ဆားပုလင္း မင္းေမာင္ ႏွင့္ အရပ္ကူပါ လူ၀ိုင္းပါ

အခန္း(၉)
“ဘုရားလည္းဖူး လိပ္မလည္းဖမ္း ...“
ကြ်ႏ္ုပ္အိမ္ၿပန္ေရာက္သည့္ အခ်ိန္တြင္ ေမွာင္ရီေတာင္သန္းလို႔ လမ္းမီးတိုင္မ်ားပင္ လင္းေနၿပီ ၿဖစ္၏။ အိမ္ေဖာ္အၿဖစ္ ေတာဘက္မွ ေခၚထားသည့္ စိန္ႀကည္ဆိုသည့္ ကေလးမက ကြ်ႏ္ုပ္လက္ထဲမွ ရံုးအိတ္ကို လွမ္းယူေလ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္လဲ မိန္းမၿဖစ္သူကို မေတြ႔သၿဖင့္ စိန္ႀကည္ကိုေမးရာ သူမက မမ အိပ္ခန္းထဲမွာဟု ေၿဖသၿဖင့္ ရွဴးဖိနပ္ႏွင့္ ေၿခအိတ္ကို ခြ်တ္ၿပီးေနာက္ အိပ္ခန္းထဲသို႔ တန္းကာ ၀င္ခဲ့၏။ ထင္သည့္အတိုင္း မိန္းမၿဖစ္သူ တင္တင္ကို ၀တ္ေကာင္းစားလွမ်ား ၀တ္လွ်က္ မွန္တင္ခံုတြင္ထိုင္ကာ အလွၿပင္ေနသည္ကို ေတြ႔ရ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္၀င္လာသည္ကို ၿမင္သည္ႏွင့္ ..
“ကိုကိုၿပန္လာၿပီ … တင္တင္လွလား ..“ ဆိုကာ မွန္တင္ခံုတြင္ အလွၿပင္ေနရာမွ ထ၍ ၎၏ ကိုယ္လံုးကို ပို႔စ္(pose) ေပးကာ တစ္ပတ္လွည့္ၿပေလ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္ မိန္းမ၌ အရည္အခ်င္းမည္မွ် ရွိသည္ကို မသိေသာ္လဲ ကြ်ႏ္ုပ္ ဆလံၿပေလာက္ေအာင္ ကြ်မ္းက်င္သည့္ အေရအခ်င္းတစ္ရပ္ကေတာ့ မိမိကိုယ္ကိုမိမိ လွေအာင္ေနတတ္ၿခင္းပင္။ ေကာင္းေပ့လွေပ့ဆိုသည့္ အ၀တ္အထည္ဆိုလွ်င္လဲ သူမ်ားမ၀တ္ခင္ တင္တင္တို႕က ၀တ္လိုက္ၿပီးသား ၿဖစ္၏။ အခုလဲ ဘယ္က ဘယ္လို စိတ္ကူးေပါက္သည္ မသိ။ မ်က္ႏွာၿဖဴမမ်ားသာ ၀တ္ေလ့ရွိသည္ ေငြေရာင္ ဖဲဂါ၀န္ရွည္ကို ၀တ္ကာထားသည္။ အိမ္ေထာင္သက္ ငါးႏွစ္ေက်ာ္ခန႔္သည္တိုင္ အၿမဲတမ္းလွေအာင္ ၿပင္ေနသူမို႔ မယ္ဗမာမ်ားလို ဖင္ေလးေကာက္ကာ ကိုယ္ဟန္ၿပေနသည့္ မိန္းမၿဖစ္သူကို ႀကည့္ကာ ကြ်ႏ္ုပ္၏ ေပါင္ႀကားက အေၿမွာက္က ေထာင္ကာ တက္လာ၏။
“တင္တင္ … မင္း ဘယ္သြားမလို႔လဲ .. ၀တ္ထားတာကလဲ ဘိုမေတြ အတိုင္းပါလား ..“ ဟု ကြ်ႏ္ုပ္က မွန္တင္ခံုနားတိုးလာရင္း တင္းအယ္ေနသည့္ ဖင္အိုးႀကီးကို ကိုင္ကာ ေမးလိုက္ရာ ..
“ဟင္း … ကိုကိုေနာ္ .. ညာတာပါေတးနဲ႔ .. အခုပဲ အၿပင္သြားေတာ့မယ္ဟာကို … တင္တင္ၿပင္ထားတာ လွလား မလွလားပဲေမးတာေနာ္ … ဒီေန႔ မင္းကေတာ္လွလွတို႔နဲ႔ ပိုကာေဒါင္းဖို႔ ခ်ိန္းထားလို႔ .. မ်က္ႏွာၿဖဴမ တစ္ေယာက္လဲ ပါမယ္ဆိုတာနဲ႔ .. လွလွနဲ႔ တိုင္ပင္ၿပီး ဂါ၀န္ေလး ၀တ္ထားတာ ..မိုးမခ်ဳပ္ပါဘူး .. ေနာ္ ကိုကိုေနာ္…“ ဟု ကြ်ႏ္ုပ္၏ ရင္ပတ္ကို သူမ၏ လက္သည္းနီဆိုထားသည့္ လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားႏွင့္ တြန္းကာ ေၿပာေလ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္လဲ မိန္းမၿဖစ္သူ၏ မူႏြဲ႔ႏြဲ႔ အမူအယာတြင္ အခ်ိန္သိပ္မဆြဲခ်င္သည္ႏွင့္ ..
“ဒါဆိုလဲ .. အခ်ိန္ရွိခိုက္ လံု႔လစိုက္လိုက္ရေအာင္ .. ေနာ္ တင္တင္ေနာ္ “ ဟု သူမေၿပာသည့္အတိုင္း လိုက္ေၿပာကာ မိန္းမၿဖစ္သူ၏ ခါးကို လွည့္ကာ ဆြဲလိုက္၏။ “ကိုကိုကေတာ့ ခက္ေတာ့တာပဲ ..“ ဟု တင္တင္က မ်က္ေစာင္းေလးထိုးကာ ေၿပာေသာ္လဲ ကြ်ႏ္ုပ္မွာ မိန္းမအေႀကာင္း သိေနသူမို႔ ဂရုစိုက္မေနေတာ့ပဲ ေက်ာေပးထားသည့္ တင္တင္၏ ေနာက္ေက်ာကို လက္ၿဖင့္ ဖိကာ မွန္တင္ခံုကို မ်က္ႏွာမူ၍ လက္ေထာက္ေစလိုက္၏။ ဂါ၀န္အနားစကို ငံု႔ကာ လွမ္းဆြဲရင္း ေအာက္ကေနလွန္မကာ ခါးအထက္တြင္တင္လိုက္သည္။ တင္တင္က အလိုက္သိစြာ ေပါင္ႀကီးကို ကားထုတ္ေပးလိုက္သၿဖင့္ ကြ်ႏ္ုပ္သည္ ႀကမ္းၿပင္ေပၚတြင္ မုဆိုးဒူးေထာက္ထိုင္ခ်ကာ အခါမလပ္စားေနခဲ့ရေသာ္လဲ မမုန္းႏိုင္ေသးသည့္ မုန္႔စိမ္းေပါင္းေလးကို ထုတ္ထားသည့္ ပင္တီစကို ေအာက္သို႕ ေလွ်ာကာ ဖယ္ၿပစ္၏။ ၿပီးမွ ကုန္းထား၍ ေနာက္ဘက္ကို ၿပဴးကာ ထြက္ေနသည့္ ပူပူေႏြးေႏြး မုန္႔ေပါင္းေလးကို လွ်ာၿပားႏွင့္ေကာ္ကာ လ်က္ၿပစ္လိုက္သည္။
“အို .. အို .. ကိုကို … ဟင့္ ဟင့္ .. “
ကြ်ႏ္ုပ္မိန္းမအေႀကာင္းကို ကြ်ႏ္ုပ္သိ၏။ တင္တင္သည္ ၿပည့္ၿပည့္ၿဖဳိးၿဖိဳးႏွင့္ အသားဆိုင္ေတြက တနင့္တပိုးႀကီး ရွိသလို ကာမမႈတြင္လဲ တက္ႀကြသူၿဖစ္၏။ တခါတခါ ကြ်ႏ္ုပ္အလုပ္ပင္ပန္း၍ ဖလက္ၿပေနသည့္တိုင္ သူမစိတ္က ဆာလွ်င္ သူ႔ဘာသာသူ ကြ်ႏ္ုပ္ ညီေတာင္ေမာင္ကို မထထေအာင္ ဆြကာ အေပၚကာ တက္ေဆာင့္ေနတတ္သူၿဖစ္၏။ အခုလဲ လွ်ာႏွင့္ေလးငါးခ်က္ေလာက္ ေၿမာင္းကေလးကို ဆြဲကာ အစပ်ဳိးလိုက္သည္တြင္ သူမက ..
