ဆားပုလင္း မင္းေမာင္ ႏွင့္ အရပ္ကူပါ လူ၀ိုင္းပါ

အခန္း (၅)
”လူၿပိဳႀကီး ကိုမင္းေမာင္”
“ဘယ္လိုလဲ အိုင္ပီ .. အဆင္ေၿပရဲ ႔လား … ေတာ္ေတာ္ေတာ့ မလြယ္တဲ့ မိန္းမေတြပဲဆိုတာ အိုင္ပီ ယံုၿပီဟုတ္ .. ဒါနဲ႔ …အဲဒီတစ္ေယာက္က သူ႔နာမည္ကို ႏွင္းဆီဆိုတာလို႔ မေၿပာဘူးလား “ ဟု ကိုမင္းေမာင္သည္ ကြ်ႏ္ုပ္ႏွင့္ အတူေလွ်ာက္လာရင္း ေမးေလရာ …
“ဟုတ္တယ္ဗ် .. က်ဳပ္က အေစာပိုင္းတုန္းက ၿဖဴၿဖဴေဖြးေဖြး ေတာင့္ေတာင့္ေခ်ာေခ်ာေလးဆိုၿပိး မႊန္သြားေတာ့ ..သူက ႏွင္းဆီလို႔ ေခၚလို႔ရတယ္ဆိုၿပီး ေၿပာတာေတာင္ သတိမထားမိဘူးဗ် …တက္ေဆာ္ဖို႔ပဲ စိတ္က ရွိေနတာ …ရုပ္ေကာ ေဘာ္ဒီကေရာ အပ်ံစားမဟုတ္လား. ဟီး .. ဟီး ..“ ဟု ကြ်ႏ္ုပ္၏ ခ်ဳိ႔ယြင္းခ်က္ကို အရွက္ေၿပ ရယ္ကာ ေၿပာမိ၏။ ကိုမင္းေမာင္သည္ ကြ်ႏ္ုပ္၏ အေၿပာကို သေဘာက်ဟန္ၿဖင့္ ၿပံဳး၍ ေနသည္။ ထိုအခ်ိန္၌ပင္ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ႏွစ္ဦးသည္ ရပ္ထားခဲ့သည့္ ကားနား ၿပန္ေရာက္လာသၿဖင့္ ကိုမင္းေမာင္က လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေပါက္၀ရွိ စားပြဲထိုးေကာင္ကေလးကို လက္ၿပႏႈတ္ဆက္ကာ ေမာင္းသူဘက္က ကားတံခါးကို ဆြဲဖြင့္လိုက္၏။ ကားထဲ ၀င္ထိုင္မိႀကသည္ႏွင့္ ကိုမင္းေမာင္က ..
“အိုင္ပီ .. အိမ္လိုက္ခဲ့ ဦးမလား .. “ ေမးေလရာ ကြ်ႏ္ုပ္က ေလာေလာဆယ္ ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရသည့္ အၿဖစ္ကို ေၿပာခ်င္ေနသည့္ နည္းတူ ..
“လိုက္ခဲ့မယ္ဗ်ာ … က်ဳပ္ေတာ့ စိတ္ထဲ ဘ၀င္မက်သလို .. တမ်ဳိးႀကီး ၿဖစ္ေနတာ “ ဟု ႏွင္းဆီႏွင့္ ကာမဆက္ဆံခဲ့ရယံုမက သတ္ပုတ္ခဲ့ရသည္ကို ၿပန္လည္ေတြးေတာမိကာ ထုတ္ေဖာ္ေၿပာမိ၏။ ကိုမင္းေမာင္က ကြ်ႏ္ုပ္၏ အေၿပာကို ခြန္းတံု႔မၿပန္ေသးပဲ ကုတ္အကၤ် ီထဲမွ ေရခဲေတာင္ဂေလစီယာ စီးကရက္ တစ္လိပ္ကို ထုတ္ကာ ႏႈတ္ခမ္း၀တြင္ ေတ့၏။ ကားစတီရာတိုင္ကို လက္တစ္ဖက္ၿဖင့္ ကိုင္ထားရင္း က်န္သည့္ လက္တစ္ဖက္ၿဖင့္ က်င္လည္စြာ မီးညိွ၏။ ထို႔ေနာက္ တစ္ခ်က္မွ် ရိႈက္ဖြာလိုက္ၿပီးမွ ..
“ဘ၀င္မက်သလိုေတာ့ မၿဖစ္ပါနဲ႔ အိုင္ပီရယ္ .. တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ေလာကႀကီးက သူ႔အလုပ္သူလုပ္ေနတာပါ .. “ ဟု ထူးထူးဆန္းဆန္း ဆိုေလ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္လဲ ကိုမင္းေမာင္၏ စကားအဆန္းတြင္ ..
“ဘယ္လိုလဲဗ် အိုင္ေဆးရ … ဘယ္လို … ေလာကႀကီးက သူ႔အလုပ္သူလုပ္ေနတာလဲ .. ေၿပာစမ္းပါဦး “ ဟု ေမးမိရာ ကိုမင္းေမာင္က ေအာက္ပါအတိုင္း ေလေအးေအးေလးႏွင့္ ရွင္းၿပေလ၏။
“ဒီလိုဗ် … ေလာကႀကီးက တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ဇတ္စင္ႀကီးနဲ႔ တူတာေလဗ်ာ … ခင္ဗ်ားတို႔ က်ဳပ္တို႔ဆိုတာက ကိုယ္က်ရာေနရာမွာ ကၿပရတဲ့ ဇာတ္ရုပ္ေတြ မဟုတ္လား .. ရွင္ဘုရင္လဲ ၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္မယ္ ၊ သူေတာင္းစားလဲ ၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္မယ္ေလ … ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ .. အဓိကကေတာ့ ကိုယ္က်ရာ ဇတ္ရုပ္အတိုင္း လႈပ္ရွားရတာမွတ္လား .. အခုပဲ ႀကည့္ေလ .. ႏွင္းဆီက ၿပည့္တန္ဆာမေလး ဆိုတုန္းကလဲ သူ႔တာ၀န္ကုိ သူေက်ေအာင္ လုပ္ေပးတာပဲ မဟုတ္လား …ေဟာ … ၿပည့္တန္ဆာမေလး မဟုတ္ေတာ့ပဲ လူသတ္သမားရဲ ႔ ဘက္ေတာ္သား ၿဖစ္သြားေတာ့လဲ … က်ဳပ္တို႔ကို ရန္ၿပဳၿပီး လက္ကေန လြတ္ေအာင္ ရုန္းထြက္သြားတာ မဟုတ္လား … သူက်ရာ ဇတ္ရုပ္ကို သူကသြားတာပဲေလ .. အဲဒီလိုေလး ေတြးလိုက္ရင္ ..အိုင္ပီ ဘ၀င္မက်စရာ မရွိေတာ့ဘူး ေပါ့ဗ်ာ ..“
ကြ်ႏ္ုပ္လဲ ကိုမင္းေမာင္၏ အေတြးစကားတြင္ ႏွင္းဆီအေပၚ မေက်မနပ္ၿဖစ္ေနမႈမ်ား ပေပ်ာက္သြားကာ ..
“ခင္ဗ်ား အခုလို ေၿပာလိုက္ေတာ့ … က်ဳပ္စိတ္ထဲ ရွင္းသြားေတာ့တာပဲ …ဒီၿပင့္ဆို .. စိတ္ထဲ တႏုံ႔ႏုံ႔ ၿဖစ္ေနဦးမွာဗ်ာ ...“ ဟု ေက်ေက်နပ္နပ္ ေၿပာမိ၏။ ထို႔ေနာက္ ကြ်ႏ္ုပ္ႏွင့္ ႏွင္းဆီ သတ္ပုတ္ေနစဥ္ ကိုမင္းေမာင္ ေရာက္လာသည္ကို ၿပန္အမွတ္ရကာ ..
“ဒါနဲ႔ .. ခင္ဗ်ားက ဘယ္လိုကေန ဘယ္လိုၿဖစ္လို႔ .. အခ်ိန္္ေကာင္းကို ေရာက္လာတာလဲ .. ခင္ဗ်ား ေရာက္လာလို႔ ႏွင္းဆီက ထြက္ေၿပးသြားတာဗ် .. အဲဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ .. က်ဳပ္ေတာင္ မလြယ္ဘူး“ ဟု ေမးမိေလရာ ကိုမင္းေမာင္က စီးကရက္မီးခိုးေတြကို သာသာေလး မႈတ္ထုတ္ရင္း ..
