ဆားပုလင္း မင္းေမာင္ ႏွင့္ အရပ္ကူပါ လူ၀ိုင္းပါ

အခန္း (၁၂)
”ႏွင္းဆီႏွင့္ ေတြ႔ၿပီ“
စံပယ္ျဖဴေလးသည္ ပူေဖာင္းသည္ လူႀကီးႏွင့္ လိုက္ပါလာရာ ၿမိဳင္သာၿမိဳ႔ အေ၀းေျပးကားဂိတ္ကို ေရာက္လာ၏။ ပူေဖာင္းသည္ႀကီးသည္ ကား၀င္းအတြင္း စံုစမ္းၿပီးေနာက္ ပဲခူးၿမိဳ ႔သို႔ ထြက္ခြာသည့္ ကာႀကီးတစ္စင္းႏွင့္ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္လုိက္ပါလာ၏။ လမ္းတေလွ်ာက္ စံပယ္ျဖဴေလးသည္ စကားကို ဟုတ္တိပတ္တိမေျပာေခ်။ အစားအေသာက္စားသည့္ အခါတိုင္းလည္း ပူေဖာင္းသည္ႀကီးက ခြန္႔ေကြ်းမွ စားသည္။ သူမ၏ စိတ္အစဥ္ကို အေမႏွင့္ အေဖ ေသြးအိုင္ထဲတြင္ လဲေနသည့္ ျမင္ကြင္းက ႀကီးစိုးထား၏။ အၿမဲတမ္း ၿပံဳးေပ်ာ္ေနသည့္ မ်က္ႏွာေလးသည္ ေနေလာင္ခံထားရသည့္ ပန္းကေလးငယ္ ညိွဳးငယ္လ်က္သာ ရွိေလ၏။
ဤသို႔ျဖင့္ စံပယ္ျဖဴေလးႏွင့္ ပူေဖာင္းသည္ႀကီးသည္ ပဲခူးၿမိဳ႔သို႔ ေရာက္ရွိလာ၏။ ထို႔မွတဆင့္ ေနာက္ထပ္ကုန္ကားတစ္စင္း ေျပာင္း၍ ဆက္လက္ထြက္ခြာလာရာ သံုးရက္ၾကာေသာအခါ ရခိုင္ျပည္နယ္ စစ္ေတြၿမိဳ႔သို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့ေလ၏။ ပူေဖာင္းသည္ႀကီးသည္ စံပယ္ျဖဴေလး၏ လက္ကို ဆြဲ၍ ၿမိဳ႔မေစ်းထဲတြင္ ၀င္ကာ ပစၥည္းပစၥယ အခ်ဳိ႔ကို ၀ယ္ျခမ္းေလ၏။ ထို႔ေနာက္ ေစ်းႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းက ၿခံႀကီးတစ္ၿခံဆီသို႔ ဦးေဆာင္ကာ ေခၚလာေလ၏။ ၿခံႀကီးအ၀ရွိ သံပန္းတံခါးနားသို႔ ေရာက္ေသာအခါ စံပယ္ျဖဴေလးသည္ ဆူညံလွသည့္ အသံမ်ားေၾကာင့္ တံခါးသံတိုင္မ်ားၾကားမွ အထဲကို ၾကည့္မိ၏။ တူညီ၀တ္စံု ၀တ္ဆင္ထားသည့္ ကေလးငယ္မ်ားသည္ ၀င္းတံခါးေနာက္က ျမက္ခင္းျပင္ေပၚတြင္ ေဆာ့ကစားေနၾကသည္ကို ေတြ႔၏။ မိမိႏွင့္ ရြယ္တူကေလးမ်ားကို ျမင္သည္ႏွင့္ စံပယ္ျဖဴေလးသည္ သူမကို လက္ဆြဲထားသည့္ ပူေဖာင္းသည္ႀကီးကို ေမာ့ၾကည့္၏။ ထိုအခါ လူႀကီးသည္ သူမေရွ႔တြင္ အသာထိုင္ရင္း ..
“သမီး စံပယ္ျဖဴ … ဦးေျပာတဲ့ စကားေတြကို ေသခ်ာနားေထာင္ေနာ္ .. “ ဟု ၾကင္နာလွသည့္ အသံႏွင့္ သူမ၏ ဆံပင္ေလးေတြကို သပ္ကာ ေျပာေလ၏။ ေနာက္ထပ္စကား မဆက္ေသးပဲ စံပယ္ျဖဴေလး၏ မ်က္ႏွာအမူအယာကို အကဲခတ္၏။ စံပယ္ျဖဴက သူ႔ကို အေလးအနက္ စိုက္ၾကည့္ကာ ေနသည္ကို ေတြ႔မွ စကားဆက္၏။
“သမီး … ေဟာဟိုမွာ ျမင္ရတဲ့ အေဆာက္အအံုႀကီးက ဦးရဲ ႔မိတ္ေဆြ စစၥတာႀကီးတစ္ေယာက္ ဦးေဆာင္ၿပီး ဖြင့္ထားတဲ့ စာသင္ေက်ာင္းပဲ … ဒီမွာ သမီးကို ဦးထားခဲ့ရမယ္ … “ ဟု ဆိုေလရာ စံပယ္ျဖဴေလးသည္ မ်က္ႏွာေလး ညိဳးသြားၿပီး ..
“ဦးက ဘယ္ကို သြားမလို႔လဲ .. “ ဟု တိုးတိုးေလး ေမးေလ၏။ မ်က္၀န္းအိမ္တြင္လည္း မ်က္ရည္စေလးမ်ား ခိုတြဲလာ၏။ မိသားစု မဲ့ခဲ့ရသည့္ သူမေလးသည္ ပူေဖာင္းသည္ႀကီးကို ခင္တြယ္ေနမိၿပီ ၿဖစ္၏။ လူႀကီးသည္ ပါးျပင္ထက္ လိမ့္က်လာသည့္ မ်က္ရည္စေလးမ်ားကို သူ၏ လက္တစ္ဖက္ႏွင္ ့သုတ္ေပးရင္း …
“ဦးအေၾကာင္း .. သမီး သိေအာင္ ေျပာျပမယ္ .. ဦးက တကယ္ေတာ့ ပူေဖာင္းသည္ႀကီး မဟုတ္ပါဘူး … ဦးလုပ္ခဲ့တဲ့ အျပစ္တစ္ခုအတြက္ ဆရာက ဒဏ္ရိုက္ထားလို႔ ေနရာအႏွံ႔အျပားကို ပူေဖာင္းသည္ႀကီးအျဖစ္ ေလွ်ာက္သြားၿပီး အျပစ္ဒဏ္ေၾကြး ေၾကေအာင္ ဆပ္ေနရတာ .. ဒီလကုန္ရင္ ဦးရဲ ႔ ျပစ္ဒဏ္က ၿပီးသြားၿပီ … ဦးဆရာနဲ႔ ေတြ႔ရေအာင္ နယ္စပ္ကေန အိႏိၵယျပည္ထဲ ဦးသြားရမယ္ … အဲဒီေတာ့ ဦးနဲ႔အတူ သမီးကို ေခၚသြားလို႔ မရေတာ့ဘူး ..“ ဟု ေခ်ာ့ေမာ့ကာ ေျပာေလ၏။ စံပယ္ျဖဴေလးသည္ လူႀကီးကို ဘာမွဆက္မေျပာပဲ ေခါင္းကေလး ငံု႔ကာ ထား၏။ လူႀကီးသည္ စံပယ္ျဖဴေလး၏ ေမးေစ့ေလးကို ဆြဲကာ ေမာ့ေစၿပီး သူမ၏ မ်က္၀န္းတည့္တည့္ စိုက္ၾကည့္ကာ ..
“ဒီမွာ သမီး … သမီး အေဖနဲ႔ အေမကို သတ္သြားတဲ့ လူဆိုးႏွစ္ေယာက္ကို လက္စားေခ်ခ်င္တယ္ မွတ္လား .. “ ဟု တစ္လံုးခ်င္း ေမးေလ၏။ ေစာေစာပိုင္းက ညွိးငယ္သြားသည့္ စံပယ္ျဖဴေလး၏ မ်က္ႏွာသည္ အဆိုပါ စကားၾကားသည္ႏွင့္ ခ်က္ခ်င္းပင္ တင္းမာသြား၏။ သူမ၏ မ်က္၀န္းသည္ ေအးစက္စက္အသြင္ ေျပာင္းသြား၏။ ေခါင္းကို ဆတ္ခနဲ ၿငိမ့္ျပ၏။
“ေအး … သမီးလက္စားေခ်ဖို႔ အတြက္ ဦး ကူညီမယ္ … ဒါေပမယ့္ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဦးစကားကို နားေထာင္ၿပီး ဒီမွာေနခဲ့ … သမီး စာတတ္ဖို႔ အရင္သင္ရမယ္ … ပတ္၀န္းက်င္အေၾကာင္းကို ေလ့လာရမယ္ .. မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္း ဖြဲ႔ရမယ္ … သမီးေလး အရြယ္ေရာက္လို႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီ လို ႔ ဦးယူဆတဲ့ အခ်ိန္ေရာက္ရင္ ျပန္လာေခၚမယ္ .. ဦးကတိေပးတယ္…“ ဟု လူႀကီးက ဆက္လက္မွာၾကားေလ၏။ ထို႔ေနာက္တြင္ လူႀကီးသည္ စံပယ္ျဖဴေလးကို လက္ဆြဲကာ ၿခံႀကီးအတြင္းသို႔ ေလွ်ာက္လာခဲ့ေလ၏။ ကေလးမ်ား ကစားေနသည့္ ျမက္ခင္းျပင္ေဘးက ေလွ်ာက္လာၿပီး သံုးထပ္ အုတ္ေက်ာင္းႀကီး၏ ဆင္၀င္ေအာက္ကေန ၀င္လာခဲ့ၾကသည္။
စံပယ္ျဖဴတို႔ ေကာ္ရစ္တာ အေရာက္၌ သာသနာျပဳ၀တ္စံု ၀တ္ဆင္ထားသည့္ စစၥတာမႀကီးတစ္ေယာက္ကို အေတြ႔တြင္ “ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး အခန္း ဘယ္မွာလဲ .. “ ဟု လူႀကီးက ေမးေလ၏။ ၎ စစၥတာႀကီးကပင္ ဦးေဆာင္၍ သူတို႔ႏွစ္ဦးကို ဒုတိယထပ္ရွိ အခန္းတစ္ခုကို ေခၚလာခဲ့၏။ “ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး ရံုးခန္း“ ဟု ဆိုင္းဘုတ္ခ်ိတ္ထားသည့္ အခန္းထဲကို ၀င္လိုက္သည္ႏွင့္ စားပြဲခံုႀကီးတစ္လံုးေနာက္တြင္ ထုိင္ေနေသာ စစၥတာမႀကီး တစ္ဦးက သူတို႔ကို ေမာ့ၾကည့္ေလ၏။ ေအးခ်မ္းေသာ မ်က္ႏွာပိုင္ရွင္ျဖစ္သည့္ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးသည္ အသက္၄၀ အရြယ္ေလာက္ရွိေပမည္။ စစၥတာမႀကီးက လူႀကီးကို စိုက္ၾကည့္ကာ အံ့အားသင့္သည့္ အသံႏွင့္ …
“မင္း … ေမာင္ေမာင္ … ေမာင္ေမာင္ မဟုတ္လား .. .ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ မုတ္ဆိတ္ေမႊး က်င္စြယ္ေတြနဲ႔ ျဖစ္ေနတာလဲ .. “ ဟု ေမးေလ၏။ ထိုအခါ လူႀကီးသည္ စံပယ္ျဖဴေလး၏ လက္ကိုဆြဲကာ စားပြဲေရွ႔တြင္ ခ်ထားသည့္ ထိုင္ခံုတြင္ အသီးသီး၀င္ထိုင္လိုက္ၿပီး …
“အန္တီေမရီေရ .. ေျပာရရင္ေတာ့ ဇာတ္ေၾကာင္းရွည္မယ္ … က်ေနာ့္ အေၾကာင္းေတာ့ ေနာက္မွ ေျပာေတာ့မယ္ .. အခုလာတာ .. ဒီက သမီးေလးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ပဲ .. “ ဟု စံပယ္ျဖဴေလး၏ ဆံပင္ကို သပ္ရင္း ေျပာေလ၏။ ထိုအခါ စစၥတာႀကီး ေမရီက ..
