ဆားပုလင္း မင္းေမာင္ ႏွင့္ အရပ္ကူပါ လူ၀ိုင္းပါ

အခန္း(၆)
”ကိုမင္းေမာင္၏ စံုေထာက္အဖြဲ႔“
ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္တြင္ ကြ်ႏ္ုပ္သည္ အိပ္ယာမွ အနည္းငယ္ ေစာႏိုးေနသၿဖင့္ မိန္းမၿဖစ္သူ တင္တင္ၿပင္ေပးသည့္ ေကာ္ဖီႏွင့္ ထမင္းေႀကာ္ကို သံုးေဆာင္ၿပီး သကာလ လုပ္စရာအလုပ္မရွိပဲ ၿဖစ္ေနေလ၏။ ရံုးသြားရမွာလဲ အနည္းငယ္ေစာေနေသးရာ ဟိုေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္ လုပ္ေနရာမွ ကိုမင္းေမာင္ကို သတိရကာ သူ႔အိမ္ဘက္သို႔ ရံုးမသြားခင္ အရင္ထြက္လာခဲ့ေလ၏။ ကိုမင္းေမာင္၏ အခန္းတံခါးမွာ ပိတ္ထားသည္ကို ေတြ႔၍ ကြ်ႏ္ုပ္က တံခါးကို အသာေခါက္လိုက္၏။
“အိုင္ပီေရ .. တံခါးက ေစ့ယံုေစထားတာ .. တြန္းဖြင့္ၿပီးသာ ၀င္လာခဲ့ဗ်ာ..“
ကြ်ႏ္ုပ္လဲ ဆားပုလင္းမင္းေမာင္က ကြ်ႏ္ုပ္မွန္း အတတ္သိကာ အထဲကေန လွမ္းေခၚသည္ကို အ့ံအားသင့္သြားရ၏။ တံခါးကို ကိုမင္းေမာင္ ေၿပာသလို တြန္းဖြင့္ကာ ၀င္လိုက္ရာ ဧည့္ခန္းအလယ္တြင္ ကိုမင္းေမာင္သည္ ေခြးေၿခအပုေလးတစ္လံုးႏွင့္ ထိုင္ေနသည္ကို ေတြ႔ရ၏။
“အိုင္ေဆး .. ဗိုက္ထဲမွာ ပုဏၰားေလးမ်ား ရွိေနတာလား .. က်ဳပ္မွန္း ဘယ္လိုလုပ္သိလဲ .. “ ဟု ေမးရင္း ႏႈတ္ဆက္လိုက္ရာ ကိုမင္းေမာင္က ကြ်ႏ္ုပ္ကို ၿပံဳးၿပကာ ..
“မဆန္းပါဘူးဗ်ာ အိုင္ပီရ … က်ဳပ္ဆီ မနက္ေစာေစာ လာမည့္လူဆိုလို႔ အိုင္ပီရယ္ ဦးကိုကိုႀကီးရယ္ပဲ ရွိတာေလ .. ဦးကိုကိုႀကီးက သူလာရင္ တံခါးမေခါက္တတ္ဘူးဗ် .. အသံၿဗဲႀကီးနဲ ႔ ကိုမင္းေမာင္ေရဆိုၿပီး ေအာ္ေခၚတာ .. အိုင္ပီတစ္ေယာက္တည္း တံခါးေခါက္ေလ့ရွိတာဗ် .. ပိုေသခ်ာတာက အိုင္ပီက အၿမဲတမ္း တံခါးေခါက္ရင္ သံုးခ်က္ေခါက္ေလ့ရွိတယ္ .. ဦးဆံုးႏွစ္ခ်က္ကို ဆက္တိုက္ေခါက္ၿပီး ေနာက္ဆံုးတစ္ခ်က္ကိုေတာ့ နဲနဲေလးႀကာမွ ေခါက္တာ အိုင္ပီ အက်င့္ပဲေလ .. အဲဒါေလး က်ဳပ္က အမွတ္ရေနလို႔ သိတာပါ.. “ ဟု ေၿဖလိုက္ေလရာ ကြ်ႏ္ုပ္လဲ ကိုမင္းေမာင္၏ ေစ့စပ္မႈကို စိတ္ထဲကေန ခ်ီးမြမ္းမိရၿပန္၏။
ထိုအခ်ိန္၌ပင္ ကိုမင္းေမာင္က ထိုင္ေနရာမွ ထလိုက္ၿပီးလွ်င္ အေညာင္းဆန္႔သကဲ့သို႔ ေက်ာကို ေကာ့လိုက္ေလ၏။ ထို႔ေနာက္ သူ၏လက္ဆစ္မ်ားကို ခါလိုက္ေလ၏။ ၿပီးလွ်င္ ေၿခကိုဆန္႔တန္း၍ ေၿခဆစ္ဒူးဆစ္မ်ားကို ခါလိုက္ေလ၏။ ထို႔ေႀကာင့္ ကြ်ႏ္ုပ္က ..
“ဘယ္လုိလဲ အိုင္ေဆး . . ဘာေတြလုပ္လို႔ ဒီေလာက္ေတာင္ ေညာင္းေနတာလဲ “ ဟု ေမးလိုက္ရာ ဆားပုလင္းမင္းေမာင္က ..