“ကိုကို .. လုပ္ေတာ့ .. ၿမန္ၿမန္ … ေတာ္ႀကာေန .. တင္တင္ ေနာက္က်ေနဦးမယ္ .. ဂါ၀န္စကိုေတာ့ ဆုပ္မကိုင္နဲ႔ေနာ္ .. ေတာ္ႀကာေန ေႀကသြားလို႔ တင္တင္ၿပန္လဲ ေနရဦးမယ္ .. “ ဟု ရမက္သံေႏွာ၍ ဆိုေလရာ ကြ်ႏ္ုပ္လဲ ထိုင္ေနရာမွ ထ ၊ ေဘာင္းဘီကို အလွ်င္အၿမန္ခြ်တ္ကာ တင္တင္၏ ၿဖဴေဖြးေနသည့္ ဖင္ႀကီးေနာက္တြင္ ေနရာယူလိုက္သည္။ ၿပီးမွ ေၿခာက္ေတာက္ေတာက္ ၿဖစ္ေနသည့္ ေအာက္က အေၿမွာက္အတြက္ လက္ဖ၀ါးကို ၿဖန္႔ကာ ပါးစပ္နားယူ၍ တံေတြးေထြးထုတ္လိုက္ၿပီး ႏွစ္လံုးၿပဴးထိပ္တြင္ ဆီသုတ္သလို အသာသုတ္၏။ ထို႔ေနာက္ ေစာက္ပတ္ႏႈတ္ခမ္းလႊာႏွစ္ခုကို လက္ညိဳးလက္မႏွင့္ တြန္းကာ အေပါက္ကိုဟလိုက္ၿပီး ပြစိပြစိ ၿဖစ္ေနသည့္ စအို၀ေလး၏ ေအာက္က အၿမဲတမ္းသြားေနက် ေနရာသို႔ ထိပ္ကိုေတာ့ကာ ဖိ၍ ထိုးသြင္းလိုက္ေလ၏။
“အို … ကိုကို … ဘယ္လိုႀကီးလဲ ကိုကိုရယ္ ... အင့္ .. အင့္“
ဘာဆိုတာကို သိေနေပမယ့္ မိန္းမၿဖစ္သူ၏ ဘယ္လိုႀကီးလဲဆိုသည့္ ခပ္ညဳညဳ ညည္းသံႏွင့္အတူ တင္ပါး၀ိုင္း၀ိုင္းႀကီးက ယမ္းခါသြားသည္မို႔ ကြ်ႏ္ုပ္မွာ အႀကိဳက္ေတြ႔သြားၿပီး တင္တင္၏ ခါးကို ေသခ်ာကိုင္ရင္း ၀င္ေနၿပီၿဖစ္သည့္ ညီေတာ္ေမာင္ကို ေနာက္ထပ္ေဆာင့္သြင္းလိုက္ၿပန္၏။
”ၿဗစ္ .. ၿဗစ္ .. အင္း .. အင္း ..“
အေခါက္အေခါက္ အခါခါ မေရတြက္ႏိုင္ေအာင္ သြားလာဖူးေနသည့္ လမ္းမို႔ လီးတန္ႀကီးက တင္တင္၏ ေစာက္ပတ္အတြင္းသားမ်ားက ပြတ္ကာ ႀကိဳဆိုေနသည္ကို လက္ၿပႏႈတ္ဆက္ကာ မွန္မွန္ႀကီးပင္ ဂိတ္ဆံုးေအာင္ ခ်ီတက္သြား၏။ အဆံုးထိေရာက္သည္ႏွင့္ မိန္းမေၿပာထားသလို ဂါ၀န္စကို မေႀကေအာင္ သတိထားရင္း လီးတန္ႀကီးကို ၿပန္ဆြဲထုတ္ကာ ခပ္သြက္သြက္ပင္ ေဆာင့္ၿပစ္လိုက္၏။ တင္တင္လဲ အေစာပိုင္းတုန္းကသာ ဂါ၀န္ေႀကမွာ ေႀကာက္တယ္ ဘာညာဆိုၿပီး ၿဖစ္ေနေသာ္လဲ ေဆာင့္ခ်က္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားလာခ်ိန္တြင္ သူမကလဲ မွန္တင္ခံုေထာင့္စြန္းကို အားၿပဳကာ ေနာက္ၿပန္ ဖင္ႀကီးကို ၿပန္ေဆာင့္ေပးေလ၏။
”ၿဗစ္ .. ဒုတ္ … အင့္ … အင့္ .. ေကာင္းတယ္ .. ကိုကို ..ေဆာင့္ ..“
ကြ်ႏ္ုပ္လဲ ဟိုအရင္ရက္ကတည္းက ဦးကိုကိုႀကီး၏ ပေလးဘိြဳင္းစာအုပ္ကို ႀကည့္ၿပီး ဓါတ္ပံု စာအုပ္ပါ ဂါ၀န္၀တ္ကာ မလံုတလံုေဖာ္ၿပထားသည့္ မ်က္ႏွာၿဖဴမမ်ားကို လိုးေဆာ္ခ်င္ေနသည့္ စိတ္ကရွိေနေလရာ အခုလို မိန္းမၿဖစ္သူက စိတ္ကူးေပါက္ကာ ဂါ၀န္၀တ္ထားသည္တြင္ အႀကိဳက္ေတြ႔သြား၏။ မ်က္စိထဲတြင္ ၿမင္ေနရသည့္ တင္တင္၏ ၿဖဴေဖြးစြင့္ကားေနသည့္ ဖင္သားႀကီးႏွစ္ၿခမ္းကို ႀကည့္ရင္း စိတ္ကူးထဲတြင္ ပံုေဖာ္ကာ မာန္ဟုန္ၿပင္းၿပင္း လိုးေဆာင့္ေလေတာ့၏။ အစပိုင္းကတည္းက တက္သုတ္ရိုက္ကာ ခ်ီတက္လာသည္မို႔ မိနစ္ပိုင္းအနည္းငယ္ အတြင္း ႏွစ္လံုးၿပဴးဆံုလည္က က်င္တက္ကာ ဆစ္ဂနယ္ (signal) ၿပလာသည္။ တင္တင္ကိုယ္တိုင္လဲ တအီအီ တအင့္အင့္ ညည္းသံမ်ားက ဇတ္ရွိန္တက္ကာ အေတာ္ေလး ခပ္စိပ္စိပ္ ထြက္လာ၏။ ေနာက္ဆံုး အခ်ီႀကီးတြင္ သူမ၏ တင္ပါးအိအိႀကီး ႏွစ္ၿခမ္းကို ဆြဲညွစ္ကာ ဖုန္းခနဲ ၿမည္ေအာင္ ၿပစ္ေဆာင့္လိုက္ရင္း ႏွစ္လံုးၿပဴးက်ည္ဆန္ေတြက အရည္ေပ်ာ္ကာ သူမေစာက္ပတ္ထဲသို႔ အရွိန္ၿပင္းစြာ ပန္း၀င္သြားေတာ့ေလ၏။
ေတာ္ေသးသည္။ ကြ်ႏ္ုပ္မွာ မိန္းမေၿပာခဲ့သည္ကို သတိရ၍ သူမ၏ ကိုယ္ေပၚကို မွီက်သြားမည့္ ကိုယ္ရွိန္ကို မနဲထိန္းကာ ေနာက္ကို အၿမန္ဆုတ္ကာ ႀကမ္းၿပင္ေပၚတြင္ပင္ ေၿခၿပစ္လက္ၿပစ္ထိုင္ခ်လိုက္၏။ တင္တင္ခမ်ာေတာ့ ကာမဆိပ္ေႀကာင့္ မိန္းေမာေမာၿဖစ္ကာ မလႈပ္ႏိုင္ေသး။ ဖင္ႀကီးက ကုန္းလ်က္သား ရွိေန၏။ ခဏအႀကာမွ သူမသည္ လည္ၿပန္လွည့္ႀကည့္ကာ …
“ကိုကို ပင္တီ ေပး … ေတာ္ႀကာေန ..အရည္ေတြ ထြက္က်ေနမယ္ ..“ ဟု ေလသံယဲ့ယဲ့ေလးႏွင့္ ေၿပာေလရာ ကြ်ႏ္ုပ္လဲ ၾကမ္းၿပင္ေပၚတြင္ က်ေနသည့္ ပင္တီကိုေကာက္ကာ ေပးလိုက္ရသည္။ ထို႔ေနာက္မိန္းမၿဖစ္သူက ပင္တီကို ေစာက္ပတ္ႏွင့္ကပ္ကာ ကြတကြတႏွင့္ ေရခ်ဳိးခန္းထဲ ၀င္သြားခ်ိန္တြင္ ကြ်ႏ္ုပ္လဲ ေလးလန္သည့္ ေၿခလွမ္းမ်ားႏွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ကုတင္ေပၚသို႔ တက္လာခဲ့မိေလ၏။ ေခါင္းအံုးႏွင့္ ေခါင္းထိမိသည္ႏွင့္ ကြ်ႏ္ုပ္၏ မ်က္ခြံမ်ားသည္ ေလးလံလာကာ အိပ္ေပ်ာ္ၿခင္းအၿဖစ္သို႔ အခ်ိန္အနည္းငယ္အတြင္း ေရာက္ရွိသြားေတာ့ေလသည္။
“ကိုေအာင္သိန္း …ထစမ္းပါဦးဗ်ာ ..“
မည္မွ်ႀကာေအာင္ ကြ်ႏု္ပ္အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္ မသိ။ ကြ်ႏု္ပ္၏ ပုခံုးကို လႈပ္ႏိႈးတာ အခံရသည္တြင္ လူးလဲကာ ထမိရင္း မ်က္စိကို ဖြင့္ႀကည့္မိရာ ေမးေစ့တြင္ မုတ္ဆိတ္ေမြးအၿဖဴမ်ား ေပါက္ေနသည့္ လူႀကီးတစ္ဦးကို တရုတ္လူမ်ဳိးအ၀တ္အစားႏွင့္ ေတြ႔လိုက္ရေလ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္မွာ အိပ္မႈံစံုဖြား ၿဖစ္ေနသာ္လဲ မိမိအိမ္ထဲ မိမိမသိပဲ ဘယ္ကတရုတ္ႀကီးတစ္ေယာက္ေရာက္ေနလဲ ဆိုကာ ထိတ္လန္႔၍ ကမန္းကတမ္းလူးကာထရင္း ကုတင္ဟိုဘက္ကို လွိမ့္ခ်၍ ရန္ၿပဳလာပါက ခုခံရန္ အသင့္ၿပင္လိုက္ေလ၏။ ထိုအခါမွ တရုတ္ႀကီးသည့္ ၎လြယ္သည့္ ႀကိဳးသိုင္းပိတ္လြယ္အိတ္ထဲမွာ အ၀တ္စေတြကို ထုတ္ကာ ..