“ေမာင္ေမာင္ .. ဒါ .. မင္းသမီးလား … ဘယ္တုန္းက မင္း မိန္းမရသြားတာလဲ .. “ ဟု မယံုသကၤာသံႏွင့္ ေမးေလ၏။ ပူေဖာင္းသည္ႀကီး တျဖစ္လဲ ဦးေမာင္ေမာင္က …
“က်ေနာ့္သမီး မဟုတ္ပါဘူး .. အန္တီ ေမရီရယ္ … ေမြးစားသမီးလို႔ ေျပာရမွာပါ .. သူ႔အျဖစ္အပ်က္က အင္မတန္မွ ဆိုး၀ါးလွပါတယ္ .. “ ဟု အစခ်ီကာ စံပယ္ျဖဴေလး၏ အေၾကာင္းကို အစအဆံုး ရွင္းျပေလ၏။ ဦးေမာင္ေမာင္၏ စကားဆံုးသည္ႏွင့္ စစၥတာႀကီးသည္ သူမထိုင္ခံုမွေန ထလာကာ စံပယ္ျဖဴေလး ေရွ႔တြင္ အသာထိုင္ရင္း ..
“သနားစရာေကာင္းလွပါလား .. သမီးရယ္ … စံပယ္ျဖဴသမီးေလး .. ဘာမွ စိတ္မပူနဲ႔ .. ဆရာမႀကီးက သမီးေလး ပညာသင္ဖို႔နဲ႔ ေနဖို႔ထိုင္ဖို႔ အတြက္ အားလံုးတာ၀န္ယူတယ္ .. “ ဟု ခ်ဳိသာစြာေျပာေလ၏။ စံပယ္ျဖဴေလးသည္ ဦးေမာင္ေမာင္ကို ေမာ့ၾကည့္ရာ လူႀကီးက ေခါင္းညိတ္ျပသည္ကို ေတြ႔ရေလ၏။ စစၥတာႀကီးကပင္ ..
“ကဲ .. လာ သမီး စံပယ္ျဖဴ .. သမီးတက္ရမယ့္ အတန္းကို ဆရာမႀကီး လိုက္ပို႔မယ္ .. “ ဟု ေျပာရင္း လက္ဆြဲကာ ေခၚေလ၏။ ဦးေမာင္ေမာင္သည္လည္း စံပယ္ျဖဴတို႔ႏွင့္ အတူ စစၥတာႀကီး ေမရီ ေခၚသြားသည့္ ေအာက္ထပ္သို႔ ျပန္လိုက္ဆင္းလာ၏။ “စာသင္ခန္း ေအ “ ဟု ေရးထားသည့္ ေအာက္ထပ္ အစြန္က အခန္းေရွ႔ အေရာက္တြင္ ဆရာမႀကီးသည္ လမ္းေလွ်ာက္လာရာမွ ရပ္၏။ ဦးေမာင္ေမာင္ကို လွည့္ၾကည့္၏။ ထိုေရာအခါ ဦးေမာင္ေမာင္သည္ စံပယ္ျဖဴေလးကို ၾကည့္ကာ ..
“ကဲ .. သမီး .. ဦးသြားေတာ့မယ္ .. သမီးေလး လိမ္လိမ္မာမာ ေနခဲ့ေတာ့ .. “ ဟု ဆိုကာ သူမ၏ ေခါင္းကို သပ္ရင္း ေျပာေလ၏။ စံပယ္ျဖဴေလးသည္ မ်က္ရည္မက်ေအာင္ ႀကိဳးစားထားရင္း ေခါင္းၿငိမ့္ျပ၏။ ထို႔ေနာက္ လူႀကီးသည္ ဆရာမႀကီးကို ႏႈတ္ဆက္ဟန္ႏွင့္ တစ္ခ်က္ၾကည့္ကာ လွည့္ထြက္သြားေလ၏။ လူႀကီး ေျခလွမ္း ငါးလွမ္း မျပည့္ခင္ပင္ စံပယ္ျဖဴေလးသည္ ..
“ဦးဦး .. ခနေနဦး .. “ ဟု လွမ္းေအာ္ကာ ေခၚေလ၏။ လူႀကီးသည္ ေျခလွမ္းဆက္မလွမ္းေသးပဲ ေနာက္ျပန္လွည့္ကာ သူမကို ၾကည့္ေလ၏။ ထိုအခါ စံပယ္ျဖဴေလက …
“ဦးဦး … သမီးကို ျပန္လာေခၚမွာေနာ္ … “ ဟု လွမ္းေမးေလရာ လူႀကီးက ..
“ျပန္လာေခၚမွာ … သမီး စိတ္မပူနဲ႔ .. ဦးတစ္သက္မွာ လူတစ္ေယာက္ကို ကတိေပးဘူးရင္ တခါမွ မပ်က္တတ္ဘူး .. “ ဟု တည္ၾကည္စြာ ျပန္ေျဖေလ၏။ စစၥတာႀကီး ေမရီသည္ အဆိုပါစကားကို ၾကားသည္တြင္ စံပယ္ျဖဴေလး ေဘးနားတြင္ ထိုင္ခ်ရင္း ..
“သမီး .. ဦးေျပာတဲ့ စကားကို ယံုလိုက္ပါ … သူဟာ သာမန္လူ မဟုတ္ဘူး .. အင္မတန္မွ ေတာ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ပဲ … လူေတြက ဆရာမႀကီး ေခၚသလို ေမာင္ေမာင္လို႔ေတာင္ ေခၚၾကတာ မဟုတ္ဘူး .. သူ႔နာမည္အရင္းက စေနေမာင္ေမာင္ .. ” ဟု တစ္ခြန္းခ်င္းေျပာေလ၏။ ထိုေရာအခါ စေနေမာင္ေမာင္ဆိုသည့္ လူႀကီးသည္ ဆရာမႀကီး စကားကို သေဘာက်သလို ၿပံဳးရင္း စံပယ္ျဖဴေလးကို လက္ျပကာ ထြက္သြားေလေတာ့၏။
ထို႔ေနာက္ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီးကပင္ စံပယ္ျဖဴေလး၏ လက္ကိုဆြဲကာ အတန္းထဲသုိ႔ ၀င္ေလ၏။ စာသင္ေနသည့္ ဆရာမကို ႏႈတ္ဆက္ရင္း သူမကို အတန္းေရွ ႔က စတိတ္ခံုေပၚသို႔ ေခၚသြားေလ၏။ စာသင္ခန္းထဲရွိ စံပယ္ျဖဴေလးအရြယ္ ကေလးငယ္မ်ား၏ မ်က္လံုးမ်ားက သူမကို စူးစမ္းသလို ၾကည့္ေနၾက၏။ ဆရာမႀကီး ေမရီက အေယာက္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ရွိမည့္ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူမ်ား ဘက္ကို လွည့္ကာ …
“ေဟာဒီမွာ .. မင္းတို႔ သူငယ္ခ်င္း အသစ္ ေရာက္လာၿပီ … သူ႔နာမည္က စံပယ္ျဖဴတဲ့ … မင္းတို႔ အားလံုး သူမလိုအပ္တာေတြ ကူညီေပးရမယ္ … ေစာင့္ေရွာက္ရမယ္ “ ဟု မွာၾကားေလ၏။ စံပယ္ျဖဴေလးသည္ သူမကို စိုက္ၾကည့္ေနသည့္ ရြယ္တူ ကေလးမ်ားကို ၾကည့္မိရာ အတန္းညာဘက္ေရွ႔တြင္ ထိုင္ေနသည့္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို အေရာက္တြင္ သူမက ၿပံဳးျပသည္ကို ေတြ႔ရေလ၏။ ထိုအခိုက္ ဆရာမႀကီးက မိတ္ဆက္ေပးမႈ ၿပီးသြားသျဖင့္ စံပယ္ျဖဴေလး ထိုင္ဖို႔အတြက္ ေနရာ ရွာေနရာ သူမကို ၿပံဳးျပေနသည့္ ေကာင္မေလးကို ေတြ႔သြားေလ၏။ စံပယ္ျဖဴေလးဘက္လွည့္ကာ ..
“ကဲ .. သမီး … သူ႔ေဘးမွာ သြားထိုင္ေနာ္ .. “ ဟု ဆိုကာ ေကာင္မေလးေဘးက လြတ္ေနသည့္ ေနရာကို လက္ညိဳးထိုးကာ ေျပာေလ၏။ စံပယ္ျဖဴေလးလည္း ဆရာမႀကီး ခိုင္းသည့္အတိုင္း အဆိုပါ ေကာင္မေလး၏ ေဘးနားသို႔ သြားကာ ၀င္ေရာက္ထိုင္ေလ၏။ စံပယ္ျဖဳေလး ၀င္ထိုင္သည္ႏွင့္ ေကာင္မေလးသည္ သူမ၏ ညာဘက္လက္ကို ကမ္းေပးကာ ..
“ငါ့နာမည္က ႏွင္းဆီ … နင့္ နာမည္က စံပယ္ျဖဴဆိုေတာ့ ငါ့တို႔ ႏွစ္ေယာက္က ပန္းႏွစ္ပြင့္ေပါ့ .. “ ဟု ႏႈတ္ဆက္ေလ၏။ စံပယ္ျဖဴေလးသည္ ႏွင္းဆီကို ေဖာ္ေရြစြာ ျပန္ၿပံဳးေသာ္လည္း ကမ္းေပးသည့္ လက္ကိုၾကည့္ကာ ..
“အဲဒါက ဘာလုပ္ရမွာလဲ .. “ ဟု ေမးေလရာ ႏွင္းဆီသည္ ခစ္ခနဲ ေနေအာင္ ရယ္ေလ၏။ စံပယ္ျဖဴ၏ ညာဘက္လက္ကို လွမ္းဆြဲရင္း လက္ဖ၀ါးခ်င္း ဆုပ္ကာ လႈပ္ခါ၏။ ၿပီးေတာ့မွ ..