“ေညာင္းတယ္ရယ္လိုေတာ့ မဟုတ္ဘူးဗ် .. ထိုင္ေနတာ နဲနဲႀကာသြားလို႔ အေႀကာေတြ ေလ်ာ့လိုက္တာပါ .. အေႀကာေတြတင္းေနရင္ အာရံုေႀကာေတြပါ ထိုင္းမိႈင္းလာတာဗ် .. အဲဒါဆိုရင္ ဦးေႏွာက္ကို အလုပ္လုပ္ခိုင္းလို႔ မေကာင္းဘူးဗ် .. က်ဳပ္တို႔ အလုပ္ေတြက ဦးေႏွာက္နဲ႔ လုပ္စားရတာဆိုေတာ့ အေႀကာအခ်င္ေတြ ေလ်ာ့ေနဖို႔ အေရးႀကီးတယ္ ..“ ဟု ေၿဖလိုက္ေလ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္လဲ ကိုမင္းေမာင္၏ စကားကို မ်ားစြာသေဘာက်ကာ အခ်ိန္ နဲနဲရရင္ေတာ့ အေႀကာအခ်င္ေတြ ေလွ်ာ့ရေအာင္ ဦးကိုကိုႀကီးကို အေဖာ္စပ္ကာ အႏိွပ္ခန္း သြားရင္ေကာင္းမလား မသိဘူးဟု စဥ္းစားမိ၏။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ကိုမင္းေမာင္ကပင္..
“ဘာေတြလုပ္ေနတာလဲ ဆိုတာကေတာ့ .. ဒီပံုေလး လုပ္ေနလို႔ဗ်“ ဟု ဆိုကာ ခုနသူထိုင္ေနသည့္ ေနရာနားက စားပြဲေပၚတြင္ တင္ထားသည့္ ေလွ်ာက္လႊာစာရြက္အရြယ္ စကၠဴကားခ်ပ္တစ္ခုကို လက္ညိဳးညႊန္ၿပေလ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္လဲ ပံုကို ၿမင္သည္ႏွင့္ အံ့အားသင့္သြား၏။
“ကိုမင္းေမာင္ … ဒါ ႏွင္းဆီပံုမွတ္လားဗ် . .ခင္ဗ်ား ဆြဲထားတာလား .တူလွခ်ည္လား.“ ဟု အနားသို႔ေလွ်ာက္လာရင္း ေမးမိရာ ကိုမင္းေမာင္က
“က်ဳပ္လုပ္ထားတာေတာ့တယ္ ဟုတ္တယ္ဗ် .. ဒါေပမယ့္ ဆြဲထားတာ မဟုတ္ဘူးဗ် .. အိုင္ပီ ေသခ်ာႀကည့္ရင္ သိမွာပါ ..“ ဟု ေၿပာေလရာ ကြ်ႏ္ုပ္လဲ ငံု႔၍ ေသခ်ာႀကည့္မိေလရာ ႏွင္းဆီ၏ မ်က္ႏွာပံုသည္ ပန္းခ်ီဆြဲထားၿခင္း မဟုတ္ပဲ စကၠဴအပိုင္းအစမ်ားကို ကပ္ကာ ပံုေဖာ္ထားၿခင္း ၿဖစ္သည္ကို ေတြ႔ရ၏။ မ်က္လံုး၊ နဖူး ၊ ႏွာတံ။ ပါးစပ္ ၊ ေမးစိ အစရွိသည္ၿဖင့္ မ်က္ႏွာ၏ အဂၤါ အစိတ္အပိုင္း အသီးသီးကို သူ႔ေနရာႏွင့္သူ အံ၀င္ခြင္က်ကပ္ကာ ပံုေဖာ္ထားၿခင္း ၿဖစ္၏။ ကြ်ႏ္ုပ္လဲ ကိုမင္းေမာင္ကို အံ့ၾသစိတ္ႏွင့္ လွည့္ႀကည့္မိရာ ..
“အဲဒါ ..က်ဳပ္ မႏၱေလးေရာက္တုန္းက ပန္းခ်ီေတာ္ ဆရာခ်ဳံရ႔ဲ တပည့္ ဆရာဦးေစာဦး ဆိုတဲ့ နာမည္ႀကီး ပန္းခ်ီဆရာတစ္ေယာက္ကို အကူအညီေတာင္းၿပီး လုပ္ထားတာဗ် .. အဲဒီ စားပြဲေပၚမွာ တင္ထားတဲ့ ကတ္ထူစာအုပ္ႀကီး သံုးအုပ္က မ်က္ႏွာအစိတ္အပိုင္း အမ်ဳိးမ်ဳိးကို ဆြဲထားတဲ့ ကတ္ၿပားေလးေတြကို ထည့္ထားတာဗ်...“ ဟု ကိုမင္းေမာင္က စားပြဲေပၚတြင္ ရွိေနသည့္ စာအုပ္ထူႀကီးမ်ားကို ညႊန္ၿပေလရာ ထပ္ထားသည့္ စာအုပ္ေတြထဲက အေပၚဆံုးစာအုပ္ကုိ ဖြင့္ကာ ႀကည့္မိ၏။ စာရြက္မ်ားကို လွန္ေလွာ၍ ႀကည့္မိေလရာ မ်က္ႏွာ၏ အစိတ္အပိုင္း အသီးသီးကို ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိးႏွင့္ စနစ္တက်ဆြဲကာ စုေဆာင္းထားသည္ကို ေတြ႔ရ၏။
“ဒါ စေကာ့တလန္က စံုေထာက္အဖြဲ႔မွာေတာင္ မသံုးေသးဘူးဗ် .. က်ဳပ္က စဥ္းစားမိၿပီး မ်က္ႏွာကို မွတ္မိတဲ့ တရားခံကို လိုက္လို႔ ရေအာင္ လုပ္ထားတာ .. လူေတြရဲ႔ မ်က္စိအမ်ဳိးမ်ဳိး ၊ နားရြက္အမ်ဳိးမ်ဳိးကစၿပီး မ်က္ႏွာေပၚမွာ ရွိတဲ့ အဂၤါအစိတ္အပိုင္းမွန္သမွ် ဒီမွာ ဆြဲထားတာ .. အဲဒါေလးေတြကို အသံုးၿပဳၿပီး ႏွင္းဆီပံုကို စကၠဴမွာကတ္ၿပီး ပံုေဖာ္ထားတာဗ် ..“ ဟု ရွင္းၿပေလရာ ကြ်ႏ္ုပ္မွာ ကိုမင္းေမာင္၏ နည္းပညာကို သေဘာအက်ႀကီး က်လ်က္ရွိေတာ့၏။ ထို႕ေနာက္ ကြ်ႏ္ုပ္က..