“က်ဳပ္ပါဗ် .. အိုင္ပီကလဲ … ရုပ္ဖ်က္ထားတာဗ် .. တရားခံဖမ္းဖို႔ လာေခၚတာပါ ..ေရာ့ ဒီမွာ အ၀တ္ေတြလဲလိုက္ဦး“ ဟု ေၿပာေလရာ ကြ်ႏ္ုပ္မွာ တရုတ္ႀကီးအၿဖစ္ ရုပ္ဖ်က္လာသူမွာ ဆားပုလင္းမင္းေမာင္ ၿဖစ္ေႀကာင္း သေဘာေပါက္မိ၏။ သည္ေတာ့မွ တုန္လႈပ္စိတ္ ေၿပသြားၿပီး ..
“ေဆာရီးဗ်ာ .. အိုင္ေဆးရယ္ .. က်ဳပ္က ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ လန္႔ၿပီး အသံေတာင္ မက်က္မိဘူး ၿဖစ္သြားတယ္ .. ခင္ဗ်ားကလဲ ရုပ္ဖ်က္က ကြ်မ္းတာကိုး ..ဟဲ .. ဟဲ“ ဟု အရွက္ေၿပရယ္ကာ ကိုမင္းေမာင္ ကမ္းေပးသည့္ အ၀တ္ေတြကို လွမ္းယူ၍ လဲရေလ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္အ၀တ္လဲၿပီးေနာက္ ကိုမင္းေမာင္က ၎၏ အိတ္ထဲက ဗူးေလးတစ္ခုကို ထုတ္၍ မ်က္ႏွာကို ဟိုတို႔ဒီတို႔ လုပ္ေပးေလရာ မိနစ္ပိုင္းအနည္းငယ္အတြင္း ကြ်ႏ္ုပ္ရုပ္ကို ကြ်ႏ္ုပ္ပင္ ၿပန္မမွိတ္မိေတာ့သည္ တရုတ္ႀကီးတစ္ေယာက္ အၿဖစ္အသြင္ေၿပာင္းသြားေလေတာ့သည္။
ထို႔ေနာက္ ကြ်ႏ္ုပ္သည္ ေၿခာက္လံုးၿပဴးကိုထုတ္ကာ ဆံုလည္ကိုဖြင့္၍ က်ည္ဆံမ်ားကို စစ္ေဆးၿပီးလွ်င္ ကိုမင္းေမာင္ႏွင့္အတူ တရားခံဖမ္းရန္အတြက္ လိုက္ပါသြားရေလ၏။ ကိုမင္းေမာင္က သူ႔မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္စီမွ ဆိုင္ကယ္ယူလာသၿဖင့္ သူက အေရွ႔ကေမာင္းကာ ကြ်ႏ္ုပ္က အေနာက္မွ ထိုင္လိုက္ရသည္။ အိမ္ကစထြက္ကတည္းက အရွိန္ၿမွင့္ကာ ေမာင္းလာသည့္အတြက္ ကြ်ႏ္ုပ္က အမႈအေႀကာင္း ေမးခ်င္ေသာ္လဲ ဆိုင္ကယ္ေလက တဟူးဟူးႏွင့္ တုိးေနေလရာ အခြင့္မသာပဲၿဖစ္ေန၏။ ကိုမင္းေမာင္ ဟို၀င္ဒီထြက္ႏွင့္ ေမာင္းလာသည္ကိုပင္ စူးစမ္းကာ လိုက္ပါလာခဲ့ရသည္။ ေဘာ္ေထာ္ဘက္ေက်ာ္၍ သကၤန္းကြ်န္းကို ၿဖတ္လာၿပီးေနာက္တြင္ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔သည္ လမ္းညာဘက္ၿခမ္း၌ မီးေရာင္မ်ား ထိန္လင္းေနသည္ကို လွမ္းၿမင္ေလရေလသည္။
“ကိုမင္းေမာင္ … ဘာလဲဗ် … မီးေရာင္ေတြမ်ားလွခ်ည္လား .. အသံေတြကလဲ ညံလို႔ဗ်ာ ..“ ဟု ကြ်ႏ္ုပ္က ဆိုင္ကယ္သံကို ေက်ာ္၍ ေအာ္ေမးေလရာ တေလွ်ာက္လံုး ဒုန္းစိုင္းကာ အရွိန္ၿမွင့္ေမာင္းလာသည့္ ဆားပုလင္းမင္းေမာင္က မီးေရာင္ေတြထိန္ေနသည့္ လမ္းမဘက္ကို ခ်ဳိးေကြ႔လိုက္ရင္း ..
“ဟုတ္တယ္ .. အိုင္ပီ .. က်ဳိကၠဆံဘုရားပြဲေလ .. ဒီေန႔က ေနာက္ဆံုးရက္ .. က်ဳပ္တို႔ အဲဒီကို သြားေနတာ ..“ ဟု ေၿဖေလရာ ကြ်ႏ္ုပ္မွာ အံ့အားသင့္သြားမိေလ၏။ အက်ဳိးအေႀကာင္းကို ကိုမင္းေမာင္ကို ေမးဖို႔ႀကံေသာ္လဲ ဘုရားပြဲႏွင့္ နီးလာသၿဖင့္ လူသံ၊ ကားသံ၊ အသံခ်ဲ႔စက္အသံမ်ားက ပို၍ ဆူညံလာလာရာ သိခ်င္စိတ္ကို မနည္းပင္ ေအာင့္အည္းကာ ထားလိုက္ရ၏။ ကိုမင္းေမာင္သည္ ဆိုင္ကယ္ကို မွန္မွန္ေမာင္းလာရင္း ဘုရားရင္ၿပင္ေတာ္ေပၚကို သြားရာ လမ္းေဘးက စက္ဘီးမ်ား၊ လန္ခ်ားမ်ား ရပ္ထားသည့္ ကြပ္လပ္တြင္ ထိုးကာရပ္ရင္း ေသာ့ခတ္လိုက္၏။ ထို႔ေနာက္ အေစာင့္ဟုထင္ရသည့္ ေကာင္ကေလးလွမ္းေပးသည့္ နံပါတ္ပါ စကၠဴပိုင္းေလးကို လွမ္းယူရင္း ကြ်ႏ္ုပ္ႏွင့္ အတူ ေစ်းသည္မ်ား ပလူပ်ံေနသည့္ ဘုရားေပၚသြားရာ လမ္းကေလးအတိုင္း ေလွ်ာက္လာခဲ့ၾက၏။ ေလွ်ာက္လာရင္းမွ ကိုမင္းေမာင္က ကြ်ႏ္ုပ္နား ကပ္ကာ အသံအုပ္အုပ္ၿဖင့္ ..