“အဲဒါ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္တယ္လို႔ ေခၚတယ္ စံပယ္ျဖဴ .. အခုမွ စေတြ႔တဲ့ လူႏွစ္ေယာက္ မိတ္ေဆြျဖစ္တဲ့ အထိမ္းအမွတ္ လုပ္တဲ့ သေဘာ .. ဒါက အဂၤလိပ္ေက်ာင္း … ဒီမွာ အဂၤလိပ္လူမ်ဳိးေတြရဲ ႔ ဓေလ့ထံုးစံေတြ အတိုင္း ေနထိုင္ရတယ္ .. “ ဟု ရွင္းျပေလ၏။ စံပယ္ျဖဴလည္း ႏွင္းဆီ၏ စကားကို မွတ္သားထားေလ၏။ ထို႔ေနာက္ ဆရာမက စာသင္သျဖင့္ သူတို႔ႏွစ္ဦးသည္ စကားစ ခနရပ္သြားေလ၏။ ဆရာမ စာရွင္းျပမႈ ရပ္သြားမွ ႏွင္းဆီက အသံတိုးတိုးႏွင့္
“နင္က ဒီမွာေနမွာလား .. “ ဟု ေမးေလရာ စံပယ္ျဖဴက ေခါင္းညိတ္ျပေလ၏။ ထိုအခါ ႏွင္းဆီက .. “ဒါဆို နင္ ငါနဲ႔ အတူေန .. ငါလည္း ဒီမွာေနတာပဲ .. တို႔ေတြ ေနဖို႔ ေက်ာင္းေနာက္မွာ တန္းလ်ားအိမ္ႀကီး ရွိတယ္ .. “ ဟု ေျပာေလ၏။ စံပယ္ျဖဴေလးလည္း .. “ေနမယ္“ ဟု ျပန္ေျပာေလ၏။
ထိုေန႔မွစ၍ စံပယ္ျဖဴႏွင္ ့ႏွင္းဆီသည္ အင္မတန္မွ ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အျဖစ္ အတူေနထိုင္ခဲ့ၾကေလသည္။ ႏွင္းဆီသည္ စံပယ္ျဖဴေလးကဲ့သို႔ မိဘမဲ့သူ ျဖစ္ရာ သူတို႔ႏွစ္ဦးသည္ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး လြန္စြာမွ တြယ္တာၾကေလ၏။ ႏွင္းဆီသည္ မဟုတ္မခံ စိတ္ဓာတ္ရွိကာ သြက္လက္ျဖတ္လတ္သူလည္း ျဖစ္၏။ တျခားေဖာ္ ကေလးမ်ားႏွင့္ ကစားသည့္အခါ တျခားသူမ်ားက ညစ္ရင္ျဖစ္ျဖစ္ ၊ အတန္းႀကီးမ်ားက အႏိုင္က်င့္ရင္ ျဖစ္ျဖစ္ သူမက ပါးစပ္ႏွင့္ ေျဖရွင္းမေနပဲ လက္ႏွင့္သာ တြယ္တတ္သူ ျဖစ္၏။ ႏွင္းဆီႏွင့္ တြဲမိသည့္ စံပယ္ျဖဴသည္ သူမေၾကာင့္ ဆရာမႀကီး ေမရီက ေခၚယူႀကိမ္းေမာင္းခံရသည့္ အေရအတြက္မွာ မနည္းေတာ့ေပ။
မည္သို႔ပင္ ျဖစ္ေစ သူမတို႔ ႏွစ္ဦးသည္ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး တအူထံုဆင္း ညီအစ္မအရင္းမ်ားသဖြယ္ တြယ္တာလာခဲ့ၾက၏။ စားအတူ သြားအတူ ျဖစ္ယံုမွ်မက တခါတခါ ညဘက္ မိုးသည္းႀကီးမည္းႀကီး ရြာတတ္သည့္ အခါမ်ဳိးတြင္ ႏွင္းဆီသည္ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ အတူလာအိပ္တတ္သည္။ ငါေၾကာက္တယ္ … ေနာက္ေက်ာမလံုဘူးဟု ေျပာသျဖင့္ ထိုသို႔ေသာအခ်ိန္မ်ားတြင္ စံပယ္ျဖဴက ႏွင္းဆီကို ဖက္ထားေပးရ၏။
ဤသို႔ႏွင့္ စံပယ္ျဖဴသည္ စစၥတာမႀကီး ေဒၚေမရီ၏ စာသင္ေက်ာင္းတြင္ ေနထိုင္လာရာ ဆယ္ႏွစ္ဆိုသည့္ အခ်ိန္ကာလသည္ ေႏြမိုးေဆာင္း အလီလီေျပာင္းကာ ကုန္ဆံုးလာခဲေလ၏။ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီလည္း အပ်ဳိေလးမ်ား ျဖစ္လာၾကကာ သူမတို႔ နာမည္ႏွင့္လိုက္ေအာင္ လွပသည့္ ပန္းပြင့္ေလးႏွစ္ပြင့္ႏွယ္ ဖူးပြင့္ေ၀လာၾက၏။ စစ္ေတြၿမိဳ႔ ၿမိဳ႔မေစ်းနားတြင္ ေနထိုင္သည့္ ကာလသမ်ား၏ ပါးစပ္ဖ်ားတြင္ စစၥတာႀကီးေက်ာင္းက ပန္းႏွစ္ပြင့္ဟု သူတို႔ႏွစ္ဦး၏ အလွကို ေျပာစမွတ္ ျပဳလာၾကေလ၏။
စံပယ္ျဖဴသည္ စစၥတာႀကီး ေမရီ၏ သြန္သင္ထိန္းေၾကာင္းမႈေအာက္တြင္ ပညာသင္ၾကားရင္း ေအးခ်မ္းစြာေနလာခဲ့ေသာ္လည္း သူမ၏ စိတ္အစဥ္သည္ အေဖႏွင့္အေမျဖစ္သူ ေသြးအိုင္ထဲလဲကာ ေသဆံုးေနသည့္ ျမင္ကြင္းကိုေတာ့ တစ္ရက္မွ မေမ့ခဲ့ပါ။ သူမ၏ ဘ၀သည္ အျပင္ပန္းတြင္ ေအးခ်မ္းသည္ဟု ထင္ရေသာ္လည္း အတြင္းႏွလံုးသားတြင္ေတာ့ အၿမဲတေစ မိသားစုအတြက္ လက္စားေခ်ခ်င္သည့္ စိတ္က ႀကီးစိုးထား၏။ သူမကို ကတိေပးခဲ့သည့္ စေနေမာင္ေမာင္ဆိုသည့္ လူႀကီး လာျပန္ေခၚမည့္ေန႔ကို မွန္းေမွ်ာ္ကာ တမ္းတေနမိ၏။ အေၾကာင္းသိျဖစ္သူ ႏွင္းဆီသည္ စံပယ္ျဖဴေလး မ်က္ႏွာမေကာင္းတိုင္း သူမကို ရယ္စရာေမာစရာမ်ား ေျပာကာ ေခ်ာ့ေမာ့ေနခဲ့ရ၏။ တကယ္လို႔မ်ား စံပယ္ျဖဴက လက္စားေခ်ဖို႔ ကိစၥကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္မည္ဆိုလွ်င္ သူမက အားတက္သေရာ ကူညီမည္ဟုလည္း ကတိေပးထား၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ခ်စ္ရသူသူငယ္ခ်င္း၏ ကတိစကားတြင္ သူမကို ပိုခင္တြယ္မိသည္။
ဤသို႔ႏွင့္ ေနလာၾကရာ တစ္ေန႔ေသာ ေႏြဦးေပါက္အခ်ိန္၌ စစၥတာေမရီ၏ ေက်ာင္းႀကီးေရွ႔ ဆင္၀င္ေအာက္တြင္ လြန္စြာမွခန္႔ညားေသာ အနက္ေရာင္ခ်က္ပလက္ကားႀကီး တစ္စင္းသည္ လာေရာက္ဆိုက္ေလ၏။ အဆိုပါကားႀကီးသည္ ခရီးေ၀းမွ လာခဲ့ရဟန္တူ၏။ ကားဘီးေလးဘက္စလံုးတြင္ ရႊံေတြေပကပ္ေနယံုမက မွန္မ်ားတြင္လည္း ဖုန္အလိပ္လိပ္ ကပ္ညွိေနေလ၏။ ေမာင္းသူတစ္ေယာက္တည္းသာပါသည့္ ကားႀကီး၏ ေရွ ႔ခန္းမွ တရုတ္လူမ်ဳိး ပိန္ကပ္ကပ္တစ္ေယာက္ ဆင္းလာကာ ေက်ာင္းႀကီးအတြင္းသို႔ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ယာသဖြယ္ ေအးေအးေဆးေဆး ၀င္လာေလ၏။ ထိုတရုတ္သည္ ဒုတိယထပ္ကို တက္သည့္ ေလွကားအတိုင္း တက္သြားၿပီးလွ်င္ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီး စစၥတာေမရီ၏ ရံုးခန္းထဲသို႔ တန္းတန္းမတ္မတ္ ၀င္သြားေလ၏။ တေအာင့္ေလာက္ အၾကာတြင္ ဆရာမႀကီးႏွင့္ တရုတ္သည္ အခန္းထဲမွ ထြက္လာၿပီးလွ်င္ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီတို႔ ရွိရာ တတိယထပ္က စာသင္ေဆာင္သို႔ တက္လာၾကေလ၏။
စံပယ္ျဖဴသည္ အိမ္တြင္းမႈပညာျဖစ္သည့္ ဇာထိုးပန္းထိုး အတတ္ကို ႏွင္းဆီႏွင့္ သင္ၾကားေနရာမွ အခန္းေပါက္၀က ေပၚလာသည့္ ဆရာမႀကီးကို အျမင္တြင္ လွမ္းကာၾကည့္ေလ၏။ ဆရာမႀကီးက လက္ျပအေခၚတြင္ သူမသည္ ထိုးလက္စ ပန္းခံုႏွင့္ အပ္ကို ခ်ကာ အခန္းအျပင္သို႔ ထြက္လာခဲ့၏။ အေစာပိုင္းကတည္းက စံပယ္ျဖဴနားတြင္ ဟိုေရာင္ေရာင္ ဒီေရာင္ေရာင္လုပ္ကာ ထိုင္ေနသည့္ ႏွင္းဆီသည္လည္း မေယာင္မလည္ႏွင့္ သူမေနာက္မွ ကပ္ကာ လိုက္လာ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ဆရာမႀကီးႏွင့္ ယွဥ္ကာရပ္ေနသည္ ့ပိန္ပါးပါးတရုတ္ကို အေတြ႔တြင္ မ်က္ေမွာင္ကုတ္ၾကည့္၏။ ဆရာမႀကီးက ..
“စံပယ္ျဖဴ .. မိတ္ဆက္ေပးရဦးမယ္ … ဒါ စေနေမာင္ေမာင္ တပည့္ … ဘြန္ေဟာင္းဆိုတာပဲ “
“ဘြန္ေဟာင္း … .ဒါ မင္းလာရွာတဲ့ စံပယ္ျဖဴ ဆိုတာပဲ .. “ ဟု သူမတို႔ႏွစ္ဦးကို မိတ္ဆက္ေပးေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ စေနေမာင္ေမာင္ဆိုသည့္ အသံကို ၾကားသည္ႏွင့္ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး ၀င္းပသြားေလ၏။ အသားက်ေနသည့္ အဂၤလိပ္လူမ်ဳိးတို႔၏ ထံုးစံအတိုင္း သူမ၏ ညာလက္ကို ဆန္႔တန္းေပးေလ၏။ ထိုအခါ ဘြန္ေဟာင္းသည္ ကိုယ္ကိုကိုင္း၍ လက္တစ္ဖက္ကို ေနာက္ပစ္ကာ သူမ၏ လက္ကို က်န္တစ္ဖက္ႏွင့္ ဆြဲယူၿပီး လက္ဖမိုးကို နမ္းရႈတ္ေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ဘြန္းေဟာင္းက လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္မည္ဟု ထင္ထားေသာ္လည္း သူမထင္ထားသလို မဟုတ္ပဲ လက္ဖမိုးကို နမ္းရႈတ္သည္တြင္ ရွက္ေသြးျဖာသြားေလ၏။ ထိုအျဖစ္အပ်က္ကို ၾကည့္ကာ ႏွင္းဆီသည္ တခစ္ခစ္ႏွင့္ ရယ္ေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ႏွင္းဆီ၏ ရယ္သံအၾကားတြင္ သူမကို လွည့္ကာ မ်က္ေစာင္းထိုးရ၏။
ဘြန္းေဟာင္းသည္ စံပယ္ျဖဴလက္ကို ျပန္လႊတ္ေပးၿပီးေနာက္ စိုက္ထားသည့္ ေရႊသြားမ်ားေပၚေအာင္ ၿပံဳးျပၿပီး ..
“စံပယ္ျဖဴ … ဆရာႀကီး စေနေမာင္ေမာင္က လာေခၚခိုင္းလို႔ လာေခၚတာပဲ .. လိုက္ဖို႔ အဆင္သင့္ပဲလား .. “ ဟု ေမးေလရာ သူမတသက္တာလံုး ဒီေန႔ကို ေစာင့္ေနေသာ စံပယ္ျဖဴသည္ မဆိုင္းမတြပင္..
“က်မျဖင့္ .. ဒီေန႔ကို ေမွ်ာ္ေနလိုက္ရတာ ၾကာလွၿပီ … အခုပဲ သြားၾကရေအာင္ .. “ ဟု ဆိုေလရာ ဘြန္ေဟာင္းသည္ သူမ၏ တက္ၾကြသည့္ အေျဖေၾကာင့္ မ်က္လံုးျပဴးသြားေလ၏။ ထိုအခိုက္ ႏွင္းဆီသည္ စံပယ္ျဖဴနားတိုးလာၿပီး သူမ၏ လက္တစ္ဖက္ကို ဆြဲကိုင္ေလ၏။ ဤေတာ့မွ စံပယ္ျဖဴသည္ ႏွင္းဆီကို သတိရသြားၿပီး ..
“တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္ .. ကိုဘြန္ေဟာင္း … က်မတစ္ေယာက္တည္းေတာ့ မလိုက္ႏိုင္ဘူး … ဒီက က်မသူငယ္ခ်င္း ႏွင္းဆီကိုပါ ေခၚခဲ့မွာ .. အဲဒါျဖစ္တယ္မွတ္လား .. “ ဟု ေမးေလရာ ဘြန္းေဟာင္းသည္ ေခါင္းကို တဗ်င္းဗ်င္း ကုတ္ေလ၏။ ၿပီးမွ ..