“အိုင္ေဆး … ႏွင္းဆီပံုကို ရတာေတာ့ ဟုတ္ပါၿပီ .. ဒီဟာကို ဘာလုပ္မွာလဲဗ် .. ဂါတ္တဲေတြ ပို႔ၿပီး ရွာခိုင္းမွာလား .. “ ဟု ေမးလိုက္ရာ ကိုမင္းေမာင္က ..
“အဲဒါက ေနာက္မွလုပ္ေတာ့မယ္ဗ်ာ .. ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ပုလိပ္အဖြဲ႔ထက္ ပိုသြက္တဲ့ က်ဳပ္ရဲ ႔ စံုေထာက္အဖြဲ႔ကို အရင္ၿပၿပီး ခိုင္းရဦးမယ္ဗ်ာ ..“ ဟု ေၿပာလိုက္ရာ ကြ်ႏ္ုပ္မွာ ကိုမင္းေမာင္၏ စကားကို နားမရွင္း ၿဖစ္သြားေလ၏။ “ဘယ္က စံုေထာက္အဖြဲ႔လဲ “ ဟု ေမးမိမည္ အၿပဳတြင္ ကိုမင္းေမာင္က ..
“ေဟာ .. အိုင္ပီေရ .. ေၿပာရင္းဆိုရင္း က်ဳပ္ရဲ ႔ စံုေထာက္အဖြဲ႔လာပါၿပီ “ ဟု ေၿပာေလ၏။ ကိုမင္းေမာင္ စကားႏွင့္ မေရွးမေႏွာင္းပင္ ေလွကားတေလွ်ာက္ တဒုန္းဒုန္း တဒိုင္းဒိုင္း တက္လာသံမ်ားႀကားလိုက္ရၿပီး ခနအႀကာတြင္ အခန္းေပါက္၀ကေန အ၀တ္အစားအေဟာင္းအႏြမ္းမ်ားကို ၀တ္ဆင္ထားသည္ အသက္ဆယ္ႏွစ္ ပတ္၀န္းက်င္အရြယ္ ကေလးသူငယ္မ်ား တန္းစီ၀င္လာသည္ကို ေတြ႔ရေလ၏။ ေရွ ႔ဆံုးမွ ဦးေဆာင္ကာ ၀င္လာသည့္ ကေလးသည္ ကိုမင္းေမာင္ရွိရာသို႕ အရင္ေရာက္လာၿပီးေနာက္ ဧည့္ခန္း၏ ေဘးဘက္အစြန္တြင္ ပုလိပ္သားမ်ား ဒရိမ္းၿပသလို ေၿခေထာက္ႏွစ္ဖက္ကို ေဆာင့္ကာ ရပ္၏။ လက္ႏွစ္ဖက္ကိုလဲ ေနာက္ကို ယွက္ကာၿပစ္ထားလိုက္၏။ က်န္သည့္ ကေလးမ်ားကလဲ အဆိုပါ ကေလး၏ ပံုစံအတိုင္း ေဘးခ်င္းယွဥ္ကာ တန္းစီရပ္ရင္း လက္ႏွစ္ဖက္ကို ေနာက္ၿပစ္ထားႀက၏။ ေယာက်္ားေလးမ်ားက ရွစ္ေယာက္ၿဖစ္ကာ မိန္းကေလးက သံုးေယာက္ပါ၀င္သည္ကို ေတြ႔ရ၏။ ကေလးမ်ား တန္းစီရပ္ၿပီးသည္ႏွင့္ ကိုမင္းေမာင္က ေရွ႔ဆံုးက ၀င္လာသည့္ ကေလးဘက္လွည့္ကာ ..
“ေဟ့ ရန္ေအာင္ၿမင္ … လွထိပ္ေခါင္ မေတြ႔ပါလား .. “ ဟု ေမးလိုက္ရာ ရန္ေအာင္ၿမင္ဆိုသည့္ သူငယ္သည္..
“လွထိပ္ေခါင္ ၀မ္းသြားေနလို႔ ဒီေန႔ အလုပ္မလုပ္ဘူး ဦးဦးဆရာ … ေနာက္ၿပီးေတာ့ ေက်ာ္ေဇာ္ထြန္းလဲ သူ႔အေဖနဲ႔ မိလႅာက်င္းတူးဖို႔ လိုက္သြားလို႔ မလာႏိုင္ဘူး …“ ဟု သြက္သြက္လက္လက္ ေၿဖလိုက္ေလ၏။ ဆားပုလင္းမင္းေမာင္သည္ ရန္ေအာင္ၿမင္၏ အေၿဖႀကားသည္ႏွင့္ ..