“အိုင္ပီေရ .. ေမးခ်င္တာေတြ ေနာက္မွ ေမးေပေတာ့ဗ်ဳိ ႔ .. တရားခံဖမ္းဖို႔က အေရးႀကီးတယ္ …ႏွင္းဆီပါ ရွိလိမ့္မယ္ဗ် … ေတြ႔ရင္ ခင္ဗ်ား မ်က္ႏွာပ်က္မသြားနဲ႔ဦး … သတိ၀ီရိယေတာ့ထား … အမ်ဳိးသမီးေတြဆိုေပမယ့္ လိုအပ္ရင္ ေသနတ္ပါ သံုးရမွာပဲ .. ခင္ဗ်ား တစ္ခါႀကံဳဖူးေတာ့ ႏွင္းဆီအေႀကာင္း သိေနၿပီပဲဟုတ္ “ ဟု အေလးအနက္ မွာေလရာ ကြ်ႏ္ုပ္သည္ ရင္တဒိန္းဒိန္းေတာင္ ခုန္လာမိ၏။ ဘုရားပြဲေတာ္ကလဲ ကိုမင္းေမာင္ေၿပာသလို ေနာက္ဆံုးေန႔ၿဖစ္သည့္ အားေလ်ာ္စြာ လူမ်ားႏွင့္ က်ိတ္က်ိတ္တိုးကာ ႀကက္ပ်ံမက် စည္ကားလွေပ၏။ က်ဳိကၠဆံေစတီေတာ္ႀကီးကိုလဲ စလိုက္မီးမ်ား ထိန္ေနေအာင္ ထြန္းထားသၿဖင့္ ေရႊေရာင္တ၀င္း၀င္းႏွင့္ ၀င္း၀ါေတာက္ပေနသည္ကို ႀကည္ႏူးသပၸါယ္ဖြယ္ ေတြ႔ရေလ၏။ ကိုမင္းေမာင္သည္ ကြ်ႏ္ုပ္ႏွင့္အတူ ေလွ်ာက္လာႀကရင္း ရင္ၿပင္ေတာ္ေပၚသို႔ တက္သည့္ မုဒ္အေပါက္အေရာက္တြင္ ဘုရားေပၚတက္မေနေတာ့ပဲ ေစ်းလမ္းေလးအတိုင္းပင္ ဇာတ္စင္မ်ား ရွိရာဘက္သို႔ ဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့၏။ ဤမွာဘက္တြင္ေတာ့ လူသြားလူလာက အနည္းငယ္ ရွင္းသြားၿပီး ေစ်း၀ယ္သူ၊ မုန္႔လာစားသူ၊ ဇာတ္ပြဲႀကည့္ရန္ သြားသူမ်ားသာ ရွိေတာ့သည္ကို ေတြ႔ရေလ၏။ အေတာ္ေလးေလွ်ာက္လာၿပီးေနာက္ ကိုမင္းေမာင္သည္ လမ္းေဘးမက်တက်တြင္ အသာရပ္ကာ ကြ်ႏ္ုပ္ကို တေတာင္ႏွင့္ထိုးရင္း လမ္း၏ ညာဘက္သို႔ မ်က္စၿပစ္ၿပေလ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္လဲ ကိုမင္းေမာင္ ၿပသည့္ဘက္သို႔ ႀကည့္လိုက္ရာ အေစာပိုင္းတုန္းက ေယာက်္ားႀကီးတစ္ေယာက္ ကြယ္ေနသၿဖင့္ မၿမင္ရသည့္ ၿမင္ကြင္းကို ႀကည့္ကာ အ့ံအားသင့္သြားေလ၏။
“ပန္းမာလာ အေၾကာ္စံု“ ဟု ဆိုင္းဘုတ္ႀကီးထိုးကာ ေရးထားသည့္ အေႀကာ္ဆိုင္ႀကီးထဲတြင္ လြန္စြာမွလွပေခ်ာေမလွသည့္ မိန္းမပ်ဳိေလးႏွစ္ဦးသည္ အေႀကာ္မ်ားကို လိုက္လံခ်ေပးေနသည္ကို ေတြ႔ရ၏။ ဆိုင္ေနာက္က အေႀကာ္ဖိုတြင္ေတာ့ မိန္းမႀကီးတစ္ဦးက လွီးၿဖတ္ထားသည့္ ဗူးသီးမ်ားကို ဆန္မႈန္႔ႏွင့္ နယ္ကာ ၿပင္ဆင္ေပး၍ ေယာက်္ာႀကီးတစ္ဦးက မိုးၿဗဲဒယ္အိုးႀကီးထဲတြင္ ေႀကာ္ေလွာ္ေနေလ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္ကို အံ့အားသင့္သြားေစသည့္ အခ်က္မွာ အဆိုပါမိန္းမပ်ဳိေလးႏွစ္ဦးထဲမွ တစ္ဦးသည္ ႏွင္းဆီၿဖစ္ေနၿခင္းပင္။ တရုတ္တန္းတုန္းက ၿပည့္တန္ဆာမေလးသည္ အခုေတာ့ ဘုရားပြဲတြင္ အေႀကာ္ေရာင္းသူ ၿဖစ္ေနေခ်၏။ ထိုအခိုက္ပင္ ကိုမင္းေမာင္က ကြ်ႏ္ုပ္ကိုလက္တို႔ကာ အေႀကာ္ဆိုင္ဘက္သို႔ ဦးတည္ေလွ်ာက္သြားသၿဖင့္ ကြ်ႏ္ုပ္လဲ အံၾသစိတ္ကိုထိန္း၍ သူႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းမွ လိုက္ကာ အေတာ္ပင္က်ယ္ၿပန္႔သည္ အေႀကာ္ဆိုင္ထဲသို႔ ၀င္လာခဲ့၏။
“ေပါက္ေဖာ္ႀကီးတို႔ … ဘာအေႀကာ္မ်ား သံုးေဆာင္မွာလဲ .. ဗူးသီးေႀကာ္ .. ဘရာေႀကာ္ … မတ္ပဲေႀကာ္ အစံုရပါတယ္ … ဒီဘက္မွာ ထိုင္ႀကပါလား ရွင္ .. “ ဟု အၿခားေသာ မိန္းမပ်ဳိေလးတစ္ဦးက ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ကို ဖိတ္မႏၱကၿပဳကာ ေနရာေပးေလ၏။ ႏွင္းဆီထက္ပင္ ပိုမိုလွပသည့္ မိန္းမပ်ဳိေလး၏ ၀ိုင္းစက္လွသည့္ မ်က္၀န္းႏွင့္ သာယာေသာအသံေလးတြင္ ကြ်ႏ္ုပ္သည္ ေငးေငးငိုင္ငိုင္ ၿဖစ္သြားမိ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္မွ မဟုတ္။ ဆိုင္ထဲတြင္ ေရာက္ေနႀကသည့္ ေယာက်္ားသား ႀကီးႀကီးငယ္ငယ္မ်ား၏ မ်က္လံုးေတြသည္လဲ ႏွင္းဆီႏွင့္ အဆိုပါ မိန္းမပ်ဳိေလးတို႔၏ ကိုယ္ေပၚက ေနရာအစိတ္အပိုင္း အသီးသီးတြင္ ပ်ံ၀ဲကာ ေရာက္ေနသည္ကို သတိထားမိ၏။ ထို႔ေႀကာင့္ပဲလား မသိ။ ဆိုင္ထဲတြင္ မိန္းမသားဟူ၍ သူမတို႔ႏွစ္ဦးႏွင့္ ဟင္းသီးဟင္းရြက္မ်ားကို လွီးခြ်တ္ေနသူ အေဒၚႀကီးမွလြဲ၍ က်န္သူမ်ားမွာ ေယာက်္ားမ်ားသာ ၿဖစ္ေနႀကသည္။
ကိုမင္းေမာင္သည္ မိန္းမပ်ဳိေလး ၿပသသည့္ ဆိုင္အလည္က လူလြတ္ေနသည့္ စားပြဲသို႕ ေလွ်ာက္လာရင္း ေခြးေၿခခံုေလးတြင္ အသာ၀င္ထိုင္လိုက္၏။ ေက်ာ့ရွင္းလွပသည့္ မိန္းမပ်ဳိေလးက ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ စားပြဲ၀ိုင္းနားတြင္ရပ္ကာ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ မွာႀကားမည္ကို ေစာင့္ကာေနေလ၏။
“အစံုရေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့ တူမႀကီးရယ္ … တူမႀကီး ေၿပာသမွ် အေႀကာ္ေတြ အကုန္သာ ခ်ေပး .. ဘုရားဖူးၿပီးမွေတာ့ လိပ္ဥတူးရေတာ့မွာေပါ့ … လိပ္ဥ မရေတာ့လဲ လိပ္မ ဖမ္းသြားတာေပါ့ … “ ဟု မထိတထိေၿပာရင္း မိန္းမပ်ဳိေလးကို စိုက္ႀကည့္ေနေလ၏။ ကိုမင္းေမာင္၏ မ်က္ႏွာရူးလိုလို စကားတြင္ မိန္းမပ်ဳိေလးသည္ မ်က္ႏွာပ်က္မသြားပဲ သြားၿဖဴတန္းေလးမ်ား ေပၚလာသည့္အထိ ၿပံဳးကာ တခစ္ခစ္ ရယ္ရင္း အေႀကာ္ေတြ ၿပင္ေနသည့္ ႏွင္းဆီဘက္လွည့္ကာ ..