“တကယ္ဆို မိန္းမေခ်ာေလးႏွစ္ေယာက္နဲ႔ က်ဳပ္နဲ႔ ခရီးအတူ သြားရမယ့္ကိစၥက ျငင္းေကာင္းစရာ မဟုတ္ေပမယ့္ ဆရာႀကီးက စံပယ္ျဖဴလို႔ပဲ ေျပာလိုက္ေတာ့ အခက္သား .. “ဟု ဆံုးျဖတ္ရခက္ဟန္ႏွင့္ ေျပာေလ၏။ ထိုအခါ စံပယ္ျဖဴသည္ စိတ္ဆံုးျဖတ္ၿပီးဟန္ႏွင့္ ..
“ဒီမွာ ကိုဘြန္ေဟာင္း .. ႏွင္းဆီနဲ႔ က်မဟာ ေသအတူရွင္မကြာ ညီအစ္မေတြပဲ .. သူ မပါပဲနဲ႔ေတာ့ က်မ မလိုက္ႏိုင္ဘူး … “ ဟု ေျပာေလရာ ဘြန္းေဟာင္းလည္း မျငင္းသာေတာ့ပဲ ေခါင္းညိတ္ရေလ၏။ ထို႔ေနာက္တြင္ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီသည္ သူမတို႔ ေနထိုင္ရာ ေက်ာင္းႀကီးေနာက္က တန္းလ်ားသို႔ ျပန္သြားၿပီး ယူစရာရွိသည္မ်ားကို ယူငင္ၾကေလ၏။ မိနစ္ပိုင္းအနည္းငယ္အတြင္း ဆရာမႀကီႏွင့္ ဘြန္းေဟာင္းေစာင့္ေနရာ ဆင္၀င္ေအာက္သို႔ ျပန္ေရာက္လာ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ဆရာမႀကီး ေမရီကို ဖက္ရင္း ၀မ္းနည္းစြာ ႏႈတ္ဆက္ေလ၏။ ဆရာမႀကီးကလည္း စံပယ္ျဖဴကို ျပန္လည္ ေပြ႔ဖက္ထားရင္း စိတ္မေကာင္းသံႏွင့္ …
“သြားေပေတာ့ သမီေလးေရ .. ဘုရားသခင္က ေစာင့္ေရွာက္ပါေစ .. “ ဟု ဆုေတာင္းေပးေလ၏။ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီသည္ ဘြန္ေဟာင္းဖြင့္ေပးသည့္ ကားေနာက္ခန္းတြင္ ၀င္ထိုင္လိုက္ေလ၏။ ဘြန္ေဟာင္းသည္ စံပယ္ျဖဴတို႔ ၀င္ထိုင္ၿပီးေနာက္ ကားကို ေျဖးညင္းစြာ စတင္ေမာင္း၏။ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီသည္ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုမက ေနထိုင္ခဲ့သည့္ သူမတို႔၏ ေက်ာင္းႀကီးကို လည္ျပန္ေငးၾကည့္ရင္း ဆင္၀င္ေပါက္၀တြင္ ရပ္ေနေသးသည့္ ဆရာမႀကီးကို လက္ျပႏႈတ္ဆက္ၾကေလ၏။ သူမတို႔ႏွစ္ဦး၏ စိတ္ထဲတြင္လည္း ၀မ္းနည္းသလိုလို လြမ္းေဆြးသလိုလို ခံစားေနရေလေတာ့သတည္း။
စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီသည္ ငယ္ရြယ္စဥ္ အခ်ိန္မွစ၍ ျပင္ပခရီးထြက္ဖူးျခင္း မရွိေလရာ လမ္းတေလွ်ာက္ ျမင္ျမင္သမွ်သည္ အသစ္အဆန္းပင္ ျဖစ္ေနၾက၏။ ဘြန္ေဟာင္းကလည္း တရုတ္သာဆိုရမည္ ။ ကုလားက အရႈံးေပးရေလာက္ေအာင္ ေပါက္ေပါက္ေဖာက္ကာ အာသြက္လွ်ာသြက္ႏွင့္ စံပယ္ျဖဴတို႔ သိခ်င္သမွ်ကို ရႊန္းရႊန္းေ၀ေအာင္ ေျပာျပေလရာ ရက္ပိုင္းအတြင္း သူမတို႔ႏွင့္ ခင္မင္သြားေလ၏။ ဤသို႔ႏွင့္ သံုးရက္ေျမာက္ေသာေန႔၌ မႏၱေလးၿမိဳ႔႕သို႔ ေရာက္လာၾကၿပီး စီဗီလိုင္းရွိ ႏွစ္ထပ္အိမ္မည္းႀကီး တစ္လံုး ေရွ႔တြင္ ဘြန္ေဟာင္းသည္ ကားကိုထိုးရပ္ေလ၏။ ကားထဲမွ မဆင္းပဲ ဟြန္းကို ႏွိပ္ကာ “ပြမ္ ပြမ္“ ဟု ႏွစ္ခ်က္တီးေလ၏။ ဘြန္ေဟာင္း၏ ကားဟြန္းသံ အဆံုးတြင္ သံပန္းတံခါးႀကီးသည္ ပြင့္သြားေလ၏။ ပြင့္သြားသည့္ သံပန္းတံခါးအတိုင္း ဘြန္းေဟာင္းသည္ ေမာင္း၀င္လာခဲ့ၿပီး အိမ္မႀကီး ေရွ႔က ဆင္၀င္ေအာက္တြင္ ထိုးရပ္လိုက္၏။ စံပယ္ျဖဳတို႔ဘက္လွည့္ကာ ..
“ကဲ ေရာက္ၿပီ … ငါ့ညီမေတြ .. ဆင္းေပေတာ့ .. “ ဟု ေျပာကာ သူကုိယ္တိုင္လည္း ေရွ ႔ကေနဆင္းကာ အိမ္ထဲသို႔ ၀င္သြားေလ၏။ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီသည္ သူတို႔၏ တႏိုင္တပိုင္အထုတ္ေတြကို ကိုယ္တိုင္ပင္ ဆြဲကာ လိုက္၀င္လာၾက၏။ ဘြန္ေဟာင္းသည္ စံပယ္ျဖဴတို႔ကို အိမ္ႀကီး၏ ဧည့္ခန္းသို႔ ဦးေဆာင္ေခၚသြားၿပီး အေကာင္းစား ဆိုဖာခံုႀကီးေပၚတြင္ ထိုင္ေစ၏။ ထို႔ေနာက္ ဆရာႀကီးကို သတင္းပို႔ဦးမယ္ဆိုကာ အတြင္းခန္းထဲ ၀င္ေရာက္ေပ်ာက္သြားေလ၏။ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီသည္ ခန္႔ညားလွသည့္ ဧည့္ခန္းထဲတြင္ ထိုင္ကာ နံရံတြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားသည့္ ေရွးေဟာင္း ပန္းခ်ီကားႀကီးမ်ားကို ေငးေမာၾကည့္ေနၾက၏။ တစ္ေနရာ အေရာက္တြင္ နကၡတ္စက္၀ိုင္းဟု ထင္ရေသာ စက္၀ိုင္းႀကီးတစ္ခုကို ေတြ႔ရေလ၏။ ဘြန္ေဟာင္းေျပာျပ၍ စေနေမာင္ေမာင္ဆိုသည့္ ပူေဖာင္းသည္ႀကီးသည္ အင္မတန္မွ လွ်ိဳ႔၀ွက္သည္းဖိုမႈေတြႏွင့္ ျပည့္ေနေသာ လူထူးလူဆန္းႀကီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္မွန္းကို စံပယ္ျဖဴ သိနားလည္ၿပီး ျဖစ္၏။ ထိုသို႔ သူမတို႔ႏွစ္ဦး ေငးေမာေနစဥ္မွာပင္ …
“ဘယ္ႏွယ့္လဲ စံပယ္ျဖဴ .. လက္စားေခ်ဖို႔ အသင့္ျဖစ္ၿပီလား .. “ ဆိုသည့္ သံလိုက္ဓါတ္ပါသည့္ စကားသံကို ၾကားလိုက္ရေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ အဆိုပါ အသံကို အၾကားတြင္ ဆတ္ခနဲ တုန္သြားၿပီး ထိုင္ေနရာမွ အလိုအေလ်ာက္ မတ္တပ္ထရပ္မိ၏။ အသံလာရာ အေပၚထပ္က ဆင္းလာသည့္ ေလွကားဆီသို႔ လွမ္းၾကည့္လိုက္၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း အံ့အားသင့္သြား၏။ လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္က မုတ္ဆိတ္က်င္စြယ္ေတြႏွင့္ အသက္ႀကီးရင့္သည္ဟု ထင္ရေသာ ပူေဖာင္းသည္ႀကီး တျဖစ္လဲ စေနေမာင္ေမာင္သည္ အခုေတာ့ မ်ားစြာအသက္မႀကီးေသးဟန္ ရွိေန၏။ ပါးျပင္ေပၚတြင္လည္း မုတ္ဆိတ္က်င္စြယ္မ်ား မရွိေတာ့ပဲ တည္ၾကည္ေလးနက္သည့္ မ်က္ႏွာက သူ၀တ္ထားသည့္ အေကာင္းစား အေနာက္တိုင္း၀တ္စံုႏွင့္ လိုက္ဖက္ညီစြာ ရွိေန၏။ ၎၏ မ်က္လံုးမ်ားသည္ အရင္တုန္းကလိုပဲ အေရာင္တဖ်ပ္ဖ်ပ္လက္ေနသည္ဟု ထင္ရေလာက္ေအာင္ စူးရွၿမဲ ျဖစ္၏။
စံပယ္ျဖဴသည္ စေနေမာင္ေမာင္၏ မ်က္လံုးေတြကို တန္ျပန္ပင္ စိုက္ၾကည့္ၿပီး …
“ဟုတ္ကဲ့ပါ .. ဆရာႀကီး … က်မ အဆင္သင့္ ျဖစ္ပါၿပီ .. “ ဟု ဘြန္ေဟာင္း ညႊန္းဆိုသည့္အတိုင္း ႏႈတ္ဆက္ကာ ေျဖလိုက္ေလ၏။ စေနေမာင္ေမာင္သည္ သူမတို႔ရွိရာသို႔ ေလွ်ာက္လာၿပီး စက်င္ေက်ာက္သား စားပြဲခံုေလးတျခားဘက္က ဆိုဖာခံုတြင္ စတိုင္လ္က်က် ၀င္ထိုင္ေလ၏။ မတ္တပ္ရပ္လ်က္ ရွိေနသည့္ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီကိုလည္း ထိုင္ရန္ လက္ဟန္ႏွင့္ ျပ၏။ စံပယ္ျဖဴတို႔ ၀င္ထိုင္မွ သူသည္ ေအာက္ပါစကားကို တည္ၿငိမ္စြာ ေျပာေလ၏။
“မိမိေဆာင္ရြက္ခ်င္တဲ့ အလုပ္ကိစၥတစ္ခု ေအာင္ျမင္ဖို႔ဆိုတာ ကံ၊ဥာဏ္၊၀ီရိယ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းသံုးပါး ျပည့္စံုမွရတယ္လို႔ လူႀကီးသူမေတြက ဆိုၾကတယ္ .. အဲဒီထဲမွာ ကံဆိုတာကလြဲရင္ က်န္တဲ့ ဥာဏ္နဲ႔ ၀ီရိယဟာ ကိုယ္နဲ႔ပဲ သက္ဆိုင္တယ္ .. ဒီေတာ့ စံပယ္ျဖဴ အေနနဲ႔ ၀ီရိယကို ဆြဲကိုင္ၿပီး … ဥာဏ္ရွိေအာင္ ႀကိဳးပမ္းရလိမ့္မယ္ … ဒီေနရာမွာ စံပယ္ျဖဴအတြက္ ဥာဏ္ဆိုတာ အတတ္ပညာလို႔ ဆိုရမယ္ … ဘယ္လိုအတတ္ပညာလည္းဆိုေတာ့ လူသတ္တဲ့ အသတ္ပညာျဖစ္တယ္ … ဒီအတတ္ပညာတတ္မွ စံပယ္ျဖဴ အေနနဲ႔ မိဘေတြကို သတ္သြားတဲ့ လူဆိုးႏွစ္ဦးကို လက္စားေခ်ႏိုင္လိမ့္မယ္ .. အဲဒီေတာ့ စံပယ္ျဖဴ … လူသတ္တဲ့ အသတ္ပညာကိုသင္ရလိမ့္မယ္ … ႀကိဳးစားၿပီး သင္ယူေပေတာ့“
စံပယ္ျဖဴသည္ စေနေမာင္ေမာင္၏ စကားဆံုးသည္ႏွင့္ ႏွင္းဆီကို တစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္၏။ ႏွင္းဆီက ေခါင္းဆတ္ျပသည္တြင္ စေနေမာင္ေမာင္ဘက္ ျပန္လွည့္ကာ ..