“ေအး ေအ း … ဒါဆိုရင္ေတာ့ မင္းတို႔ကိုပဲ ခိုင္းရေတာ့မွာပဲ .. ေဟာဒီက စကၠဴပံုေပၚက အမ်ဳိးသမီးမ်က္ႏွာကို ေသခ်ာႀကည့္ ..“ ဟု ဆိုကာ စားပြဲေပၚတြင္ တင္ထားသည့္ ႏွင္းဆီ၏ ပံုကို ယူကာ ရန္ေအာင္ၿမင္ဆိုသည့္ သူငယ္ေလး၏ လက္ထဲသို႔ ထည့္လိုက္ေလ၏။ ရန္ေအာင္ၿမင္သည္ ပံုကိုေသခ်ာႀကည့္၏။ ထို႔ေနာက္ နံေဘးက ေယာက်္ားေလးတစ္ဦးဆီသို႔ လက္ဆင့္ကမ္း၏။ ထို႔နည္းၿဖင့္ ႏွင္းဆီ၏ ပံုသည္ သူငယ္ေလးမ်ား၏ လက္မွတဆင့္ ေနာက္ဆံုးဆားပုလင္းမင္းေမာင္ဆီသို႔ ၿပန္ေရာက္လာ၏။ ထိုအခါ ရန္ေအာင္ၿမင္ဆိုသည့္ သူငယ္ေလးကပင္ စ၍ ..
“ဦးဦးဆရာ .. က်ေနာ္တို႔ သူ႔ကို ဘယ္ေနရာေတြမွာ အဓိက ရွာရမွာလဲ ..“ ဟု ေမးေလရာ ကိုမင္းေမာင္က ..
“အဓိကေနရာေတြကေတာ့ ေစ်းႀကီးေတြ ..ၿမဳိ႔လယ္ေခါင္နဲ႔ .. ကားဂိတ္ .. ရထားဂိတ္ေတြမွာ ရွာေပေတာ့ .. ရန္ေအာင္ၿမင္ .. ေနာက္ၿပီး ..အဖြဲ႔လဲခြဲရွာလိုက္ … ဆုလာဘ္ရည္တို႔ကေတာ့ မိန္းကေလးေတြဆိုေတာ့ ရထားဂိတ္ ကားဂိတ္ ေလာက္မွာပဲ ရွာေနာ္.. က်န္တဲ့ ေယာက်္ားေလးေတြကေတာ့ ၿမိဳ႔ထဲေနရာစံုသာရွာ .. ေနာက္ဆံုးေတြ႔ခဲ့တာ တရုတ္တန္းဘက္မွာ .. “ ဟု ႏွင္းဆီကို ရွာရမည့္ ေနရာမ်ားကို ရွင္းၿပေလ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္မွာ ကိုမင္းေမာင္က ကေလးငယ္မ်ားကို ေခၚယူသည့္ အမည္နာမမ်ားကို အႀကားတြင္ အနည္းငယ္ အံ့အားသင့္မိ၏။ ကေလးငယ္မ်ား၏ နာမည္ေတြသည္ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ ေခတ္တြင္ အပ်ံစားဟု သတ္မွတ္ရမည့္ နာမည္မ်ား ၿဖစ္ႀက၏။ ထို႔ေနာက္ ကေလးငယ္မ်ားသည္ ဆားပုလင္းမင္းေမာင္ကို ႏႈွတ္ဆက္ကာ စနစ္တက် အိမ္ေပၚကေန အသီးသီး ဆင္းသြားႀက၏။ ထိုအခါမွ ကြ်ႏ္ုပ္က ကိုမင္းေမာင္နားကပ္ကာ ..
“အိုင္ေဆး …ခင္ဗ်ားရဲ ႕စံုေထာက္အဖြဲ႔ကလဲ လမ္းတကာေလွ်ာက္သြားေနတဲ့ ကေလးေတြ မွတ္လား .. ေနာက္ၿပီး နာမည္ေတြကလဲ အပ်ံစားပါလား .. သူတို႔ အေဖအေမေတြ ေပးထားတာေရာ ဟုတ္ရဲ႔လား …“ ဟု မေနႏိုင္ မထိုင္ႏိုင္ေမးမိရာ ကိုမင္းေမာင္က ..
“ဟုတ္တယ္ဗ် .. အိုင္ပီ .. ကေလးေတြဆိုၿပီး အထင္မေသးနဲ႔ဗ် .. သူတို႔က ပလပ္စတစ္ေကာက္ အမိႈက္ေကာက္ရင္း လမ္းႀကိဳလမ္းႀကား အိမ္ႀကိဳအိမ္ႀကား ေနရတာတကာ ေရာက္ေနတာ ..ေနာက္ၿပီးေတာ့ ကေလးေတြ ဆိုေတာ့ ဘယ္သူမွလဲ သူတို႔ကို သိပ္ဂရုစိုက္က်တာ မဟုတ္ဘူး …အရပ္၀တ္နဲ႔ ပုလိပ္သားေတြ လူရွာတာထက္ ပိုထိေရာက္တယ္…ေတာ္ယံုတန္ယံုလူေပ်ာက္ေလာက္ကေတာ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔အတြင္း ေကာင္းေကာင္းႀကီး ရွာေပးႏိုင္တယ္ဗ်...“ ဟု ရွင္းၿပေလ၏။ ထို႔ေနာက္ တဆက္တည္းပင္ ကိုမင္းေမာင္က ..
“နာမည္ေတြကေတာ့ ..က်ဳပ္ေပးထားတာဗ် .. သူတို႔႔ရဲ႔ ဘ၀ေလးေတြက ဆင္းရဲရတဲ့ႀကားထဲ .. အေဖအေမေတြက ၿဖစ္သလို ေပးထားတဲ့ .. ငေပါက္စတို႔ ၊ မိညွက္တို႔ဆိုတဲ့ နာမည္ေတြ မေခၚရက္ဘူးဗ်ာ .. လူေနခ်ဳံႀကား စိတ္ေနဘံုဖ်ားၿဖစ္ေအာင္ .. က်ဳပ္ကိုယ္တိုင္ နာမည္ လွလွေလးေတြ ေရြးၿပီးေပးထားတာဗ် ..“ ဟု ေၿပာေလရာ ကြ်ႏ္ုပ္လဲ ကိုမင္းေမာင္၏ စကားကို ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီးပင္ ေခါင္းညိတ္ကာ ေထာက္ခံမိေလေတာ့၏။
---------------
ကြ်ႏ္ုပ္ႏွင့္ ကိုမင္းေမာင္သည္ အိမ္ခါးပန္းတြင္ ရပ္ကာ ကေလးမ်ားကို ႀကည့္ေနခိုက္ လူတစ္ေယာက္သည္ စာအိတ္ေလးတစ္အိတ္ကိုင္ကာ ဟိုႀကည့္ဒီႀကည့္ႏွင့္ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ဘက္ ေလွ်ာက္လာသည္ကို ေတြ႔ရ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္ႏွင့္ ကိုမင္းေမာင္ရပ္ေနသည္ကို ေတြ႔သည္ႏွင့္ “ဆားပုလင္းမင္းေမာင္အိမ္ဆိုတာ ဒီအိမ္လားဗ်“ ဟု လွမ္းေမးေလရာ ကိုမင္းေမာင္က ၎၏ ေအာင္ၿမင္လွသည့္ အသံႏွင့္ပင္ …
“ဒီအိမ္ပါပဲဗ် .. ေႀကးနန္းရံုးကထင္တယ္ .. ဆားပုလင္းမင္းေမာင္ဆိုတာ က်ဳပ္ပဲ..“ ဟု ၿပန္ကာ ေၿပာေလရာ အဆိုပါ လူသည္ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ရွိရာသို႔ တန္းတန္းမတ္မတ္ေလွ်ာက္လာၿပီး ကိုမင္းေမာင္လက္သို႔ ပါလာသည့္ စာအိတ္ကိုေပးေလ၏။
“ကိုမင္းဦးေပးခိုင္းလိုက္တာဗ် .. ကြ်န္ေတာ္က ဟိုဘက္ႏွစ္လမ္းေက်ာ္မွာေနတာ .. မေန႔ကတည္းက လာေပးမလို႔ပဲ .. ညဘက္ႀကီး အိမ္မရွာခ်င္တာနဲ႔ အခုမနက္က်မွ လာေပးၿဖစ္တာ .. ေမာ္လၿမိဳင္ကပို႔လိုက္တဲ့ ေႀကးနန္းလို႔ ေၿပာတာပဲ..“ ဟု ေၿပာဆိုကာ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ကို ႏႈတ္ဆက္၍ ၿပန္သြားေလ၏။ ကိုမင္းေမာင္သည္ အိမ္ထဲသို႕ ၿပန္၀င္လာၿပီးေနာက္ စာအိတ္ထဲက ေႀကးနန္းစာကို ေဖာက္ကာ ေသခ်ာဖတ္၏။ ေႀကးနန္းဖတ္ေနရင္းႏွင့္လဲ ၎သည္ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ၿဖစ္၍ေနေလ၏။ ထို႔ေနာက္ ကြ်ႏ္ုပ္ဘက္လွည့္ကာ ..
“အိုင္ပီေရ ..က်ဳပ္ေတာ့ ေမာ္လၿမိဳင္ဘက္ သြားလိုက္ဦးမယ္ဗ်ာ .. ဒီအခ်ိန္ စာပို႔ရထား ရွိဦးမယ္ထင္တယ္ .. သဲလြန္စကေပးေတာ့ အဲဒီေနာက္ လိုက္ရမွာပဲ ..“ ဟု ဆိုင္းမဆင့္ ဗံုမဆင့္ ေၿပာေလ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္လဲ ကိုမင္းေမာင္ကို အက်ဳိးအေႀကာင္း ေမးမည္ အၿပဳတြင္ အိမ္ေရွ႔၌ စီအိုင္ဒီရံုးက ေပးထားသည့္ ေအာစတင္ကားစုတ္ေလး ထိုးရပ္သည္ကို ေတြ႔ရ၏။ ဦးကိုကိုႀကီးသည္ ကားေပၚကေန အူရားဖားယားဆင္းကာ အိမ္ဘက္သို႔ အေၿပးတစ္ပိုင္း ေလွ်ာက္လာေလ၏။ အိမ္ေပၚမေရာက္ခင္ပင္ ၎၏ အသံၿဗဲႀကီးႏွင့္ “ကိုမင္းေမာင္ေရ .. ကိုမင္းေမာင္ေရ..“ ဟု ေအာ္ေခၚၿပီး တက္လာေလရာ ကြ်ႏ္ုပ္မွာ အေစာပိုင္းက ကိုမင္းေမာင္၏ ႏိႈင္းယွဥ္သံုးသပ္ထားမႈကို ၿပန္ေတြးမိကာ ၿပံဳးေတာင္ ၿပံဳးမိေသး၏။
“အိုင္ပီ ဦးေအာင္သိန္းလဲ ေရာက္ေနတာကို .. ကိုမင္းေမာင္ေရ ေၿပာရဦးမယ္ဗ်…ေရႊသြားေတာ့ တရားခံမိၿပီး ဆိုၿပီး လုပ္ေနၿပီ… က်ဳပ္လဲ အဲဒါေၿပာၿပခ်င္တာနဲ႔ ..ဒီကို ထြက္လာခဲ့တာပဲ ..“ ဟု ဦးကိုကိုႀကီးသည္ ခရီးေရာက္မဆိုက္ အေမာတေကာႏွင့္ ေၿပာေလရာ ကိုမင္းေမာင္သည္ နံရံတြင္ေထာင္ထားသည့္ ကခ်င္လြယ္အိတ္ကို ၿဖဳတ္ေနရင္းမွ ..
“ရာဂ်ဴး မိန္းမ .. မိစံပယ္ဆိုတဲ့ တစ္ေယာက္ကို ဖမ္းလာတာ မွတ္လားဗ် ..“ ဟု ေမးလိုက္ရာ ဦးကိုကိုႀကီးသည္ ပါးစပ္ႀကီးအေဟာင္းသားၿဖစ္ကာ မ်က္လံုးၿပဴးသြားေလ၏။ ၎သည္ ကိုမင္းေမာင္ကို တေစၦသရဲႏွင့္ေတြ႕သည္ႏွယ္ စိုက္ႀကည့္ေနရင္း စကားအထစ္ေငါ့ေငါ့ၿဖင့္ ..
“ကို .. ကုိမင္းေမာင္ .. ခင္ .. ခင္ဗ်ားက .. သိေနတာလားဗ် .. အဲဒါဆိုလဲ ဟိုတစ္ခါကတည္းက ဖမ္းလိုက္တာ မဟုတ္ဘူး ..အခုေတာ့ဗ်ာ…“ ဟု အားမလိုအားမရသံတစ္၀က္ အၿပစ္တင္သံတစ္၀က္ႏွင့္ ေၿပာေလရာ ကိုမင္းေမာင္သည္ သူ၏ သကၠလပ္ကုတ္အကၤ်ီကို ၿခံဳ၀တ္ေနရာမွ ..
“အဲဒီ မိန္းမက တရားခံ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ .. ဦးကိုကိုႀကီးကလဲ … ကိုေအာင္ၿမင့္တို႔က နာမည္ထဲမွာ စံပယ္ပါတာနဲ ႔ ဖမ္းလိုက္တာပါ .. ဒီလိုသာ လုပ္ႀကေႀကးဆို ရန္ကုန္ၿမိဳ႔က ဂါတ္ေတြမွာ စံပယ္ပါတဲ့သူေတြ ၊ စံပယ္ပန္းေရာင္းတဲ့သူေတြနဲ႔ ၿပည့္ေနေတာ့မွာေပါ့ …ဒီလူေတြေႀကာင့္ေတာ့ ခက္ေတာ့တာပဲ..“ ဟု ညည္းညည္းတြားတြားေၿပာရင္း
“ကဲ . .အိုင္ပီပဲ စီအိုင္ဒီ အမႈစစ္တဲ့ေနရာ လိုက္သြားၿပီး.. ကိုေအာင္ၿမင့္တို႔ မဟုတ္တာေတြ ေလွ်ာက္မလုပ္ရေအာင္ .. စစ္ခ်က္ယူတဲ့ေနရာမွာ .. သြားႀကည့္ေပးစမ္းပါဗ်ာ .. ခင္ဗ်ားတစ္ေယာက္တည္းသြားရင္ ကိုေအာင္ၿမင့္တို႔က ႀကည္မွာ မဟုတ္ဘူး .. သူတို႔ အလုပ္ကို လာရႈပ္တယ္ ၿဖစ္ေနဦးမယ္… ဒီေတာ့ က်ဳပ္မိတ္ေဆြ ၀တ္လံုေတာ္ရလုပ္ေနတဲ့ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးဆိုတာ ရွိတယ္ .. သူက မတရားခံရတဲ့ တရားခံေတြဘက္က လိုက္ႀကည့္ေပးေနက်ဗ် .. က်ဳပ္လိပ္စာေရးေပးလိုက္မယ္ .. အဲဒါ သူ႔ကို ေၿပာၿပီး .. အကူအညီေတာင္းလိုက္ဗ်ာ .. အဲဒါဆို ကိုေအာင္ၿမင့္တို႔လဲ အႀကမ္းကိုင္တာေတြ ဘာေတြလုပ္မယ္ မထင္ေတာ့ဘူး .. ေတာ္ႀကာေန ဒီလူေတြ ဖင္ခံရမွာ စိုးတာနဲ႔ ဟိုအမ်ဳိးသမီးကို ႏွိပ္စက္ေနႀကဦးမယ္ .. ပက္ပလစ္(Public) က သိရင္ က်ဳပ္တို႔ စံုေထာက္အဖြဲ႔ နာမည္ပ်က္ေနမယ္ဗ် ..“ ဟု ရွင္းၿပရင္း စားပြဲေပၚတြင္ ရွိေနသည့္ စာရြက္အပိုင္းေလးႏွင့္ လိပ္စာတစ္ခုကို ေရးေပးေလ၏။
ထို႔ေနာက္ ကိုမင္းေမာင္သည္ သတင္းလာေပးသည့္ ဦးကိုကိုႀကီးကို ေခ်ာဆြဲကာ ရန္ကုန္ဘူတာႀကီးသို႔ ထြက္သြားေလ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္လဲ ကိုမင္းေမာင္မွာသည့္အတိုင္း ထူးထူးဆန္းဆန္း အမ်ဳိးသမီး ၀တ္လံုေတာ္ရဆိုသည့္ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးေနထိုင္သည့္ ကဳကၠိဳင္းဘက္သို႔ မဆိုင္းမတြ ထြက္လာခဲ့ေလ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္၏ စိတ္တြင္ ၀တ္လံုေတာ္ရေတာင္ ၿဖစ္ေနၿပီ ၿဖစ္သည့္ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးကို ေတာ္ေတာ္အသက္ႀကီးမည့္ အဖြားႀကီး ၿဖစ္လိမ့္မည္ဟု ထင္ေသာ္လဲ တကယ္တမ္း ေတြ႔သည့္အခါ တက္တက္စင္ေအာင္ပင္ လြဲေႀကာင္း သိလိုက္ရ၏။