“ႏွင္းဆီေရ …. ဒီက ေပါက္ေဖာ္ႀကီးေတြဖို႔ အေႀကာ္စံု ယူလာခဲ့ .. လိပ္ဥေႀကာ္ပါ ရွိရင္ သယ္လာခဲ့ ေဟ့ ..“ ဟု အသံစာစာေလးႏွင့္ ေအာ္လိုက္ေလရာ အေႀကာ္ဆိုင္ထဲတြင္ ရွိသည့္ လူအေပါင္းသည္ အၿငိမ့္ပ်က္လံုးႀကားရသည့္ အလား ကိုမင္းေမာင္ကို ႀကည့္ကာ ရယ္ေမာႀကေလ၏။ ကိုမင္းေမာင္ကမူ လူေတြရယ္ေမာေနသည္ကို ဂရုမစိုက္ပဲ သူ႔ေရွ႔က ေရေႏြးခြက္ကို က်င္းကာ ေရေႏြးငွဲ႔လိုက္၏။ ထိုအခိုက္ပင္ ႏွင္းဆီသည္ မိန္းမပ်ဳိေလး ခိုင္းသလို အေႀကာ္မ်ဳိးစံုကို ဗန္းေလးတစ္ခုႏွင့္ ထည့္ကာ ေဂၚဖီအနည္းငယ္ ဆလတ္ရြက္အနည္းငယ္ႏွင့္အတူ သယ္လာသည္ကို ေတြ႔ရ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ႏွစ္ဦးထိုင္ေနသည့္ စားပြဲေပၚသို႕ သူမသည္ ကုိယ္ကေလးကို ကိုင္းကာ တင္ေပးေလ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္သည္ သတိထားေနသည့္ ႀကားမွ ႏွင္းဆီ ကိုယ္ကေလး ညႊတ္လိုက္ခ်ိန္တြင္ မ်က္စိနားတြင္ ၀ဲသြားသည့္ သူမ၏ စေနႏွစ္ခိုင္ကို သတိလတ္လြတ္ ေငးမိသြားေသးသည္။ ႏွင္းဆီႏွင့္ မိန္းမပ်ဳိေလးသည္ အေႀကာ္မ်ား ခ်ေပးၿပီးေနာက္ စားသံုးသူကို ဧည့္ခံသည့္ ကိစၥၿပီးသြားၿပီမို႔ လွည့္ထြက္သြားဟန္ ၿပင္၏။ ထိုအခ်ိန္၌ပင္ ကိုမင္းေမာင္သည္ ၎၀တ္လာသည့္ ပိတ္ပြအကၤ်ီ၏ ေဘးအိတ္ထဲမွ ဦးကံေကာင္းတို႔ အိမ္ကရခဲ့သည့္ ကတၱီပါအိတ္နီေလးကို ထုတ္ကာ စားပြဲေပၚကိုတင္ေလ၏။
“ဒီမွာ … မစံပယ္ၿဖဴ … ဒီအိတ္ကေလးကိုမ်ား မွတ္မိေသးလား မသိဘူး ..“ ဟု ကိုမင္းေမာင္က ထိုင္ရာမွထရင္း ေၿပာလိုက္ရာ အေႀကာ္ဖိုဘက္သို႔ ေၿခလွမ္းၿပင္ေနသည့္ မိန္းကေလးသည္ ႏႈတ္ခမ္းေလး၀ိုင္းကာ သြား၏။ သူမ၏ နီၿမန္းေနသည့္ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးသည္ တဆတ္ဆတ္ႏွင့္ တုန္လာေလ၏။ ၎ႏွင့္အတူ ရွိေနသည့္ ႏွင္းဆီသည္ ထိုအခ်င္းအရာကို ၿမင္သည္ႏွင့္ လႈပ္ရွားမည့္ဟန္ၿပင္ေလရာ ကိုမင္းေမာင္သည္ လွ်ပ္စစ္ကဲ့သို႔ လ်င္ၿမန္လွသည့္ ႏႈန္းၿဖင့္ အကၤ် ီအိတ္ထဲမွ ေၿခာက္လံုးၿပဴး ေသနတ္ကိုထုတ္ကာ ခ်ိန္ထားလိုက္ေလသည္။ ကြ်ႏ္ုပ္လဲ ကိုမင္းေမာင္ႏွင့္ တိုင္ပင္ထားသလို ဆက္တိုက္ပင္ မိမိ၏ ေၿခာက္လံုးၿပဴးကိုထုတ္ကာ မိန္းမပ်ဳိေလးႏွစ္ဦးကို ရြယ္ထားလိုက္ေလသည္။ ကိုမင္းေမာင္သည္ စံပယ္ၿဖဴဆိုသည့္ မိန္းမပ်ဳိေလးကို ေစ့ေစ့ႀကည့္ရင္း …
“နဲဲနဲေလးမွ မလႈပ္ပါနဲ႔ … မႏွင္းဆီ ႏွင့္ မစံပယ္ၿဖဴ … တရုတ္တန္းမွာတုန္းက မႏွင္းဆီကို က်ဳပ္တို႔က မပစ္ခ်င္လို႔ ပစ္မဖမ္းေပမယ့္ . . အခုေတာ့ လိုအပ္လာရင္ ပစ္ရလိမ့္မယ္ .. က်ဳပ္နာမည္ ဆားပုလင္းမင္းေမာင္ပါ ..“ ဟု ေအာင္ၿမင္လွသည့္ အသံႏွင့္ ေၿပာေလရာ ႏွင္းဆီသည္ အံကေလးက်ိတ္ကာ ကိုမင္းေမာင္ကို မီး၀င္း၀င္းေတာက္သည့္ မ်က္လံုးႏွင့္ႀကည့္ကာေနေလ၏။ စံပယ္ၿဖဴလို႔ အေခၚခံရသည့္ မိန္းမပ်ဳိေလးကမူ ကိုမင္းေမာင္ကို သူမ၏ မ်က္၀န္းေလးႏွင့္ ေမာ့ႀကည့္ကာ ..
“ေအာ္ ..လတ္စသတ္ေတာ့ နာမည္ေက်ာ္ စံုေထာက္ႀကီး ဆားပုလင္းမင္းေမာင္ကိုး … ကြ်န္မကို ဒီအထိေရာက္ေအာင္ ေၿခရာခံၿပီး ဖမ္းႏိုင္မွေတာ့ ကြ်န္မတို႔က မခုခံေတာ့ပါဘူး .. ဟင္း.. ဟင္း…. ရွင္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ေႀကာက္လို႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူးေနာ္ .. “ ဟု အၿပံဳးမပ်က္ ေၿပာေလရာ ကိုမင္းေမာင္သည္ သေဘာက်စြာ ၿပံဳးေလ၏။ တဆက္တည္းပင္ ကိုမင္းေမာင္သည္ ႏွင္းဆီကို ခ်ိန္ထားသည့္ ၎၏ ေၿခာက္လံုးၿပဴးကို ၿပန္သိမ္းလိုက္ရင္း ..
