ဆားပုလင္း မင္းေမာင္ ႏွင့္ အရပ္ကူပါ လူ၀ိုင္းပါ

အခန္း (၁၃)
“ထြက္ေတာ္မူ နန္းကခြာၿပီ ..“
အထက္ပါ အျဖစ္အပ်က္မ်ား ျဖစ္ပြားၿပီး သံုးလခန္႔ၾကာေသာအခါ ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္းရွိ သိႏၷီၿမိဳ႔ေလး၏ ၿမိဳ႔စြန္ရွိ ၿခံႀကီးသို႔ လူႏွစ္ေယာက္ ေရာက္ရွိလာေလ၏။ မိုးျပာေရာင္သကၠလတ္ကုတ္အကၤ် ီႏွင့္ အေနာက္တိုင္း၀တ္စံုကို အက်အန၀တ္ဆင္ထားသည့္ ေယာက်္ားႀကီးတစ္ေယာက္ႏွင့္ ငယ္ရြယ္ႏုပ်ဳိေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ၾကေလ၏။ ၿခံထဲတြင္ စိုက္ပ်ဳိးထားသည့္ ဂႏၶာမာပန္းမ်ားကို ေရေလာင္းေနသည့္ စံပယ္ျဖဴသည္ အဆိုပါလူႏွစ္ေယာက္ကို ျမင္သည္ႏွင့္ ေယာက်္ားႀကီးေဘးက ပါလာသည့္ အမ်ဳိးသမီးေလးကို ေျပးကာေပြ႔ေလ၏။ စေနေမာင္ေမာင္သည္ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ဦး ၿပံဳးေပ်ာ္ရႊင္ကာ ႏႈတ္ဆက္ေနၾကသည္ကို ခဏသာမွ် ရပ္ၾကည့္ၿပီးေနာက္ အိမ္ဘက္ကို ဆက္ေလွ်ာက္သြားေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ သူမတို႔ကို ေက်ာေပးကာ ေလွ်ာက္သြားသည့္ စေနေမာင္ေမာင္ကို လိုက္ၾကည့္ေနသည့္ ႏွင္းဆီကို ေတြ႔ကာ စိတ္ထဲ တမ်ဳိးျဖစ္သြား၏။
“ေကာင္မ .. ဘာေတြ ေငးေနတာလဲ … နင္ ငါေျပာတာေကာ ၾကားရဲ ႔လား ..“ ဟု ေမးလိုက္ေလရာ ႏွင္းဆီသည္ အသိျပန္၀င္သြားသလိုျဖင့္ ..
“ဟင္.. ဘာေမးတာလဲ .. စံပယ္ျဖဴ … “ ဟု မ်က္လံုေလး ကလယ္ကလယ္ႏွင့္ သူမကို ျပန္ေမးေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ သူမခါးက်င္က်င္ေလးကို လက္ညိဳးႏွင့္တို႔လိုက္ၿပီး ..
“ေကာင္မ .. မွန္မွန္ေျပာစမ္း …နင္ ဘာေတြထူးျခားလာတာလဲ ..မွန္မွန္ေျပာေနာ္.. “ ဟု ဆတ္ခနဲေမးလိုက္ေလရာ ႏွင္းဆီသည္ ကိုယ္ကေလး ယားဟန္ႏွင့္ တြန္႔ကာ ခစ္ခနဲ ရယ္ၿပီး ..
“ဟင္း .. ဟင္း … ေျပာမယ္ေအ … င့ါမွာ နင့္ပဲ ေျပာစရာ ရွိတာပဲ .. အိမ္ထဲ ၀င္ပါရေစဦး… “ ဟု သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူကို ရယ္က်ဲက်ဲႏွင့္ ေျပာေလ၏။ စံပယ္ျဖဴလည္း ႏွင္းဆီ၏ မ်က္ႏွာေပးတြင္ တစ္စံုတစ္ခုကို အတပ္သိလိုက္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ၏ လက္ကိုဆြဲကာ အိမ္ထဲသို႔ ဦးေဆာင္ေခၚလာခဲ့ေလ၏။ ဧည့္ခန္း အေရာက္တြင္ စေနေမာင္ေမာင္ႏွင့္ ဆရာမႀကီး နန္းခင္ေစာကို လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းေသာက္ရင္း ထိုင္ကာ စကားေကာင္းေနသည္ကို ေတြ႔ရေလ၏။ စံပယ္ျဖဴလည္း ႏွင္းဆီ၏ အေၾကာင္းကို သိခ်င္ေနသျဖင့္ ဆရာႀကီးတို႔၀ိုင္းတြင္ ၀င္မထိုင္ေတာ့ပဲ အိမ္အတြင္းဘက္က သူမ၏ အခန္းဆီသို႔ ဆြဲကာ ေခၚကာလာခဲ့ေလ၏။
အခန္းထဲေရာက္ၿပီး ကုတင္ေပၚထိုင္မိၾကသည္ႏွင့္ စံပယ္ျဖဴက ..
“ေျပာစမ္းပါဦး .. မိန္းမ .. နင္ .. ဆရာႀကီးကို ၾကည့္ပံုက တမ်ဳိးပဲ .. နင္တို႔ေတြ ရိုးမွရိုးရဲ ႔လား .. “ ဟု ေမးေလရာ ႏွင္းဆီသည္ လက္သည္းေလးကို ပါးစပ္ႏွင့္ကိုက္ကာ မ်က္လႊာေလးခ်ီ၍ ..
“အ ဟိ … ေျပာရရင္ေတာ့ ဇာတ္ေၾကာင္း ရွည္မယ္ဟ …ဒါေပမယ့္ ငါေျပာျပပါ့မယ္ .. “ ဟု အစခ်ီကာ ေအာက္ပါအတိုင္းေျပာျပေလ၏။
“ငါနဲ႔ ဆရာႀကီး ရတနာသိုက္ကို အသြားတုန္းက အေၾကာင္းေတြက ဘာမွ မထူးျခားလို႔ ေျပာမေနေတာ့ဘူးဟယ္ … ေနာက္ကလိုက္သူေတြ ရွိေပမယ့္ .. ဆရာႀကီးရဲ ႔ အစီအမံနဲ႔ပဲ ငါတို႔ေတြ လြတ္ေအာင္ ေရွာင္ကြင္းၿပီး သြားႏိုင္ခဲ့တယ္ … ဟူေကာင္းခ်ဳိင့္၀ွမ္းႀကီးထဲ ေရာက္ခဲ့ၿပီး သိုက္စာညႊန္းက .. ပါတဲ့အတိုင္း ရတနာေတြလည္း ရခဲ့တယ္ .. အဲ .. ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ … ရတနာေတြရၿပီး အျပန္မွာ ဟို .. ဘလက္ဘရားသားဆိုတဲ့ အေကာင္ေတြနဲ႔ ထိပ္တိုက္တိုးေတာ့ပဲ …သူတို႔ဘက္က လူအင္အား ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္ .. အဲဒါနဲ႔ ငါတို႔ ႏွစ္ေယာက္လည္း မနည္းပဲ သူတို႔လက္က ေျပးခဲ့ရတယ္ .. ေတာႀကီးမ်က္မည္းထဲမွာ ကိုယ္ကေရွ ႔ကေျပး သူတို႕က ေနာက္ကလိုက္ေပါ့ေအ .. ဒါေပမယ့္… ဒီဘလက္ဘရားသားေတြက အမဲလိုက္ေခြးေတြပါ ပါလို႔… ဘယ္လိုမွ မ်က္ခ်ည္မျပတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး … ေနာက္ဆံုးမွာ တို႔ေတြ မတတ္သာတဲ့ အဆံုး ေတြ႕တဲ့ စမ္းေခ်ာင္းတစ္ခုထဲ ေခါင္းမေပၚေအာင္ ေမ်ာၿပီး ေခြးေတြ အနံ႔မခံႏိုင္ေအာင္ လုပ္ခဲ့ရတယ္ …“
ႏွင္းဆီသည္ အဆိုပါေနရာ အေရာက္တြင္ ေမာသြားဟန္ႏွင့္ စကားကို ခဏနားထားေလ၏။ စံပယ္ျဖဴခမ်ာ ဘာဆက္ျဖစ္သလဲဟု သိခ်င္လွသျဖင့္ သူမ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ စကားဆက္ဖို႔ကို ေမးကေလးေတာ့ကာ အခ်က္ျပမိ၏။ ႏွင္းဆီက မ်က္ေစာင္းတစ္ခ်က္ထိုးကာ ဆက္၍ ေျပာေလ၏။
“အမဲလိုက္ေခြးေတြ လက္က လြတ္ေပမယ့္ .. ငါတုိ႔လည္း ေရွ႔ဆက္သြားလို႔ မျဖစ္ .. ေနာက္ျပန္သြားလို႔လည္း မျဖစ္လို႔ အဲဒီေန႔ညက အနားမွာ ရွာေတြ႔တဲ့ လွ်ိဳတစ္ခုထဲမွာ အိပ္ခဲ့ရတယ္ … ႏွစ္ေယာက္စလံုး ေရေတြ စိုေနေပမယ့္ မီးကလည္း မဖိုရဲဘူး .. အဲဒီမွာ ေခ်ာင္းေရထဲမွာ အၾကာႀကီး ေနခဲ့တဲ့ဓါတ္ရယ္ လွ်ိဳရဲ ႔အေအးဓါတ္နဲ႔ေပါင္းၿပီး ညဦပိုင္းမွာ …ခ်မ္းၿပီး ငါဖ်ားေတာ့တာပဲ … ျပသနာက တို႔ေတြထြက္ေျပးက်တဲ့အခ်ိန္မွာ ရတနာထုတ္ေတြပဲ အရအမိဆြဲလာခဲ့ၾကလို႔ ေဆး၀ါး မရွိဘူး .. ေနာက္ဆံုး မတတ္တာတဲ့ အဆံုး ဆရာႀကီးက အခ်မ္းေျပေအာင္ ငါ့ကို ေပြ႔ထားေပးတယ္ … ဟိ . ဟိ .. ဒါေပမယ့္ စံပယ္ျဖဴ ငါက ကေယာင္ကတမ္းလည္းျဖစ္ ခ်မ္းကလည္း ခ်မ္းဆိုေတာ့ ဖက္ထားတာနဲ႔တင္ မရေတာ့ဘူး .. ဟိ ..ဟိ ..“
ႏွင္းဆီသည္ သူမ၏ အေၾကာင္းကို ေျပာရင္းႏွင့္ မ်က္ႏွာက စပ္ၿဖီးၿဖီး ျဖစ္လာေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ခ်က္ဆို နားခြက္က မီးေတာက္သည္မို႔ သူမ ဘာဆိုလိုသည္ကို ရိပ္မိသြား၏။ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သူကို ၾကည့္ကာ …
“ဟင္ .. ဒါဆို .. နင္နဲ႔ ဆရာႀကီးနဲ႔ က ..“ ဟု ေျပာရင္း ရပ္ထားေလရာ ႏွင္းဆီကပင္ ..
“ေအး .. ဟုတ္တယ္ .. စံပယ္ရယ္ .. နင္သိေအာင္ ေျပာရရင္ ဆရာႀကီနဲ႔ ငါနဲ႔ ဖိုသတၱ၀ါက မသတၱ၀ါကိုေတြ႔တဲ့အခါ ျပဳမူက် ထံုးစံကို အဆံုးစြန္ထိေရာက္ေအာင္ က်က်နနႀကီး ျပဳမူခဲ့ၾကတယ္ ..“ ဟု လိုရင္းကို ေျပာ၍ နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ႏွင္းဆီအနားကို တိုးကပ္လာကာ ..
“နင္ .. ဒါဆို အပ်ဳိ မဟုတ္ေတာ့ဘူးေပါ့ .. “ ဟု အသံတိုးတိုးေလးႏွင့္ ေမးေလ၏။ ႏွင္းဆီသည္ ခစ္ ခနဲ တစ္ခ်က္ ရယ္လိုက္ၿပီး စံပယ္ျဖဴ မ်က္ႏွာေလးကို စိုက္ၾကည့္ကာ ..
“ဒီမွာ စံပယ္ျဖဴ … ငါတို႔က အပ်ဳိေတြေရာ ဟုတ္ေသးလို႔လား .. နင္လည္း ေယာက်္ားနဲ႔ မထိေတြ႔ဖူးေသးတာပဲ ရွိတာ … ေအး .. ေနာက္ၿပီး .. နင္သိေအာင္ ေျပာရဦးမယ္ … ေယာက်ာ္းနဲ႔ လုပ္ရတဲ့ အရသာက ပိုေကာင္းတယ္ဟ .. ငါ နင့္ကို လုပ္ေပးတာနဲ႔ ဘာမွ မဆိုင္ဘူး .. အဲဒါကေတာ့ ကိုယ္တိုင္ေတြ႔မွ နင္သိလိမ့္မယ္ … ဒီေတာ့ အခြင့္အေရးရရင္ ရွက္သလို ေၾကာက္သလို လုပ္မေနနဲ႔ေတာ့ …“ ဟု အတည္ေျမွာက္ေပးေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ႏွင္းဆီ၏ စကားတြင္ ေတြေတြေလး ျဖစ္သြားေလ၏။ ႏွင္းဆီသည္ စံပယ္ျဖဴ၏ ပုခံုးေလးကို ကိုင္ကာ ကုတင္ေပၚသို႔ အသာဆြဲလွဲေလ၏။ ပက္လက္ကေလး ျဖစ္သြားသည့္ သူမ၏ ကိုယ္ေပၚကို မိုးကာ ၾကည့္ရင္း ..
“နင္ မွတ္မိေသးလား .. ငါတို႔ ခရီးမသြားခင္က .. ဆရာႀကီးက တို႔ေတြကို သင္ေပးစရာ ပညာတစ္ခု က်န္ေသးတယ္ဆိုတာေလ .. အဲဒါ နင္ဘာထင္လဲ ..“ ဟု သူမကို ေမးခြန္းထုတ္ေလ၏။ ပက္လက္ကေလး ျဖစ္သြား၍ ၾကြၾကြေလးေဖာင္းတက္ေနသည့္ စံပယ္ျဖဴ၏ ရင္ႏွစ္မႊာကို လက္လွမ္း၏။ ညာဘက္ႏို႔အံုေလးကို အသာလက္ႏွင့္ ဆုပ္ကိုင္ရင္း ႏို႔သီးေခါင္းေလး ရွိမည့္ေနရာကို လက္ညိဳး လက္မႏွင့္ ညွပ္ကာ စမ္း၏။ စံပယ္ျဖဴ၏ အေသြးအသားေတြသည္ ဖ်င္းခနဲ ျဖစ္သြားကာ လအေတာ္ၾကာ ကင္းေ၀းေနခဲ့သည့္ အရသာကို ျပန္မွတ္မိကာ သူမ၏ မ်က္လံုးေတြသည္ ရီေ၀ေ၀ျဖစ္လာ၏။ ႏႈတ္ခမ္းေလး မသိမသာတုန္လာၿပီး ..
“နင္ .. ဆိုလိုခ်င္တာက .. ဆရာႀကီးက .. နင္ ခုနက ေျပာတဲ့ ဖိုသတၱ၀ါနဲ႔ မသတၱ၀ါ တို႔ ဆိတ္ကြယ္ရာမွာ ျပဳမူက်တဲ့ အတတ္ကို သင္ေပးမယ္လို႔ ေျပာခ်င္တာလား .. “ ဟု ႏွင္းဆီ၏ စကားကို ျပန္ေထာက္ကာ အေမးကို အေမးႏွင့္ တံု႔ျပန္ေလ၏။ ႏွင္းဆီသည္ စံပယ္ျဖဴ၏ ပိတ္ပါးအကၤ် ီရွိ ေရႊၾကယ္သီး အလံုးေလးေတြကို ကြင္းကေလးမ်ားထဲမွ ထုတ္ကာ ျဖဳတ္လိုက္ေလ၏။ ၀င္းခနဲ ေပၚလာသည့္ ရင္ညႊန္႕ကို လွ်ာနီနီေလး တစ္လစ္ထုတ္ကာ ရက္လိုက္ေလ၏။ ေအးခနဲ ျဖစ္သြားသည့္ အေတြ႔ေၾကာင့္ စံပယ္ျဖဴတစ္ေယာက္ အသက္ရွဴျမန္လာၿပီး သူမ၏ ရင္ညႊန္႔သည္ နိမ့္ခ်ီ ျမင့္ခ်ီ ျဖစ္လာ၏။ ႏွင္းဆီသည္ ၾကယ္သီးေတြ ေျပသြားသည့္ စံပယ္ျဖဴ၏ အကၤ်ီကို အကုန္ဆြဲခြ်တ္လိုက္၏။ စံပယ္ျဖဴက ေမြ႔ယာေပၚ လက္ျဖင့္ေထာက္ကာ ကိုယ္ကို ၾကြေပး၏။ ႏွင္းဆီသည္ တဆက္တည္း သူမ၏ အကၤ် ီကိုလည္း ျမန္ျမန္ ခြ်တ္၏။ က်န္ေနသည့္ ေဘာ္လီ ခ်ိတ္ကို လက္ေနာက္ျပန္ႏွင့္ ျဖဳတ္ေနရင္း ..
“အဲဒါကေတာ့ .. ဆရာႀကီး ေျပာမွ သိမွာပါ .. ဒါေပမယ့္ … ငါ့စိတ္ထင္ေတာ့ အျဖစ္ႏိုင္ဆံုးက .. ဒီကိစၥပဲ ရွိတာပဲ … အဲဒီအခါက်ရင္သာ နင္ လက္တြန္႔မေနနဲ႔ … ကဲ .. စကားေတြ ေနာက္မွ ေျပာေတာ့မယ္ .. အခုေတာ့ … နင္သိခ်င္တဲ့ ငါနဲ႔ ဆရာႀကီး ဇာတ္လမ္းကို ငါ သရုပ္ေဖာ္ၿပီး ေျပာမယ္ … စိတ္ကူးနဲ႔ ပံုေဖာ္ေပေတာ့ .. .. “ ဟု ေျပာကာ စံပယ္ျဖဴ၏ ထဘီကို ဆြဲခြ်တ္လိုက္ေလ၏။ ထို႔ေနာက္တြင္ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီသည္ သူက အေပၚေရာက္လိုက္၊ ကိုယ္က အေပၚေရာက္လိုက္ႏွင္ ့ႏွစ္ဦးသား လံုးေထြးကာ ရွိေနၾကေလေတာ့သည္။
သူတို႔ႏွစ္ဦးသည္ မည္မွ်ၾကာေအာင္ ေမ့ေမ်ာသြားသည္ မသိ။ အခ်ိန္ အေတာ္ၾကာ ကင္းေ၀းခဲ့သည့္ အရသာမို႔ စံပယ္ျဖဴသည္ ႏွင္းဆီ၏ အယုအယေတြကို မက္မက္ေမာေမာင္ လက္ခံေနမိသလို သူမကလည္း တဖန္ ျပန္ယုယေနမိေလ၏။ ေနာက္ဆံုး အျမင့္ဆံုး အခ်ိန္ကို ေက်ာ္ကာ စိတ္ထဲ ေရာင့္ရဲသလို ျဖစ္သြားမွ ပတ္၀န္းက်င္ကို သတိထားမိ၏။ ထိုအခါမွ အခန္းေထာင့္တြင္ လူရိပ္လိုလို ေတြ႔လိုက္သျဖင့္ စံပယ္ျဖဴသည္ သူ႔အေပၚမွာ ရွိေနသည့္ ႏွင္းဆီ၏ ေပါင္တံေတြကို တြန္းဖယ္၏။ ႏွင္းဆီသည္ စံပယ္ျဖဴ၏ ေပါင္ၾကားတြင္ မ်က္ႏွာအပ္ထားရမွ ရုတ္တရက္ တြန္းဖယ္ခံရသည္တြင္ ကိုယ္ကေလးကို ေစာင္းကာ စံပယ္ျဖဴကို လွမ္းၾကည့္ေလ၏။ “ဘာလဲဟ ..“ ဟု ေမးမည္ အျပဳတြင္ အခန္း၀က လူရိပ္ကို ျမင္သြား၏။ မ်က္ႏွာတြင္ ၿပံဳးသြားၿပီး ..
“ဆရာႀကီး . .လာေလ.. အဲဒီမွာ ရပ္မေနနဲ႔ .. “ ဟု လွမ္းေခၚေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ရုတ္တရက္ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ။ ရွက္ေၾကာက္စိတ္က ရွိေနေသးသျဖင့္ ၀တ္လစ္စလစ္ ျဖစ္ေနသည့္ သူမ၏ ကိုယ္ကို ကုတင္ေပၚတြင္ ရွိေနသည့္ ေစာင္ႏွင့္ ပတ္ကာကြယ္၏။ ၿပီးမွ သူမတို႔ႏွစ္ဦး ျဖစ္ခ်င္တိုင္း ျဖစ္ေနၾကသည္ကို ဆရာႀကီးက ေတြ႔ၿပီးသြားၿပီမို႔ အဓိပၸါယ္ မရွိေတာ့သည္ကို ေတြးမိ၏။ တကယ္လည္း လံုလွသည္ မဟုတ္ေပ။ ေဖြးေနေသာ ရင္ညႊန္႔အထက္ပိုင္းႏွင့္ ျဖဴ၀င္းသည့္ ေပါင္တံသြယ္သြယ္ေလးေတြက ေစာင္စႏွင့္လြတ္ကာ ေပၚေနေလ၏။ ႏွင္းဆီကေတာ့ ဘာမွ မထူးျခားသလိုပင္။ ဘာမွ ဖံုးဖို႕ကြယ္ဖို႔ မစဥ္းစား၊ သဘာ၀အတိုင္းပင္ ရွိေနေလ၏။ ကုတင္၏ ေျခရင္းဘက္တိုးကာ ဆရာႀကီးအတြက္ ေနရာေတာင္ ဖယ္ေပးလိုက္ေလ၏။
စေနေမာင္ေမာင္သည္ အသာပင္ ကုတင္စပ္တြင္ ၀င္ထိုင္၏။ ရွက္သလို ေၾကာက္သလို ျဖစ္ေနသည့္ စံပယ္ျဖဴကို အသာငံု႔ၾကည့္၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ စေနေမာင္ေမာင္ကို တန္ျပန္မၾကည့္ရဲပဲ ေခါင္းကေလး ငံု႔ကာထားေလ၏။ ျဖဴလႊသည့္ ပါးျပင္ႏွစ္ဘက္သည္ ဘာအတြက္ရယ္ေၾကာင့္ မသိ။ ပန္းႏုေရာင္ ေျပးကာေနေလ၏။ သည္လိုႏွင့္ ႏွစ္ဦးသား ဘယ္က အစပ်ဳိးရမွန္းမသိပဲ ခဏသာမွ် ၿငိမ္သက္ေနၾကေလ၏။ ႏွင္းဆီသည္ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ဆရာႀကီးအျဖစ္ကို ၾကည့္ကာ သူမ ၀င္မပါရင္ မၿပီးေတာ့သည္မို႔ …
“စံပယ္ရယ္ .. နင္ ရွက္မေနပါနဲ႔ေတာ့ .. ငါနဲ႔ ဆရာႀကီး ရဲ ႔ အေၾကာင္းေတြလည္း နင္သိေနတာပဲ .. ဆရာႀကီးက နင္မသိတာေတြ အမ်ားႀကီးသင္ေပးမွာ … “ ဟု ေျပာရင္း သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သူ လက္ထဲက ေစာင္ကို ဆြဲဖယ္လိုက္ေလ၏။
“အို .. “
စံပယ္ျဖဴ ႏႈတ္ဖ်ားမွ အာေမထိတ္သံေလး တိုးတိုးသာသာ ထြက္သြားေသာ္လည္း ႏွင္းဆီက ေစာင္ဆြဲဖယ္လိုက္သည္ကိုေတာ့ သူမ မဟန္႔တားပါ။ စေနေမာင္ေမာင္သည္ သည္ေတာ့မွ စံပယ္ျဖဴ၏ နဖူးတြင္ ေခြက်ေနသည့္ ဆံႏြယ္ေလးကို လွမ္းကာ သပ္ေပးလိုက္ရင္း ..
“ဟုတ္တယ္ စံပယ္ျဖဴ …. ဆရာႀကီး သင္ေပးဖို႔ က်န္ေနတဲ့ ေနာက္ဆံုးတစ္ခုကို သင္ေပးမယ္ … ဒီဟာက ဆရာႀကီး သမီးကို ေနာက္ဆံုး သင္ေပးတာပဲ … လက္ခံမယ္ မွတ္လား “ ဟု တည္ၾကည္ေသာ ေလသံႏွင့္ ေျပာေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ေခါင္းကိုသာ ညိမ့္ျပမိေတာ့သည္။ စူးရွလွသည့္ အၾကည့္ႏွင့္ ဆရာႀကီး၏ ၾသဇာသံက သူမကို လႊမ္းမိုးထားေလ၏။ ထို႔ထက္ဆိုရေသာ္ ပညာစံုတတ္မွ သူမ၏ မိဘေတြ အတြက္ လက္စားေခ်ႏိုင္မည္ မဟုတ္လား။ က်န္ေနေသးတာ ဘာပညာလည္းဆိုတာလည္း အတတ္သိသြားၿပီမို႔ သူမမွာ ဆရာႀကီးႏွင့္ႏွင္းဆီ ဘာကြာသလဲဆိုတာ သိခ်င္ေနတာလည္း ပါေလသည္။ ထိုေရာအခါ စေနေမာင္ေမာင္၏ မ်က္ႏွာက တျဖည္းျဖည္း သူမမ်က္ႏွာႏွင့္ နီးကပ္လာေသာ္လည္း ေရွာင္ဖယ္မေနေတာ့ေပ။ ႏွင္းဆီ၏ အရည္ေတြ စိုေနေသးသည့္ သူမ၏ ႏႈတ္ခမ္းကို စေနေမာင္ေမာင္၏ ႏႈတ္ခမ္းထူထူႀကီးက လာေရာက္ကာ ငံုလိုက္သည္ကိုသာ ေနာက္ဆံုးအေနႏွင့္ သူမသိလိုက္ေလ၏။ ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ သူမ မ်က္ေတာင္မ်ားသည္ တန္ခိုးရွင္တစ္ေယာက္က ျပဳစားလိုက္သည့္ႏွယ္ အလိုလို မိွတ္ကာ က်သြားေလေတာ့သည္။
စံပယ္ျဖဴေဘးက လြတ္ေနေသာ ေနရာသို႔ စေနေမာင္ေမာင္က ၀င္ကာ ေနရာယူလိုက္သည္ႏွင့္ ႏွင္းဆီသည္ အလိုက္သိစြာ ေနရာဖယ္ေပးလိုက္သည္။ ကုတင္ေအာက္သို႔ ဆင္းရင္း ဆရာႀကီးကို ေနာက္ေက်ာကေန ဖက္၏။ အေပၚကရွိေနေသးသည့္ ရွပ္အကၤ် ီ၏ ၾကယ္သီးေတြကို စမ္းကာ ျဖဳတ္ေပးၿပီး ေနာက္သို႔ ဆြဲခြ်တ္လိုက္၏။ ေယာက်္ားပီသၿပီး က်စ္လ်စ္သန္မာသည့္ ၾကြက္သားမ်ားႏွင့္ ဖြဲ႔စည္းထားသည့္ စေနေမာင္ေမာင္၏ ခႏၶာကိုယ္ အေပၚပိုင္းက ေပၚထြက္လာ၏။ သို႔ေပမယ့္ ဆရာႀကီး၏ ကိုယ္တြင္ ေနာက္ထပ္ က်စ္လ်စ္သန္မာသည့္ အရာတစ္ခုရွိသည္ဆိုတာ သူမေကာင္းေကာင္းႀကီး သိေနေလ၏။ သူမ၏ လက္ေတြက ထိုအရာကို ဖြက္ကာ ထားသည့္ ေဘာင္းဘီ၏ ေရွ႔က ခ်ိတ္ကိုလွမ္းကာ ျဖဳတ္၏။ ထို႔အျပင္ သူမ၏ ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးေတြႏွင့္လည္း စေနေမာင္ေမာင္၏ ေနာက္ေက်ာျပင္ကို ဖြဖြေလး နမ္းမိ၏။
စံပယ္ျဖဴသည္ မ်က္စိမွိတ္ထားသျဖင့္ စေနေမာင္ေမာင္ အကၤ် ီကြ်တ္သြားသည္ကို မသိလိုက္ပါ။ သူမခမ်ာ ဆရာႀကီး၏ လွ်ာက သူမပါးစပ္ထဲကို တိုး၀င္လာကာ သူမ၏ လွ်ာနီနီေလးကို လာေရာက္ ရစ္ပတ္ေခၚေဆာင္သည့္ အေတြ႔တြင္ ေပ်ာ္၀င္လို႔ ေနေလ၏။ ႏွင္းဆီ ေျပာသည္က မွန္၏။ သူမတို႔အခ်င္းခ်င္း ျပဳလုပ္သည္ကို ေကာင္းလွသည္ဟု ထင္ထားသည့္ အသိသည့္ ဆရာႀကီး၏ အနမ္းအစုပ္ကို မမွီေခ်။ သူမ၏ အေပၚႏႈတ္ခမ္းကို ဖြဖြေလး နမ္းလိုက္၊ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းကို ဖိကာ ဆြဲလိုက္၊ လွ်ာေလးႏွင့္ လွည့္ပတ္ရက္လိုက္ႏွင့္ အနမ္းပညာကို သင္ျပေနသည့္ စေနေမာင္ေမာင္ေၾကာင့္ သူမ၏ အေသြးအသားေတြက ဆူပြက္လာ၏။ ပထမဦးဆံုး အႀကိမ္ ဖိုဓါတ္ႏွင့္ အေတြ႔တြင္ ကာမစိတ္က ခါတိုင္းႏွင့္ မတူ ဆထက္တပိုး အရွိန္တက္ေနေလ၏။
“အင္း … အင္း … .. ရွီး …“
စေနေမာင္ေမာင္၏ ႏႈတ္ခမ္းေတြက သူမပါးစပ္ေပၚကေန ရင္ပတ္ေပၚသို႕ ေနရာ ေရႊ႔သြားေသာအခါ စံပယ္ျဖဴ၏ ႏႈတ္မွ ညည္းညဴသံေလးေတြ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ထြက္က်လာ၏။ ႏို႔သီးနီနီေလးကို လွ်ာဖ်ားေလးႏွင့္ တို႔ကာ ကစားေနရာမွ သြားႏွင့္ မနာ့တနာ့ တဇက္ဇက္ ကိုက္ေပးလိုက္ေသာအခါတြင္ေတာ့ စံပယ္ျဖဴသည္ ညည္းယံုႏွင့္ မတတ္ႏိုင္ေတာ့။
“
အီး … ဆရာႀကီး … စို႔ … စို႔ … နာနာ… စို႔ …“
ႏႈတ္က ေတာင္းဆိုသံေတြ ဖြင့္ဟကာက်လာသလို စံပယ္ျဖဴသည္ စေနေမာင္ေမာင္၏ လိႈင္းတြန္႔လို ေခြေနသည့္ ဆံပင္ေတြကို စုပ္ဆြဲကာ ကိုင္ထား၏။ ဒါက သူမ စိတ္ပါလာသည့္ အေၾကာင္းကို စကားႏွင့္ အျပင္ လက္ႏွင့္ သက္ေသျပခ်င္းပင္။ သည္ထက္ပိုဆိုးသည္က သူမ၏ ေပါင္ခြၾကားက အဂၤါထဲမွ ျဖစ္၏။ အေစာပိုင္းကတည္းက အရည္ေတြထြက္ေနသည္ ျဖစ္ရာ အခုလိုမ်ဳိး ႏိႈးဆြခံရသည္တြင္ အတင္းပင္ ယားကာေနေလ၏။ သူမ၏ လက္ေတြက စေနေမာင္ေမာင္၏ ေခါင္းကို ဆုပ္ကိုင္ထားသျဖင့္ ပြတ္သပ္စရာ ကလည္း မရွိပဲ ျဖစ္ေန၏။ ေပါင္ႏွစ္ဖက္ကို လိမ္ကာထားရင္း တလူးလူးတလြန္႔လြန္႔ ျဖစ္ေနရွာေလ၏။
“အို႔ …“
“ဖတ္“
“အမေလး … ေလး .. အီး … ဆရာႀကီးရယ္.. “
ေခါင္းအံုးထက္ရွိ စံပယ္ျဖဴ၏ မ်က္ႏွာေလးသည္ ဘယ္ျပန္ညာျပန္ ယိမ္းခါ သြားသည္။ ရုတ္တရက္ စေနေမာင္ေမာင္၏ လက္က သူမ၏ ေစာက္ပတ္ေပၚကို ေရာက္ကာလာသည္။ ဒါတြင္မက ဆရာႀကီးက အကြဲေၾကာင္းကို လက္ႏွင့္တစ္ခ်က္ဆြဲၿပီး ေဖာင္းမို႔ေနသည့္ သူမ၏ ေစာက္ပတ္ႀကီးကို ခပ္စပ္စပ္ေလး ရိုက္လိုက္ေသးသည္။ ဒါအျပင့္ ျပန္အက်တြင္ သူလက္၀ါးႀကီး၏ လက္ဖေနာင့္ဖိကာ ဆီးစပ္အထပ္ပိုင္းကို ဖိေပး၏။ တခ်ိန္တည္းလိုလို အေစာပိုင္းက ႏွင္းဆီ ေကာင္းေကာင္းႀကီး အသံုးခ်တာကို ခံခဲ့ရသည့္ အေစ့ေလးကို ပြတ္ထိုးေပး၏။ စံပယ္ျဖဴ ဘယ္လိုမွ မေနႏိုင္ေတာ့ေခ်။ ပညာသားပါပါႏွင့္ ထိမိလွသည့္ ႏိႈးဆြခ်က္ေတြေၾကာင့္ သူမတကိုယ္လံုးက တစံုတခုကို အျပင္းအထန္ ေတာင့္တလာမိ၏။
“ဆရာႀကီး … သူ႔ကို လုပ္ေပးလိုက္ေတာ့ … သူ ၿပီးခါနီးေနၿပီ ..“
မေနႏိုင္ေတာ့သည္ ႏွင္းဆီက သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ထြန္႔ထြန္႔လူးေနပံုကို ၾကည့္ကာ ေနာက္ကေန စေနေမာင္ေမာင့္နား တိုးတိုးေလး ကပ္ကာ ေျပာ၏။ စေနေမာင္ေမာင္လည္း အခ်ိန္ၾကၿပီဆိုေတာ့ သိေနသည္မို႔ ရင္သားႏွစ္မႊာကို ပါးစပ္ကေနလႊတ္ေပးလိုက္ကာ ေအာက္ဘက္ကို ဆင္းသြား၏။ က်န္ေနေသးသည့္ ေအာက္ခံေဘာင္းဘီကို ဆြဲခြ်တ္လိုက္သည္ႏွင့္ ေနာက္ထပ္ ေယာက်္ားပီသသည့္ အဂၤါတစ္ခုက မတ္မတ္ႀကီး ထြက္ေပၚလာ၏။ ႏွင္းဆီသည္ လြတ္သြားသည့္ စေနေမာင္ေမာင္ေနရာကို သူက အစား၀င္လိုက္သည္။ ပထမဆံုး အႀကိမ္သည္ အခက္အခဲ ျဖစ္တတ္ေၾကာင္း သူမက သိရွိထားသည္မို႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ စိတ္ထေနမႈကို ေရာ့က်မသြားဖုိ႔က အေရးႀကီးသည္။ ဆရာႀကီး၏ တံေတြးေတြႏွင့္ ေျပာင္လက္ေနသည့္ ႏို႔သီးေခါင္းေလးကို သူမက ထပ္မံစို႔ေပးလိုက္ေလ၏။
စေနေမာင္ေမာင္သည္ အရည္ေတြ စိုရႊဲေနၿပီ ျဖစ္သည့္ စံပယ္ျဖဴ၏ အ၀ကို လက္မႏွင့္ လက္ညိဳးသံုးကာ ဟၾကည့္၏။ ႏွင္းဆီ၏ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြက အထဲကို ထိုးကာ ေသာင္းက်န္းထားသည္မို႔ အတြင္းသားနီနီရဲရဲေလးေတြက တလက္လက္ႏွင့္ အရည္ေတြ စိုကာေနေလ၏။ ခ်က္ခ်င္းမထည့္ေသးပဲ အရည္ျပားလွန္ခ်ထားသည့္ ဒုတ္ထိပ္၀ႏွင့္ အေပၚေအာက္ အသာ ထိုးၾကည့္၏။ စံပယ္ျဖဴ၏ ႏႈတ္မွ ညည္းသံေလးေတြက ပိုစိတ္လာသလို ခါးကေလး ေကာ့တက္၏။ သည္ေတာ့မွ စေနေမာင္ေမာင္သည္ စံပယ္ျဖဴ၏ တေကာက္ေကြးေနရာကို သူ႔လက္ႏွစ္ဖက္ႏွင့္ အေသအခ်ာ ဆုပ္ကိုင္ကာ အတြင္းသို႔ ဖိသြင္းလိုက္ေလေတာ့သည္။
“ံၿဗစ္ … ”
“အီး …..ဆရာႀကီး …“
“ရလား … စံပယ္ျဖဴ …ခနေအာင့္ခံထား … ေတာ္ၾကာေန ေကာင္းလာလိမ့္မယ္ …“
တေလွ်ာက္လံုး မွိတ္ထားသည့္ စံပယ္ျဖဴ၏ မ်က္လံုးသည္ ပြင့္လာကာ ရီေ၀ေ၀ႏွင့္ ဆရာႀကီးကို ၾကည့္၏။ ႏွင္းဆီ၏ လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းပူးထက္စာလွ်င္ ႀကီးမားေနေသးသည့္ စေနေမာင္ေမာင္၏ အေခ်ာင္းထိပ္ေၾကာင့္ သူမ၏ အဂၤါစပ္ေလးသည္ စပ္ဖ်င္းဖ်င္း ျဖစ္သြားေလ၏။ စေနေမာင္ေမာင္၏ အားေပးမႈတြင္ သူမသည္ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းေလးကို လိပ္ကာ ကိုက္ထား၏။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ႏွင္းဆီသည္ သူမပါးစပ္ထဲ ေရာက္ေနသည့္ ႏို႔သီးေလးကို လွ်ာဖ်ားႏွင့္ ၀ိုက္ကာ၀ိုက္ကာ ထိုးေပး၏။ ေနာက္ထပ္ ႏို႕သီးတစ္ဖက္ကိုလည္း အသာေခ်ကာ ဆြေပးေလ၏။ ထိမိေသာ ႏိႈးဆြမႈေတြေၾကာင့္ စံပယ္ျဖဴသည္ ငွက္ဖ်ားမိသူလိုပင္ တကိုယ္လံုး တုန္ခိုက္ခိုက္ ျဖစ္လာ၏။
“အင္း …. အင္း …..“
စေနေမာင္ေမာင္၏ အေခ်ာင္းႀကီးသည္ ပက္က်ိတစ္ေကာင္ ေရႊ႔လ်ားသည့္ ႏႈန္းအတိုင္း ေျဖညင္းစြာ အတြင္းပိုင္းကို ဆက္၍တိုး၀င္ေလ၏။ အပ်ဳိေလးမို႔ လမ္းေၾကာင္းက က်ဥ္းေျမာင္းေနေသာ္လည္း အစပ်ဳိးထားခဲ့သည့္ ႏွင္းဆီ လက္ေခ်ာင္းေတြ၏ အက်ဳိးဆက္ေၾကာင့္ အခက္အခဲ သိပ္မရွိေခ်။ အပ်ဳိေမွး မရွိေနေတာ့သည့္အတြက္ ေသြးေတြဘာေတြ ထြက္ျခင္းလည္း ျဖစ္မေန။ စေနေမာင္ေမာင္ အတြက္ လြန္စြာမွ အဆင္ေျပလွေပသည္။ စံပယ္ျဖဴအတြက္လည္း နာက်င္ျခင္းက ရမယ္ျပကာ ဆိုကာရံုေလာက္ေလးပဲ ရွိၿပီး ေကာင္းမြန္ျခင္း အရသာက ပိုမိုလွေပ၏။ အထူးသျဖင့္ လက္ေခ်ာင္းေတြႏွင့္ ကြာသည့္ အခ်က္က ပူေႏြးေနသည့္ အသားေခ်ာင္းႀကီး၏ အထိအေတြ႔ႏွင့္ ႏူးညံ့လွသည့္ ဒုတ္ထိပ္က အသားဆိုင္ပင္။ ဖိုသတၱ၀ါကို မသတၱ၀ါတို႔ တမ္းတၾကသည္မွာ ဘာအတြက္ေၾကာင့္ဆိုတာကို သူမ သေဘာေပါက္သြားေလ၏။
“ၿဗစ္ ….ဒုတ္ … အင့္ “
“အကုန္၀င္ သြားၿပီလား ဟင္ … ဆရာႀကီး …“
“၀င္သြားၿပီ .. စံပယ္ျဖဴ … သမီး ခံႏိုင္ရင္ စေဆာင့္ေပးမယ္ .. ရတယ္ မွတ္လား ..“
စေနေမာင္ေမာင္သည္ ေျပာေနရင္းႏွင့္ သူ႔အေခ်ာင္းႀကီးကို ျပဴတစ္ျပဴတစ္ လုပ္ေပး၏။ ျပန္ထြက္လာသည့္ လီးတန္အရင္းပိုင္းတြင္ ျဖဴျဖဴအရည္မ်ား ကပ္ညွိကာ ပါလာ၏။
“အင္း … ထိတယ္ …. ဆရာႀကီး .. လုပ္လုပ္ … ရတယ္ … အင့္… အင့္ ..“
စံပယ္ျဖဴက ခံႏိုင္သည္မို႔ စေနေမာင္ေမာင္သည္ ခပ္မွန္မွန္ေလးပင္ စတင္ေဆာင့္ေပး၏။ ေလးငါးဆယ္ခ်က္ေလာက္ မွန္မွန္ေလး ေဆာင့္ၿပီးမွ ခပ္ျပင္းျပင္း အရွိန္ျမွင့္၏။ ႏွင္းဆီသည္ အခုအခါတြင္ေတာ့ စံပယ္ျဖဴ၏ ႏို႔ေတြကို စို႔ေပးမေနေတာ့ပါ။ ဒူးေထာင္ေပါင္ကားထိုင္ရင္း သူမ၏ ေစာက္ပတ္ကို ျပန္ပြတ္ကာ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ၏ ျဖဴႏုလွသည့္ ေစာက္ပတ္ထဲသို႔ တိုးကာ ၀င္ေနသည့္ အေခ်ာင္းႀကီးကို အာသာငမ္းငမ္းႏွင့္ လွမ္းၾကည့္ေနေလ၏။ စံပယ္ျဖဴ ၿပီးသြားလွ်င္ ဆရာႀကီးက သူမကို ဆက္လုပ္ေပးရင္ ေကာင္းမည္ဟုလည္း ေတြးကာေနေလ၏။
“ျဗစ္ … ျဗစ္ … ဘြတ္ … အီး … ရွီး … ရွီး ….. ေကာင္းလား စံပယ္ျဖဴ …“
“အင္း … ေကာင္းတယ္ … ဆရာႀကီး …..ေကာင္းတယ္ ..“
“ပိုၿပီး ေကာင္းေအာင္ ျပမယ္ … ေဆာင့္ခ်လိုက္တဲ့ အခ်က္နဲ႔ ကိုက္ေအာင္ .. တင္ပါးႀကီးေတြကို လႈပ္ၿပီး.. ျပန္ေကာ့ေပး … လုပ္ၾကည့္ ….“
စေနေမာင္ေမာင္သည္ လုပ္ေနရင္းႏွင့္ စံပယ္ျဖဴကို ကာမဆက္ဆံမႈ၏ အဓိက ေသာ့ခ်က္မ်ားကို တဆင့္ခ်င္း သင္ေပးေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ စေနေမာင္ေမာင္ ရွင္းျပသည့္အတိုင္း လိုက္လံေဆာင္ရြက္ေလရာ ပိုမို၍ ထိမိကာ ကာမအရသာကို မိန္းမူးေအာင္ ခံစားရေလ၏။ နာရီ၀က္ သာသာအတြင္း သူမသည္ ေအာက္ေပးေကာင္းေကာင္း တတ္သြားယံုမက အထဲကေနလဲ အတြင္းသားေတြညွစ္ကာ အေခ်ာင္းႀကီးကို ဆုပ္စြဲတတ္သြားသည္။ တင္ေတြကိုလည္း ေ၀့ကာ ကစားတတ္လာသည္။ သူမအတြက္ အေတြ႔အႀကံဳ အသစ္အဆန္း ျပန္ျဖစ္သလို လုပ္ေနသူ စေနေမာင္ေမာင္အတြက္လည္း အရသာ ရွိလွေခ်သည္။ ေကာင္းလြန္းလွသျဖင့္ ေစာက္ရည္ေတြ အဆက္မျပတ္ ထြက္က်ေနရာ စံပယ္ျဖဴ ေစာက္ပတ္ေလး၏ ေအာက္တြင္ အကြက္ႀကီးေတာင္ ျဖစ္လို႔ေန၏။
“အင့္ … အင့္ … ဆရာႀကီး … သမီး ၿပီးေတာ့မယ္ … ျမန္ျမန္ေလး …“
အျမင့္ဆံုး အခ်ိန္ကုိ ျပန္လည္နီးကပ္လာၿပီမို႔ စံပယ္ျဖဴသည္ တဖုန္းဖုန္း ေဆာင့္ေနသည့္ စေနေမာင္ေမာင္ကိုပင္ အားမလို အားမရသံႏွင့္ ေတာင္းဆိုေလ၏။ စေနေမာင္ေမာင္သည္ သက္လံုေကာင္းသူမို႔ အခ်ိန္ဆြဲကာ လုပ္ႏိုင္ေနေသးေသာ္လည္း စံပယ္ျဖဴအား အတူၿပီးခ်င္း၏ အရသာကို သိေစလိုသျဖင့္ မ်က္စိကို စံုမွိတ္လိုက္ေလ၏။ သင္ၾကားျပသေနမႈကို ရပ္ကာ သူကိုယ္တိုင္ စိတ္ႏွစ္၍ ထားလိုက္၏။ စံပယ္ျဖဴ၏ ေပါင္တံ ႏွစ္ဖက္ကိုလည္း သန္မာလွသည့္ လက္ေမာင္းႀကီးႏွင့္ ေပြ႔ကာ ထိန္းရင္း အားမနာတမ္း ေဆာင့္ျပစ္လိုက္ေလ၏။
“အင့္ ….. ေကာင္းတယ္ …….ေကာင္း …. အိ ….အိ …“
စံပယ္ျဖဴ၏ လက္ေတြသည္ အိပ္ယာခင္းကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ကို ဆုပ္ထား၏။ ထိမိလွသည့္ ေဆာင့္ခ်က္ေတြတြင္ သူမ၏ ညည္းသံေလးေတြက အေခ်ာင္းႀကီး တိုး၀င္သံႏွင့္ တၿပိဳင္တည္းလိုလို ထြက္ေပၚေနေလ၏။ ထို႔ေနာက္တြင္မူ သူမသည္ အတြင္းပိုင္း အက်ဆံုးေနရာမွ တစ္စံုတစ္ခု ေပါက္ကြဲထြက္သလို ခံစားလိုက္ရၿပီး အေက်ာအခ်င္ေတြ တင္းခနဲ ျဖစ္ကာ ကိုယ္ကေလး ေျပာ့က်သြား၏။ တခ်ိန္တည္းလိုလို သားအိမ္၀ထိ ေရာက္ေနသည့္ စေနေမာင္ေမာင္၏ အေခ်ာင္းႀကီးထိပ္မွ သုတ္ရည္ပူေတြ ပန္းထြက္ကုန္၏။ ေႏြးခနဲ ျဖစ္သြားသည့္ အသိတြင္ စံပယ္ျဖဴ၏ အတြင္းသားေတြက ရွံ႔ခ်ီပြခ်ီႏွင့္ ထပ္မံလႈပ္ရွားကာ ေနာက္ထပ္ မမွီမကန္းေလးပင္ ၿပီးမလိုေတာင္ ျဖစ္သြားေလေတာ့သည္။
ထို႔ေန႔က စေနေမာင္ေမာင္သည္ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီကို ကာမဆက္ဆံမႈ၏ အဓိကေသာ့ခ်က္မ်ားကို ရွင္းျပကာ လိင္ဆက္ဆံနည္း အမ်ဳိးမ်ဳိးကို လက္ေတြ႔သရုပ္ျပကာ သင္ၾကားေပးခဲ့ေလ၏။ ညေတာ္ေတာ္နက္မွ သူ႔အခန္းကို ျပန္သြားေလ၏။ ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္တြင္ စေနေမာင္ေမာင္သည္ ဆရာမႀကီး နန္းခင္ေစာကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး သူမတို႔ကို ေခၚကာ ရွမ္းျပည္နယ္၏ ၿမိဳ႔ေတာင္ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႔သို႕ ထြက္လာခဲ့ၾကသည္။ ေတာင္ႀကီး ၿမိဳ႔၏ အစြန္ရွိ ႏွစ္ထပ္တိုက္အိမ္ႀကီး တစ္လံုးကို လခ်ဳပ္ႏွင့္ ငွားကာ ေနထိုင္ရင္း စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီကို ကာမသွ်တၱရက်မ္းလာ အတတ္ပညာမ်ားကို သင္ၾကားေပးေလ၏။ တစ္လခန္႔ လြန္ေသာအခါ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီသည္ ကာမဆက္ဆံမႈ အေၾကာင္းကို ကႀကီးကေန အ အထိ သင္ပုန္းႀကီး အကၡရာကုန္ေအာင္ တတ္ေျမာက္သြားၾကေလ၏။ ထို႔ေနာက္ ဆရာႀကီး စေနေမာင္ေမာင္၏ တြက္ခ်က္ေပးမႈႏွင့္ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီသည္ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႔မွ တဆင့္ ေျခရာေပ်ာက္ေနသည့္ လူယုတ္မာႏွစ္ေယာက္ကို ရွာရန္ ထြက္ခြာလာခဲ့ၾကေတာ့၏။
စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီသည္ အရင္ဆံုး ၿမိဳင္သာၿမိဳ႔ေလးသို႔ ျပန္သြားကာ စနည္းနာက်ေလ၏။ ယကၡႏွင့္ ဒႆဆို၍ လူနာမည္သာ မွတ္မိခဲ့သျဖင့္ သူမတို႔ ႏွစ္ဦးမွာ ေျခရာခံရတာ မလြယ္ေခ်။ စံပယ္ျဖဴ သရုပ္ေဖာ္ကာ ေျပာျပသည့္ ရုပ္ဆင္းသြင္ျပင္ကို မွန္း၍သာ ေျပာဆိုၿပီး ေမးျမန္းၾကရ၏။ ခက္သည္က လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္က အေၾကာင္းအရာ ျဖစ္သည့္အတြက္ မည္သူမွ် တိတိက်က် မေျပာႏိုင္ေခ်။ မတတ္သာသည့္ ေနာက္ဆံုး … ရသမွ် အခ်က္အလက္ႏွင့္ပင္ ေနရာအႏွံ႔ လိုက္ရွာေဖြၾကရေလ၏။ အေစာပိုင္းတြင္ သူမတို႔ႏွစ္ဦး အတူတကြ ေနထိုင္ကာ စံုစမ္းၾကေသာ္လည္း ခရီးမတြင္ အရာမေရာက္ ျဖစ္ေနသျဖင့္ ေလးလခန္႔ ၾကာေသာအခါ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီသည္ လူခ်င္းခြာကာ ရွာေဖြရန္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ေလ၏။ လူခ်င္းမခြဲခင္ စံပယ္ျဖဴက နာမည္ေက်ာ္ ပန္းခ်ီဆရာတစ္ဦးကို ငွားကာ ဗလႏွင့္ ဒႆ၏ ပံုၾကမ္းကို ေရးျခစ္ေစေလ၏။ ထို႔ေနာက္ ႏွင္းဆီကို အဆိုပါ ပံုတူႏွစ္ခ်ပ္ကို ေပးလိုက္ၿပီး ၿမိဳ႔ႀကီးေတြတြင္ ရွာရန္ တာ၀န္ေပးလိုက္သည္။ သူမကိုယ္တိုင္ကမူ ျမန္မာႏိုင္ငံ အႏွံ႔အျပားကို သြားလာေနက်ေသာ ဆယ့္ႏွစ္မ်ဳိးေစ်းသည္ အဖြဲ႔ႏွင့္ ေရာေႏွာကာ ေရာက္သည့္ေနရာတိုင္းတြင္ လူယုတ္မာႏွစ္ေယာက္ကို လိုက္လံရွာေဖြေတာ့ေလသတည္း ….။
xxxxxxxxxxxxxxxx