အတန္ငယ္ က်ယ္၀န္းသည့္ ဧည့္ခန္းထဲတြင္ ထိုင္ကာ အိမ္ေဖာ္အမ်ဳိးသမီး လာခ်ေပးသည့္ အေအးခြက္ကို ေသာက္ကာ က်ီးႀကည့္ေႀကာင္ႀကည့္ႏွင့္ ေငးေနသည့္ ကြ်ႏ္ုပ္၏ မ်က္လံုးသည္ ေႀကာင္လိမ္ေလွကားကေန ဆင္းလာသည့္ တေဒါက္ေဒါက္ ေဒါက္ဖိနပ္သံအႀကားတြင္ ေခါင္းကိုေစာင္း၍ ႀကည့္မိရာ လည္ပင္းပင္ ၿပန္မတည့္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္မႈရွိသည့္ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးကို ေတြ႔လိုက္ရေလ၏။ ႀကက္ႀကီးလည္လိမ္ထားသလို ၿဖစ္ေနမွာ စိုးသၿဖင့္ ဆိုဖာေပၚမွထကာ မတ္တပ္ရပ္ရင္း သူမဆင္းလာသည္ကို ေစာင့္ႀကိဳေနမိ၏။ ဆင္မယဥ္သာ ေၿခလွမ္းႏွင့္ ဆင္းလာသည့္ အမ်ဳိးသမီးသည္ ေယာထဘီအနက္ေလးႏွင့္ အေပၚဘက္တြင္ ပဒုမၼာပိတ္ပါးအကၤ် ီကို၀တ္ဆင္ထား၏။ ပိတ္ပါးအကၤ် ီက မွန္စလို ႀကည္လင္ေနရာ ေအာက္ခံဇာေဘာ္လီ အနက္က အတိုင္းသား ေပၚလြင္ေန၏။ အမ်ဳိးသမီးသည္ ကြ်ႏ္ုပ္ဆီသို႔ပင္ တန္းတန္းမတ္မတ္ေလွ်ာက္လာကာ ၿပံဳး၍ ႏႈတ္ဆက္ေလ၏။
“ကိုေအာင္သိန္းဆိုတာထင္တယ္ .. ကြ်န္မ ခ်ဳိခ်ဳိေအးပါ … ဆားပုလင္းမင္းေမာင္ရဲ ႔မိတ္ေဆြဆိုေတာ့လဲ ကြ်န္မ မိတ္ေဆြပါပဲ .. …ထိုင္ပါရွင္ .. ကြ်န္မ ဘာကူညီရမလဲ ဆိုတာကို ေၿပာပါ ..“ ဟု ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ဆိုကာ ကြ်ႏ္ုပ္ကို ၿပန္ထိုင္ရန္ လက္ၿပရင္း သူမကိုယ္တိုင္ ကြ်ႏ္ုပ္ႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ဆိုဖာခံုတစ္လံုးတြင္ အစြင့္သား၀င္ထိုင္ေလ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္လဲ အသက္ကို ခန္႔မွန္းလို႔မရေအာင္ နန္းဆန္ဆန္ေခ်ာေမာလွသည့္ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအး၏ တကိုယ္လံုးကို သိမ္းက်ဳံးႀကည့္မိကာ ရုတ္တရက္ စကားေတာင္ မၿပန္ႏိုင္ၿဖစ္၏။ အထူးသၿဖင့္ ကြ်ႏ္ုပ္၏ မ်က္စိကို ဆြဲေဆာင္ထားသည္ကေတာ့ ပဲခူးရိုးမႏွင့္ ရခိုင္ရိုးမသဖြယ္ ငြားငြားစြင့္စြင့္ ေမာက္မို႔ေနသည့္ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအး၏ ရင္ႏွစ္မႊာပင္ ၿဖစ္၏။ သူမ၏ စေနႏွစ္ခိုင္က ကုလားၿဖဴစကားတြင္ ရွိသည့္ prominent ဆိုသည့္ နာမ၀ိေသသနႏွင့္ တင္စားဆိုရေလာက္ေအာင္ သူမ၏ တကိုယ္လံုးတြင္ ေပၚေပၚလြင္လြင္ ရွိလွေပ၏။
“အဟမ္း .. အဟမ္း ..“
ကြ်ႏ္ုပ္လဲ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးထံမွ ေခ်ာင္းဟန္႔သံႀကားမွ မိမိ အိေႁႏၵပ်က္ကာ ေငးေနမိသည့္ အၿဖစ္ကို သတိရကာ ကမန္းကတန္း စကားဆိုမိ၏။
“ဟို .. ဟို .. ကို. .မင္းေမာင္က .. ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအး ဆီမွာ အကူအညီေတာင္းခိုင္းလိုက္လို႔ပါ … တရားခံမဟုတ္ေပမယ့္ စီအိုင္ဒီက စံုေထာက္တစ္ေယာက္က တရားခံလို႔ ထင္ထားၿပီး အမ်ဳိးသမီး တစ္ဦးကို ဖမ္းထားတဲ့ ကိစၥအတြက္ပါ ..“ ဟု အစခ်ီကာ ရာဂ်ဴးမိန္းမ မိစံပယ္ အေႀကာင္းကို ရွင္းၿပရေလ၏။ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးသည္ ကြ်ႏ္ုပ္၏ ေၿပာၿပခ်က္ကို ေသခ်ာ စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ နားေထာင္ေနေလ၏။ သူမ၏ ထူးၿခားခ်က္မွာ ကြ်ႏ္ုပ္ စကားေၿပာေနစဥ္တြင္ မ်က္ႏွာမလႊဲပဲ စိုက္ႀကည့္ေနၿခင္းၿဖစ္၏။ ထို႔ေႀကာင့္ပင္ ကြ်ႏ္ုပ္၏မ်က္စိမွာ ခပ္ဟိုက္ဟိုက္ၿဖစ္ေနသည့္ အနက္ေရာင္ဇာေဘာ္လီႀကားက သူမ၏ အေရွ႔အလယ္ပိုင္း ရပ္၀န္းကို အလည္အပတ္မသြားႏိုင္ေတာ့ပဲ အဲဒီအစား မိတ္ကပ္ပါးပါးေလး လိမ္းထားသည္ဟု ထင္ရသည့္ ၿဖဴစင္၀င္းမြတ္ေနသည့္ မ်က္ႏွာေလးကိုႀကည့္ကာေနရ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ ၿမန္မာစကားတြင္ မိန္းမတစ္ေယာက္ လွမလွကို ၿမင္းတေၿပးအလွ ၊ ကြမ္းတယာညက္အလွဟု တင္စားက်ရာ ေဒၚတပ္ေခၚေပမယ့္ အသက္သံုးဆယ္ေက်ာ္ပတ္၀န္းက်င္ေလာက္ပဲ ရွိမည္ဟုထင္ရသည့္ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအး၏ အလွကေတာ့ ကြမ္းေတာင္းတစ္ေတာင္း ကုန္ေအာင္ပင္ အႀကည့္ခံသည့္ အလွဟု ဆိုခ်င္ေတာ့၏။ စိတ္ထဲကလဲ ကိုမင္းေမာင္က ဦးကိုကိုႀကီးကို မခိုင္းပဲ ကြ်ႏ္ုပ္ကို ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးဆီသို႔ လႊတ္လိုက္ၿခင္းကို က်ိတ္ကာ ေက်းဇူးတင္မိေလ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္၏ ရွင္းလင္းၿပမႈ အၿပီးတြင္ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးသည္ တင္ပါးလႊဲထိုင္ေနရာမွ ခ်ိတ္ထားသည့္ ေပါင္တံကို ၿဖဳတ္ကာ ေနရာမွထ၏။ ယင္းသို႕အၿပဳ၌ စေနႏွစ္ခိုင္က လည္ဟိုက္ဇာေဘာ္လီထဲမွ ဆတ္ခနဲေတာင္ ရုန္းထြက္သည္ကို ကြ်ႏ္ုပ္က သားေကာင္ကိုေခ်ာင္းေနေသာ မုဆိုးမို႔ ၿဖတ္ခနဲ ၿမင္ၿဖစ္ေအာင္ ၿမင္လိုက္ေသး၏။
“ကိုေအာင္သိန္း .. ဒါဆို .. ကြ်န္မတို႔ အခုပဲ လိုက္သြားႀကရေအာင္ .. ေတာ္ႀကာေန ကိုမင္းေမာင္ စိတ္ပူသလို အႀကမ္းဖက္ေမးတာေတြ ဘာေတြၿဖစ္ေနဦးမယ္ … ကိုေအာင္သိန္း ကားပါလာတယ္ ထင္တယ္ ..“ ဟု ၿခံေပါက္၀ကို ႀကည့္ရင္း ေမးေလရာ ကြ်ႏ္ုပ္လဲ ထိုင္ေနရာမွ ထ၍ ..
“ပါပါတယ္ .. ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအး .. ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအး အဆင္သင့္ ၿဖစ္ရင္ သြားလို႔ရပါတယ္ .. “ဟု ေၿဖမိေလရာ သူမသည္ နာမည္ႏွင့္လိုက္ေအာင္ ခ်ဳိၿမသည့္ အၿပံဳးေလးႏွင့္ ..
“သြားႀကတာေပါ့ .. ကိုေအာင္သိန္းရယ္ .. ဒါနဲ႔ ကြ်န္မကို ခ်ဳိခ်ဳိလို႔ပဲ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေခၚပါလား .. ေဒၚတပ္ေခၚတာ တစ္ခါေခၚခံရတိုင္း ကြ်န္မက သခၤ်ဳိင္းကုန္းနဲ႔ တစ္လွမ္းပိုနီးသြားတယ္လို႔ ခံစားေနရလို႔ပါ .. အ ဟင္း … အဟင္း .. “ ဟု ေနာက္ေၿပာင္ကာ ေၿပာလိုက္ေလ၏။ ကြ်ႏု္ပ္လဲ သူမက ကိုယ္ကေလးလႈပ္ကာ ရယ္ေမာေနမႈေႀကာင့္ သြားၿဖဴတန္းေလးေပၚေနသည့္ မ်က္ႏွာကို မေငးႀကည့္မိၿဖစ္ပဲ အေပၚေအာက္လႈပ္ခါသြားသည့္ သူမ၏ ရင္သားမ်ားကို သတိထားေနသည့္ ႀကားက ကြက္ႀကည့္ကြက္ႀကည့္ ၿဖစ္သြားကာ “ငါေတာ့ .. ဒီအတိုင္းဆို စီအိုင္ဒီကို ကားရွင္းတဲ့ လမ္းကေန ေမာင္းရင္ ေကာင္းမယ္ .. ေတာ္ႀကာေန သူမေၿပာသလို သခၤ်ဳိင္းကုန္းကို တစ္လွမ္းမကနီးၿပီး ဒီေန႔႔ပဲ ေရာက္သြားေနဦးမယ္ “ ဟု စဥ္းစားကာ စိတ္ကိုၿဖတ္၍ ေရွ႔ကေန ဦးေဆာင္ထြက္လာမိေတာ့ေလ၏။
----------------------------