“ယံုပါတယ္ .. မစံပယ္ၿဖဴ … ခင္ဗ်ားနဲ႔ ႏွင္းဆီရဲ ႔ အရည္အခ်င္းနဲ႔ သတိၱကို က်ဳပ္သိပါတယ္ … ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ထဲဆိုတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး … ဒီထဲမွာ ရွိေနတဲ့ လူေတြ အားလံုးက သကၤန္းကြ်န္းဂတ္က ပုလိပ္ေတြပါပဲ .. ေဟာဟိုမွာ ရွိေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေမြးနဲ႔ ဦးႀကီးက ရာဇ၀တ္အုပ္ ကိုလွထြန္းဆိုတာပါပဲ .. “ ဟု ေၿပာလိုက္ေလသည္။ ကိုမင္းေမာင္၏ စကား အဆံုးတြင္ အေႀကာ္ဆိုင္ထဲတြင္ ထိုင္ေနက်သည့္ ေယာက်္ားသားမ်ားသည္ ထိုင္ေနရာမွထကာ မတ္တပ္ရပ္လိုက္ႀကေလ၏။ ထုိအခါမွ ကြ်ႏ္ုပ္သတိထားမိသည္မွာ ၎တို႔ေနရာ ယူထားသည္က စံပယ္ၿဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီ ထြက္ေၿပးလို႔မရေအာင္ ဆိုင္၏ ေထာင့္စံုက ပိတ္ကာ ထားသည္ႏွင့္ တူေလ၏။ ႏွင္းဆီႏွင့္ စံပယ္ၿဖဴသည္ သူမတို႔ကို ၀ိုင္းကာထားသည့္ ဆိုင္ထဲက လူမ်ားကို မ်က္လံုးေ၀့ကာႀကည့္ရင္း မယံုႀကည္ႏိုင္ေသာ အႀကည့္ႏွင့္ ကိုမင္းေမာင္ကို ၿပန္ႀကည့္ကာ အသံမထြက္ႏိုင္ေအာင္ပင္ ၿဖစ္သြားေတာ့ေလသည္။ သူမတို႔မေၿပာႏွင့္ ကြ်ႏ္ုပ္ပင္ ကိုမင္းေမာင္၏ အကြက္က်က် စီစဥ္ထားပံုကိုႀကည့္ကာ စိတ္ထဲမွ ခ်ီးမြမ္းမိလ်က္ ရွိေနေတာ့၏။
ခဏအႀကာတြင္ စံပယ္ၿဖဴသည္ ရင္ကေလးခ်ီေအာင္ပင္ အသက္ကိုရွဴသြင္းလိုက္ၿပီးေနာက္ ႏွင္းဆီ၏ လက္ကိုဆြဲကာ အၿဖစ္အပ်က္ အားလံုးကို နားမလည္ႏိုင္သည့္ မ်က္လံုးႏွင့္ ၾကက္ေသေသကာ ႀကည့္ေနေသာ အေႀကာ္ေႀကာ္ေနသည့္ ဦးႀကီးနားသို႔ ေလွ်ာက္သြားေလ၏။ အဆိုပါလူႀကီးႏွင့္အတူရွိေနသည့္ မိန္းမႀကီး၏ လက္ကိုဆြဲကာ ဖက္လွဲသကင္း ၿပဳရင္း ..
“ကဲ .. အေဒၚၿမေရာ .. ဦးႀကီးေမာင္ေရာ .. ကြ်န္မတို႔ေတာ့ .. ေဟာဒီက ပုလိပ္ႀကီး ေခၚလို႔ အင္းစိန္စီအိုင္ဒီကို လိုက္သြားရဦးမယ္ .. ကံမကုန္ရင္ေတာ့ ၿပန္ဆံုႀကေသးတာေပါ့ ..“ ဟု ၀မ္းနည္းသံႏွင့္ ႏႈတ္ဆက္ေလ၏။ ဦးႀကီးၿဖစ္သူကမူ ..
“ေအး … ေအး … ကိစၥရွိလို႔ ေခၚေတာ့လဲ လိုက္သြားေပါ့ .. စံပယ္ၿဖဴရယ္ … အေႀကာ္ေတြ မကုန္ရင္ စီအိုင္ဒီကို လာပို႔လိုက္မယ္ ..“ ဟု ရိုးရိုးရွင္းရွင္းခ်ည္း ႏႈတ္ဆက္ေလရာ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔မွာ ရယ္ရမလိုလို မရယ္ရမလိုလို ေတာင္ ၿဖစ္မိႀက၏။
ထို႔ေနာက္ ကိုမင္းေမာင္သည္ စံပယ္ၿဖဴကို ထြက္မေၿပးပါဘူးဟု ကတိေတာင္းေလရာ စံပယ္ၿဖဴက ႀကည္ႀကည္သာသာပင္ ေခါင္းညိတ္ၿပေလသည္။ ၎တို႔ႏွစ္ဦးထံမွ ကတိရၿပီးေနာက္ ကိုမင္းေမာင္သည္ သူမတို႔ကို လက္ထိပ္ခတ္မေနေတာ့ပဲ သကၤန္းကြ်န္းဂတ္က ပုလိပ္သားမ်ား ၿခံရံကာ ရာဇ၀တ္အုပ္ ကိုလွထြန္း စီစဥ္ထားသည့္အတိုင္း ကားရပ္ထားရာ ဇာတ္စင္ဘက္သို႔ ေခၚလာခဲ့ေလ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္၏ စံုေထာက္ဘ၀တစ္သက္တာတြင္ ပထမဆံုး အႀကိမ္ၿဖစ္ ဤမွ်ေလာက္ မ်ားၿပားလွေသာ ပုလိပ္ အၿခံအရံႏွင့္ ၀ိုင္းကာ ေခၚေဆာင္လာသည့္ တရားခံမွာ စံပယ္ၿဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီသာ ရွိသည့္အေႀကာင္း ယေန႔ထက္တိုင္ မွတ္မိေနေသး၏။ ကားထဲ အေရာက္တြင္ ကိုလွထြန္းႏွင့္ ဆာသင္ႀကီးတစ္ဦးက ေရွ႔ကထိုင္သၿဖင့္ ကြ်ႏ္ုပ္ႏွင့္ ကိုမင္းေမာင္သည္ သူမတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ႏွင့္အတူ ေလးေယာက္သား က်ပ္က်ပ္သိပ္သိပ္ပင္ ေနာက္ခန္းက လိုက္ပါလာခဲ့ရ၏။ ကိုမင္းေမာင္က ဘယ္လိုေနသည္ မသိေသာ္လဲ ကြ်ႏ္ုပ္မွာမူ လူခ်င္းကပ္ေနသည့္ ႏွင္းဆီ၏ အထိအေတြ႔တြင္ ေဒၚက်င္တီ၏ ဇိမ္ခန္းတုန္းက ခ်စ္ႀကည္ႏူးခဲ့သည့္ အၿဖစ္အပ်က္မ်ားကို ၿပန္ၿမင္ေယာင္ကာ စိတ္ေတြေတာင္ တမ်ဳိးၿဖစ္လာ၏။ ေၿခာက္လံုးၿပဴးႏွင့္ ခ်ိန္မထားေသာ္လဲ ႏွစ္လံုးၿပဴးႏွင့္ ခ်ိန္ထားသည္ ၿဖစ္ေနမွာစိုးလို႔ ေပါင္ႀကားကေကာင္ ေထာင္တက္မလာေစရန္ မနည္းပင္ စိတ္အာရံုကို ေၿပာင္းထားရသည္။ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ အင္းစိန္စီအိုင္ဒီသို႔ ေရာက္ေသာအခါ၌ အေတာ္ပင္ ညနက္ေနၿပီမို႔ အမႈႏွင့္ ပတ္သက္သည္မ်ားကို မေဆာင္ရြက္ေသးပဲ စံပယ္ၿဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီတို႔ အဆင္ေၿပေၿပ အိပ္စက္အနားယူႏိုင္ရန္ ေနရာထိုင္ခင္းမ်ား စီမံေပးရေလ၏။ သူမတို႔ႏွစ္ဦး၏ လံုၿခံဳေရးအတြက္လဲ ပုလိပ္သားမ်ားကို ေနရာခ်ထားရေလ၏။ မစၥတာကရစ္ပင္ထံသို႔လဲ တရားခံကို ဖမ္းမိၿပီ ၿဖစ္ေႀကာင္း တယ္လီဖုန္းဆက္ကာ အေႀကာင္းႀကရေလ၏။ အလံုးစံု ကိစၥ၀ိစၥမ်ား ေဆာင္ရြက္ၿပီးေသာအခါ ကိုမင္းေမာင္က ..
