႏွံ႔အၿပား လွည့္လည္သြားလာၿခင္း ၿဖင့္သာ အခ်ိန္ကုန္ခဲ့ေလ၏။
ဤသို႔ ေမာင္ထြန္းၿဖဴသည္ မိမိစိတ္ရွိသည့္အတိုင္း လည္ပတ္ေနစဥ္တြင္ တခါေသာ္ ပဲခူးၿမိဳ႔အစြန္ရွိ “စြဲမက္ဖြယ္“ မည္သည့္ ထမင္းဆိုင္ေလးသို႔ ေန႔လည္ထမင္းစားရန္ ေရာက္ရွိခဲ့ေလသည္။ စြဲမက္ဖြယ္သည္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔သို႔ ေၿပးဆြဲသည့္ ကားဂိတ္ႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းတြင္ ရွိသၿဖင့္ ကိစၥတစ္ခုေႀကာင့္ ရန္ကုန္ဆင္းရန္ ၿပင္ေနေသာ ေမာင္ထြန္းၿဖဴက ကားမထြက္ခင္ ဗိုက္ၿဖည့္ရန္ ၀င္လာၿခင္း ၿဖစ္သည္။ ေန႔လည္ႏွစ္ခ်က္တီး အခ်ိန္ထိ ဘာဆိုဘာမွ မစားရေသးေသာ ေမာင္ထြန္းၿဖဴသည္ ထမင္းဆိုင္ထဲသို႔ အေရာက္တြင္ ေတြ႔လိုက္ရသည့္ ၿမင္ကြင္းေႀကာင့္ အလိုလိုဗိုက္ၿပည့္သြားသလိုပင္ ခံစားလိုက္ရသည္။ မည္သည့္အရာကို အမည္ၿပဳ၍ စြဲမက္ဖြယ္ဟု နာမည္ေပးထားသည္ မသိေသာ္လည္း စြဲမက္ဖြယ္သည္ ထမင္းဟင္း မဟုတ္ေၾကာင္းကို ဗိုက္ဆာေနသည့္ ထြန္းျဖဴသည္ ထူးဆန္းစြာ နားလည္မိေလ၏။
လြန္စြာမွ ေခ်ာေမာလွပ၍ ကိုယ္ဟန္ေက်ာ့ရွင္းလွေသာ မိန္းမပ်ဳိေလးတစ္ဦးသည္ စားသံုးသူမ်ား မွာႀကားသည့္ ထမင္းဟင္းမ်ားကို အစီအရီ ခူးကာ ခပ္ေပးေနသည္။ သူမ၏ အသားအရည္က ၀င္း၀ါစိုေၿပေနသည့္ အၿပင္ ကိုယ္လံုးကိုယ္ေပါက္ အခ်ဳိးအစားအက်အနမွာလည္း ပိန္လြန္းၿခင္း၊ ၀လြန္းၿခင္း ၊ ထြားလြန္းၿခင္း၊ ေသးလြန္းၿခင္း အစရွိသၿဖင့္ အၿပစ္ဆို၍ တစ္စံုတစ္ရာ ရွာမရပဲ ရွိလွေလသည္။ ၿမန္မာၿပည္ အႏွံ႔အၿပား ခရီးသြားလာဖူး၍ မိန္းမေခ်ာ မိန္းမလွေပါင္းမ်ဳိးစံုကို ၿမင္ဖူးေတြ႔ဖူးေနၿပီ ၿဖစ္သည့္ ထြန္းၿဖဴသည္ အဆိုပါ မိန္းမလွေလးကို ေတြ႔မိခ်ိန္တြင္ေတာ့ သူ႔တစ္သက္တာတြင္ ငုပ္ေအာင္းေနခဲ့သည့္ အခ်စ္စိတ္သည္ ေခါင္းေထာင္က ထႀကည့္ေလေတာ့သည္။ အဆိုပါ မိန္းကေလး၏ အမည္ကား ေမစံပယ္ ၿဖစ္ေလ၏။
ဘ၀တြင္ ပထမဦးဆံုး အႀကိမ္အၿဖစ္ အခ်စ္စိတ္ကို သိရွိနားလည္ခဲ့သည့္ ထြန္းျဖဴသည္ ခ်စ္မိသည္ဆိုေသာအခါ အရူးအမူးၿဖစ္ရ၏။ ရန္ကုန္သို႔ မသြားခ်င္ သြားခ်င္ႏွင့္ ထြက္သြားခဲ့ရၿပီး ကိစၥ၀ိစၥၿပီးစီးသည္ႏွင့္ ပဲခူးၿမိဳ႔သို႔ ၿပန္ေရာက္လာ၏။ ေမစံပယ္တို႔ ထမင္းဆိုင္ႏွင့္ မနီးမေ၀းရွိ ရပ္ကြက္တြင္ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ေလးတစ္လံုးငွားကာ သူမ၏ အခ်စ္ပန္းကို ပန္ဆင္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးပမ္းေလသည္။ ေမစံပယ္သည္ ငယ္စဥ္ကပင္ အေဖ အေမ မရွိေတာ့ပဲ သူမအေမ၏ အစ္မၿဖစ္သူ ႀကီးေဒၚေအးႏွင့္ အတူေနထိုင္ခဲ့ရသူၿဖစ္သည္။ အရြယ္ေရာက္၍ အလွေသြးႀကြယ္၀လွသည့္ သူမကို တစ္အိမ္ထဲေနသူ ႀကီးေဒၚေအး၏ ေယာက်္ားႀကီး ဦးႀကီးေမာင္က မ်က္စိက်ေနရာ သူမသည္ အေတာ္ပင္ ေနရထိုင္ရ က်ပ္ေနသည္မွာ ၾကာခဲ့ၿပီ ၿဖစ္သည္။ ထို႔ေႀကာင့္ပင္ ထြန္းၿဖဴက ေမတၱာရွိေႀကာင္း အတိအလင္းဖြင့္ေၿပာ၍ ခ်စ္ေရးဆိုလာေသာအခါ သူမသည္ ၾကာရွည္အခ်ိန္ဆြဲမေနေတာ့ပဲ အၿမန္ပင္ အေၿဖေပးကာ လက္ခံလိုက္ေလ၏။
ထြန္းျဖဴသည္ သံုးႏွစ္သံုးမိုးထိ ေစာင့္ဆိုင္းကာ ခ်စ္ေရးဆိုရမည္ဟု တြက္ထားခဲ့ေသာ္လဲ ေမစံပယ္က သူထင္ထားသည့္ထက္ ေစာလ်င္စြာ ေမတၱာတံု႔ၿပန္ခဲ့သၿဖင့္ အေပ်ာ္လြန္ကာ ခ်က္ခ်င္းပင္ မဂၤလာေဆာင္ရန္ ၿပင္ဆင္ခဲ့သည္။ ဘ၀တြင္ အေပ်ာ္ဆံုးေန႔ သံုးေန႔ ရွိသည္ဟု ဆုိထားခဲ့ႀကရာ ထြန္းျဖဴသည္ ေထာင္မက်ဘူးသၿဖင့္ ေထာင္မွလြတ္သည့္ေန႔ အရသာကို မခံစားဘူးေသာ္လဲ အိမ္ေထာင္က်သည့္ေနကေတာ့ သူရွင္လိင္ၿပန္သည့္ေန႔ထက္ အစတစ္ရာမက အရသာ ေကာင္းမြန္ေႀကာင္း သိရွိခဲ့ရသည္။ ခ်စ္ရသည့္ မိန္းမၿဖစ္သူကိုလဲ သူႏွင့္အတူ အေပ်ာ္အရသာခံစားေစခဲ့ရာ ေမာ္လၿမိဳင္ၿပန္ေရာက္ၿပီး တစ္လကိုးသတင္းႀကာသည့္အထိ အိမ္ထဲက အိမ္ၿပင္ မထြက္ခဲ့ေခ်။ ေနာက္ဆံုး ေမစံပယ္ေလး ကိုယ္၀န္ရွိလာေတာ့မွ အၿပင္ထြက္ကာ လူလံုးျပသည့္ အဆင့္ ၿပန္ေရာက္ခဲ့သည္။
ဤသို႔ႏွင့္ ကိုးလလြယ္၍ ဆယ္လၿပည့္သည့္ အရြယ္တြင္ ဇနီးၿဖစ္သူ ေမစံပယ္က ခ်စ္စရာ သမီးရတနာေလး တစ္ဦးကို ေမြးဖြားေပးခဲ့ေလ၏။ မ်က္လံုးေလး ၀ိုင္းစက္ကာ အသားအေရ ၿဖဴေဖြးလွသူမို႔ မိမိနာမည္ေရာ ဇနီးသည္၏ နာမည္ပါ ပါ၀င္ေအာင္ စံပယ္ၿဖဴဟု အမည္သညာတပ္ကာ ေခၚတြင္ခဲ့သည္။ သမီးငယ္ေလး အသက္ႏွစ္ႏွစ္ၿပည့္ကာ တီတီတာတာ ေၿပာတတ္သည့္ အခ်ိန္တြင္ ထြန္းၿဖဴသည္ ၎၀ါသနာထံုခဲ့သည့္ ၿမန္မာၿပည္အႏွံ႔ ခရီးထြက္ၿခင္းကို ၿပန္လည္အစပ်ဳိးရန္ ၿပင္ဆင္ခဲ့ေလ၏။ ဤအေခါက္တြင္ေတာ့ သူတစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ေတာ့ပဲ ၿမိဳင္သာကို ေရာက္ကတည္းက ဘယ္မွမထြက္ၿဖစ္ေသာ ဇနီးႏွင့္ သမီးငယ္ကိုပဲ အပါေခၚလာခဲ့သည္။ ဤသည္က သူတို႔မိသားစု အဖို႔ ကံေကာင္းေစခဲ့သည္ဟု ဆိုရေပမည္။ သူတို႔ ထြက္လာၿပီး မႀကာမီတြင္ ၿမိဳင္သာၿမိဳ႔၌ ထူးဆန္းသည့္ ၀မ္းေရာဂါဆန္း ၿဖစ္ပြားကာ က်န္ခဲ့ရွာသူ အဖိုးႏွင့္ အဖြားသည္ အသက္ဆံုးပါးခဲ့ေလ၏။
ထြန္းျဖဴသည္ အဆိုပါသတင္းစကား ရရွိသည့္ေနာက္ ၎၏ ခရီးစဥ္ကို ေရာက္ရာအရပ္ကပင္ ရပ္ဆိုင္းကာ ဦးေဆာင္မည့္သူ မရွိေတာ့ရွာသည္ ရာဘာၿခံ လုပ္ငန္းကို ဦးစီးကာ လုပ္ကိုင္လာခဲ့သည္။ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ဦးစီးလာရသည့္အတြက္ ၎၀ါသနာပါသည့္ ခရီးသြားလာၿခင္းကိုလည္း စြန္႔လႊတ္ခဲ့ရ၏။ ဘယ္ကိုမွ မသြားျဖစ္ေတာ့ပဲ ခ်စ္ဇနီးႏွင့္ သမီးငယ္ ျဖစ္သူတို႔ႏွင့္သာ မိသားစု သံုးဦးသား ေအးခ်မ္းစြာ ေနထိုင္လာခဲ့သည္မွာ စံပယ္ၿဖဴေလး အသက္ပင္ငါးႏွစ္ ၿပည့္တင္းခဲ့ၿပီၿဖစ္သည္။ နဂိုတကည္းက ေအးေအခ်မ္းခ်မ္းေနခ်င္သူမို႔ ေမာင္ထြန္းျဖဴတစ္ျဖစ္လဲ သူေဌးကေလး ဦးထြန္းျဖဴသည္ အျပင္ကို သိပ္သြားသြားလာလာ မရွိပဲ အားလပ္ခ်ိန္မ်ားတြင္ သမီးငယ္ႏွင့္ေဆာ့၍သာ ေနထိုင္ခဲ့၏။ ခ်စ္ဇနီးႏွင့္ သမီးျဖစ္သူတို႔၏ နာမည္နာမကို အစြဲျပဳ၍ ၎တို႔၏ အိမ္ေဂဟာကိုလည္း စံပယ္ရိပ္ၿငိမ္ဟု ဆိုင္းဘုတ္တပ္ကာ ၿခံ၀တြင္ခ်ိတ္ထားခဲ့ေလေတာ့သည္ ………….။
ဦးထြန္းျဖဴသည္ တစ္လတာ ေရာင္းရသည့္ ရာဘာေစး စာရင္းကို လက္စသတ္လိုက္ၿပီးေနာက္ စာၾကည့္ခန္းထဲတြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားသည့္ တိုင္ကပ္နာရီကို လွမ္းၾကည့္၏။ သူ႔အေဖလက္ထက္ကတည္းက ရွိခဲ့သည့္ နာရီအိုႀကီးသည္ ည၁၁နာရီကို ထိုးေၾကာင္းသူ႔ကို လွမ္းကာေျပာေနသည္။ လည္ပင္းကို ဘယ္ညာလွည့္ကာ အနည္းငယ္ ေညာင္းညာေနသည့္ ဇက္ကိုခါလိုက္ၿပီး သူထိုင္ေနရမွ ထသည္။ ထိုအခိုက္၌ သူ႔စာၾကည့္ခန္း၀တြင္ လူရိပ္တစ္ရိပ္ေပၚလာ၏။ အဆိုပါ လူရိပ္က ..
“ေမာင္ .. ညနက္ေလၿပီေလ .. မအိပ္ေသးဘူးလား .. “ ဟု ဆိုေလရာ ထြန္းျဖဴသည္ ဇက္ကိုခါေနရာမွ …
“အင္း .. လာၿပီ .. ေမေရ … စာရင္းေတြ မၿပီးေသးလို႔ ထိုင္ေနတာ .. “ဟု ျပန္ေျဖလိုက္ေလ၏။ ထိုအခါ ေမစံပယ္သည္ အခန္း၀တြင္ ခါးေထာက္ကာ မခို႔တယို႔ရပ္ရင္း ..
“သမီးေလး အိပ္တုန္း လာအိပ္မယ္ မရွိဘူး … ေမကျဖင့္ ေစာင့္ေနလိုက္ရတာ .. “ ဟု ႏႈတ္ခမ္းစူ၍ ေျပာေလရာ ေမာင္ျဖဴသည္ အေျပးတစ္ပိုင္းႏွင့္ သူမအနားေရာက္လာၿပီး ခါးကိုလွမ္းဖက္ေလ၏။ ထို႔ေနာက္ သနပ္ခါးလိမ္းထား၍ သင္းသင္းေလးေမႊးေနသည့္ ပါးျပင္ကို နမ္းလိုက္ကာ ..
“ဒါဆိုလဲ .. ေမရယ္ … အိပ္ရမွာ ေစာပါေသးတယ္ .. “ဟု အစခ်ီလိုက္ေလသည္။ ေမစံပယ္သည္ ခ်စ္ရတဲ့ ေယာက်္ားျဖစ္သူ အေၾကာင္းသိေနသျဖင့္ ဘာမွမေျပာေတာ့ပဲ ထြန္းျဖဴ၏ ရင္ခြင္တြင္သာ သူမ၏ မ်က္ႏွာေလးကို ကြယ္၀ွက္ကာ ထားေလ၏။ ထြန္းျဖဴသည္ ခ်စ္ဇနီးက မျငင္းဘူးဆိုတာကို ရိပ္မိသည္မို႔ အခ်ိန္ဆြဲမေနေတာ့ပဲ ေမစံပယ္ကို ဧည့္ခန္းဘက္သို႔ ဆြဲေခၚလာေလသည္။
“ေမာင္ .. ဧည့္ခန္းႀကီးမွာ .. လုပ္မလို႔လား … သူမ်ားေတြ ျမင္ကုန္ဦးမယ္ .. “
ေမစံပယ္သည္ ထြန္းျဖဴက ဧည့္ခန္းဘက္ဆြဲေေခၚလာသည္တြင္ တြန္႔ဆုတ္တြန္႔ဆုတ္ႏွင့္ ပါလာရင္း ေမးေလရာ ေမာင္ျဖဴက ..
“ေမကလဲ .. ဘယ္သူျမင္စရာ ရွိလို႔လဲ … အိမ္ႀကီးတစ္အိမ္လံုး ေမာင္တို႔ပဲ ရွိတာကို ..“ ဟု ေျဖလိုက္ေလ၏။ လက္ကလဲ အၿငိမ္မေနပဲ မိန္းမျဖစ္သူ၏ စြင့္ကားေနသည့္ တင္အိုးႀကီးကို ထဘီေပၚကေန ကိုင္ညွစ္ေန၏။ တသက္တာလံုး ေယာက်္ား၏ အလိုကို မျငင္းဆန္ခဲ့သူမို႔ ေမစံပယ္သည္ သူမကို လက္သရမ္းေနသည့္ ထြန္းျဖဴကို ခ်စ္မ်က္ေစာင္းေလး ထိုးလိုက္ရင္း ..
“ဟြန္း … ဒါဆိုလဲ ေမာင့္သေဘာ .. အဲဒါေၾကာင့္ပဲ ေမာင္က အိမ္မွာ လူပိုေခၚမထားတာလားေတာင္ ထင္ရတယ္ .. “ ဟု မခို႔တယို႔ေျပာလိုက္ေလ၏။ ထြန္းျဖဴက မိန္းမျဖစ္သူ၏ အေျပာကို သေဘာက်စြာ တဟဲဟဲႏွင့္ ရယ္ေန၏။ ဧည့္ခန္းအေရာက္တြင္ မ်က္ႏွာက်က္က မီးကို ဖြင့္မေနေတာ့ပဲ ရႈိးေက့စ္မွန္ဗီဒိုေပၚတြင္ တင္ထားသည့္ မီးဆိုင္းေလးကိုသာ ဖြင့္လိုက္သည္။ အနည္းငယ္ လင္းထိန္သြားသည့္ မီးအျပာေရာင္ေလးေအာက္တြင္ မိန္းမျဖစ္သူခါးကို ေပြ႔ရင္း ဧည့္ခန္းအလယ္က ဆိုဖာခံုႀကီးတြင္ ၀င္ထိုင္ေလ၏။ မပီ၀ိုးတ၀ါးႏွင့္ ျမင္ေနရသည့္ ေမစံပယ္၏ မ်က္ႏွာလွလွေလးကို တစိုက္မတ္မတ္ၾကည့္ကာ သူ႔ေပါင္ေပၚေပြ႕တင္လိုက္သည္။
ေမစံပယ္သည္ ကေလးတစ္ေယာက္ေမြးၿပီးသည့္တိုင္ အလွမပ်က္ေသးေခ်။ ေရွးဘ၀က ဆုေတာင္းပဲေကာင္းခဲ့လို႕လားမသိ တစ္သားေမြးတစ္ေသြးလွဆိုသည့္ စကားသည္ သူမအတြက္ စပ္ဆိုထားသည္ဟု ထင္ရ၏။ အခ်ဳိ ႔မိန္းမမ်ားသည္ အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀ကို ေရာက္လွ်င္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကေလးေမြးၿပီးလွ်င္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ပံုပ်က္ပန္းပ်က္ ျဖစ္သြားၾကေသာ္လည္း ေမစံပယ္ကေတာ့ လွေသြးၾကြယ္တုန္းပင္။ အပ်ဳိဘ၀တုန္းက က်စ္လ်စ္သြယ္လွသည့္ ခႏၶာကိုယ္သည္ စံပယ္ျဖဴကိုေမြးၿပီးေသာအခါ ျပည့္ျပည့္ၿဖိဳးၿဖိဳး ၾကြာၾကြား၀င့္၀င့္ရွိလာ၏။ ရင္သားေတြက ထြားလာသလို တင္သားေတြက စြင့္ကားလာသျဖင့္ သူမလမ္းထြက္ရင္ လိုက္လံေငးေမာၾကသည့္ ေယာက်္ားသားေတြက အပ်ဳိဘ၀တုန္းကထက္ မ်ားသည္ဟု ဆိုရေပမည္။ မိန္းမရကံေကာင္းသည့္ ဦးထြန္းျဖဴကို အားက်သူမ်ားက ၿမိဳင္သာၿမိဳ႔တြင္ ဒုႏွင့္ေဒး ။
ေမစံပယ္၏ ပါးျပင္က အိပ္ယာမ၀င္ခင္ လိမ္းထားသည့္ သနပ္ခါးကြက္ေလးကေတာ့ ထြန္းျဖဴ၏ အနမ္းၾကမ္းမ်ားေအာက္တြင္ ပ်က္ျပယ္ကုန္ေလၿပီ။ ထြန္းျဖဴ၏လက္ကလဲ လူအိုသာဆိုရသည္ ။ လူပ်ဳိလက္၀က္ၿမီး ဆိုသည့္ စကားထက္သာေအာင္ သူမ၏ တကိုယ္လံုးကို အႏွံ ႔အျပား ေလွ်ာက္သြားေန၏။ ညဘက္အိမ္ယာ၀င္ခါနီးမို႔ ေမစံပယ္သည္ အခုအခံဘာမွ ၀တ္မထားေလရာ အကၤ်ီႏွင့္ထဘီ ရွိေနသည့္တိုင္ ကိုင္တြယ္ပြတ္သပ္ရသည္က အ၀တ္မဲ့ေနသည္ႏွင့္ မျခား။ လက္ထဲတြင္ စီးခနဲ စီးခနဲ ေနေအာင္ကို အရသာရွိေလ၏။
“အင့္ .. အင့္ .. ေမာင္ရယ္ .. တကိုယ္လံုးလဲ ေနရာမလြတ္ပါလား … “
“အင္း …. ေမ့ တကိုယ္လံုးက ကိုင္ရတာ အရသာရွိေနတာကိုး .. ဟဲ .. ဟဲ ..“
ထြန္းျဖဴသည္ တဟဲဟဲ ရယ္ကာ ေမစံပယ္၏ ရင္ေစ့အကၤ်ီ ၾကယ္သီးေတြကို လက္လွမ္း၏။ ႏွိပ္ၾကယ္သီးေလးေတြ တေထာက္ေထာက္ႏွင့္ ပြင့္သြားေသာအခါ စြဲမက္စရာႏို႕ႀကီးေတြက ရမက္ၾကြဖြယ္ ေပၚထြက္လာ၏။ ေမစံပယ္က ထြန္းျဖဴအေပၚတြင္ တက္ကာထိုင္ေနသည္မို႔ သူ႔မ်က္ႏွာႏွင့္ ၀ိုင္းစက္ေနသည္ ႏို႔အံုႀကီးေတြက တတန္းတည္းရွိေနသည္။ ထိုအခါ ထြန္းျဖဴ၏ ႏႈတ္ခမ္းေတြက ႏို႔အံုႀကီးထိပ္ရွိ ေကာ့စူေနသည့္ ႏို႔သီးေလးဆီသို႔ ေရာက္သြား၏။ ေမစံပယ္သည္ အင့္ခနဲ ျမည္ကာ ခါးေလးေကာ့တက္လာသည္။
“အင့္ .. ေမာင္ရယ္ .. စို႔ .. စို႔ ..“
ေမစံပယ္၏ စိတ္ေတြသည္ ဆူေ၀ကာလာ၏။ သူမေပါင္ႀကားက မိန္းမအဂၤါထဲမွလည္း တဆစ္ဆစ္ႏွင့္ ယားသလိုလို ျဖစ္၍လာ၏။ ဘာၿပီးရင္ ဘာျဖစ္မယ္ဆိုတာကို သိေနသည္မို႔ သူမအဂၤါထဲတြင္ စိုစိစိုစိႏွင့္ေတာင္ ျဖစ္ေနသည္။ ထိုအခ်ိန္၌ပင္ ထြန္းျဖဴသည္ ေမစံပယ္၏ တင္ပါးႀကီးကို ေအာင္ကေန ပင့္ကာ မသည္။ တဆက္တည္း သူ႔လံုခ်ည္ကို ေျဖေလွ်ာ့လိုက္သလို သူမ၀တ္ထားသည္ ထဘီကိုလည္း ေအာက္ေျခကေန လိပ္ကာ တင္သည္။ အလိုက္သိသည့္ ဇနီးမို႔ ေမစံပယ္သည္ ေျခေထာက္ကိုကားကာ ထြန္းျဖဴကို ခြလိုက္၏။ လံုခ်ည္ႏွင့္ ထဘီက ကြ်တ္မသြားေသာ္လည္း သူတို႔ႏွစ္ဦးသား အဂၤါစပ္ေတြကေတာ့ အတားအဆီးမရွိ နီးကပ္သြား၏။
“ေမ .. ထည့္ေပးမယ္ … ခဏေလး .. အင့္ .. အင့္..“
တရား၀င္ေယာက်္ား ခ်စ္ရသူမို႔ ေမစံပယ္သည္ ရွက္ေၾကာက္မေနေတာ့ပဲ အေပါက္မတည္႔ေသးသည့္ အတန္ႀကီးကို လက္ႏွင့္စမ္းကာ ကိုင္လိုက္ၿပီး အဂၤါစပ္၀ႏွင့္ ေတာ့ေပးလိုက္သည္။ အေနအထားမွန္သည္ႏွင့္ ထြန္းျဖဴက ေကာ့ထိုးလိုက္ရာ သူ႔ထိပ္ႀကီးသည္ ျဗစ္ခနဲ ျမည္စြာအတြင္းသို႔ တိုး၀င္သြား၏။ ကေလးတစ္ေယာက္ေမြးဖူးသည္မို႔ အပ်ဳိတုန္းကေလာက္ က်ပ္က်ပ္တည္းတည္း ျဖစ္မေနေသာ္လဲ အရမ္းႀကီးလဲ ေခ်ာင္ေခ်ာင္ႀကီးမဟုတ္ေပ။ စီးစီးအိအိ ရွိလွေပသည္။ ေမစံပယ္က စိတ္ထေနသည္မို႔ အရည္ေတြစိုေနရာ သြင္းရတာ အခက္အခဲမရွိ။ စြတ္ဆိုႏူးညံ့သည့္ အတြင္းသားေတြက ထြန္းျဖဴအတြက္ အရသာ ရွိၿမဲရွိလ်က္ ျဖစ္၏။
“ျဗစ္… အီး .. အီး .. ျဗစ္….အင့္ .. .အင့္..“
အေစာပိုင္းတုန္းက ယားယံသလိုလုိ ျဖစ္ေနသည့္ ေမစံပယ္သည္ ေယာက်္ားျဖစ္သူ၏ အတန္ႀကီး၀င္သြားမွပဲ ေနသာထိုင္သာ ရွိသြားသည္။ အထူးအေထြ ေျပာၾကားစရာမလိုပဲ ထြန္းျဖဴ၏ လည္ပင္းကို သူမလက္ႏွစ္ဖက္ႏွင့္ သိုင္းဖက္ကာ တင္ပါးႀကီးကို နိမ့္ခ်ကာ ဆက္သြင္းယူသည္။ လမ္းေၾကာင့္တည့္ေနၿပီမို႔ အတန္ႀကီးက တစြိစြိႏွင့္ ျမဳပ္၀င္၏။ ခဏအၾကာ၌ သူမ၏ တင္ပါးႀကီးက သူ႔ေပါင္စပ္ေပၚ ပိက်၏။ ထိုေရာအခါ ထြန္းျဖဴသည္ စြင့္ကားေနသည့္ တင္အိုးႀကီးကို လက္ႏွစ္ဖက္ႏွင့္ ထိန္းမကာ စတင္၍ ပင့္တင္ျပန္ခ်လုပ္ေလ၏။
“အီး …. အီး … ေကာင္းတယ္ ေမရယ္ …“
“ေမလဲ ေကာင္းတယ္ ေမာင္ … ေအာက္ကေန ေကာ့့ထိုးေပး … အင့္ .. အင့္ … အဲဒီလိုမ်ဳိး … အင့္ ..“
ေမစံပယ္က အေပၚက ဖိအခ်တြင္ ထြန္းျဖဴက ေအာက္ကေကာ့ထိုးသည့္ အခ်ိန္ႏွင့္ ႀကံဳသြားသျဖင့္ ေမစံပယ္သည္ အသည္းခိုက္ေအာင္ ေကာင္းသြား၏။ ႏႈတ္က တအင့္အင့္ ညည္းရင္း အားမလုိအားမရ ညွစ္ေပး၏။ ဒီတစ္ခါ အသည္းခိုက္ေအာင္ ေကာင္းသြားသူက ထြန္းျဖဴျဖစ္သြားသည္။ ေမစံပယ္သည္ အအိုဆိုေပမယ့္ အပ်ဳိႏွင့္ မလဲႏိုင္သည့္ အခ်က္ထဲတြင္ ဒီအခ်က္လည္းပါသည္။ သူ႔စိတ္ထင္လို႔လား မသိ … သူမသည္ ကေလးေမြးၿပီးကတည္းက ေစာက္ပတ္ညွစ္အားက ပိုသန္လာသည္ဟု ေမာင္ျဖဴထင္ျမင္မိသည္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ သူမစိတ္ပါ၍ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဖမ္းညွစ္ထားလွ်င္ သူမေနႏိုင္။ အခုလဲ လီးတန္ႀကီးကို တင္းခနဲေနေအာင္ အညွစ္ခံရမႈတြင္ သူ႔စိတ္ကိုလႊတ္ေပးလိုက္ေတာ့သည္။
“ျဗစ္ ….ဇိြ …. ျဗစ္ … အင့္ … ထိတယ္ကြယ္ … အင့္ .. အင့္ .. ေမာင္ရယ္ .. ေကာင္းတယ္ … ျဗစ္ .. ျဗစ္ ..“
တိတ္ဆိတ္ေနသည့္ အိမ္ႀကီးထဲတြင္ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ လက္ခ်င္းေရာ လူခ်င္းေရာ အဂၤါခ်င္းေရာ တြဲယွက္ကာ ကာမပန္းတိုင္ကို မနားတမ္းပင္ ခ်ီတက္ေနသည္။ ႏွစ္ဦးသား ရင္ခ်င္းအပ္အေနအထားမို႔ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာကို တစ္ေယာက္ ခ်စ္ရည္လဲ့ေသာ အၾကည့္တို႔ႏွင့္ ၾကည့္လ်က္ရွိ၏။ အသက္ျပင္းျပင္း ရွဴသံ၊ လီးတန္ႀကီး တိုး၀င္ျပန္ထြက္သံ၊ ဆီးစပ္က အေမႊးခ်င္း ပြတ္ညွိသံ အစရွိသည့္ အသံမ်ားက တစ္ခုၿပီးတစ္ခု အစီအရီ ထြက္ေပၚေနသည္။
ေမစံပယ္သည္ ကိုယ္ေလးယိမ္းခါကာ ေယာက်္ားေပၚ ဖိႀကိတ္ေဆာင့္ေနရင္းမွ သူ႔ေယာက်္ားအေပၚထပ္က အိပ္ခန္းကို ေခၚမသြားတာကိုပဲ ေတာ္ေသးသည္ဟု ေတြးမိ၏။ ဤလိုမွ မဟုတ္လွ်င္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ လုပ္ေနၾကပံုႏွင့္ သမီးေလးႏိုးသြားႏိုင္သည္ မဟုတ္လား။ စံပယ္ျဖဴသည္ အျပင္လူမရွိသည့္ သူတို႔အိမ္္တြင္ အေမ အေဖႏွင့္သာ အေဖာ္ျပဳ၍ ေနရသျဖင့္ သူမတို႔ လုပ္သမွ်ကို စပ္စုကာ ဟိုေမးဒီေမး လုပ္ေနတတ္ၿပီ ျဖစ္သည္။ အခုေတာ့ ေအာက္ထပ္မွာမို႔ သူမတို႕ႏွစ္ဦး စိတ္ထင္တိုင္း လုပ္လို႕ရသည္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ စေကာ၀ိုင္းသလို ဖင္ႀကီးကို လႈပ္ကစားသလို ထိပ္ထိေရာက္ေအာင္ ဆြဲထုတ္ၿပီး အေပၚကေန ခပ္ျပင္းျပင္း ဖိခ်ေပးသည္။ က်ဥ္ခနဲ စိမ့္ခနဲ ေကာင္းလွသည့္ ကာမအရသာကို မဂၤလာဦးညကတည္းက အခုထက္ထိ သူမ မရိုးႏိုင္ခဲ့ပါ။
“အီး … ၿပီးၿပီ …. ေမာင္ … အင့္ .. အင့္.. “
အရင္ဆံုး ကာမပန္းတိုင္ကို ေရာက္သြားသူက ေမစံပယ္ ျဖစ္သည္။ ေစာက္ပတ္အတြင္းသားေတြႏွင့္ ထြန္းျဖဴအတန္ႀကီးကို ညွစ္ေပးရင္း ခါးကေလးေကာ့ကာ သြားသည္။ ညွစ္အားက သန္လွသည္မို႔ ထြန္းျဖဴလည္း ထိန္းမထားႏိုင္ေတာ့ပဲ မိန္းမျဖစ္သူႏွင့္ အတူၿပီး၏။ သုတ္ရည္ေတြကို တဇတ္ဇတ္ ပန္းထုတ္ရင္း သံုးေယာက္ထဲ ရွိေသးသည့္ သူတို႔မိသားစုတြင္ ေနာက္ထပ္ သားေလးျဖစ္ျဖစ္ သမီေလးျဖစ္ျဖစ္ ထပ္ရရင္ ေကာင္းမည္ဟု ေတြးေနမိေသး၏။
ႏွစ္ဦးသား ကာမအရသာကို စိတ္ကူကိုယ္တူ ခံစားၿပီးေနာက္ ထြန္းျဖဴႏွင့္ ေမစံပယ္သည္ ကိုယ္လက္သန္႔စင္ၿပီး အေပၚထပ္က အိပ္ခန္းေဆာင္သို႔ တက္လာခဲ့ၾကသည္။ အိပ္ေမာၾကေနသည့္ သမီးငယ္၏ မ်က္ႏွာေလးကို လင္မယားႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ေပြ႔ဖက္ကာ ခဏေငးေနၾကေသး၏။ စံပယ္ရိပ္ၿငိမ္၏ ခ်စ္စရာ ပန္းေလးတစ္ပြင့္ကေတာ့ ႏွစ္ခ်ဳိက္စြာ အိပ္ေမာက်ေနရွာေလ၏။
Xxxxxxxxxxxxxxxxxx
ေမစံပယ္သည္ တူတူပုန္းတမ္းေဆာ့ေနသည့္ သမီးငယ္ကို “ရွာၿပီေနာ္ .. လံုေအာင္ပုန္း… သမီး .. “ ဆိုၿပီး လုိက္ကာ ရွာေနသည္။ ထြန္းျဖဴ ေန႔လည္ဘက္ အလုပ္ကိစၥႏွင့္ ရာဘာၿခံေတြဘက္ ထြက္သြားခ်ိန္ဆို သူမတို႔ သားအမိ ႏွစ္ေယာက္ ျခံထဲဆင္းကာ ေဆာ့ေနၾကၿမဲ ျဖစ္ေလ၏။ ၿခံႀကီးက အေတာ္ က်ယ္၀န္းသည္မို႔ သူမက ဒီလိုမ်ဳိး တူတူပုန္းတမ္းကို ၿခံထဲတြင္ မေဆာ့ခ်င္။ သို႔ေပမယ့္ စံပယ္ျဖဴကေလးမွာလဲ တစ္ေန႔လံုး အိမ္ေပၚမွာ ေနရတာ ပ်င္းသည္ .. ၿခံထဲမွာ ေဆာ့ပါရေစဆိုၿပီး ပူဆာ၍ သူမက စည္းကမ္းသတ္မွတ္ခ်က္ႏွင့္ ခြင့္ျပဳထားျခင္း ျဖစ္သည္။ ရွာရလြယ္ေအာင္ သူမတို႔ သားအမိ အိမ္ေဘးကို မသြားပဲ အိမ္ေရွ႔အေပါက္၀ လမ္းေဘးတြင္ ေဆာ့ေနၾကေလ၏။ ဤေနရာမွ ဆိုလွ်င္ တစ္ေယာက္ေယာက္က ၿခံအေပါက္၀က လွမ္းေခၚရင္လည္း ျမင္ႏိုင္ေလ၏။
“သမီးေရ .. ဘယ္မွာလဲ …“
ေမစံပယ္သည္ စံပယ္ျဖဴေလး ပုန္းေနက် အပင္ေတြ ေနာက္ကို ရွာေသာ္လည္း မေတြ႔သျဖင့္ အနည္းငယ္ စိတ္ပူသြား၏။ ဒီေကာင္မေလး ဘယ္သြားပုန္းေနလဲ မသိ။ တစ္ခါကလည္း စံပယ္ျဖဴ အပုန္းေကာင္းလို႔ သူမတို႔ လင္မယား အသည္းအသန္ရွာလိုက္ရေသး၏။ ေနာက္ေတာ့မွ သူမတို႔လင္မယားအိပ္သည့္ အခန္းထဲက ဗီဒိုထဲမွာ ပုန္းေနသည့္ စံပယ္ျဖဴက ေမေမတို႔ကို ၾကည့္ရတာ သနားလို႔ဆိုၿပီး ျပန္ထြက္လာမွ သူမတို႔ စိတ္သက္သာရာရ၏။ အဲဒီကတည္းက သူမက သမီးကို “အေမ ပန္းေပးၿပီ ထြက္လာေတာ့ “ ဆိုလွ်င္ ပုန္းေနရာမွ ထြက္လာရန္ မွာထားရ၏။
ေမစံပယ္သည္ သမီးပုန္းေနၾက သရက္ပင္ႀကီး ေနာက္ကို ျဖတ္ခနဲ ေျပးကာ ရွာ၏။ မေတြ႔။ အင္း .. ဒီေကာင္မေလး ဘယ္အထိ သြားပုန္းေနတာလဲ .. ျခံ၀ထိမ်ား ေရာက္သြားတာလား … ။ ၿခံ၀ဘက္သို႔ ခပ္သြက္သြက္ေလွ်ာက္လာရင္း ထီးထီးခ်ည္း ရွိေနသည့္ ၿခံတခါးေဘးက ပိေတာက္ပင္ႀကီးေနာက္ ရွာမည္ အျပဳတြင္ စကားသံ သဲ့သဲ့ ၾကားရသည္။
“ဦးက အဲဒီ တစ္လံုးကို ဘယ္ေလာက္နဲ႔ ေရာင္းတာလဲ …“
“တစ္လံုးကို .. တစ္ျပားနဲ႔ ေရာင္းတာကြယ့္. ..“
လူစိမ္းတစ္ေယာက္၏ စကားသံမို႔ ေမစံပယ္ ရင္ထိတ္ခနဲ ျဖစ္သြား၏။ အေျပးအလႊား ၿခံေရွ႔က ပိေတာက္ပင္ ေနာက္ကို ၀င္လိုက္၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ သစ္သားတန္းေလးကာထားသည့္ ျခံစည္းရိုးေနာက္တြင္ ေဆာင့္ေၾကာင့္ေလး ထိုင္ကာေန၏။ ၿခံစည္းရိုး တျခားဘက္တြင္ ေရာင္စံုပူေဖာင္း မ်ဳိးစံုကို လက္ျဖင့္ ကိုင္ထားသည့္ လူႀကီးတစ္ဦးကို လြယ္အိတ္အစုတ္ႀကီး လြယ္လ်က္ သမီးျဖစ္သူႏွင့္ ထိုင္ကာ စကားေျပာေနသည္ကို ေတြ႔ရ၏။ လူႀကီးသည္ အပင္ေနာက္မွ ေမစံပယ္ထြက္လာသည္ကို ျမင္သည္ႏွင့္ ထိုင္ေနရာမွ ထကာ ..
“ေၾသာ္… ကေလးမေလးရဲ ႔ အေမထင္တယ္ … ပူေဖာင္း၀ယ္ပါဦး …ဒီေန႔ မေရာင္းရေသးလို႔ပါ … ဒါေလး ေရာင္းရမွ ထမင္းစားရမွာ မွတ္လို႔ပါ …ကူညီပါ တူမႀကီးရယ္ “ ဟု တိုးညွင္းေပ်ာ့ေျပာင္းစြာ ဆိုေလ၏။
ေမစံပယ္သည္ ပူေဖာင္းသည္ႀကီးကို ေသခ်ာၾကည့္သည္။ ၀တ္ထားသည့္ အ၀တ္ေတြက ေဟာင္းႏြမ္းေနၿပီး တခ်ဳိ႔ေနရာမ်ားတြင္ စုတ္ၿပဲေန၏။ ထူးျခားသည္က ပူေဖာင္းသည္ႀကီးသည္ တကိုယ္လံုးတြင္ ညစ္ေပေနေသာ္လဲ သူ၏ မ်က္လံုးမ်ားကေတာ့ ထူးဆန္းစြာ ၾကည္လင္ေနသည္။ သိမ္းစြန္ငွက္၏ မ်က္လံုးေတြလိုလည္း စူးစူးရွရွ ရွိလွ၏။ မုတ္ဆိတ္ေမႊး ပါးသိုင္းေမႊးေတြေၾကာင့္ အသက္အရြယ္ကိုေတာ့ သူမခန္႔မွန္းလို႔ မရေခ်။ သူမကိုယ္တိုင္ ႏြမ္းပါးသည့္ ဘ၀က လာခ့ဲသူမို႔ ေမစံပယ္သည္ လူႀကီးကို သနားသြား၏။ ထိုအခိုက္ စံပယ္ျဖဴေလးကလည္း ထိုင္ေနရာမွ ထလာရင္း သူမ၏ လက္ကို လာဆြဲရင္း ..
“ေမေမ .. ပူေဖာင္းသည္ႀကီး သနားပါတယ္ … သမီးတို႔ ၀ယ္ရေအာင္ေနာ္ … “ ဟု ပူဆာေလရာ ေမစံပယ္သည္ သမီးျဖစ္သူ၏ ေခါင္းကို အသာသပ္ရင္း ..
“အင္းပါ .. ၀ယ္ေပးပါ့မယ္ .. .သမီးရယ္ … ေမေမတို႔ ပိုက္ဆံျပန္ယူရေအာင္ .. “ ဟု ဆိုလိုက္ေလ၏။ ထို႔ေနာက္ ပူေဖာင္းသည္ႀကီး ဘက္လွည့္ၿပီး ..
“က်မတို႔ ၀ယ္ပါ့မယ္ .. အသည္ႀကီး … ခဏေလး ဒီမွာေစာင့္ေနေနာ္ .. ပိုက္ဆံျပန္ယူလိုက္ဦးမယ္ .. “ ဟု ဆိုကာ သမီးလက္ကို ဆြဲ၍ ခပ္လွမ္းလွမ္းက အိမ္ဘက္သို႔ ျပန္ေလွ်ာက္လာခဲ့ေလ၏။ အေပၚထပ္တက္ကာ ပိုက္ဆံအိတ္ ယူၿပီးေနာက္ ေအာက္ထပ္ျပန္အဆင္းလာ ထမင္းစားခန္းကို အျဖတ္၌ ေမစံပယ္သည္ စိတ္ကူးတစ္ခု ရ၏။ အိမ္ေပါက္၀ကို ေျပးထြက္ေတာ့မည့္ သမီးျဖစ္သူကို ခေနေနဦးလို႔ လွမ္းတားၿပီး မီးဖိုခန္းထဲ ၀င္လာခဲ့ေလ၏။ ၾကြက္ေလွ်ာက္တန္းတြင္ တင္ထားသည့္ ဆီစိမ္စကၠဴထုတ္ထဲက စကၠဴတစ္ခ်ပ္ကို ဆြဲယူလိုက္ၿပီး လက္သုတ္ပု၀ါႏွင့္ သုတ္၏။ ၿပီးလွ်င္ ထမင္းအိုးကို ဖြင့္ကာ ထမင္းခူးကာ ထည့္၏။ စံပယ္ျဖဴေလးသည္ သူ႔အေမလုပ္သမွ်ကို လုိက္ၾကည့္ေနရာမွ ..
“ေမေမ … ပူေဖာင္းသည္ႀကီးကို ေပးမလို႔လား .. “ ဟု ဥာဏ္ေကာင္းသူပီပီ ဒက္ခနဲ ေမးေလရာ ေမစံပယ္သည္ သမီးျဖစ္သူကို လွည့္ကာ ၿပံဳးျပရင္း ..
“ဟုတ္တယ္ .. သမီး … ဆာေလာင္ေနတဲ့သူကို ေမေမတို႔ ကူညီတာ .. ကုသိုလ္ရတယ္ ..“ ဟု ေျဖလိုက္ေလ၏။ စံပယ္ျဖဴေလးသည္ သူမ၏ ေမးေစ့ေလးကို ခ်စ္စရာ လက္ညိဳးေလးႏွင့္ေထာက္ ေခါင္းကေလးကို ေမာ့ကာ စဥ္းစားဟန္ႏွင့္ ..
“ေမေမ .. ကုသိုလ္ရတယ္ ဆိုတာ .. ဘာလဲ .. “ ဟု ကေလးငယ္ပီပီ သူမသိခ်င္သည္ကို စပ္စုကာ ေမးေလ၏။ ေမစံပယ္သည္ သမီးသိခ်င္သမွ်ကို စိတ္ရွည္ရွည္ႏွင့္ ရွင္းျပတတ္သူမို႔ လုပ္ရင္းကိုင္ရင္းႏွင့္ ..
“ကုသိုလ္ရတယ္ဆိုတာ .. ကိုယ့္အတြက္ ေကာင္းတာကို ေျပာတာ .. ဘယ္လိုေကာင္းတယ္လဲဆိုေတာ့ ကုသိုလ္ေတြမ်ားလာရင္ အခုဘ၀မွာေရာ ေနာင္ဘ၀မွာပါ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ေနႏိုင္မယ္ သမီး .. အဲဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ထက္ ဆင္းရတဲ့သူေတြကို ေမေမတို႔က တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကူညီရမယ္ .. “ လို႔ ဆံုးမေလ၏။ စံပယ္ျဖဴေလးသည္ သူ႔အေမ၏ စကားကို လူႀကီးေလးအတိုင္း ေခါင္းေလး ညိတ္ကာ နားေထာင္ေလ၏။ ခဏအၾကာတြင္ လက္ခုတ္လက္၀ါးေလး တီးရင္း …
“ဒါဆိုလဲ ေမေမရယ္ .. ကုသိုလ္မ်ားမ်ားရေအာင္ .. ထမင္းေတြ အမ်ားႀကီး ထည့္ေပးလိုက္ေလ .. “ ဟု ကေလးအေတြးႏွင့္ ေျပာလိုက္ေလ၏။ ေမစံပယ္ပင္ မေနႏိုင္ပဲ တခစ္ခစ္ႏွင့္ ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး ရယ္မိေလ၏။
ေမစံပယ္သည္ မနက္က ခ်က္ထားသည့္ ဟင္းေတြထဲမွ ပူေဖာင္းသည္ႀကီးအတြက္ ၾကက္သားႏွင့္ ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္ကို ထည့္လိုက္ေလ၏။ ေသသပ္က်နစြာ ထုတ္ပိုးကာ လက္ကုိင္ပု၀ါအေဟာင္းတစ္ထည္ႏွင့္ အေပၚကေန ခ်ည္၏။ အားလံုးၿပီးသြားမွ သမီးျဖစ္သူ၏ လက္ကိုဆြဲကာ ၿခံေပါက္၀ကို ျပန္ေလွ်ာက္လာခဲ့ေလ၏။ မီးဖိုခန္းထဲတြင္ အနည္းငယ္ၾကာသြားသျဖင့္ ပူေဖာင္းသည္ႀကီးမွ ရွိပါဦးမလားလို႔ေတာင္ ေတြးေနမိ၏။ ၿခံ၀င္းတံခါးကို မွီကာ ထိုင္ေနသည့္ အသည္ႀကီးကို ျမင္မွ စိတ္ေအးသြား၏။
ေမစံပယ္သည္ ၿခံတစ္ခါးကို လူတကိုယ္စာ ထြက္သာယံုဟက သမီးျဖစ္သူကို လက္ဆြဲ၍ ထြက္လိုက္၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ အေရာင္ေသြးစံုလွသည့္ ပူေဖာင္းေတြကို ျမင္ကာ ေပ်ာ္ရႊင္ခုန္ေပါက္စြာႏွင့္ ဟိုတစ္လံုး ဒီတစ္လံုးဆိုၿပီး လက္ညိဳးထိုးကာ ေတာင္းေနေလ၏။ ပူေဖာင္းသည္ႀကီးကလည္း သူမလိုခ်င္သမွ်ကို ျဖဳတ္ကာ ေပးေလ၏။ အေရာင္စံု ပူေဖာင္းငါးလံုးကို သူမလက္မွ ခ်ည္ေပးၿပီးေနာက္ ေမစံပယ္သည္ က်သင့္သည့္ ပိုက္ဆံကို ေပးလိုက္၏။ ထို႔ေနာက္ လက္ထဲတြင္ ထုတ္လာသည့္ အထုတ္ကိုပဲ ထိုးေပးေလရာ ပူေဖာင္းသည္ႀကီးက သူမကို စူးစမ္းသလို ၾကည့္၏။ ေမစံပယ္က ..
“ခုနကတုန္းက ပူေဖာင္းေရာင္းရမွ ထမင္းစားရမယ္လို႔ ၾကားလိုက္လို႔ … က်မ ထမင္းေလး ထုတ္လာတာ … ဒီကေနဆို အနီးဆံုးရွိတဲ့ ေဒၚျမရင္ ထမင္းဆိုင္က နည္းနည္းလွမ္းေသးတယ္ .. သြားရင္းနဲ႔ ဗိုက္ဆာေနလိမ့္မယ္ … ဟင္း မေရြးဘူးဆို စားပါရွင္ .. “ ဟု ခ်ဳိျမစြာ ဆိုေလ၏။ ပူေဖာင္းသည္ႀကီးသည္ ေမစံပယ္၏ စကားအဆံုးတြင္ သူမကို ေျခဆံုးေခါင္းဆံုး ၾကည့္ရင္း
“ရုပ္ကေလးက လွသေလာက္ .. တယ္လဲ စိတ္ထားေကာင္းတဲ့ သူငယ္မပဲ … ေအး .. ေအး .. သာဓုကြယ္ .. သာဓု .. သာဓု .. “ ဆိုကာ သူမလက္ထဲက အထုတ္ကို လွမ္းယူေလ၏။ ၎၏ လြယ္အိတ္ေဟာင္းထဲတြင္ ထည့္ၿပီး က်န္ေနသည့္ ပူေဖာင္းမ်ားကို ဆြဲကာ ထြက္ခြာသြားေလ၏။ ေမစံပယ္လည္း တစ္လွမ္းျခင္းထြက္ခြာသြားသည့္ ပူေဖာင္းသည္ႀကီးကို ေငးၾကည့္ေနရာမွ သမီးျဖစ္သူက “ေမေမေရ ေမေမေရ . “ ဟု ေခၚသံအၾကားတြင္း အိမ္ဘက္သို႔ ျပန္ေလွ်ာက္လာခဲ့ေလေတာ့သည္ …။
Xxxxxxxxxxxxxxxx