“က်မ အရိုးေၾကေၾက အေရခမ္းခမ္း ႀကိဳးစားၿပီး သင္ပါ့မယ္ ... “ ဟု က်ားပ်ဳိမေလးသဖြယ္ ရဲ၀င့္တည္ၾကည္စြာ ကတိေပးလိုက္ေလ၏။
ထို႔ေန႔မွစ၍ စေနေမာင္ေမာင္သည္ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီကို စတင္၍ ပညာသင္ေပးေတာ့ေလ၏။ ပထမဆံုး သူမတို႔ႏွစ္ဦးကို ကိုယ္ခႏၶာႀကံခိုင္သန္စြမ္းရန္ဆိုကာ ျပင္းထန္သည့္ ေလ့က်င့္ခန္းမ်ားကို လုပ္ခိုင္းေလ၏။ ေျခာက္လမွ် လြန္ေျမာက္ေသာအခါ သူမတို႔ႏွစ္ဦးသည္ ေယာက်္ားသားမ်ားထက္ပင္ သန္စြမ္းကာ ဒူေပဒါေပခံသည့္ မိန္းမပ်ဳိမ်ား အျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းလာေလ၏။ ထိုေရာအခါမွ စေနေမာင္ေမာင္သည္ ေလ့က်င့္ခန္းမ်ား၏ အရွိန္ကို ေလွ်ာ့ခ်ကာ ထူးဆန္းသည့္ သိုင္းပညာတစ္မ်ဳိးကို စတင္သင္ၾကားေပးေလ၏။
စေနေမာင္ေမာင္၏ သိုင္းပညာသည္ လြန္စြာမွ ထူးဆန္း၏။ ၎သိုင္းပညာ၏ လႈပ္ရွားဟန္သည္ လြန္စြာမွ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းကာ မသိလွ်င္ ကေနသည္ႏွင့္ေတာင္ တူ၏။ သို႕႔ေသာ္ အားမာန္မွာမူ လြန္စြာျပင္းထန္ကာ ေယာက္်ားႀကီး လက္ေမာင္းတစ္ဖက္စာ ရွိမည္ သစ္မာကိုင္းတစ္ခုကို အလြယ္ပင္ ခ်ဳိးဖ်က္ႏိုင္ေလ၏။ သိုင္းပညာမသင္သည့္ အျခားေသာ အခ်ိန္မ်ားတြင္မူ ဘြန္ေဟာင္းက သူမတို႔ႏွစ္ဦးကို ေသနတ္အမ်ဳိးမ်ဳိး ပစ္ခတ္နည္း၊ အမဲလိုက္နည္း၊ ေထာက္ေခ်ာက္ဆင္နည္းအစရွိသည့္ အတတ္ပညာမ်ားကို သင္ၾကားေပးေလ၏။ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီသည္ စေနေမာင္ေမာင္ႏွင့္ ဘြန္ေဟာင္း သင္ျပသည့္အတိုင္း ႀကိဳးစားကာ သင္ယူေလ၏။ စေနေမာင္ေမာင္သည္ ထူးဆန္းသည့္ သိုင္းပညာအျပင္ ရံဖန္ရံခါ၌ ေနလနကၡတ္တာရတို႔၏ အေၾကာင္း၊ အတုလဆရာေတာ္ ခင္ႀကီးေဖ်ာ္၏ ဓါတ္ရိုက္ဓါတ္ဆင္နည္းမ်ား၊ သက္သာပန္းေတာင္း ေနျပည္ေတာ္ႀကီး ေကာင္းစားစဥ္က အသံုးျပဳခဲ့ေသာ အဂၤ၀ိဇၹာပညာ အစရွိသည့္ အတတ္ပညာမ်ဳိးစံုကို သင္ၾကားေပးေလ၏။ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီလည္း တစတစ လူသာငယ္ေသာ္လည္း အေကာင္မငယ္သည့္ ဘ၀သို႔ ကူးေျပာင္းလာခဲ့ေလ၏။
စံပယ္ျဖဴတို႔ မႏၱေလးသို႔ ေရာက္ရွိၿပီး တစ္ႏွစ္မွ် လြန္ေသာအခါ စေနေမာင္ေမာင္သည္ သူမတို႔ႏွစ္ဦးကို သူ၏ မိတ္ေဆြအမ်ဳိးသမီးႀကီးတစ္ဦး ျဖစ္သူ ရွမ္းတိုင္းရင္းေဆးဆရာမႀကီး နန္းခင္ေစာဆိုသည့္ အဖြားႀကီးႏွင့္ ထားခဲ့ၿပီး ၎၏ ၀ါသနာဟု ေခၚရမလား၊ ဗီဇာဟု ေျပာရမလား မသိသည့္ ရတနာသိုက္ ရွာေဖြျခင္းအလုပ္ကို ျပန္လည္လုပ္ကိုင္ေလ၏။ သို႔ရာတြင္ အဆိုပါ ထူးဆန္းသည့္ သိုင္းပညာကိုေတာ့ စေနေမာင္ေမာင္နည္းတူ တတ္ကြ်မ္းသည့္ ရွမ္းဆရာမႀကီးကပင္ ဆက္လက္သင္ၾကားေပးေလ၏။ စေနေမာင္ေမာင္သည္ ခရီးက ျပန္ေရာက္လာသည့္အခါတိုင္းတြင္ေတာ့ သူမတို႔၏ ကြ်မ္းက်င္မႈကို သူကိုယ္တိုင္ စစ္ေဆးကာ လိုအပ္သည္မ်ားကို ေထာက္ျပေလ၏။ ဘြန္ေဟာင္းကမူ ခရီးက ျပန္ေရာက္လာတိုင္း အနယ္နယ္အရပ္ရပ္မွ မိန္းကေလး အသံုးအေဆာင္ ပစၥည္းမ်ားကို လက္ေဆာင္အျဖစ္ေပးေလ၏။ အလွေသြးၾကြယ္လာၿပီ ျဖစ္သည့္ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီကိုလည္း မထိတထိ စတတ္ေလရာ နဂိုကတည္းက ပေရာပရီေနတတ္သည့္ ႏွင္းဆီႏွင့္ ဘြန္ေဟာင္းသည္ ေျပာမနာ ဆိုမနာ ရင္းႏွီးသည့္ အဆင့္ထိ ေရာက္လာၾကေလ၏။
ဤသို႔ႏွင့္ ေနလာၾကရာ တစ္ေန႔ေသာ ည၌ မိုးသည္ သည္းထန္စြာ ရြာသြန္းေလ၏။ လွ်ပ္စီးမ်ားက ၿပိဳးၿပိဳးျပက္ျပက္လက္ကာ မိုးႀကိဳးလည္း ခနခနပစ္ေလ၏။ စေနေမာင္ေမာင္ႏွင့္ ဘြန္ေဟာင္းသည္ ရတနာသိုက္ကိစၥႏွင့္ ခရီးထြက္ေနၾကရာ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီတို႔ ႏွစ္ေယာက္သာ က်န္ခဲ့ေလ၏။ ရွမ္းဆရာမႀကီးက ည၈နာရီေလာက္ကတည္းက ဘုရား၀တ္ျပဳက သူ႔အိပ္ခန္းထဲ ၀င္သြားၿပီမို႔ အိမ္ႀကီးတစ္အိမ္လံုးသည္ တိတ္ဆိတ္လွ်က္ ရွိ၏။
စံပယ္ျဖဴသည္ ေရခ်ဳိးခန္းမီးကို ျပန္ပိတ္ၿပီးေနာက္ အိပ္ခန္းထဲသို႔ ျပန္၀င္လာေသာအခါ မိမိကုတင္တြင္ ႏွင္းဆီေရာက္ေနသည္ကို ေတြ႔ရေလ၏။ ႏွင္းဆီသည္ အခန္းျပတင္းေပါက္ေပၚကို လာစင္ေနသည့္ မိုးေရေတြကို လက္ညိွးထိုးျပရင္း ..
“စံပယ္ရယ္ … နင္ကလည္း ၾကာလိုက္တာ .. ျမန္ျမန္လာပါဟ … မိုးေတြက ခ်ိန္းတာေနာ္ .. “ ေျပာေလရာ စံပယ္ျဖဴသည္ ခါးေလးကို ေထာက္ကာ သူမသူငယ္ခ်င္းကို ၾကည့္ရင္း ..
“ေကာင္မ… နင့္ကို နင္လဲ ၾကည့္ဦး .. လူကျဖင့္ မငယ္ေတာ့ဘူး … အခုထက္ထိ မိုးရြာရင္ ေနာက္ေက်ာမလံုတာက အက်င့္ႀကီးကို ျဖစ္ေနတယ္ .. “ ဟု က်ီစယ္ကာ ေျပာေလ၏။ ၿပီးမွ ႏွင္းဆီရွိရာ ေလွ်ာက္လာၿပီး ကုတင္တျခားဘက္မွ တက္ကာ အိပ္ေလ၏။ ႏွင္းဆီကို ဖက္မည္အျပဳတြင္ သူမက သူ႔ဘက္လွည့္လာသည္။ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ျဖစ္သြားေလ၏။ ႏွင္းဆီ၏ မ်က္၀န္းအစံုသည္ အေရာက္တမ်ဳိးႏွင့္ တလက္လက္ ျဖစ္ေန၏။ စံပယ္ျဖဴက “နင္ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ“ဟု ေမးမည္ အျပဳတြင္ ႏွင္းဆီသည္ သူမ၏ ပါးျပင္ကို တိုးကာ နမ္းလိုက္ေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ပါးျပင္တြင္ ေႏြးခနဲ ျဖစ္သြားသလို ရင္ထဲတြင္လည္း ဖိုကာ သြား၏။
“နင္ .. ဘာလုပ္ … တာ ..“
“ အြန္႔ .. “
စံပယ္ျဖဴ၏ စကားမဆံုးလိုက္ပါ။ ႏွင္းဆီသည္ သူမကိုယ္ႏွင့္ ထိေအာင္ တိုးကပ္လာရင္း သူမ၏ ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးကို ဖိကာ နမ္းလိုက္ေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ႏွင္းဆီ၏ အျပဳအမူကို အံ့အားသင့္သြားၿပီး သူမ၏ ကိုယ္ကေလးသည္ ေတာင့္ေတာင့္ေလး ျဖစ္သြား၏။ သူမ၏ ကိုယ္က မလႈပ္ရွားမိေသာ္လည္း စိတ္ေတြကေတာ့ ထူးဆန္းစြာ လႈပ္ရွား၏။ သူမၿငိမ္ေနသည့္အခိုက္ ႏွင္းဆီက ပိုဆိုလား၏။ ႏွင္းဆီသည္ သူမႏွင့္ နီးကပ္သည္ထက္ ပိုတိုးကပ္လာကာ သူမ၏ ေက်ာျပင္ေလးကို တင္းတင္းေလး ဖက္ထား၏။ သူတို႔ႏွစ္ဦး၏ ဖြံ႔ထြားေနၿပီ ျဖစ္သည့္ ရင္ႏွစ္မႊာကလည္း အိခနဲေနေအာင္ ထိကပ္သြားေတာ့ေလ၏။
စံပယ္ျဖဴသည္ ရင္ေတြတဒိန္းဒိန္းပင္ ခုန္ကာေန၏။ ႏွင္းဆီကို ဘယ္လိုတံု႔ျပန္ရမွန္း မသိေခ်။ မိန္းကေလး အခ်င္းခ်င္း ျဖစ္ေသာ္လည္း ခါတိုင္းႏွင့္ မတူသည့္ ႏွင္းဆီ၏ ကိုင္တြယ္မႈေတြေၾကာင့္ သူမ၏ စိတ္သည္ တမ်ဳိးတဖံု ျဖစ္ေနေလ၏။ ေသြးသားဆူၿဖိဳးစ အရြယ္ျဖစ္ရာ ႏွင္းဆီက သူမ၏ ေက်ာျပင္ကို ပြတ္သပ္ေပးမႈႏွင့္ ႏႈတ္ခမ္းေလးကို မွ်င္းကာ စုပ္ယူေနမႈတြင္ သူမသည္ ဖိန္းကနဲ ရွိန္းကနဲ ေနေအာင္ ခံစားရေလ၏။ မ်က္ေတာင္ေကာ့ေကာ့ေလးေတြကလည္း အလုိလို ေမွးစင္းကာ က်သြား၏။
စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီ ႏွစ္ေယာက္စလံုးသည္ ညအိပ္ယာ၀င္ခါနီးမို႔ အတြင္းခံေတြ ဘာေတြ ၀တ္မထားပါ။ ဘေလာက္စ္အကၤ်ီကလည္း အပါးစားျဖစ္ၿပီး ထဘီကလည္း အေဟာင္းသာ ၀တ္ထားသည္မို႔ တကယ္တမ္း အ၀တ္ေတြ မ၀တ္ထားသည္ႏွင့္ ဘာမွသိပ္မျခားေခ်။ ရင္ပတ္ခ်င္း ထိမိဖိကပ္ေနရာ ႏွင္းဆီက အနည္းငယ္ လႈပ္ရွားသည္တြင္ ေကာ့စူစျပဳသည့္ ႏို႔သီးအခ်င္းခ်င္း ပြတ္တိုက္မိ၏။ အကၤ် ီသား ခံေနေသးသည့္တိုင္ အေတြ႔က ထူးျခားလွသျဖင့္ ရင္တြင္လွပ္ခနဲ ျဖစ္၏။ ႏွစ္ဦးစလံုး၏ ႏႈတ္မွ အင္းခနဲ ညည္းသံ ထြက္က်လာ၏။ ႏွင္းဆီသည္ စံပယ္ျဖဴကို ပက္လက္ကေလးျဖစ္သြားေအာင္ သူမ၏ ကိုယ္ႏွင့္တြန္းလုိက္၏။ သူမ၏ ႏႈတ္ခမ္းကို မွ်င္းၿပီးစုပ္ေနရာမွ လႊတ္ကာ လည္တိုင္တေလွ်ာက္ကို သူမလွ်ာႏွင့္ ရပ္၏။ စံပယ္ျဖဴကိုယ္ေလးသည္ တီကို ဆားႏွင့္ အပက္ခံရသည့္ႏွယ္ ထြန္႔ထြန္႔လူးသြား၏။ မ်က္လံုးေလး ျဖတ္ခနဲ ပြင့္သြားၿပီး ..
“ယားတယ္ … ေကာင္မ .. နင္ဘာေတြ ေလွ်ာက္လုပ္ေနတာလဲ .. “ ဟု သူမ၏ ရင္ညႊန္႔ကို လွ်ာကေလးႏွင့္ တို႔ေနသည့္ ႏွင္းဆီကိုေမး၏။ ႏွင္းဆီသည္ စံပယ္ျဖဴကို အဓိပၸါယ္ပါသည့္ အၿပံဳးႏွင့္ ၿပံဳးျပၿပီး …
“လွ်ာ မရွည္နဲ႔ .. စံပယ္ျဖဴ .. နင္ေရာ ငါေရာ ေကာင္းဖို႔ လုပ္ေနတာ .. ငါလုပ္သမွ် ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ခံေန … “ ဟု ေလသံျပတ္ႏွင့္ ေျပာေလ၏။ စကားစျဖတ္ၿပီး စံပယ္ျဖဴ၏ ဘေလာက္စ္အကၤ် ီကို ေအာက္ကေန ကိုင္ကာ အေပၚကို မတင္လိုက္၏။ အကၤ် ီက ကြ်တ္မသြားေသာ္လည္း အခုအခံ မရွိသည့္ ရင္ႏွစ္မႊာက က်စ္လ်စ္၀င္းပစြာ ထြက္လာသည္ကို ကုတင္ေခါင္းရင္းက အုပ္ဆိုင္းမီးေရာင္ေအာက္တြင္ သူမေတြ႔ရေလ၏။ အပ်ဳိေပါက္မေလး ျဖစ္သည့္အျပင္ ကိုယ္ကာယေလ့က်င့္ခန္းေတြ အထပ္ထပ္လုပ္ထားသူမို႔ ရင္ႏွစ္မႊာက ပံု႔ပံု႔ေလးျဖစ္ကာ က်စ္လ်စ္ေနသည္။ ဒါကုိျမင္ေတာ့ …
“လွလိုက္တာ စံပယ္ျဖဴရယ္ .. နင့္ ႏို႔ေတြက .. “
“အို …“
စံပယ္ျဖဴသည္ အင္မတန္မွ ခင္မင္သည့္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေသာ္လည္း သည္လိုမ်ဳိး တဲ့တိုးႀကီး အေျပာခံရမႈတြင္ ရွက္ေသြးျဖာသြား၏။ ႏွင္းဆီကေတာ့ သူမကို ၿပံဳးစစႏွင့္ ၾကည့္ေနရင္း သူမ၏ ဘေလာက္စ္အကၤ်ီကို ေအာက္စကေန ကိုင္ကာ ေခါင္းေပၚက ေက်ာ္ခြ်တ္လိုက္၏။ သည္တခါ ျပန္ေငးရသူက စံပယ္ျဖဴ ျဖစ္သြား၏။ သူမ၏ ရင္ႏွစ္မႊာႏွင့္ ယွဥ္ရင္ ႏွင္းဆီက သာသာေလး ႀကီးသည္ဟု ထင္ရသည္။ ေနာက္ထပ္ ရွိေသးတာကျဖင့္ ႏွင္းဆီ၏ ႏို႔သီးေခါင္းေလးေတြသည္ သူမထက္ ပိုရွည္ကာ ေကာ့ခြ်န္ေထာင္တက္ေနျခင္းပင္။ ထိုအခိုက္ ႏွင္းဆီသည္ သူမ၏ ကိုယ္ေပၚကို ေမွာက္ခ်လိုက္ေလ၏။
“အိ… အ … ဟင္း … ဟင္း … “
ႏွင္းဆီ၏လွ်ာက ပန္းႏုေရာင္ ေျပးေနသည့္ သူမ၏ ႏို႔သီးေခါင္းေလးေပၚ ေရာက္လာ၏။ စိုစြတ္သည့္ အထိအေတြ႔ဓါတ္က ႏွင္းဆီပါးစပ္ထဲ ပါသြားသည့္ ႏို႔သီးေလးမွတဆင့္ သူမ မိန္းမအဂၤါအထိ လိႈက္ကာ ျပန္႔တက္သြားေလ၏။ ညအိပ္ယာမ၀င္ခင္ ကိုယ္လက္သန္႔စင္ထားသည္တိုင္ ဟိုကယားသလို ဒီကယားသလို ျဖစ္လာ၏။ ပိုဆိုးသည္က ႏွင္းဆီ၏ လက္တစ္ဖက္က သူမ၏ ထဘီစကို ေျဖကာ ဆီးစပ္ေပၚသို႔ ေရာက္လာျခင္း ျဖစ္၏။ အေမႊးပါးေလးေတြကို ေက်ာ္ကာ မိန္းမအဂၤါ၏ ႏႈတ္ခမ္းသားေတြကို သူမ၏လက္ဖ်ားက ထိမိေသာအခါ စံပယ္ျဖဴသည္ ခါးကေလး ေကာ့တက္လာ၏။ သူမေစာက္ပတ္ကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ကိုင္ထားသည့္ ႏွင္းဆီ၏ လက္ေတြကို အေပၚကေန အုပ္ကိုင္မိ၏။
“ၿငိမ္ၿငိမ္ေန စံပယ္ျဖဴ … နင္ စိတ္ေတြေလွ်ာ့ထား … “
ႏွင္းဆီသည္ ႏို႔စို႔ေနရာမွထကာ လႈပ္လႈပ္ရြရြ ျဖစ္လာသည့္ စံပယ္ျဖဴကို လွမ္းကာ ေျပာရင္း ထိမိထားသည့္ အကြဲေၾကာင္းေလးကို လက္ညိဳးႏွင့္စမ္းကာ ပြတ္ဆြဲေပး၏။ အကြဲေၾကာင္းထိပ္က အဖုေလးကို ပြတ္မိသည္တြင္ စံပယ္ျဖဴသည္ က်င္တက္သြားကာ ေပါင္ႀကီးကို အလိုအေလ်ာက္ ကားေပးမိ၏။ တလိပ္လိပ္တက္လာသည့္ အရသာတမ်ဳိးကို ခံစားရင္း ႏွင္းဆီက ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ ဒါေတြလုပ္တတ္ေနတာလဲဟုေတာင္ ျဖတ္ခနဲ ေတြးမိ၏။ အရင္တုန္းက သူမ ဒီလို မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာလိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ႏွင္းဆီ၏ အပြတ္အဆြဲတြင္ စံပယ္ျဖဴသည္ စိတ္ေတြ တမ်ဳိးျဖစ္လာ၏။ ေရငတ္သလိုလို ေရဆာသလိုလို တစ္ခုခုကို ေတာင့္တမိ၏။
မထူးေတာ့ၿပီမို႔ ႏွင္းဆီ၏ လက္ကို လႊတ္လိုက္ၿပီး သူမက တဖန္ ႏွင္းဆီ၏ ေပါင္ၾကားကို လွမ္းကိုင္၏။ ႏွင္းဆီက ထဘီရွိေနေသးသျဖင့္ ထဘီေပၚကေန ကိုင္မိျခင္း ျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္ တင္းရင္းမို႔အစ္ေနသည့္ သူမ၏ အဂၤါႀကီးကိုေတာ့ မိမိရရ ကိုင္မိသြား၏။
“အီး … အီး … အင္း … အင္း … ဟုတ္ၿပီ … အဲဒီလို ပြတ္ေပး …“
ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ ႏွင္းဆီႏွင္ စံပယ္ျဖဴသည္ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး တိုင္ပင္စရာ မလိုပဲ အျပန္အလွန္ ပြတ္ေပးေနၾက၏။ ႏွင္းဆီက စံပယ္ျဖဴ ေစာက္စိေလးကို ထိုးဆြလွ်င္ စံပယ္ျဖဴကလည္း လိုက္လုပ္၏။ ကြာျခားသည္ ဆို၍ ႏွင္းဆီက ထဘီအခံမပါပဲ စံပယ္ျဖဴ ေစာက္ပတ္ကို မိမိရရ ကိုင္ပြတ္ေနျခင္း ျဖစ္ၿပီး စံပယ္ျဖဴကေတာ့ ထဘီေပၚကေန ျပန္ပြတ္ေပးရျခင္း ျဖစ္သည္။ ႏွင္းဆီသည္ စံပယ္ျဖဴ၏ ႏို႔ေတြကိုေတာ့ မစို႔ေပးေတာ့ပဲ အေပၚျပန္တက္ၿပီး သူမ၏ ႏႈတ္ခမ္းကို ျပန္နမ္းယူ၏။ အခုအႀကိမ္တြင္ေတာ့ မွ်င္းမွ်င္းေလး နမ္းသည္မဟုတ္ပဲ သူမလွ်ာကို ထိုးသြင္းကာ အားရပါးရ စုပ္ယူနမ္းေန၏။ ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္လႊာၾကားမွ ညည္းညဴသံမ်ားကေတာ့ တဂ်ိမ္းဂ်ိမ္း ခ်ိန္းေနသည့္ မိုးခ်ိန္းသံမ်ား ေအာက္တြင္ ပေပ်ာက္သြားေလ၏။
ႏွင္းဆီႏွင့္ စံပယ္ျဖဴသည္ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ အားမနာတမ္း ပြတ္သပ္ေနရာ စိုရႊဲေစးပ်စ္ေသာ အရည္ေတြက ႏွင္းဆီလက္ကို ေပက်ံလာသလို၊ ႏွင္းဆီ၏ ေစာက္ပတ္ၾကားက ထဘီစသည္လည္း စိုရႊဲကာလာ၏။ သူမတို႔ႏွစ္ဦး၏ စိတ္အစဥ္သည္လည္း အခုလိုမ်ဳိး ပြတ္သပ္ျခင္းက ေပးသည့္ ကာမအရသာသစ္တြင္ ႏွစ္ေမ်ာ ေပ်ာ္၀င္ေနၾက၏။ ျပင္ပပတ္၀န္းက်င္တြင္ ျဖစ္ပ်က္ေနသမွ်ကို ေမ့ေလ်ာ့ကာ ႏွစ္ေယာက္သား ေပြ႔ဖက္လိမ္ယွက္ကာ ႏွစ္ပင္တစ္ပင္ ျဖစ္ေနၾက၏။
“ႏွင္းဆီ .. နင္ ဘာလုပ္မလို႔လဲ … ဒီမွာ ေကာင္းေနတဲ့ ဟာကို .. “
စံပယ္ျဖဴသည္ သူမစိတ္ထဲမွ လိႈက္ခနဲ ျဖစ္လာၿပီး တခုခု ျဖစ္ေတာ့မလို ခံစားရခ်ိန္တြင္ ႏွင္းဆီက ထသြားသျဖင့္ အလိုမက်ဟန္ႏွင့္ ေမး၏။ ႏွင္းဆီက သူမ၏ ခါးက ထဘီစကို လက္လွမ္းလိုက္ၿပီး …
“ေအးပါ .. နင္ကလည္း … ငါ နင့္ကို ဒီထက္ ေကာင္းေအာင္ လုပ္ေပးမလို႔ ၿငိမ္ၿငိမ္ေန .. “ ဟု ေျပာကာ ထဘီကို ဆြဲခြ်တ္လိုက္ေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ အခုအေျခအေနမွေတာ့ မထူးေတာ့ၿပီမို႔ ႏွင္းဆီက သူမ ထဘီကို ဆြဲခြ်တ္လိုက္ေသာ္လည္း ဘာမွမေျပာ။ သူမ ဘာဆက္လုပ္မည္ဆိုသည္ကိုသာ ရင္တထိတ္ထိတ္ႏွင့္ ေစာင့္ေနမိ၏။ အခုေတာင္ ေကာင္းေနတာ ဒီထက္ေကာင္းေအာင္ ဆိုေတာ့ ဘာမ်ားလုပ္မွာလဲဟု ေတြးကာ ရင္ဖိုေန၏။ ႏွင္းဆီက သူမ၏ ေပါင္တံသြယ္သြယ္ႏွစ္ေခ်ာင္းကို ဆြဲေထာင္ကာ ၀မ္းလ်ားေမွာက္၍ ေနရာယူလိုက္မွ မ်က္လံုးျပဴးသြား၏။