“အိုင္ပီေရ .. ရံုးနားက … အင္းစိန္လမ္းေကြ႔မွာ အေ၀းေၿပးကားေတြ အတြက္ ညလံုးေပါက္ဖြင့္တဲ့ ၂၄နာရီဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ ထမင္းဆိုင္ေလး ရွိတယ္ဗ် … အဲဒီမွာ ထမင္းေႀကာ္ပူပူေႏြးေႏြးေလးကို ဆတ္သားေၿခာက္ေလးနဲ႔ စားရင္း စကားေၿပာႀကတာေပါ့ဗ်ာ .. အိုင္ပီ မအိပ္ခ်င္ေသးဘူး မွတ္လား ..“ ဟု အေဖာ္ညိွေလရာ ကြ်ႏ္ုပ္လဲ ဗိုက္နဲနဲ ဆာေနသည့္နည္းတူ သူ႔အစီအစဥ္ကို ေထာက္ခံမိရင္း စိတ္ကူကိုယ္တူ ထြက္လာခဲ့ႀကေလ၏။ အတူ လမ္းေလွ်ာက္လာႀကရင္း ဆိုင္ကေလး အေရာက္၌ ကိုမင္းေမာင္ကပင္ ဦးေဆာင္ကာ ကြ်ႏ္ုပ္ႏွင့္ သူ႔အတြက္ ထမင္းေႀကာ္ကို မွာေပးေလ၏။ သိပ္မႀကာခင္ပင္ ေရာက္လာသည့္ ႀကက္ဥႏွင့္ ေမႊေႀကာ္ထားသည့္ ပူပူေႏြးေႏြး ထမင္းေႀကာ္ေလးကို ဆတ္သားေၿခာက္ နီနီရဲရဲေလးႏွင့္ ေမႊကာ ခပ္စားရင္း ကြ်ႏ္ုပ္က ..
“အိုင္ေဆး … လုပ္ပါဦးဗ် .. အမႈအေႀကာင္းေလး .. က်ဳပ္ကေတာ့ ဘယ္လိုမွ ဆက္စပ္ၿပီး မေတြးတတ္ေတာ့ဘူးဗ်ာ .. ႏွင္းဆီတို႔ကို ဘယ္ကေန ဘယ္လို ေၿခရာခံမိသြားတာလဲ“ ဟု ေမးလိုက္ရာ ဆားပုလင္းမင္းေမာင္က ..
“ဒီလိုဗ် …က်ဳပ္က ေမာ္လၿမိဳင္ဂတ္ကို အေႀကာင္းႀကားစာရလို႔ လိုက္သြားေတာ့ .. အဲဒီမွာ ဦးဘမ်ဳိးနဲ႔ ဦးကံေကာင္းတို႔ရဲ႔ ေနာက္ေႀကာင္းကို သြားသိရတာ . ဒီလူေတြက ေနာက္ေႀကာင္းမေအးလို႔ ဇာတ္ၿမဳပ္ၿပီး ရန္ကုန္မွာ လာေနႀကတာ … သူတို႔နာမည္ အရင္းေတြက ဗလနဲ႔ ဒႆတဲ့ဗ် … က်ဳပ္က ဗလေတာ့ ဇတ္သိမ္းသြားၿပီဆိုေတာ့ .. ဒႆကို လူသတ္သမားက ရွာေနဦးမွာဆို အတပ္သိတယ္ .. အဲဒါနဲ႔ ရန္ကုန္ကို ၿပန္ဆင္းလာတာ .. က်ဳပ္ထင္တဲ့ အတိုင္း က်ဳပ္ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ ဦးကံေကာင္းက အသတ္ခံလိုက္ရတယ္ေလ ..“ ဟု ေၿပာေလ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္လဲ ေခါင္းတၿငိမ့္ၿငိမ့္ လုပ္ကာပင္ နားေထာင္ေနမိ၏။ ကိုမင္းေမာင္ကပင္ ဆက္၍ ..
“က်ဳပ္က အစပိုင္းကတည္းက ေတြးေတာ့ ေတြးမိတယ္ .. ႏွင္းဆီက က်ဳပ္တို႔ ေဒၚက်င္တီ ဇိမ္ခန္းကို သတင္းသြားစံုစမ္းစဥ္က ေၿခရာမေဖ်ာက္ပဲ ရွိေနေသးကတည္းက သူတို႔ရဲ ႔ အေရးကိစၥက မၿပီးေသးဘူးဆိုတာကို ... အဲဒီအတြက္ေႀကာင့္လဲ … က်ဳပ္တပည့္ေကာင္ကေလးေတြကို ရထားဂိတ္ ကားဂိတ္လိုမ်ဳိး လူစည္ကားတဲ့ ေနရာေတြမွာ ႏွင္းဆီကို တန္ၿပန္ရွာခိုင္းတာ .. . အဲဒီမွာ … က်ဳပ္ရွာခိုင္းဖို႔ တစ္ေနရာ လြတ္သြားတယ္ဆိုတာကို ဦးကံေကာင္း တၿဖစ္လဲ ဒႆရဲ ႔အိမ္ထဲက ကတၱီပါ အိတ္ကေလး ေကာက္ရမွ သတိရတာဗ် ..“ ဟု ေၿပာေလရာ ကြ်ႏ္ုပ္မွာ ကိုမင္းေမာင္ရွင္းၿပမႈကို နားမရွင္းသၿဖင့္ ..
“ဘယ္လို .. ဘယ္လို .. အိုင္ေဆး .. ကတီၱပါ အိတ္ကေလးက ဘာလမ္းစ ေပးလို႔လဲဗ် … တဆိတ္ေလာက္ ရွင္းပါဦး .. “ ဟု ေမးမိေလသည္။ ထိုအခါ ကိုမင္းေမာင္က ..
“ဒီလိုဗ် .. အိုင္ပီရ … စံပယ္ၿဖဴက ဦးဘမ်ဳိးတို႔ကို ၿမန္မာႏိုင္ငံ အႏွ႔ံရွာေနတာေလ.. ဒီဟာကို ဘယ္အခ်က္က ေထာက္ၿပသလဲဆိုေတာ့ သူတို႔ အခ်င္းခ်င္း သတင္းစာထဲမွာ ထည့္ၿပီး တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ဆက္သြယ္ေနႀကတဲ့ ေႀကညာေလးက ၿပတယ္ .. ဒီေတာ့ စဥ္းစားရမွာ အမ်ဳိးသမီးေတြ ၿဖစ္ရဲ႔သားနဲ႔ ၿမန္မာတစ္ႏိုင္ငံလံုးမွာ ဘယ္လိုသြားလာ လႈပ္ရွားေနႀကလဲေပါ့ .. က်ဳပ္က ပထမေတာ့ ကုန္သည္ ၿဖစ္ရမယ္ဆိုၿပီး စဥ္းစားတာဗ် .. ဒါေပမယ့္ ကတၱီပါ အိတ္ကေလး ေကာက္ရမွ လြဲၿပီဆိုတာ သြားေတြးမိတယ္ .. အိုင္ပီ အိတ္ကေလးထဲက ထြက္လာတဲ့ ပစၥည္းေတြကို မွတ္မိေသးတယ္ မွတ္လား “ ဟု ေမးေလရာ ကြ်ႏ္ုပ္လဲ သဲလြန္စေပးသည့္ အိတ္ကေလးထဲက ပစၥည္းေတြကို ၿပန္ၿမင္ႀကည့္ကာ ..
“မွတ္မိတယ္ဗ် .. အိုင္ေဆးရဲ ႔ .. စကၠဴပိုင္းေလးႏွစ္ခုရယ္ … ေကာ္ပုတီးေသးေသးေလးရယ္ … အေႀကြေစ့ေလး နဲနဲရယ္ .. ဟုတ္တယ္မွတ္လား .. “ ဟု ေမးေလရာ ဆားပုလင္းမင္းေမာင္က အေၿဖမွန္သည့္ ေက်ာင္းသားကို ၿပံဳးကာၿပသည့္ႏွယ္ ေက်ေက်နပ္နပ္ ၿပံဳးကာ ..
“ဟုတ္တယ္ဗ် … တစ္ခုေၿပာစရာ ရွိတာက … ေကာ္ပုတီးမဟုတ္ဘူး .. ပုတီးလက္ေကာက္ေလးပါ .. “ ဟု ေၿပာေလရာ ကြ်ႏ္ုပ္၏ မ်က္ႏွာသည္ ၀င္းခနဲၿဖစ္သြား၏။ အားရ၀မ္းသာစြာႏွင့္ ..
“ဟာ .. အိုင္ေဆး .. အဲဒါ ဘုရားပြဲေတာ္မွာ ေရာင္းတဲ့ ေရာင္စံု လက္ေကာက္ေလးမွတ္လား .. က်ဳပ္တို႔ ခုနကေတာင္ အဲဒီလိုမ်ဳိးဆိုင္ေလးေတြေရွ႔က ၿဖတ္သြားေသးတယ္ အဟုတ္ .. “ ဟု ဆိုေလရာ ကိုမင္းေမာင္သည္ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ေခါင္းညိမ့္ၿပေလသည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ ကိုမင္းေမာင္ကပင္ ဆက္၍ ..