“ဒါကေတာ့ က်ဳပ္တစ္ခ်က္ သတိလစ္သြားတာဗ် … က်ဳပ္က က်ဳပ္ေခၚသြားတဲ့ ေကာင္မေလးကို နံပါတ္ ၁၅ အေႀကာင္း ေမးေနတာဗ် .. ေမးေနရင္းနဲ႔မွ က်ဳပ္လဲ သတင္းစာထဲက ေႀကညာမွာပါတဲ့ ရို႕စ္ဆိုတာကို ၿပန္သတိရၿပီး .. ဒီမွာမ်ား ႏွင္းဆီ (သို႔မဟုတ္) ရို႔စ္ဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ လုပ္စားေနတဲ့ အမ်ဳိးသမီး ရွိလားဆိုၿပီး ေမးမိတာ .. အဲဒီေတာ့မွ က်ဳပ္နဲ႔ ပါလာတဲ့ ေကာင္မေလးက .. ခင္ဗ်ား ေခၚသြားတဲ့ ေကာင္မေလးက ႏွင္းဆီလို႔ သူ႔ကိုသူ ေခၚၿပီး က်ဳပ္တို႔ လိုက္ရွာေနတဲ့ နံပါတ္ ၁၅နဲ႔ တစ္ရက္တည္း ဒီကို ေရာက္လာတယ္ ဆိုတာ ေၿပာၿပတာ … က်ဳပ္က သိသိခ်င္း အိုင္ပီေတာ့ မလြယ္ေတာ့ဘူး ဆိုၿပီး .. အခန္းထဲကေန ထြက္လာတာ .. က်ဳပ္လဲ ခင္ဗ်ား အခန္းေပါက္၀ ေရာက္ေရာ .. ဒုန္း ဆိုၿပီး အခန္းထဲက အသံႀကားေတာ့ အေၿခအေန မေကာင္းေတာ့ဘူးဆိုၿပီး တံခါးကို ကန္ဖြင့္လိုက္တာ .. “ ဟု ရွင္းၿပေလ၏။ ဤအခါမွ ကြ်ႏ္ုပ္လဲ ကိုမင္းေမာင္ အခ်ိန္ကိုက္ ေရာက္လာမႈကို သေဘာေပါက္သြား၏။
“က်ဳပ္က ဗ်ာ . .အမွန္ကုိ ေၿပာရရင္ ႏွင္းဆီကို ေတာ္ေတာ္သေဘာက်ေနတာ .. လူသတ္သမားရ ဲ႔ ဘက္ေတာ္သားလို႔ေတာင္ ထင္တာမဟုတ္ဘူး … လွတာက ေတာ္ေတာ္ကိုလွတယ္ဗ် .. အေပၚေရာေအာက္ေရာပဲ ….ခင္ဗ်ားေကာ ဘယ္လိုလဲ .. ဟိုေကာင္မေလးနဲ႔ လုပ္ၿဖစ္ရဲ ႔လား “ ဟု ကြ်ႏ္ုပ္က ကိုမင္းေမာင္ ေခၚသြားသည့္ နံပါတ္၁၄ ေကာင္မေလးကို အမွတ္ရက ေမးမိရာ ကိုမင္းေမာင္က ..
“အမွန္အတိုင္း ေၿပာရရင္ .. အိုင္ပီေတာ့ ယံုမလား သိဘူး .. က်ဳပ္က ေကာင္မေလးကို ဘာမွ မလုပ္ၿဖစ္ပါဘူး …သတင္းေမးယံုတင္ ေမးၿဖစ္တာ … အဲဒါ .. သူက ပိုက္ဆံယူၿပီးမွေတာ့ ...အတင္းပဲ တစ္ခုခု လုပ္ေပးပါရေစ ဆိုၿပီး ေၿပာလို႔ .. က်ဳပ္က အေညာင္းေၿပ အညာေၿပ နင္းႏွိပ္ခိုင္းတာပဲ ရွိတာ .. “ ဟု ေၿပာေလရာ ကြ်ႏ္ုပ္မွာ အံအားသင့္ရ၏။ ဤစကားကို ကိုမင္းေမာင္ ေၿပာ၍သာ ကြ်ႏ္ုပ္မွာ ယံုရၿခင္းၿဖစ္၏။ တၿခားသူဆို ဘယ္လိုမွ ယံုမိမွာ မဟုတ္။ ကြ်ႏ္ုပ္က ..
“ဟာဗ်ာ .. အိုင္ေဆးကလဲ .. ဒါကေတာ့ ခင္ဗ်ားဟာက မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး .. ေကာင္မေလးက အေခ်ာေလး အဟုတ္သားနဲ႔ …ခင္ဗ်ားကေတာ့ မဟုတ္ေသးပါဘူး … ဒီအတိုင္းဆို လူပ်ဳိႀကီး ၿဖစ္ေတာ့မွာပဲဗ်ာ .. “ ဟု ကိုမင္းေမာင္အတြက္ အားမလုိအားမရ ၿဖစ္ကာ ညည္းညဴမိ၏။ ထုိအခိ်န္တြင္ပင္ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔သည္ ကိုမင္းေမာင္၏ အိမ္သို႔ ေရာက္လာၿပီမို႔ ကားကို လမ္းေဘးထိုးခ်ကာ ရပ္လိုက္ရင္း ကိုမင္းေမာင္က ..
“အိုင္ပီက က်ဳပ္ကို ..လူပ်ဳိႀကီး ၿဖစ္မွာ စိတ္ပူေနလို႔လားဗ် .. စိတ္မပူနဲ႔ဗ် … က်ဳပ္မွာလဲ က်ဳပ္အေႀကာင္းႏွင့္ က်ဳပ္ရွိလို႔ပါ..“ ဟု ေၿပာေလရာ ကြ်ႏု္ပ္လဲ ကိုမင္းေမာင္၏ စကားအထူးအဆန္းတြင္ စိတ္၀င္စားသြား၏။ ကားထဲမွေန၍ ႏွစ္ေယာက္အတူထြက္ကာ အိမ္ဘက္သို႔ လမ္းေလွ်ာက္လာႀကရင္း ..
“အိုင္ေဆး .. ဘာအေႀကာင္းေတြ ရွိလို႔လဲဗ် .. ခင္ဗ်ားမွာ ခ်စ္သူသက္ထားမ်ား ရွိေနလို႔လား ..“ ဟု ရမ္းသမ္းမွန္းသမ္း ေမးမိေလ၏။ ကိုမင္းေမာင္သည္ လက္က်န္ေဆးလိပ္တိုကို တစ္ခ်က္ဖြာလိုက္ၿပီးမွ ..
“လာဗ်ာ .. အိမ္ထဲ ၀င္က်ရေအာင္ အိုင္ပီ… က်ဳပ္ေၿပာၿပပါ့မယ္ … အိုင္ပီက စာေရးတာ ၀ါသနာပါေတာ့ .. တကယ္လို႔ ေနာက္ပိုင္း အမႈေတြအေႀကာင္း ၀တၳဳလုပ္ၿပီး ေရးၿဖစ္ရင္ .. ဆားပုလင္းမင္းေမာင္ဟာ ရည္းစားသနာမရွိတဲ့ လူပ်ဳိႀကီးလို႔ ေနာက္လာေနာက္သားေတြ မထင္က်ရေအာင္ေလ .. အိုင္ပီမသိေသးတဲ့ .. က်ဳပ္ရဲ႔ အေႀကာင္းကို ေၿပာၿပပါ့မယ္ ..“ ဟု ေၿဖလိုက္ေလရာ ကြ်ႏ္ုပ္မွာ မ်ားစြာ စိတ္၀င္စားမိ၏။ ႏွစ္ဦးသား အိမ္ထဲေရာက္ၿပီးေနာက္ ကုတ္အကၤ် ီမ်ား ခြ်တ္ကာ ေၿခဆန္႕လက္ဆန္႔ထိုင္ခ်လိုက္ၿပီးေနာက္ ကိုမင္းေမာင္သည္ အခန္းေထာင့္တြင္ ခ်ိတ္ထားသည့္ တေယာကို ထယူကာ ႀကိဳးမ်ားကို ညွိ၏။ ဘိုးတံကို ထင္း႐ႈးဆီခဲေလးႏွင့္ ပြတ္၏။ ကြ်ႏ္ုပ္သည္ ကိုမင္းေမာင္၏ လက္သံကို နားမေထာင္ရသည္မွာ အေတာ္ႀကာၿပီမို႔ ကို္မင္းေမာင္က မည္သည့္အေႀကာင္းႏွင့္ တေယာထိုးဖို႔ ၿပင္သည္ကို မသိေသာ္လဲ ဘာမွေတာ့ မေမးမိေခ်။ သူလုပ္သမွ်ကိုသာ ေငးႀကည့္ရင္း တေယာသံထြက္လာမည့္ အခ်ိန္ကိုသာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမိ၏။
ထိုအခိ်န္တြင္ပင္ ကိုမင္းေမာင္သည္ ၀ရံတာေလးဘက္ကို ေမးၿပဳကာ လြန္စြာမွ လြမ္းေဆြးဖြယ္ေကာင္းေသာ သီခ်င္းႀကီးတစ္ပုဒ္ကို သာသာေလး စတင္ထိုးေလေတာ့၏။ ၎၏ တေယာသံသည္ လြန္စြာမွ ၿငိမ့္ေၿငာင္းၿပီး ဆြဲေဆာင္မႈ ရွိသၿဖင့္ ကြ်ႏ္ုပ္၏ စိတ္အစဥ္သည္ တေယာသံႏွင့္အတူ နစ္ေမ်ာသြားကာ ရင္ထဲတြင္ လြမ္းသလို ေဆြးသလိုပင္ ခံစားလာရ၏။ ေနာက္ဆံုး တေယာသံ ဆံုးသြားခ်ိန္တြင္ မ်က္လံုးကိုေတာင္ ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္ ၿပဳမိရ၏။ ကိုမင္းေမာင္ကို ႀကည့္လိုက္ရာ ၎လဲပဲ တေယာကို ပိုက္ထားလ်က္ ေကာင္းကင္တြင္ ထြက္ၿပဴေနၿပီ ၿဖစ္သည့္ လမင္းႀကီးကို ေငးေမာေနသည္ကို ေတြ႔ရ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္လဲ မေနႏိုင္ေတာ့သည္မို႔ ..
“အုိင္ေဆး .. ေၿပာေတာ့ဗ်ာ . .ခင္ဗ်ားရ ဲ႔ ဇာတ္လမ္းကို ..ခင္ဗ်ားႀကည့္ရတာ တစ္ခုခုကို လြမ္းေနသလိုမ်ဳိးပဲဗ် .. “ ဟု ေမးလိုက္ရာ ကိုမင္းေမာင္သည္ သက္ၿပင္းတစ္ခ်က္ကို “ဟင္း“ ခနဲ ခ်လိုက္ရင္း
“အိုင္ပီ .. မၿမေလးကိုမ်ား မွတ္မိေသးလား မသိဘူး ..“ ဟု ကြ်ႏ္ုပ္ကို ေမးေလရာ ကြ်ႏ္ုပ္မွာ ကိုမင္းေမာင္၏ မ်က္ႏွာကို ႀကည့္ၿပီး မယံုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အံ့အားသင့္သြားေလ၏။
“ၿမိဳင္မဟာ စိန္တိုက္ပိုင္ရွင္ မၿမေလးကို ေၿပာတာမွတ္လား … အိုင္ေဆး နဲ႔ သူနဲ႔က … ဘယ္ .. လို …“
ကိုမင္းေမာင္သည္ လက္ထဲက တေယာကို ႀကမ္းၿပင္ေပၚအသာအယာခ်ကာ လမ္းမဘက္ကို ေငးႀကည့္ရင္း ..
“ဟုတ္တယ္ .. အိုင္ပီ … က်ဳပ္နဲ႔ မၿမေလးနဲ႔ အခ်ိန္တို အတြင္းမွာ ေမတၱာမွ်ခဲ့ႀကတယ္ ... အိုင္ပီ မွတ္မိဦးမလားေတာ့ မသိဘူး … အဲဒီတုန္းက မၿမေလးက သူေမြးစားထားတဲ့ ဒိုရင္းဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးကို သူမရွိတဲ့ အခိုက္မွာ ဆြံ ႔အ နားမႀကားေက်ာင္းကို သူကိုယ္တိုင္ အပ္ပါရေစဆိုၿပီး ေတာင္းဆိုတာေလ ..“ ဟု ေမးေလရာ ကြ်ႏ္ုပ္သည္ လြန္ခဲ့သည္ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္က အၿဖစ္အပ်က္ေတြကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ ၿပန္မွတ္မိလာ၏။
“မွတ္မိတယ္ဗ် .. အိုင္ေဆး.. ခင္ဗ်ားေတာင္မွ မစၥတာကရစ္ပင္ထံမွာ လက္မွတ္ထိုးၿပီး ေခၚသြားတာပဲ မွတ္လား .. “ ဟု ေၿဖလိုက္ရာ ကိုမင္းေမာင္က ..
“အိုင္ပီက .. မွတ္မိသားပဲ .. အဲဒီေန႔မွာပဲ က်ဳပ္တို႔ႏွစ္ဦးက အတိအလင္း ခ်စ္ႀကိဳးသြယ္ခဲ့က်တာပဲ .. အဲဒီမတိုင္ခင္တုန္းက က်ဳပ္က မၿမေလးကို စိတ္၀င္စားေပမယ့္ မၿဖစ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူးဆိုၿပီး က်ိတ္မွိတ္ေနခဲ့တာဗ် ..“ ဟု ဇာတ္ေႀကာင္းစံုကို ေၿပာၿပေလ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္လဲ ၿမင္ဖူးေတြ႔ဖူးသမွ် မိန္းမေတြထဲတြင္ စံတင္ရေလာက္ေအာင္ကို ေခ်ာေမာလွပသည့္ မၿမေလးကို နဂိုကတည္းက ေယာက်ာ္းပီသသည့္ ကိုမင္းေမာင္ႏွင့္ ေရွ႕သြားေနာက္လိုက္ ညီလွသည္ဆိုၿပီး သေဘာတူေနလ်က္ရွိရာ အခုေတာ့ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ကိုမင္းေမာင္ေၿပာၿပ၍ ၎တို႔ႏွစ္ဦး ရည္ငံခဲ့က်ဖူးသည္ကို သိရကာ သေဘာအက်ႀကီး က်လ်က္ရွိ၏။ မၿမေလးအေႀကာင္း ၿပန္ေၿပာင္းေၿပာရမည္ ဆိုလွ်င္ သူမသည္ လြန္စြာမွ မိန္းမပီသကာ အရပ္၏ေကာင္းၿခင္း ၊ အသားအရည္၏ေကာင္းၿခင္း အစရွိသည့္ မိန္းမတုိ႔၏ ေကာင္းၿခင္းငါးၿဖာႏွင့္ ၿပည့္စံုသူ ၿဖစ္၏။ ကိုယ္ကာယ အခ်ဳိးအစားမွာ မယ္ဗမာမ်ား ရံႈးေလာက္ေအာင္ အခ်ဳိးက်လွသည့္ အၿပင္ မ်က္ႏွာေလးကလဲ ဓါတ္ရွင္မင္းသမီးမ်ား ရံႈးေလာက္ေအာင္ လွပသူမို႔ မၿမေလးကို အမႈစစ္တုန္းက အင္းစိန္စီအိုင္ဒီ၀င္းထဲရွိ ေယာက္်ားသားမွန္သမွ် လာေရာက္ႀကည့္ရႈက်သည္ကို မွတ္မိေနေသး၏။ ကြ်ႏ္ုပ္ မၿမေလး အေႀကာင္း ၿပန္ေၿပာင္းေတြးေတာ ေနစဥ္မွာပင္ ကိုမင္းေမာင္၏ စကားသံက မွန္မွန္ေလး ထြက္ေပၚလာေလေတာ့၏။
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
“မၿမေလး … ၿပန္ႀကရေအာင္ … မိုးေတြ မည္းလာၿပီ “
ကိုမင္းေမာင္သည္ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး မခြဲႏိုင္မခြာႏိုင္သလို ၿဖစ္ေနသည့္ မၿမေလးႏွင့္ ဒိုရင္းတို႔ကို ႀကည့္ကာ စိတ္မခ်မ္းေၿမ့စြာႏွင့္ပင္ ေလာေဆာ္မိ၏။ ဆားပုလင္းမင္းေမာင္၏ စကားကို ဒိုရင္းကပင္ နားလည္သည့္ဟန္ႏွင့္ ေကာင္းကင္ကို လက္ညိဳးထိုးၿပကာ မၿမေလးကို ဆြံ႔အနားမႀကားသူမ်ား အသံုးၿပဳသည္ လက္ဟန္ေၿခဟန္ႏွင့္ ေကြးေကာက္ကာ ၿပေလ၏။ မၿမေလးသည္ ၎၏ သမင္မလို ႀကည္လင္လွသည့္ မ်က္၀န္းအစံုႏွင့္ ကိုမင္းေမာင္ကို စိုက္ႀကည့္ရင္း …
“သြားႀကတာေပါ့ .. ကိုမင္းေမာင္ရယ္ ...“ ဟု ဆည္းလည္းသံအမွ် သာယာလွသည့္ အသံေလးႏွင့္ ေၿပာရွာ၏။ မၿမေလး၏ အသံသည္ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ ဇာတ္လိုက္ႀကီး ကိုမင္းေမာင္၏ နားစည္၀ကို ရိုက္ခတ္ကာ ပဲ့တင့္သံအၿဖစ္ သူ၏ တကိုယ္လံုးသို႔ ပ်ံ႔ႏွံ႔သြားရာ တစ္သက္လံုး ၿငိမ္သက္စြာ ရွိခဲ့သည့္ သူ၏ ႏွလံုးသားကို သြားေရာက္ ပုတ္ႏိႈးေလေတာ့၏။ ကိုမင္းေမာင္သည္ မခုန္စဖူးခုန္လာသည့္ ရင္ကို ထိန္းခ်ဳပ္သည့္ အေနႏွင့္ မၿမေလးကို မႀကည့္ေတာ့ပဲ ေရာက္ရွိေနသည့္ က်ဳိကၠဆံဘက္ရွိ မသန္မစြမ္းကေလးမ်ားကို ေစာင့္ေရွာက္ထားသည့္ ဆရာႀကီး ဦးစံလင္း၏ ေက်ာင္းအတြင္းမွ ေဆာ့ကစားေနက်သည့္ ကေလးငယ္မ်ားကိုသာ ေငးေမာေနမိ၏။ ထိုအခိ်န္၌ပင္ မၿမေလးႏွင့္ ဒိုရင္းသည္ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦးကို လက္ဟန္ေၿခဟန္ႏွင့္ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ၿဖစ္ေလ၏။ ထို႔ေနာက္ ဒိုရင္းသည္ မၿမေလးႏွင့္ ယွဥ္ကာ ရပ္ေနသည့္ ကိုမင္းေမာင္ကို ေက်းဇူးတင္သည့္ အေႀကာင္း လက္ဟန္ေၿခဟန္ႏွင့္ လုပ္ၿပကာ ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ ရပ္ေနသည့္ အေစာင့္ဆရာမဆီသို႕ ေၿပးသြားေလ၏။ ထိုအခါမွ မၿမေလးလဲ ကိုမင္းေမာင္ကို “သြားရေအာင္“ ဆိုကာ စကားဆိုရင္း ေက်ာင္းေရွ႔တြင္ ရပ္ထားခဲ့သည့္ ကားဆီသို႔ အတူယွဥ္တြဲကာ ေလွ်ာက္လာခဲ့ႀက၏။
“ကြ်န္မေတာ့ .. ကိုမင္းေမာင္ကို အရမ္း ေက်းဇူးတင္တာပဲ .. ကြ်န္မအတြက္ အစစအရာရာ စီစဥ္ေပးယံုမက .. ေသြးရင္းသားရင္းလို ခင္မင္ေနတဲ့ ဒိုရင္းကိုပါ .. အခုလို အဆင္ေၿပေအာင္ လုပ္ေပးတာ ကြ်န္မေတာ့ ဒီတစ္သက္မေမ့ေတာ့ပါဘူး .. “ ဟု မၿမေလးက စ၍ ေၿပာေလရာ ကိုမင္းေမာင္က ..
“ေက်းဇူးတင္စရာ မလိုပါဘူး မၿမေလး .. ကြ်န္ေတာ္က မၿမေလးလို ရဲရင့္ၿပတ္သားၿပီး စြန္႔စားရဲတဲ့ မိန္းမမ်ဳိးကို သေဘာက်ေနတာ .. အခုလို မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ေတြ႕ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ .. မၿမေလးအတြက္ ..က်ဳပ္က ကူညီခြင့္ရတာကိုပဲ ကြ်န္ေတာ္က ကံထူးလွၿပီလို႔ ထင္ေနတာ.. “ ဟု မိမိ အတြင္းစိတ္ကို မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္သည့္ နည္းတူး ဖြင့္ဟကာ ေၿပာမိေလ၏။
မၿမေလးသည္ ကိုမင္းေမာင္၏ စကားတြင္ အတူယွဥ္တြဲကာ ေလွ်ာက္ေနရာမွ ေၿခလွမ္းေတြကို ရပ္၏။ ႏႈတ္မွ တစံုတခု ေၿပာမိဟန္ ၿပင္၏။ ထိုအခ်ိန္တြင္ပင္ အေစာပိုင္းတုန္းက ရြာမေယာင္ၿပင္ေနသည့္ မိုးသည္ ေ၀ါခနဲ ေနေအာင္ ရြာခ်ေတာ့၏။ မိုးသီးမိုးေပါက္မ်ားက ၿပင္းထန္လွ၏။
“ဟာ …“ … “အယ္ ..“
“ေရာ့ .. မၿမေလး …ဒါ ၿခံဳထားလိုက္ .. ကားဆီေၿပးႀကရေအာင္ .. .လာ..“
ကိုမင္းေမာင္သည္ ခ်က္ခ်င္းပင္ သူ၀တ္လာသည့္ ကုတ္အကၤ် ီိကုိ ခြ်တ္ကာ မၿမေလး၏ ေခါင္းေပၚကေန လႊားၿခံဳေပးလိုက္၏။ မၿမေလးသည္ ကိုမင္းေမာင္ ၿပဳလုပ္သမွ်ကို အလိုက္သင့္ခံရင္း မ်က္ႏွာကို လာမွန္သည့္ မိုးစက္ေတြႀကားထဲကပင္ မ်က္၀န္းညိဳႀကီးကုိပင့္ကာ ႀကည့္၏။ ထို႔ေနာက္ ကိုမင္းေမာင္က လက္ကမ္းေပးလိုက္သည္ကို သူမသည္ ရဲတင္းစြာ ဆုပ္ကိုင္ရင္း ႏွစ္ဦးသား ၿမင္ေနရၿပီ ၿဖစ္သည့္ ကားဆီသို႔ အေသာ့ေၿပးလာခဲ့ႀက၏။ ကိုမင္းေမာင္သည္ မၿမေလး ထိုင္လို႔ရေအာင္ ကားေမာင္းသူေဘးက တံခါးကိ ုအရင္ဆြဲဖြင့္ေပးလိုက္၏။ သတိထားေနသည့္ ႀကားမွ မ်က္စိက သည္းသည္းမဲမဲ ရြာခ်ေနသည့္ မိုးေရေႀကာင့္ စိုရႊဲသြားၿပီ ၿဖစ္သည့္ မၿမေလး၏ ေအာက္ပိုင္းအလွကို ႀကည့္ၿဖစ္ေအာင္ ႀကည့္ၿဖစ္ေသး၏။
“ေတာ္ေတာ္ စိုသြားလား မၿမေလး ..“
ကားထဲ ၀င္ထိုင္မိသည္ႏွင့္ ကိုမင္းေမာင္သည္ စိုးရိမ္စိတ္ႏွင့္ မၿမေလးကို ေမးမိ၏။ မၿမေလးသည္ ေခါင္းေပၚလႊားထားသည့္ ကိုမင္းေမာင္၏ ကုတ္အကၤ် ီကို အခ်ဳိးက်က် ၿပန္ေခါက္ရင္း ..
“ရပါတယ္ .. ကိုမင္းေမာင္ .. ကိုယ္ေငြ႔နဲ႔ ေၿခာက္သြားမွာပါ ..“ ဟု ေၿဖေလ၏။ ကိုမင္းေမာင္သည္ ကားကို သည္းႀကီးမဲႀကီး ရြာေနသည့္ မိုးႀကားထဲတြင္ ေၿဖညင္းစြာ ေမာင္းေနရင္းမွ ..
“အ၀တ္လဲလိုက္ရင္ေတာ့ ေကာင္းမယ္ထင္တယ္ .. မၿမေလး … ေတာ္ႀကာေန အေအးပတ္သြားလို႔ ေနမေကာင္း ၿဖစ္ေနမယ္ …“ ဟု ေၿပာလိုက္ေလ၏။ သူကိုယ္တိုင္ပင္ မိုးေရစိုရႊဲမႈေႀကာင့္ ရွပ္အကၤ် ီက အသားနဲ႔ ကပ္ေနသည္ၿဖစ္ရာ မၿမေလးလဲ သူ႔နည္းတူ စိုရႊဲေနမည္ဆိုတာ ကိုမင္းေမာင္ အတပ္သိ၏။ မ်က္စိကုိ ေစြေစာင္း၍ ႀကည့္မိရာ သူထင္သလိုပင္ မၿမေလး၏ ပဒုမၼာပိတ္ပါး အကၤ် ီသည္ မိုးေရစိုစြတ္ကာ ေအာက္က၀တ္ဆင္ထားသည့္ ေဘာ္လီကိုပင္ အတိုင္းသားၿမင္ေနရ၏။ ဆင္စြယ္လို ေၿဖာင့္တင္းတုတ္ခိုင္ေသာ ေပါင္တံႏွစ္သြယ္ကလဲ ေရစိုထမိန္ေႀကာင့္ ထင္းခနဲ ၿဖစ္ေနရွာ၏။ ကိုမင္းေမာင္သည္ အာေခါင္ေၿခာက္လာသလိုလိုပင္ ၿဖစ္မိ၏။ စိတ္ထဲတြင္ ဒီအတိုင္း ေထာင္ခ်ဳပ္ႀကီးကို ၿပန္ေခၚသြားရမွာ မၿဖစ္ခ်င္သည္မို႔ ..
“မၿမေလး … ကြ်န္ေတာ့္ကို ယံုရင္ေတာ့ ေထာင္ကိုမၿပန္ခင္ .. ကြ်န္ေတာ့္အိမ္ ခန၀င္ၿပီး အ၀တ္ေတြ လဲလိုက္ပါလား ..“ ဟု ကိုမင္းေမာင္သည္ အရဲစြန္႔ ဖိတ္ေခၚမိေလရာ မၿမေလးသည္ သေဘာက်စြာ “ခစ္“ ကနဲ ရယ္ၿပီး ..
“ကိုမင္းေမာင္ကလဲ … လူသတ္တရားခံကို ၿပန္ခြင့္ေတာင္းေနတယ္ .. ကြ်န္မက ရွင္ဘယ္ေခၚေခၚ လိုက္ရမည့္သူပဲ …ရွင္က အားနာေနေသးတယ္..“ ဟု ေၿဖလိုက္ေလ၏။ ကိုမင္းေမာင္သည္ မၿမေလးကို မႀကည့္ၿဖစ္ေအာင္ စိတ္ထိန္းကာထားသည့္ ႀကားမွ မေနႏိုင္ေတာ့ပဲ သူမဘက္လွည့္ကာ ..
“မၿမေလးကလဲ … ကြ်န္ေတာ့္မွာသာ လုပ္ပိုင္ခြင့္ ဥပေဒရွိမယ္ဆိုရင္ .. ခင္ဗ်ားကို လႊတ္ေပးလိုက္တာ ႀကာပါၿပီဗ်ာ .. ကြ်န္ေတာ္က ခင္ဗ်ားကို လူသတ္တရားခံလို႔ကို မၿမင္တာပါ ..“ ဟု ရင္ထဲကလာသည့္ အသံႏွင့္ ေၿပာလိုက္ေလရာ မၿမေလးသည္ ကိုမင္းေမာင္၏ ေယာက္်ားပီသသည့္ မ်က္ႏွာကို အေသအခ်ာ ႀကည့္ရင္း ..
“ကိုမင္းေမာင္ရယ္ .. ရွင္နဲ႔ ကြ်န္မနဲ႔ အခုလိုမ်ဳိးမဟုတ္ပဲ ေတြ႔ၿဖစ္ႀကရင္ ေကာင္းမွာပဲ “ ဟု ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းပင္ ဖြင့္ဟကာ ေၿပာမိေလ၏။
ကိုမင္းေမာင္သည္ အိမ္ေရွ႔တြင္ ကားကိုထိုးရပ္လိုက္ၿပီးေနာက္ ၿမန္ၿမန္ဆန္ဆန္ပင္ မၿမေလးရွိရာဘက္ကို ေၿပးသြားကာ တံခါးကို ဖြင့္ေပး၏။ မိုးကလဲ သည္းေနေသးသည္မို႔ မၿမေလးခမ်ာ ကိုမင္းေမာင္၏ ကုတ္အကၤ် ီကို ၿခံဳကာ ကိုမင္းေမာင္ႏွင့္ အတူ အိမ္ဘက္သုိ႔ ေၿပးလာေပမယ့္ ေအာက္ပိုင္းတစ္ခုလံုးေတာ့ စိုရႊဲသြား၏။
“မၿမေလး .. ဒီဟာ ကြ်န္ေတာ့္ အခန္းပဲ .. ဒီမွာ သဘက္အသစ္နဲ႔ လံုခ်ည္ … ကြ်န္ေတာ္ ေရေႏြးတည္ထားလိုက္မယ္ .. အ၀တ္လဲၿပီးရင္ .. ေကာ္ဖီၿဖစ္ၿဖစ္ . .လက္ဘက္ရည္ႀကမ္းၿဖစ္ၿဖစ္ ေသာက္ရေအာင္ .. နဲနဲ ေႏြးသြားေအာင္ေပါ့ေလ ..“
မၿမေလးသည္ ကမ္းေပးလိုက္သည့္ သဘက္ႏွင့္ လံုခ်ည္ကို မယူေသးပဲ ကိုမင္းေမာင္၏ မ်က္ႏွာကို မ်က္လံုးရြဲႀကီးႏွင့္ ႀကည့္၏။ ႀကင္နာသည့္ ေလသံအၿပည့္ပါသည့္ ကိုမင္းေမာင္၏ စကားတြင္ သူမ၏ရင္သည္ လိႈက္ဖိုမိကာ ..
“ကိုမင္းေမာင္ရယ္ .. ကြ်န္မဘ၀တေလွ်ာက္လံုးမွာ .. သူစိမ္းေယာက်္ားသား တစ္ေယာက္က ကြ်န္မအေပၚမွာ တယုတယ ဂရုစိုက္တာ .. ဒါ ပထမဆံုး အႀကိမ္ပါပဲ .. ရွင္က သိပ္ေယာက်္ားပီသသလို အရမ္းလဲ ႀကင္နာတတ္ပါလား ရွင္..“ ဟု ဆြဲဆြဲငင္ငင္ ေၿပာလိုက္ေလရာ ကိုမင္းေမာင္၏ အသည္းတံခါးသည္ ပိတ္ကာထားၿခင္း မၿပဳႏိုင္ေတာ့ပဲ မၿမေလးဆိုသည့္ မိန္းမေခ်ာေလးအတြက္ ပြင့္ကာထြက္သြားေတာ့၏။ ကိုမင္းေမာင္က တစံုတခု ေၿပာမည့္ဟန္ ၿပဳသည့္ အခ်ိန္တြင္ပင္ မၿမေလးသည္ ကိုမင္းေမာင္လက္ထဲမွ သဘက္ႏွင့္ လံုခ်ည္ကို ယူကာ ညႊန္ၿပထားသည့္ အတြင္းခန္းထဲသို႕ ၀င္သြားေလ၏။ ကိုမင္းေမာင္သည္ ေရစိုအလွေႀကာင့္ ေၿခလွမ္း လွမ္းလိုက္တုိင္း နိမ့္ခ်ည္ၿမင့္ခ်ည္ လႈပ္ရွားေနသည့္ မၿမေလး၏ စြန္႔ကားသည့္ ေနာက္ပိုင္းအလွကို ႀကည့္ကာ အလိုလိုေနရင္း ခံတြင္းခ်ဥ္တက္လာ၏။ နံရံ ႀကြက္ေလွ်ာက္တန္းေပၚတြင္ တင္ထားသည့္ စီးကရက္ဗူးကို လွမ္းယူကာ စီးကရက္တစ္လိပ္ကို မီးညိွဖြာရင္း ေရေႏြးႀကိဳရန္ မီးဖိုခန္းဘက္သို႔ ေလွ်ာက္လာခဲ့ မိေတာ့၏။
မၿမေလးသည္ အ၀တ္ေတြလဲေနရင္းမွ ကိုမင္းေမာင္အေႀကာင္းကို စဥ္းစားေနမိ၏။ တစ္သက္တာပတ္လံုး ေယာက်္ားေတြကို စိတ္အနာႀကီးနာကာ အထင္မႀကီးခဲ့သမွ် ကိုမင္းေမာင္ႏွင့္ ေတြ႔မွ အနည္ထိုင္ေနၿပီ ထင္ခဲ့သည့္ သူမ၏ ႏွလံုးအိမ္သည္ ၿပန္လည္၍ ယိမ္းခါမိေနသည္။ ကိုမင္းေမာင္သည္ မ်က္ႏွာက ေယာက်္ားပီသသလို ကိုယ္လံုးကိုယ္ေပါက္မွာလည္း အခ်ဳိးအစားက်န၍ လြန္စြာမွ ႀကည့္ေကာင္းသူ ၿဖစ္သည္ဆိုတာကိုေတာ့ စေတြ႔ကတည္းက မိန္းမပီပီ သတိထားမိသည္သာ။ အခုလိုမ်ဳိး သူမအမႈအတြက္ အစစအရာရာ အကြက္က်က် ေစ့ေစ့စပ္စပ္ လိုက္လံလုပ္ေဆာင္ေပးေနသည္ကို ၿမင္ေတာ့ ေယာက်္ားေတြအေပၚမၿဖစ္ဘူးသည့္ အားကိုးခ်င္စိတ္ အထင္ႀကီးစိတ္ေတြ ထူးထူးဆန္းဆန္းၿဖစ္ေပၚလာမိ၏။ ထို႔အၿပင္ ခုနကတုန္းက ကိုမင္းေမာင္တြဲေခၚလာ၍ ကားဆီ ေၿပးလာႀကသည့္ တေလွ်ာက္တြင္ သူမ၏ ရင္သည္ ခံစားမႈတစ္မ်ဳိးႏွင့္ လိႈက္ဖိုေနသည္ ဆိုတာကို သူမရိပ္မိ၏။ အရြယ္ေရာက္ေနသည့္ မိန္းမသားမို႔ သူမဘာၿဖစ္ေနသည္ဆိုတာ သူမသိ၏။ စိတ္ထဲတြင္လဲ ကိုမင္းေမာင္က သူမအေပၚ ဘယ္လိုသေဘာထားရွိသည္ကို သိခ်င္လာမိ၏။ သူ႔မွာမ်ား ခ်စ္ရႀကိဳက္ရမည့္သူ ရွိေနလားဆိုတာကို မိန္းကေလးသဘာ၀ စပ္စုခ်င္မိ၏။
မၿမေလး အ၀တ္ေတြ လဲကာ ၿပန္ထြက္လာခ်ိန္တြင္ ကိုမင္းေမာင္သည္ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ၿပီးသား ၿဖစ္ေနေလၿပီ။ ရွပ္အကၤ် ီႏွင့္ ေယာက်္ားလံုခ်ည္ကို ၀တ္ထားသည့္တိုင္ ေခ်ာေမာလွပေနေသးသည့္ မၿမေလးကို ႀကည့္ကာ အနားေရာက္လာသည္ႏွင့္ ကိုမင္းေမာင္သည္ ေကာ္ဖီခြက္ကို ကမ္းေပးလိုက္၏။
“ေသာက္ပါဦး .. မၿမေလး .. ေႏြးသြားတာေပါ့ “
မၿမေလးသည္ ကိုမင္းေမာင္ လက္ထဲက အေငြ႔တေထာင္းေထာင္း ထေနသည့္ ေကာ္ဖီခြက္ကို ယူလိုက္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္း၀တြင္ေတ့ကာ သာသာေလး မႈတ္ေသာက္လိုက္၏။ သူမကို ေငးႀကည့္ေနသည့္ ကိုမင္းေမာင္ကို မ်က္လႊာေလး ပင့္ႀကည့္ကာ ..
“ကိုမင္းေမာင္ … တစ္ေယာက္တည္းေနတာလား … အိမ္သူသက္ထား မရွိဘူးလား ..“ ဟု စိတ္ထဲေပၚလာသည့္ စကားကို မရည္ရြယ္ပဲ ေမးမိလိုက္ရာ ကိုမင္းေမာင္သည္ မၿမေလး၏ ဆံႏြယ္ေလးေတြ ဖရိုဖရဲေခြေနသည့္ မ်က္ႏွာေလးကို တစိမ့္စိမ့္ႀကည့္ကာ ..
“ကြ်န္ေတာ္ .. ဒီတစ္သက္ေတာ့ မၿမေလးလိုမ်ဳိး မိန္းမမ်ဳိးကိုမွ မရရင္ အိမ္ေထာင္မၿပဳေတာ့ဘူးလို႔ ဆံုးၿဖတ္ထားတယ္ .. “ ဟု ေလးေလးနက္နက္ႀကီး ေၿပာလိုက္ရာ မၿမေလးသည္ “အို“ ခနဲ ေနေအာင္ ေရရြတ္ကာ ပါးစပ္ေလးဟ၍ ၀ိုင္းသြားေလ၏။ ေကာ္ဖီခြက္ကို ကိုင္ထားသည့္ သူမ၏ လက္သည္လဲ အခ်မ္းဓါတ္ေႀကာင့္ မဟုတ္ပဲ အနည္းငယ္ တုန္လႈပ္သြား၏။ ေကာ္ဖီခြက္ မေမွာက္ရေလေအာင္ အနီးရွိ စားပြဲေပၚတြင္ တင္ထားလိုက္ရ၏။ ထိုအခ်ိန္တြင္ပင္ ကိုမင္းေမာင္သည္ တခုခုကို စိတ္ဆံုးၿဖတ္လိုက္ဟန္ႏွင့္ မၿမေလး အနားကို ေရာက္လာ၏။ မၿမေလးမွာ တစ္ခုခုကို ရိပ္မိေလဟန္ၿဖင့္ အနားသို႔ ေရာက္လာသည့္ ကုိမင္းေမာင္ကို မႀကည့္ရဲေတာ့ပဲ အပ်ဳိေပါက္မေလး သဖြယ္ စိတ္လႈပ္ရွားကာ သူမလက္ႏွစ္ဖက္ကို အေႀကာင္းမရွိ အေႀကာင္းရွာ လိမ္ရွက္ေနမိ၏။ ကိုမင္းေမာင္သည္ မၿမေလး၏ ေဖာ့ဖေယာင္းပမာ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းသည့္ အဆိုပါ လက္ကေလးမ်ားကို သူ႔လက္ႏွင့္ ဆြဲကာ ယူလိုက္ၿပီး ..
“မၿမေလး .. အခ်ိန္မေႏွာင္းေသးဘူးဆိုရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ စကားတစ္ခြန္း ေၿပာပါရေစ .. မၿမေလးကို ကြ်န္ေတာ္ ေမတၱာရွိေနၿပီ“ ဟု ေၿပာလိုက္ေလရာ မၿမေလးသည္ မစြမ္းရင္းက ရွိေနၿပီိမို႔ “ကိုမင္းေမာင္ရယ္“ ဟု သာ ညည္းညဴကာ သူ၏ ရင္ခြင္ထဲသို႔ တိုး၀င္လာ၏။ ကိုမင္းေမာင္သည္ မၿမေလး၏ နဖူးဆံစကေလးမ်ားကို လက္တစ္ဖက္ၿဖင့္ ပြတ္သပ္ေပးရင္း ေမးေစ့ေလးကို ကိုင္ကာ ေမာ့ေစ၏။ မၿမေလးသည္ ကိုမင္းေမာင္၏ မ်က္ႏွာကို ေမာ့ႀကည့္ရင္း သူမ၏ မ်က္လံုးေလးကို ေမွးကာ ထားလိုက္၏။ သူမ၏ အနာဂတ္က ဘာမွန္းမသိသည္မို႔ သူမကိုယ္တိုင္လိုလားေတာင့္တသည္ ကိုမင္းေမာင္ႏွင့္ ႏွစ္ေယာက္အတူ ရွိေနခ်ိန္တြင္ ၿဖစ္ခ်င္တာၿဖစ္ … အခ်စ္ေရယဥ္ေက်ာတြင္ ေမ်ာခ်င္သည့္ စိတ္က သူမ၏ အသိစိတ္ကို လႊမ္းမိုးသြား၏။ ကိုမင္းေမာင္သည္ မၿမေလး၏ သေဘာကို ရိပ္မိသည့္ အၿပင္ သူကလဲ သူတို႔ႏွစ္ဦး အခုလို အခြင့္အေရးမ်ဳိးၿပန္ရဖို႔ဆိုတာ မၿဖစ္ႏိုင္မွန္းသိေနသည္မို႔ မိုးရြာတုန္း ေရခံရန္ မၿမေလး၏ ေသးက်င္ေသာ ခါးကေလးကို ေပြ႔ဖက္ကာ သူ၏ ႏႈတ္ခမ္းထူထူႀကီးႏွင့္ သူမ၏ ပန္းႏုေရာင္ ႏႈတ္ခမ္းေလးကို ငံု႔ကာ နမ္းလိုက္ေလ၏။ မၿမေလး ကိုယ္တိုင္ကလဲ ကိုမင္းေမာင္ႏွင့္ ထပ္တူေတြးမိသၿဖင့္ ကိုမင္းေမာင္၏ ေက်ာၿပင္ႀကီးကို တန္ၿပန္ဖက္ကာ ထား၏။
ကိုမင္းေမာင္လက္ေတြသည္ မၿမေလး၏ ခါးကေလးကို ဖက္ထားရာမွ အေစာပိုင္းကတည္းက မ်က္စိက်ေနသည့္ တင္သားေတြေပၚကို ေရာက္ရွိသြား၏။ မၿမေလးဆီမွ “အင့္“ ခနဲ ေရရြတ္သံသည္ နမ္းစုတ္ေနသည့္ ႏႈတ္ခမ္းလႊာေတြ ႀကားကေန လြတ္ကာသဲ့သဲ့ေလး ထြက္လာ၏။ ကိုမင္းေမာင္ လက္သရမ္းေနသည့္ တင္ပါးႀကီးကလဲ အမွတ္တမဲ့ ယိမ္းခါသြားက်၏။ ထိုၿပဳမူခ်က္က ကိုမင္းေမာင္၀တ္ထားသည့္ အိမ္ေနရင္း လံုခ်ည္ေအာက္က ဖြားဖက္ေတာ္ႀကီးကို သူမ၏ မိန္းမအဂၤါႏွင့္ သြားပြတ္ဆြဲသလိုၿဖစ္၏။ အရြယ္ေကာင္း ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္မ်ားမို႔ အခုလိုမ်ဳိး လိင္အဂၤါမ်ား ပြတ္တိုက္မိသည္တြင္ အ၀တ္အစားေတြ ခံေနသည့္တိုင္ ေသြးသားေတြက လႈပ္ရွားသြားႀက၏။
“ၿမေလးရယ္ … ေမာင္ေတာ့ .. ၿမေလးကို ခ်စ္ခ်င္တယ္ကြယ္ ..“
ကိုမင္းေမာင္သည္ မၿမေလး၏ ႏႈတ္ခမ္းေလးကို နမ္းေနရာမွ မလႊတ္ခ်င္လႊတ္ခ်င္ႏွင့္ လႊတ္လိုက္ၿပီး အေခၚအေ၀ၚေတြ ေၿပာင္းကာ မၿမေလးကို ခြင့္ပန္သလို ေတာင္းဆိုလိုက္ရာ သူမသည္ ကိုမင္းေမာင္ကို အခ်စ္ရည္လဲ့ေနသည့္ မ်က္၀န္းေတြႏွင့္သာ ႀကည့္ရင္း ခ်စ္စဖြယ္ ေခါင္းညိတ္ၿပလိုက္၏။ မၿမေလး၏ ဆႏၵကို သိလိုက္ရသည္ႏွင့္ ကိုမင္းေမာင္သည္ သူမကို ခါးေလးကေန ေစြ႔ခနဲ မကာ သူမအ၀တ္လဲခဲ့သည့္ အခန္းထဲသို႔ ေၿခလွမ္းက်ဲႀကီးႏွင့္ လွမ္းေလွ်ာက္သြားေလရာ ဒီတစ္ႀကမ္တြင္ေတာ့ မၿမေလးသည္ ကိုမင္းေမာင္၏ အခန္းထဲသို႔ အ၀တ္လဲဖို႔မဟုတ္ပဲ အသည္းခ်င္းလဲဖို႔ သူ၏လည္ပင္းကို သိုင္းဖက္ကာ လိုက္ပါသြားမိေလေတာ့၏။
မၿမေလးသည္ ရင္တလွပ္လွပ္ၿဖစ္၍ေန၏။ သူမ ငယ္ငယ္တုန္းက ဘုရားပြဲေတာ္ ေရာက္သည့္အခိုက္စီးဖူးခဲ့သည့္ ခ်ားရဟတ္ထဲေရာက္ေနသလိုမ်ဳိး ခံစားေနရသည္။ သိပ္ေတာ့အတူခ်ည္းေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ခ်ားရဟတ္ စီးတုန္းက အေပၚေရာက္သြားၿပီး ၿပန္ၿပဳတ္က်သည့္ အခ်ိန္တြင္သာ ရင္ထဲလွပ္ခနဲ ၿဖစ္ေသာ္လဲ အခုေတာ့ ကိုမင္းေမာင္၏ အကိုင္အတြယ္ အယုအယေတြက သူမရင္ကို တရံမၿပတ္ တလွပ္လွပ္ ၿဖစ္ေနေစ၏။ တကိုယ္လံုးတြင္လဲ အသားဆိုင္ေတြက ဟုိနားကပဲ ယားသလို ဒီနားကပဲ ယားသလိုၿဖစ္ကာ ေန၏။ အဆိုးဆံုးကေတာ့ ကိုမင္းေမာင္လက္ႏွင့္ ထိေတြ႔ခံရသည့္ ေနရာတြင္ပင္။ ခပ္ရြရြေလး ကိုမင္းေမာင္က ကိုင္တြယ္ေနမႈက သူမစိတ္ကုိ မရိုးမရြ ၿဖစ္လာေစသည္သာ။ အခုလဲ ႀကည့္ေလ .. အခန္းထဲေရာက္လို႔ ကိုမင္းေမာင္က သူမ၏ ႏို႔အံုေတြကို အကၤ် ီေပၚမွ ဆုပ္နယ္ကာ ကိုင္လိုက္သည္တြင္ သူမ တကိုယ္လံုးမွာ ေႀကာင္ေပါက္စေလး ေရကန္ထဲ ၿပဳတ္က်ထားသလို တုန္ခါမိေန၏။ မိုးမိထားလို႔ မဟုတ္ေပမွန္းေတာ့ သူမေသခ်ာပင္ သိပါ၏။
ကိုမင္းေမာင္၏လက္က သူမအကၤ် ီႀကယ္သီးေတြ ေပၚကို ေရာက္လာ၏။
“ၿမ .. ခ်စ္ႀကရေအာင္ … ေနာ္ ..“
“အင္း .. ခ်စ္ေလ ေမာင္ ..“
မၿမေလးသည္ စိတ္ဆံုးၿဖတ္ၿပီးမည္မို႔ သူမက တစ္ဖန္ ကိုမင္းေမာင္၏ အကၤ် ီႀကယ္သီးေတြကို ၿဖဳတ္ေပးမိ၏။ ရယ္ေတာ့ ရယ္ဖို႔ ေကာင္းေန၏။ ကိုယ့္အကၤ် ီႀကယ္သီးကို ကိုယ့္ဘာသာ ၿဖဳတ္လို႔ရေသာ္လဲ သူတို႔ႏွစ္ဦးက တစ္ဦးအကၤ် ီကို တစ္ဦးက ခြ်တ္ေပးေနမိႀက၏။ ေနာက္ကက်ားလိုက္တာ မဟုတ္ေပမယ့္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္၏ လက္ေတြက အၿပိဳင္အဆိုင္ လႈပ္ရွားသလို ၿဖစ္ကာ တခနအတြင္း ႀကယ္သီးေတြ ပြင့္သြား၏။ ကိုမင္းေမာင္သည္ အကၤ် ီစကို မၿမေလး၏ ပခံုးကေန ကိုင္ကာ ဆြဲခြ်တ္ေပးလိုက္ရာ ခုနကတည္းက ေအာက္ခံေဘာ္လီ ခြ်တ္ထားခဲ့သည့္ သူမ၏ ရင္အစံုသည္ အကာအကြယ္မဲ့စြာ ထြက္ေပၚလာေတာ့၏။ ၿဖဴစြတ္သည့္ အသားအရည္ေနာက္ခံတြင္ ၀ိုင္းစက္အိေထြးေနသည့္ ႏို႔အံုေလးက မထိရက္စရာ မို႔မို႔ေလး ရွိကာေန၏။ ကိုမင္းေမာင္သည္ အခ်ိန္သိပ္ဆြဲမေနေတာ့ပဲ ေက်ာက္ရုပ္ေလးလို ရပ္ေနသည့္ မၿမေလးကို တဖန္ၿပန္ေပြ႔ကာ ကုတင္ေပၚသို႔ အလ်ားလိုက္ေလး တင္ေပးလုိက္၏။ တဆက္တည္း သူ၏ လံုခ်ည္ကိုပါ ခြ်တ္ခ်လိုက္၏။
“အို ..“
မၿမေလးသည္ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး ရွက္ေသြးလႊမ္းကာ သူမ၏ ေခါင္းကေလးကို တၿခားဘက္သုိ႔ ငွဲ႔ေစာင္းမိ၏။ ဒါေတာင္မွ ၿဖတ္ခနဲ ၿမင္လိုက္ရသည့္ အေခ်ာင္းႀကီး၏ ပံုရိပ္က သူမ၏ ဦးေႏွာက္တြင္ ဓါတ္ပံုရိုက္သလို စြဲထင္သြား၏။ ကိုမင္းေမာင္သည္ မၿမေလးကို ကုတင္ေပၚတင္ၿပီးေနာက္ သူလဲပဲ ကုတင္ေပၚလိုက္တက္ကာ သူမ၏ ေဘးတြင္ အသာ၀င္လွဲလိုက္၏။ မထိရက္စရာ ေဖာင္းႀကြေနသည့္ နီညိဳညိဳႏို႔သီးေလးေတြကို သူကလက္ႏွင့္မကိုင္ခင္ ပါးစပ္ႀကီးႏွင့္ အရင္ဆံုး ယုယုယယ နမ္းမိ၏။
“အီး … ေမာင္ရယ္ ..“
အိပ္ယာေဘးတြင္ ဆန္႔ဆန္႔ေလးခ်ထားသည့္ မၿမေလး၏ လက္ႏွစ္ဖက္က ကိုမင္းေမာင္ေခါင္းက ဆံပင္ေတြကို လွမ္းကာ ဆုပ္ဆြဲ၏။ ကိုမင္းေမာင္ကေတာ့ ဒါကို ဂရုမစိုက္။ ႏို႔သီးတစ္ဖက္ကို စို႔လိုက္ က်န္တစ္ဖက္ကို ေခ်ေပးလိုက္ႏွင့္ အခ်ိန္ွရွိခိုက္ လံု႔လစိုက္ေန၏။ ထို႔ေနာက္ သူ၏လက္က ေအာက္ကို ေလွ်ာသြားကာ ေၿပေလ်ာ့ေနၿပီ ၿဖစ္သည့္ လံုခ်ည္ေအာက္ကေန မၿမေလး၏ ဆီးစပ္ေပၚေရာက္သြား၏။
“ေမာင္ .. ၿမေလး ေႀကာက္တယ္ ေနာ္ .. ဟင္း ..ဟင္း ..“
ကိုမင္းေမာင္၏ လက္က သူမဘာသာ သူမပင္ ကိုင္မဆြခဲ့ဖူးသည့္ ေစာက္ပတ္အကြဲေႀကာင္းကို ရွာေဖြကာ လက္ညိဳး လက္ခလယ္ေပါင္းကာ ပြတ္ဆြဲသြားခိ်န္တြင္ သတိၱခဲမေလးၿဖစ္သူ မၿမေလးသည္ တစံုတခုကို စိုးရြံ ႔မိသြား၏။
“မေႀကာက္ပါနဲ ႔ .. ၿမရယ္ .. ေမာင္ အရမ္းမလုပ္ပါဘူး ..“
ကိုမင္းေမာင္သည္ မၿမေလးကို ေခ်ာ့ေမာ့ကာ ေၿပာရင္း ကပိုကယို ၿဖစ္ေနသည့္ လံုခ်ည္ေလးကို ေအာက္ေၿခစက ကိုင္ကာ ဆြဲခြ်တ္လိုက္၏။ ၿပီးေတာ့ မိေမြးတိုင္း ဖေမြးတိုင္း ၿဖစ္သြားသည့္ ခ်စ္ရသူ မၿမေလး၏ အလွကို မ်က္စိထဲတြင္ စြဲထင္က်န္ရစ္ေအာင္ စိုက္ႀကည့္မိ၏။ အၿပစ္အနာဆို၍ ေၿပာစရာမရွိသည့္ အသားအရည္တြင္ မၿမေလး တကိုယ္လံုးက ေၿပေၿပပ်စ္ပ်စ္ အခ်ဳိးက်က်လွပစြာ ရွိေန၏။ ခါးသိမ္သိမ္ေလး၏ အေပၚဘက္ရွိ ေရႊရင္အစံုက လံုး၀န္းကာ လွပေနသလို လက္တေပြ႕စာ ခါးကေလး ေအာက္က တင္ပါးႀကီးေတြကလဲ တင္းရင္းကာ အိထြားလွ၏။ ဒါ့အၿပင္ လွ်ိ ႔၀ွက္ထားသည့္ အလွတစ္ပါးအၿဖစ္ ၿဖဴ၀င္းသည့္ ေပါင္ႀကားအလယ္က ေစာက္ဖုတ္ႀကီးက အေမႊးေလးေတြ ၀ိုင္းရံထားသည့္ ႀကားကကို ၿပည့္တင္းကာ ခံုးေမာက္ထြက္ေနသည္ကို ေတြ႔ေနရ၏။
“ေမာင္ .. ေၿဖးေၿဖး ေနာ္…အင္း .. ဟင္း .. ဟင္း“
ကိုမင္းေမာင္သည္ သူ၏ မာန္တင္းေနသည့္ အေၿမွာက္ႀကီးကို မၿမေလး၏ အေပါက္၀သို႔ ခ်ိန္လိုက္ခ်ိန္တြင္ သူမဆီက အသံတိုးတိုးေလး ထြက္လာ၏။ မၿမေလးသည္ အေစာပိုင္းတုန္းက မႀကည့္ဘူးဟု စိတ္ကူးထားေသာ္လဲ အခုေတာ့ စိတ္ထဲတမ်ဳိးၿဖစ္လာ၍ ကိုယ္ကေလးကို ေကြးကာ လက္ကို ေမြ႔ယာေပၚေထာက္ရင္း ေခါင္းေထာင္ႀကည့္မိ၏။ သူမႀကည့္သည့္ အခ်ိန္ႏွင့္ အံကိုက္ ကိုမင္းေမာင္၏ နီရဲေနသည့္ ထိပ္က အေပါက္၀ေလးထဲသို႔ တိုးကာ ၀င္သြား၏။ ဒါကိုၿမင္ေတာ့ မၿမေလးသည္ ေစာက္ပတ္ အတြင္းသားေတြကို မရည္ရြယ္ပဲ ရႈ႔ံမိ၏။
“အီး … “ … “အင္း .. အင္း..“
ႏွစ္ေယာက္စလံုး၏ ႏႈတ္မွ ညည္းညဴသံ တၿပိဳင္တည္း ထြက္က်လာ၏။ မၿမေလးသည္ အနည္းငယ္ နာက်င္သြားေသာ္လဲ မႀကံဳဖူးသည့္ အရသာကိုမူ အသည္းထဲလိႈက္ေအာင္ ခံစားလိုက္ရ၏။ စိတ္ဓါတ္တက္ႀကြလာသည့္ နည္းတူ သူမ၏ ေစာက္ပတ္ကလဲ အရည္ႀကည္ေတြ လိႈက္ကာ စိုထြက္လာ၏။ စိတ္ကိုေလွ်ာ့ကာထားရင္း ခ်စ္သူႏွစ္ဦး တစ္ေပါင္းတစ္စည္းတဲ ၿဖစ္ေနသည့္ ေနရာသို႔ ရမက္လႊမ္းေသာ မ်က္၀န္းတို႔ႏွင့္ စိုက္ႀကည့္ေနမိ၏။ အရည္ေတြ စိုေနၿပီမို႔ ကိုမင္းေမာင္က ဆက္၍ ထိုးသြင္းေနမႈတြင္ တင္းက်ပ္ေနေသာ္လဲ ခက္ခက္ခဲခဲ သိပ္မရွိလွပဲ တစ္ထစ္ခ်င္း တိုး၀င္၏။ ပိုေကာင္းသြားသည့္ အခ်က္က မၿမေလး၏ အပ်ဳိေမွးသည္ သိပ္ထူထူထဲထဲ မဟုတ္သည့္အတြက္ ကိုမင္းေမာင္က အထူးတေလ အားစိုက္က ထိုးေဖာက္ခ်င္း မၿပဳလိုက္ရ။ တအိတအိ တိုး၀င္သည့္ အရွိန္ႏွင့္ပင္ အဆင္ေၿပသြား၏။ နာက်င္မႈ ထူးထူးေထြေထြ ၿဖစ္ေပၚမေနေတာ့ပဲ လိင္အဂၤါမ်ားက ေပးသည့္ ကာမအရသာကိုသာ အၿပည့္အ၀ ခံစားေနရ၏။
“ၿမေလး .. ေမာင္ .. ေဆာင္ေတာ့မယ္ေနာ္ ..“
“အင္း .. ေဆာင့္ေလ .. ေမာင္ .. ၿမကို အားမနာနဲ႔ . သိလား ..“
ကိုမင္းေမာင္သည္ ေႏြးေထြးစီးပိုင္သည့္ မၿမေလး၏ ေစာက္ပတ္ကေပးသည့္ အရသာကို ခံစားရင္း အ၀င္အထြက္ စတင္ၿပဳလုပ္၏။ အေစာပိုင္းတြင္ေတာ့ သာသာေလး လုပ္ေနမိေသာ္လဲ ေနာက္ပိုင္း အရွိန္ရလာသည္တြင္ သူကိုယ္တိုင္ အားမလိုအားမရ ၿဖစ္ကာ မၿမေလး၏ ေပါင္ႏွစ္ဖက္ကို ပခံုးေပၚထမ္းတင္မိကာ တဖုန္းဖုန္း ၿမည္ေအာင္ပင္ ေဆာင့္မိ၏။ မၿမေလးခမ်ာလဲ လီးတန္ႀကီး ၀င္ထြက္ေနမႈကို မႀကည့္ႏိုင္အားေတာ့ပဲ ကိုမင္းေမာင္၏ တင္ပါးကိုသာ သူမလက္သည္းမ်ား စိုက္၀င္သြားမတတ္ ကုတ္ၿခစ္မိကာ ေအာက္ကေန ေကာ့တင္ေပးမိ၏။ ႏႈတ္ကမူ တအီးအီး တအင္းအင္း ညည္းညဴသံေလးမ်ားက အၿပင္ဘက္တြင္ မစဲေသးသည့္ မိုးသံႏွင့္အတူ မွန္မွန္ေပၚထြက္ေန၏။
“ၿမေလး ေရ .. .ေမာင္ ၿပီးေတာ့မယ္ .. ထိန္းလို႔ မရေတာ့ဘူး ..“
“အင္း .. အင္း …. ေဆာင့္ .. .ေဆာင့္ .. ၿမလဲ ၿပီးေတာ့မယ္ … နာ နာေလး … ရွီး .. အင္း .. အင္း ..“
ႏွစ္ဦးသား အၿပိဳင္အဆိုင္ ေအာ္ညည္းၿပီးေနာက္ ကိုမင္းေမာင္သည္ မၿမေလး၏ ၿဖဴေဖြးသည့္ ေပါင္တံႏွစ္ဖက္ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဖက္ရင္း လီးတန္ႀကီးကို ေနာက္ဆံုးအေနႏွင့္ ေစာက္ပတ္ထဲသို႔ ၿပစ္သြင္းရင္း စုေဆာင္းထားခဲ့သမွ် သုတ္ရည္ပူေႏြးေႏြးေတြကို အသားကုန္ ပန္းထုတ္ၿပစ္လိုက္ေတာ့၏။ ကိုမင္းေမာင္သာ မဟုတ္။ မၿမေလးလဲ ကိုမင္းေမာင္နည္းတူ တစ္သက္တာပတ္လံုး မႀကံဳဖူးသည့္ ကာမအရသာအထြတ္အထိပ္ကို ခံစားလိုက္ရၿပီး ေစာက္ရည္ေတြ ထြက္က်ကာ အႀကီးအက်ယ္ၿပီးသြားေလ၏။ သူမကို ၿမတ္ၿမတ္ႏိုးႏိုး ႀကည့္ေနသည့္ ကိုမင္းေမာင္ကို သူမကလဲ ခ်စ္ရည္လဲ့ေနသည့္ မ်က္၀န္းေတြႏွင့္ တန္ၿပန္ပင္ စိုက္ႀကည့္ေနမိေတာ့၏။
“အိုင္ေဆးဗ်ာ .. ဒီအေႀကာင္းေတြ အခုမွ ေၿပာတယ္ .. က်ဳပ္တို႔က ခင္ဗ်ားတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို နဂိုကတည္းက သေဘာတူေနႀကတာဗ် ..“
ကိုမင္းေမာင္၏ စကားအဆံုးတြင္ ကြ်ႏ္ုပ္လဲ အံ့ၾသ၀မ္းသာစြာ ထုတ္ေဖာ္ေၿပာမိရာ ကိုမင္းေမာင္က ..
“မေၿပာၿဖစ္ဆို .. က်ဳပ္က .. မၿမေလးကို သတိရတဲ့စိတ္ကို ခ်ဳိးႏွိမ္ထားရတာဗ် … အဲဒါေႀကာင့္ပါ .. အခုက်မွ က်ဳပ္လဲ အိုင္ပီက က်ဳပ္ကို မိန္းမကို စိတ္မ၀င္စားတဲ့သူလို႔ ထင္မွာစိုးလို႔ ေၿပာလိုက္မိတာဗ် …ဟဲ .. ဟဲ .. “ ဟု ရယ္ကာေမာကာ ေၿဖလိုက္ေလ၏။ ထို႔ေနာက္ ကြ်ႏ္ုပ္လဲ ညအေတာ္နက္လာၿပီမို႔ ကိုမင္းေမာင္ကို ႏႈတ္ဆက္ကာ ၿပန္လာခဲ့၏။ လမ္းတေလွ်ာက္ ကြ်ႏု္ပ္၏ အေတြးတြင္ ႏွင္းဆီအေႀကာင္းကို မစဥ္းစားမိေတာ့ပဲ ရွားမွရွား လွပသည့္ အလွဘုရင္မေလးဟု ေခၚဆိုရမည့္ မၿမေလးႏွင့္ ႏိုင္ငံေက်ာ္ စံုေထာက္ႀကီး ဆားပုလင္းမင္းေမာင္တို႔၏ အခ်စ္ပံုၿပင္ကိုသာလွ်င္ ၿပန္ေၿပာင္းေတြးေတာေနမိ၏။ စိတ္ထဲတြင္ ကိုမင္းေမာင္က တကယ့္ေဂါင္နဲ႔မွ ၿပိဳသြားတဲ့ လူၿပိဳႀကီးပဲလို႔ က်ိတ္ကာ ေတြးရင္း သေဘာက်မိေနေလေတာ့၏။
--------------------