“ဟင္ … နင္ ဘာေတြ လုပ္ဦးမလို႔လဲ .. “
“အို .. အေမ့…“
စံပယ္ျဖဴသည္ ႏွင္းဆီကို ေခါင္းကေလး ေထာင္ကာ ၾကည့္ေနစဥ္တြင္ ႏွင္းဆီသည္ သူမကို မ်က္စိတစ္ဖက္ မွိတ္ျပၿပီး လွ်ာနီနီတစ္လစ္ေလး ထြက္လာ၏။ ခုနက သူမလက္ႏွင့္ ထိုးဆြေနသည့္ အေျမာင္းေလးတေလွ်ာက္ လွ်ာေလးႏွင့္ ထိုးကာ ရက္ေလ၏။ စံပယ္ျဖဴ တကိုယ္လံုး ၾကက္သီးေမြးညင္းမ်ားထသည္အထိ စိမ့္ခနဲ ျဖစ္ကာ ပါးစပ္မွ ေခြးေပါက္စေလးလို အငမ္းမရ ညည္း၏။ သူမ၏ ဖင္ႀကီးကိုလည္း ေကာ့ပင့္ၿပီး ႏွင္းဆီရက္လို႔ေကာင္းေအာင္ပင္ ေပါင္ကို ပိုကားေပးေလ၏။ ႏွင္းဆီက အကြဲေၾကာင္းထိပ္မွ ေငါက္ေတာက္ေထာင္ေနေသာ အစိေလးကို လွ်ာႏွင့္ထိုးကာ ဆြလိုက္ေသာအခါတြင္ေတာ့ သူမ၏ ဖင္ေတြသည္ ကုတင္ထက္က ၾကြတက္ေလ၏။ ေပါင္ၾကားေရာက္ေနသည့္ ႏွင္းဆီ၏ ေခါင္းေနာက္ကို လွမ္းကာ ဖမ္းဆုတ္ရင္း သူမ၏ ေစာက္ပတ္ႏွင့္ ဖိကပ္မိေလေတာ့၏။
“အင္း .. အင္း.. ရက္ .. ရက္ … ႏွင္းဆီ … ေကာင္းတယ္ …အင္း“
စံပယ္ျဖဴ၏ ႏႈတ္မွ အားေပးအားေျမွာက္သံမ်ားက တအင္းအင္း ညည္းသံမ်ားႏွင့္အတူ အစီအရီ ထြက္ေပၚလာ၏။ ႏွင္းဆီသည္ အႀကိဳက္ေတြ႔သြားကာ သူမစိတ္ကူးေပါက္သမွ် အကုန္ ေလွ်ာက္လုပ္ေတာ့၏။ စံပယ္ျဖဴ၏ အကြဲေၾကာင္းေလးကို ရက္လိုက္၊ ေအာက္က အ၀ေလးကို ထိုးဆြလိုက္၊ အေပၚကို ျပန္တက္ၿပီး အဖုေလးလို ျဖစ္ေနေသာအေစ့ေလးကို ထိုးလိုက္ႏွင့္ မ်က္ႏွာကို မခြာေတာ့ေခ်။ စံပယ္ျဖဴ ခမ်ာ သူမကိုယ္သူမ တိမ္တိုက္ေတြထဲ ေျပးလႊားေဆာ့ကစားေနရသည္ဟုပင္ ထင္ျမင္ေနမိသည္။
“အီး …. အင္း ….. ႏွင္းဆီရယ္…. အီး ..“
ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ စံပယ္ျဖဴ တကိုယ္လံုး ဖိန္းရွိန္းတက္သည္။ ေသခ်ာ မွန္ဘီလူးႏွင့္သာ ႀကည့္မည္ဆိုလွ်င္ သူမတကိုယ္လံုးက ေမႊးညွင္းေလးေတြ ေထာင္တက္ေနသည္ကိုပင္ ေတြ႔ရေပမည္။ အရမ္းကို လႈပ္ရွားေကာ့ပ်ံကာ လူးလြန္႔ၿပီး ႏွင္းဆီ၏ ေခါင္းကို အတင္းဖိကပ္ၿပီးေနာက္ ၿငိမ္က်သြား၏။ ေလ့က်င့္ခန္းေတြ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ လုပ္ထား၍ အင္မတန္မွ အေမာလံုပါသည္ဆိုသည့္ သူမသည္ ရင္ေတြပန္းေတြတုန္က ေျခကုန္္လက္ပန္းက်သလို ျဖစ္၏။ အေၾကာအခ်င္ေတြ ေျပာ့ေခြသြားၿပီး အျပင္ေလာကကိုပင္ ခဏမွ် ေမ့သြားမိေလေတာ့၏။
ႏွင္းဆီသည္ စံပယ္ျဖဴ ၿငိမ္က်သြားမွ ေပါင္ၾကားကေန ထြက္ကာ သူမေဘးတြင္ အသာလာလွဲအိပ္သည္။ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာမွ အသက္ရွဴမွန္သြားသည့္ စံပယ္ျဖဴသည္ မ်က္လံုးေလးကို ဖြင့္ၾကည့္မိ၏။ တေစာင္းအေနအထားႏွင့္ သူမကို ၿပံဳးစစ ၾကည့္ေနေသာ ႏွင္းဆီကို ေတြ႔သည္ႏွင့္ ..
“ေကာင္မ .. ဘယ္လို ျဖစ္ၿပီး .. နင္ ဒါေတြ တတ္ေနတာလဲ .. မဟုတ္မွ လြဲေရာ .. နင္နဲ႔ ကိုဘြန္ေဟာင္း နဲ႔ ..“
“ရွဴး … စံပယ္ … နင္ သိရင္လည္း ထုတ္မေျပာနဲ႔ … ငါ ရွက္လို႔ ….ခိ …“
“ဟြန္း .. နင္ကလည္း ရွက္တယ္သာ ဆိုတယ္ …. မ်က္ႏွာက ရွက္တဲ့ မ်က္ႏွာ မဟုတ္ပါဘူး .. ေကာင္မ .. ေျပာစမ္း … နင္ ဘယ္တုန္းက ျဖစ္သြားတာလဲ .. ငါ့ေတာင္ မေျပာဘူး …“
“အင္း … ေျပာပါ့မယ္ဟယ္ … သိပ္မၾကာေသးလို႔ပါ … ဒီတစ္ေခါက္ မသြားခင္ေလးကမွ … အဲဒါေတြက အေရးမႀကီးဘူး … ငါ့ ျပန္ေကာင္းေအာင္ လုပ္ေပးဦး … ငါ လုပ္သလိုမ်ဳိး .“ ဟု ႏွင္းဆီက ျပန္လည္ေတာင္းဆိုေလ၏။ ေျပာေလ်ာ့ေလ်ာ့ ျဖစ္ေနသည့္ ထဘီကိုလည္း ဆြဲ႔ကာဖယ္၏။
စံပယ္ျဖဴလည္း သူမကို ေကာင္းေအာင္လုပ္ေပးထားသည့္ သူငယ္ခ်င္း ဆႏၵကို မျငင္းခ်င္သည္မို႔ ထကာ သူမေပါင္ၾကား ေခါင္းထိုး၀င္လိုက္၏။ ႏွင္းဆီက ကိုယ္ကို ေရႊ႔ကာ ဒူးေထာင္ ေပါင္ကား၍ ေနရာက်ေအာင္ ျပဳလုပ္ေပး၏။ သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုးသည္ အရြယ္အစားေရာ အလံုးအထည္ေရာ မကြာသည့္ အျပင္ ေစာက္ပတ္ခ်င္းကလည္း ခပ္ဆင္ဆင္ တူသည္ဟု ေျပာရေပမည္။ ကြာတာဆိုလို႔ ႏွင္းဆီက သူမထက္ နဲနဲ အေမႊးပိုထူတာပဲ ရွိသည္။ သို႔ေပမယ့္ စံပယ္ျဖဴနည္းတူ သူမေလးသည္ သန္႔စင္ေအာင္ ထားသျဖင့္ အနံ႔အသက္ေတာ့ ကင္း၏။ ဆပ္ျပာနံ႔တြင္ ခပ္စူးစူးေလး ျဖစ္ေနသည့္ ေစာက္ရည္နံ႔ေလးသာ ရွိေလ၏။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူမကို ေကာင္းေအာင္ လုပ္ေပးထားၿပီးမွေတာ့ စံပယ္ျဖဴသည္ ဒါေတြကို စဥ္းစားမေနပါ ။ သူမ၏ လွ်ာေလးကို ထုတ္ကာ အကြဲေၾကာင္းကို စတင္ရက္ေတာ့ေလ၏။
“အင္း .. ေကာင္းတယ္ .. စံပယ္ရယ္ .. လုပ္ … မ်ားမ်ားေလး လုပ္ ..“
စံပယ္ျဖဴသည္ ႏွင္းဆီ၏ အႀကိဳက္ေတြ႔ကာ အားေပးသံေၾကာင့္ သူမ၏ လွ်ာကို တဖ်ပ္ဖ်ပ္ အေပၚေအာက္ ေရြ႔လ်ားျပစ္လိုက္သည္။ ဟစိ ဟစိ ျဖစ္လာသည့္ ပန္းေရာင္အတြင္းသားေတြ အျမင္တြင္ သူမ စိတ္ေတြ တမ်ဳိးျဖစ္လာ၏။ မသိစိတ္ႏွင့္ သာသာေလး အနားသားေလးကို တြန္းကာ ကိုင္ထားသည့္ သူမ၏ လက္ညိဳးကို ဖိၿပီး သြင္းမိ၏။ “အိ“ ခနဲ ျမည္ၿပီး ႏွင္းဆီ ေကာ့တက္၏။ ႏႈတ္ကေတာ့ ဘာမွ မေျပာ။ လက္ညိဳးက အေပါက္ေလးထဲ ၀င္ေနသျဖင့္ စံပယ္ျဖဴ၏ လွ်ာက အေပၚက အစိေလးကိုသာ ရက္ေပးႏုိင္သည္။ သည္လိုမ်ဳိး အေပါက္၀ေလးေရာ အဖုေလးေရာ ကလိခံရမႈက ႏွင္းဆီကုိ အဆံုးစြန္ေရာက္ေအာင္ တြန္းပို႔၏။
“အင္း …. စံပယ္ … လုပ္လုပ္ … ၿငိမ္မေနနဲ႔ ..“
တင္ပါးႀကီး ႏွစ္ဖက္ကို လႈပ္ရြကာ တလူးလူးတလြန္႔လြန္႔ ျဖစ္ေနသည့္ ႏွင္းဆီေၾကာင့္ အေပါက္၀ေလးထဲ ၀င္ေနသည့္ စံပယ္ျဖဴလက္က ထိုးဆြေပးသလို ျဖစ္၏။ ခပ္ျမန္ျမန္ လုပ္ေပးလိုက္ေသာအခါ အရည္ေတြက သူမလက္ေခ်ာင္းတေလွ်ာက္ စီးက်လာၿပီး ႏွင္းဆီတစ္ေယာက္ ေပ်ာ့က်သြား၏။ ကိုယ္တိုင္ခံစားခဲ့ဖူးသည္မို႔ သူမ ဘာျဖစ္သြားသည္ဆိုတာကို စံပယ္ျဖဴ သိေလ၏။ လက္ညိဳးကို ျပန္ထုတ္ၿပီး ေပါင္ၾကားကေန ခြာ၏။ သူမေခါင္အံုးေပၚ ျပန္လွဲအိပ္မိေသာအခါ ႏွင္းဆီက သူမပါးျပင္ကို ဖြဖြေလး နမ္း၏။ “ေက်းဇူးပဲ စံပယ္ရယ္ … နင္က ငါ့ထက္ေတာင္ ပိုတတ္ေနေသးတယ္ “ လို႔ တိုးတိုးေလး ၿပံဳးကာေျပာၿပီး ဟိုဘက္ကိုလွည့္ကာ သြား၏။ စံပယ္ျဖဴလည္း သူမေစာင္ကို ႏွစ္ေယာက္သားကိုယ္ေပၚ ဆြဲကာ တင္ရင္း သူငယ္ခ်င္းမေလး၏ ေနာက္ေက်ာကို ခါတိုင္းလို ဖက္ထားေပးလိုက္ေတာ့ေလ၏။
စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီသည္ ထိုေန႔မွစ၍ ႏွစ္ဦးသား သီးသန္႔ ခြဲအိပ္မေနေတာ့ေပ။ နဂိုက သီးသန္႔ရွိသည့္ ကုတင္ႏွစ္လံုးကိုလည္း တြန္းေရႊ႕ကာ ပူးကပ္ထား၏။ ေဒၚနန္းခင္ေစာက ဒါကို ေတြ႔ေသာ္လည္း ဘာမွေတာ့ မေျပာေခ်။ ကုတင္ႏွစ္လံုး ပူးကပ္ၿပီးေနာက္ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီလည္း ညတိုင္းလိုလို တစ္ေယာက္ႏွင္တစ္ေယာက္ ပြတ္သပ္ထိုးဆြကာ အာသာေျဖၾကေလ၏။ ကိုယ့္အခန္းႏွင့္ကိုယ္ စိတ္လြတ္လက္လြတ္မို႔ စေနေမာင္ေမာင္ႏွင့္ ဘြန္ေဟာင္း ျပန္ေရာက္လာသည့္တိုင္ သူတို႔ႏွစ္ဦးကေတာ့ အလုပ္အကိုင္ မပ်က္ေခ်။
တစ္ခုရွိသည္က သူတို႔ႏွစ္ဦးသည္ မိန္းကေလးအခ်င္းခ်င္း အခုလို ပလူးေနၾကေသာ္လည္း တျခားေထြလီကမာ စိတ္မ်ဳိးေတာ့ မျဖစ္ေခ်။ ႏွစ္ဦးသား ပိုမို တြယ္တာသည္ကလြဲလို႔ တျခားဘာစိတ္မွ မျဖစ္ေခ်။ ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ပင္ ႏွင္းဆီက စေနေမာင္ေမာင္တုိ႔ ျပန္ေရာက္ခ်ိန္တြင္ ဘြန္ေဟာင္းႏွင့္ ပိုမိုတြဲလာေသာ္လည္း စံပယ္ျဖဴသည္ ဘယ္လိုမွ မခံစားရေခ်။ အမွန္ဆို ႏွင္းဆီ၏ အတတ္ေတြသည္လည္း ဘယ္သူဆီက ရလာသည္ဆိုတာ သူမက သိေနခဲ့သည္ မဟုတ္လား။ ႏွင္းဆီ ေျပာျပလို႔ ဘြန္ေဟာင္းက သူမကို ေသနတ္ပစ္နည္း အျပင္ ဘာေတြလက္သိပ္ထိုး သင္ေပးသည္ဆိုတာ သူမသိေနခဲ့၏။ ကိုဘြန္ေဟာင္း၏ အေခ်ာင္းႀကီးဆိုၿပီး ႏွင္းဆီေျပာေျပာေနသည့္ အရာႀကီးကို သူမမွာ ပံုေဖာ္ျမင္ေယာင္ၿပီး ၿပီးရသည့္ အႀကိမ္အေရအတြက္က မနည္းေတာ့။
စေနေမာင္ေမာင္သည္ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ မႏၱေလးတြင္ ၾကာၾကာေနခြင့္ မႀကံဳေခ်။ သူျပန္ေရာက္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္ပင္ ဟူးေကာင္းေတာင္ၾကားဟု ေခၚေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံ အထက္ပိုင္းက လူအေရာက္အေပါက္နည္းေသာ ေနရာတြင္ ရတနာသိုက္တစ္ခု ရွိသည္ဆိုေသာ သဲလြန္စကို ရ၏။ ထိုရတနာသိုက္ကို လိုက္ေနသည့္ အျခား အဖြဲ႔တစ္ဖြဲ႔လည္း ရွိသျဖင့္ စေနေမာင္ေမာင္က လက္ဦးမႈ ယူကာ ခရီးထြက္ရန္ ျပင္ရေလ၏။ ခရီးမသြားခင္ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီ၏ သိုင္းပညာကိုေတာ့ စိတ္တိုင္းက် စစ္ေလ၏။ ေက်နပ္ေလာက္သည္ဟု ေတြ႔ရမွ ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ ညိတ္ၿပီး ..
“စံပယ္ျဖဴ … အခုဆိုရင္ သမီးဟာ သိုင္းပညာကို ကြ်မ္းက်င္ေအာင္ တတ္ၿပီ .. ဆရာမႀကီးကလည္း ေဆးပညာသင္ေပးထားတဲ့ အတြက္ … သမီးမွာ ပညာစံုၿပီလို႔ ေျပာလို႔ရၿပီ .. တစ္ခုပဲ သင္ေပးဖို႔ က်န္ေတာ့တယ္ … အဲဒါကေတာ့ ေလာေလာဆယ္ ဆရာႀကီး အခ်ိန္မရလို႔ မသင္ေပးႏိုင္ေသးဘူး …ေနာက္တစ္ခါ ျပန္ေရာက္မွ သင္ေပးႏိုင္မယ္ … ဒီပညာ သင္ေပးဖို႔ဆိုတာကလဲ .. သမီးဆီက သေဘာတူညီခ်က္ ရမွ ျဖစ္မယ္ .. “ ဟု ေလးေလးနက္နက္ ဆိုေလ၏။ စံပယ္ျဖဴလည္း သူမပညာ ျပည့္စံုၿပီဆို၍ ၀မ္းသာမိေသာ္လည္း ဆရာႀကီး သင္ေပးမည့္ ေနာက္တိုး ပညာဆိုတာကို စိတ္၀င္စားေနမိ၏။ စေနေမာင္ေမာင္ စကားဆက္လာမလားဟု ေစာင့္ေမွ်ာ္နားေထာင္မိ၏။ သို႔ေသာ္ စေနေမာင္ေမာင္က စကား မဆက္ေတာ့ေခ်။ ေဆာင္ရြက္စရာ ကိစၥရွိေသးသည္ဆိုကာ အတြင္းခန္းထဲသို႔ ၀င္သြားေလ၏။
ထိုအပတ္က စေနေမာင္ေမာင္ႏွင့္ ဘြန္ေဟာင္းသည္ အိမ္မွာပင္ ရွိသည္ ဟူ၍ မဆိုႏိုင္ေခ်။ ေန႔တိုင္းေန႔တိုင္း ၀င္လိုက္ထြက္လိုက္ႏွင့္ အလုပ္မ်ားေန၏ ။ အားလံုးျပင္ဆင္ၿပီး၍ ခရီးထြက္ဖို႔ ႏွစ္ရက္သာလိုေတာ့သည့္ အခ်ိန္တြင္ ျပသနာတစ္ခုက ဆရာႀကီး စေနေမာင္ေမာင့္ဆီကို ဆိုက္ဆိုက္ေျမာက္ေျမာက္ ေရာက္ရွိလာ၏။ ဘြန္ေဟာင္းတစ္ေယာက္ ေခ်ာင္းေျမာင္းလုပ္ႀကံခံရျခင္းပင္။ လိုအပ္သည့္ ပစၥည္းပစၥယ အခ်ဳိ႔ကို ၀ယ္ရန္ ေစ်းခ်ဳိေတာ္ဘက္သို႔ ထြက္သြားေသာ ဘြန္ေဟာင္းကို စေနေမာင္ေမာင္၏ ရန္သူေဟာင္းမ်ားက ၀ိုင္း၀န္းလုပ္ႀကံျခင္း ျဖစ္၏။ ရင္ပတ္တြင္ ဓါးႏွင့္ ႏွစ္ခ်က္အထိုးခံလိုက္ရသည့္ ဘြန္ေဟာင္းသည္ သူ႔အသက္မဆံုးခင္ စီဗီလိုင္းက အိမ္ကိုေတာ့ အေရာက္ျပန္လာခဲ့ေလ၏။ စေနေမာင္ေမာင္၏ ဘ၀တစ္သက္တာတြင္ ပထမဆံုး အႀကိမ္အျဖစ္ တပည့္ေက်ာ္အတြက္ မ်က္ရည္က်မိေလ၏။
စေနေမာင္ေမာင္သည္ ဘြန္ေဟာင္း ကိစၥကို ညတြင္းခ်င္းပင္ ေဆာင္ရြက္ေလ၏။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေသာအခါ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီကို ေခၚ၍ တိုင္ပင္ေလ၏။ ဘြန္ေဟာင္း ကိုယ္စား မိမိႏွင့္အတူ ခရီးေဖာ္အျဖစ္ လိုက္၀ံ့သလားဟု ေမးရာ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက ေခါင္းညိတ္ကာ အေျဖေပးၾက၏။ သို႔ေသာ္ စေနေမာင္ေမာင္က လူႏွစ္ေယာက္ ေခၚသြားဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္သျဖင့္ ေနာက္ဆံုး စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီသည္ ဆံုးျဖတ္ရလြယ္ေအာင္ အေၾကြေစ့တစ္ေစ့ႏွင့္ပင္ ေခါင္းပန္း လွန္လိုက္ၾက၏။ ကံၾကမၼာက ဆံုးျဖတ္ေပးသည္က ႏွင္းဆီသည္ ဆရာႀကီး စေနေမာင္ေမာင္ႏွင့္ လိုက္သြားရန္ျဖစ္ၿပီး စံပယ္ျဖဴကေတာ့ ဆရာမႀကီး နန္းခင္ေစာႏွင့္အတူ ဇာတ္ျမဳပ္ေနထိုင္ၿပီး စေနေမာင္ေမာင္တုိ႔ ျပန္အလာကို ေစာင့္ရန္ျဖစ္ေလ၏။ ေနာက္ေၾကာင္း အေျခအေန မေအးသျဖင့္ စေနေမာင္ေမာင္ႏွင့္ ႏွင္းဆီသည္ ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္မြန္းတည့္ခ်ိန္တြင္ မႏၱေလးမွ ထြက္ခြာသြားသလို စံပယ္ျဖဴတို႔လည္း ေနမြန္းမတည့္မီ ဆရာမႀကီး နန္းခင္ေစာ၏ ဇာတိေျမသို႔ ထြက္ခြာလာခဲ့ၾကေလ၏။ ခ်စ္လွစြာေသာ သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ စံပယ္ျဖဴသည္ ပထမဆံုးအႀကိမ္ အျဖစ္ ခြဲကာ ေနခဲ့ရျခင္း ျဖစ္သည္ဟုလည္း ဆိုရေပေတာ့မည္ သတည္း …။
xxxxxxxxxxxxx