“ပိုေသခ်ာသြားတာက .. စကၠဴလက္မွတ္အပိုင္းေလးႏွစ္ခုေႀကာင့္ဗ် .. ဘာၿဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ေကာ္ပုတီးေလးေတြက ဘုရားေဇာင္းတန္းေတြမွာလဲ ရႏိုင္တာကိုး … စကၠဴအပိုင္းေလးႏွစ္ခုက ဘုရားပြဲေတာ္ေတြမွာ ရွိတဲ့ ခ်ားရဟတ္ စီးတဲ့အခါမွာ သံုးတဲ့ လက္မွတ္ဗ် .. ေနာက္ၿပီးေတာ့ က်ဳပ္က အေႀကြေစ့ေလးေတြေတြကို နမ္းႀကည့္ေတာ့ ေၿပာရရင္ အေႀကာ္ဆီနဲ႔ ရေနတယ္ဗ် .. အဲဒီေတာ့မွ လူသတ္သမားဟာ ၿမန္မာၿပည္ အႏွံ႔အုပ္စုဖြဲ႔ၿပီး သြားလာေနႀကတဲ့ ၁၂မ်ဳိးေစ်းသည္ေတြနဲ႔ ေရာၿပီးေနတာ ၿဖစ္ရမယ္လို႔ ခန္႔မွန္းမိသြားတယ္ … စိတ္ထဲေသခ်ာေအာင္ အိမ္ေရွ႔ထြက္ၿပီး ဦးကံေကာင္းရဲ႔ ကားဘီးကိုႀကည့္ေတာ့ ကားေရွ႔ဘီးမွာ ကပ္ေနတဲ့ ေၿမမႈန္ေတြက ငါးထပ္ႀကီး ဒါမွမဟုတ္ သကၤန္းကြ်န္းဘက္မွာပဲ ေတြ႔ရတဲံ ေၿမနီမႈန္႔ေတြဗ် …ေနာက္ၿပီး ၿပီးခဲ့တဲ့ ရက္ပိုင္းအတြင္းက သတင္းစာမွာက သကၤန္းကြ်န္း က်ဳိကၠဆံ ဘုရားပြဲစၿပီဆိုတဲ့ အေႀကာင္း ေႀကညာထားတာကို မွတ္မိသြားတယ္ … ပိုၿပီးေသခ်ာေအာင္ က်ဳပ္က က်ဳပ္တပည့္ေကာင္ေလး ရန္ေအာင္ၿမင္ကို က်ဳိကၠဆံဘုရားကို လႊတ္ၿပီး ေစ်းတန္းထဲ သြားအကဲခတ္ခိုင္းေသးတာ .. ေသခ်ာမွ သကၤန္းကြ်န္းဂတ္ကို အေႀကာင္းႀကားၿပီး အိုင္ပီကို လာ၀င္ေခၚတာ .. “ ဟု ရွင္းၿပေလရာ ကြ်ႏ္ုပ္လဲ အင္မတန္မွ ရႈပ္ေထြးလွသည့္ ေကာက္ရိုးပံုထဲမွ အပ္ကို ဘြားခနဲ ၿမင္လိုက္သလို ကိုမင္းေမာင္၏ ရွင္းၿပမႈကို ဆုပ္စမုတ္စပင္ ဆုပ္ကိုင္နားလည္မိေတာ့ေလသည္။
ထို႔ေနာက္ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ႏွစ္ဦးသည္ အိမ္ၿပန္မေနက်ေတာ့ပဲ အင္းစိန္စီအိုင္ဒီရွိ မိမိတို႔ ရံုးခန္းတြင္ပင္ တေရးမွ် ၿဖစ္သလို အိပ္စက္ႀကၿပီး နံနက္မိုးေသာက္ အလင္းေရာက္ခ်ိန္တြင္ ႏွင္းဆီႏွင့္ စံပယ္ၿဖဴကို ထိန္းသိမ္းထားရာ ေနရာ၌ သြားေရာက္ေတြ႔ဆံုႀကသည္။ ၎တို႔အတြက္ လိုအပ္သည္မ်ားကို ေဆာင္ရြက္ေပးၿပီးေနာက္ အမႈစစ္ေဆးရာသို႔ ေခၚေဆာင္သြားၿပီး သူမတို႔ထံမွ စစ္ခ်က္ကို ယူႀကေလ၏။ ေၿဖာင့္ဆိုခ်က္ေပးရာတြင္ အဓိကေၿပာသူမွာ လူသတ္မႈႏွစ္ခု၏ တရားခံၿဖစ္သူ စံပယ္ၿဖဴၿဖစ္ၿပီး ႏွင္းဆီကေတာ့ တခါတခါတြင္ စံပယ္ၿဖဴအစား အခ်ဳိ႔ကိစၥမ်ားကို ၀င္ေရာက္ ရွင္းၿပေလ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္ႏွင့္ ကိုမင္းေမာင္က သူမတို႔ ေၿပာၿပခ်က္မွန္သမွ်ကို တစ္ေယာက္တစ္လဲ လိုက္လံေရးမွတ္ရေလ၏။ စံပယ္ၿဖဴသည္ ရုပ္ဆင္းအဂၤါ ေခ်ာေမာလွပသည့္ အၿပင္ စကားေၿပာလဲ လြန္စြာမွ ေကာင္းလွသည္ၿဖစ္ရာ သူမ၏ ဘ၀ေနာက္ေႀကာင္း အၿဖစ္အပ်က္မ်ားကို နားေထာင္ရသည္မွာ အင္မတန္မွ စိတ္၀င္စားဖြယ္ ေကာင္းလွေပ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္တြင္ သာမက တရားခံဖမ္းမိၿပီဆို၍ လာေရာက္ႀကည့္ရႈႀကေသာ ဦးကိုကိုႀကီး ၊ ကိုေအာင္ၿမင့္ အပါအ၀င္ အင္းစိန္စီအိုင္ဒီမွ စံုေထာက္ေက်ာ္မ်ားသည္ ဇာတ္မင္းသမီးမ်ား ရံႈးေလာက္သည့္ အမူအရာႏွင့္ လက္ဟန္ေၿခဟန္ေလးမ်ား ခ်ီကာ ေၿပာၿပသည့္ သူမ၏ ဇာတ္ေႀကာင္းႏွင့္ ေလယူေလသိမ္းတြင္ ေမ်ာကာ အခန္းထဲက မည္သူမွ ၿပန္မထြက္ေတာ့ပဲ အမႈစစ္ရာ စားပြဲေလးကို ၀ိုင္းကာပင္ မရွိမည့္ ရွိမည့္ေနရာေလးတြင္ တြယ္ကပ္ကာ နားေထာင္ေနႀကသည္ကို ေတြ႔ရ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္ကိုယ္တိုင္ စံပယ္ၿဖဴ ႔ထြက္ဆိုခ်က္မ်ားကို လိုက္လံ ေရးမွတ္ေနရာမွ သူမ၏ လွပသည့္ မ်က္ႏွာေလးကို ႀကည့္ရင္း နာမည္ေက်ာ္ “Arabian Nights” ေခၚ တစ္ေထာင့္တစ္ညတိုင္တုိင္္ ေၿပာရေသာ ပသီပံုၿပင္မ်ားထဲမွ “ရွာရဇာတ္“ မင္းသမီးေလး အသက္၀င္လာသည္ဟု ထင္ေယာင္မွားမိေလေတာ့၏။
ေအာက္တြင္ ေဖာ္ၿပပါ အၿဖစ္အပ်က္မ်ားသည္ စံပယ္ၿဖဴ ထြက္ဆိုခ်က္ေပးထားသည့္ သူမ၏ ဘ၀ဇတ္ေႀကာင္းကို ကြ်ႏ္ုပ္က စာဖတ္သူမ်ား ဖတ္ရလြယ္ေအာင္ ၀တၳဳသဖြယ္ ၿပန္လည္ေရးသားထားၿခင္း ၿဖစ္ေပသည္။ သူမ၏ ေၿပာဆိုခ်က္မ်ားက အင္မတန္မွ ၿပည့္စံုလွသည္ ၿဖစ္ရာ ကြ်ႏ္ုပ္အေနႏွင့္ အနည္းငယ္မွ် ၀ါက် အထားအသိုသာ ၿပင္ဆင္ထား၍ မူရင္းအတိုင္း အပိုဆားဒါးမပါ … “ဆားပုလင္းမင္းေမာင္ႏွင့္ အရပ္ကူပါလူ၀ိုင္းပါ“ ဟု အမည္တပ္ကာ တင္ဆက္လိုက္ရပါေတာ့ သတည္း … .. ။
Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxx