ဆားပုလင္း မင္းေမာင္ ႏွင့္ အရပ္ကူပါ လူ၀ိုင္းပါ

အခန္း (၁၁)
”ၾကမၼာငင္သည့္ မိသားစု“
ညသည္ အေတာ္ပင္ နက္လာေလၿပီ။ လကြယ္ညမို႔ ပတ္၀န္းက်င္ တစ္ခုလံုးသည္ ပိန္းပိတ္ေအာင္ ေမွာင္လ်က္ရွိ၏။ ေကာင္းကင္တြင္ ၾကယ္ကေလးမ်ားသာ ဟိုတစဒီတစ မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္ လင္းေန၏။ ၿမိဳင္သာၿမိဳ႕ကေလးသည္ အေမွာင္ရိပ္မ်ားၾကားတြင္ တိတ္ဆိတ္စြာ လဲေလ်ာင္းလ်က္ ရွိေနေလ၏။ စံပယ္ရိပ္ၿငိမ္ ၿခံႀကီး၏ အေပၚထပ္တြင္ေတာ့ ယခုထက္တိုင္ မီးလင္းေနဆဲ ျဖစ္၏။ ထြန္းျဖဴသည္ အိပ္ခန္း၀က နံရံကို မ်က္ႏွာႏွင့္ အပ္ထားရင္း ႏႈတ္မွ တစ္ႏွစ္သံုးေလး အစဥ္အတိုင္းေခၚေန၏။
“ခြန္ … ရွစ္ .. ကိုး .. တစ္ဆယ္ … တူၿပီေနာ္ … လိုက္ရွာၿပီေဟ့ …“
ထြန္းျဖဴသည္ တစ္ဆယ္ဟု ေခၚၿပီးေနာက္ နံရံကို မ်က္ႏွာမူထားရာမွ ရွာဟန္ျပဳ၏။ တမင္တကာ အမူအယာကို က်ီးၾကည့္ေၾကာင္ၾကည့္ လုပ္ျပ၏။ နားထဲတြင္ ခိ ခနဲ ေနသည့္ ရယ္သံကို သူတို႔လင္မယားအိပ္သည့္ ကုတင္ေအာက္က ၾကားရ၏။ သူ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ေခါင္းကုတ္လိုက္ သူ႔သမီးလုပ္ေနက်အတိုင္း ေမးေလးကို လက္ျဖင့္ေထာက္လိုက္ လုပ္ျပ၏။ ထိုအခ်ိန္၌ ေမစံပယ္သည္ ေအာက္ထပ္က တံခါးေတြကို ပိတ္ၿပီးျဖစ္၍ အေပၚတက္လာ၏။ ေယာက်္ားျဖစ္သူ၏ အမူအယာကို ျမင္သည္ႏွင့္ သူမသည္ ခစ္ခနဲ ေနေအာင္ ရယ္၏။ ၿပီးမွ အခန္းထဲထိ ေလွ်ာက္၀င္လာရင္း ..
“အေဖႀကီးက သမီးကို ရွာလို႔ မေတြ႔ဘူး ျဖစ္ေနတာကိုး .. ဒါဆို ေမေမပဲ ရွာလိုက္ေတာ့မယ္ .. “ ဆိုကာ ေမြ႔ယာနား အေရာက္၌ ကုတင္ေအာက္ကို ဆတ္ခနဲ ငံု႔လိုက္ေလ၏။
“ဟင့္အင္း … ေမေမ မေကာင္းဘူး … ေဖေဖ့ကို ကူတယ္ … ေဖေဖရွာရမွာကို ေမေမက ၀င္ကူတယ္ …“
စံပယ္ျဖဴသည္ ႏႈတ္ခမ္းေလးစူကာ ကုတင္ေအာက္က ထြက္လာရင္း အသံစာစာေလးႏွင့္ သူမအေမကို ဂ်ီက်ေလ၏။ ထြန္းျဖဴလည္း သမီးအနားကို ေလွ်ာက္လာၿပီး ၾကမ္းျပင္တြင္ ဒူးေထာက္ကာ ထိုင္၏။ ႏႈတ္ခမ္းစူေနသည့္ သမီးမ်က္ႏွာေလးကို လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ ညွပ္ရင္း …
“ေမေမက ေဖေဖ ရွာရခက္ေနမွာ စိုးလို႔ ကူတာပါကြ .. ႏႈတ္ခမ္းႀကီး စူရဘူး .. ဒီတစ္ခါ .. ဘယ္သူ႔အကူအညီမွ မပါပဲ ေဖေဖသမီးကို ရွာမယ္ … သမီးသာ လံုေအာင္ပုန္း … ေအး .. တစ္ခုေတာ့ မွာထားမယ္ေနာ္ သမီး .. ေဖေဖက ပန္းေပးၿပီ …ထြက္လာေတာ့ဆိုရင္သာ ထြက္လာရမယ္ .. အဲဒီလိုမွ မေခၚရင္ သမီးထြက္မလာရဘူးေနာ္ … ေဖေဖရေအာင္ ရွာမယ္ …ဟုတ္ၿပီလား “ ဟု စံပယ္ျဖဴေလး စိတ္ေက်နပ္ေအာင္ ေခ်ာ့ေမာ့ေလ၏။ စံပယ္ျဖဴေလးလည္း ဒီေတာ့မွ မ်က္ႏွာေလး ျပန္၀င္းသြားကာ သူမအေဖ၏ ပါးကို နမ္းလိုက္ၿပီး ..
“ဒါမွ တို႔ေဖေဖကြ .. “ ဟု ေပ်ာ္ရႊင္ ျမဴးထူးစြာ ေအာ္ေလ၏။ ေမစံပယ္သည္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနသည့္ သားအဖႏွစ္ေယာက္ကို အၿပံဳးမ်က္ႏွာႏွင့္ ၾကည့္ကာ ေန၏။ ၿပီးေတာ့မွ ..
“သမီးေရာ … အေဖႀကီးေရာ … ဒါေနာက္ဆံုး ေဆာ့ေတာ့ေနာ္ …. ၿပီးလွ်င္ အိပ္ၾကေတာ့ … မိုးခ်ဳပ္ေနၿပီ … ေမလည္း ေရခ်ဳိးလိုက္ဦးမယ္ … “ ဟု ဆိုေလ၏။ ထြန္းျဖဴလည္း မိန္းမျဖစ္သူဘက္လွည့္ကာ မ်က္စိတစ္ဖက္ကို သမီးမျမင္ေအာင္ မွိတ္ျပရင္း ..
“ဟုတ္ၿပီ … ေမ .. ေမာင္လည္း သမီးနဲ႔ ေဆာ့ၿပီးရင္ ေရခ်ဳိးမယ္ … ေမ သိပ္ထားႏွင့္ေပါ့ .. ၿပီးလွ်င္ ရာဘာေစ်းအေၾကာင္း နည္းနည္းေျပာၾကေသးတာေပါ့ .. “ ဟု အထာႏွင့္ဆိုေလ၏။ ေမစံပယ္သည္ ေယာက်္ားအေၾကာင္း သိေနသည္မို႔ ခ်စ္မ်က္ေစာင္းတစ္ခ်က္ထိုးကာ ေရခ်ဳိးဖို႔ သီးသန္႔ရွိသည့္ ေရခ်ဳိးခန္းထဲ ထြက္သြားေလ၏။ ထြန္းျဖဴလည္း ေမစံပယ္ ထြက္သြားသည့္ေနာက္ နံရံဘက္ကို မ်က္ႏွာမူကာ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ခံ၍ မ်က္ႏွာအပ္လိုက္ေလ၏။ ႏႈတ္ကမူ တစ္ႏွစ္သံုးေလးကို ျဖည္းညင္းစြာ စတင္ေရရြတ္၏။
“ကိုး … တစ္ဆယ္ ..“
တစ္ဆယ္ ေရာက္သြားသည့္ေနာက္ ထြန္းျဖဴသည္ နံရံကို မ်က္ႏွာမူထားရာမွ လွည့္လိုက္ရာ မ်က္ႏွာကို အ၀တ္စည္းထားေသာ လူႏွစ္ေယာက္ကို ေတြ႔ရေလ၏။ ထိုလူႏွစ္ေယာက္သည္ တစ္ေယာက္က ဓါးရွည္တစ္လက္ကို ကိုင္ထားၿပီး တစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ႔ကို ေျခာက္လံုးျပဴးေသနတ္ႏွင့္ ခ်ိန္ရြယ္ထားေလ၏။ ေသနတ္ႏွင့္ ခ်ိန္ရြယ္ထားသူက ..
“ဒီမွာ သူေဌးမင္း …လႈပ္လႈပ္ရွားရွားေတာ့ မလုပ္ပါနဲ႔ .. ဒါ ေသနတ္လို႔ေခၚတယ္ .. ဒီထဲက က်ည္ဆန္ထြက္လာၿပီး မွန္ရင္ ပရုတ္ဆီ ထည့္လို႔ မရဘူး .. မန္းေဆးသံုးလို႔ မရဘူး .. ငန္းနီေၾကာ္လည္း အံုလို႔မရဘူး .. ရင္ပတ္မွာ အေပါက္ေလး ျဖစ္ၿပီး ေသသြားလိမ့္မယ္ .. အဲဒီေတာ့ .. ရွာထားသမွ် ထုတ္ေပေတာ့ .. “ ဟု ေၿပာလိုက္ရာ ထြန္းျဖဴသည္ မ်က္ႏွာကို လက္ကိုင္ပု၀ါႏွင့္ စီးထားသည့္ ေသနတ္သမားကို ေစ့ေစ့ၾကည့္ကာ ..
“ေအးေအးေဆးေဆး အသာတၾကည္ေတာင္းတယ္ဆိုေတာ့လည္း ေပးရမွာပါ့ … ရၿပီးလွ်င္သာ က်ဳပ္တို႔ကို ရန္မျပဳပဲ ထြက္သြားပါ .. “ ဟု ေတာင္းဆိုေလ၏။ ထုိအခါ ေသနတ္သမားသည္ မ်က္ႏွာအုပ္ထားသည့္ၾကားက သေဘာက်စြာ ရယ္ရင္း ..
“ရာဘာၿခံ သူေဌးေလး ဦးထြန္းျဖဴကသာ ရွိရွိသမွ် ထုတ္ေပးမယ္ဆိုလွ်င္ က်ဳပ္တို႔က ရန္မျပဳပဲ ထြက္သြားမွာပါ .. ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ အက်ဳိးရွိမွာပါ .. “ ဟု ေျပာေလ၏။ ထြန္းျဖဴလည္း မိမိအသက္အႏၱရာယ္ႏွင့္ မိသားစု၏ ေရွ ႔ေရး အတြက္ စဥ္းစားကာ ကုတင္ေအာက္ကို လက္ညွိးထိုးျပလိုက္၏။
“အဲဒီေအာက္မွာ သံေသတၱာတစ္လံုး ရွိတယ္ .. ေသတၱာေသာ့ကေတာ့ ဟိုဘက္အစြန္က ေခါင္းအံုးေအာက္မွာ .. ေသတၱာထဲ ရွိရွိသမွ် က်ဳပ္တို႔ ခ်မ္းသာတာ အကုန္ပါပဲ … “ ဟု ႏွေျမာတသသည့္ အသံႏွင့္ မခ်ိတင္ကဲ ေျပာလိုက္ေလ၏။ ထြန္းျဖဴ စကားဆံုးသည္ႏွင့္ ဓါးရွည္ကိုင္ထားသူသည္ ၎ကိုင္ေဆာင္ထားသည့္ ငွက္ႀကီးေတာင္ဓါးကို ကုတင္ေပၚတြင္ တင္လိုက္ၿပီး ကုတင္ေအာက္ ငံု႔ၾကည့္ေလ၏။ ေသတၱာကို အေတြ႔တြင္ အျပင္ဆြဲထုတ္ၿပီး ထြန္းျဖဴေျပာသည့္ ေခါင္းအံုးေအာက္က ေသာ့ကို ယူကာ ဖြင့္၏။ ေသာ့ခေလာက္ပြင့္သြားသည္ႏွင့္ ေသတၱာကို ဖြင့္လိုက္ရာ ထြန္းျဖဴေျပာသလို ေရႊေငြ လက္၀တ္ရတနာမ်ားကို ေတြ႔ေလ၏။ ရာဘာေစး ေရာင္းရ၍ ရွရွိထားသည့္ ေငြစကၠဴထုတ္မ်ား ရွိေနသည္ကို ေတြ႔ရ၏။ ဓါးသမားသည္ လြယ္လာသည့္ ေက်ာပိုးအိတ္လိုလို အထုတ္ကို ၾကမ္းျပင္ေပၚခ်ကာ လက္၀တ္လက္စားေတြကို ေကာက္ကာထည့္၏။ ထြန္းျဖဴခမ်ာ စံပယ္ျဖဴေလး ပုန္းကာေနသည့္ ဗီဒိုကို လွမ္းၾကည့္ကာ သမီးေလး ထြက္မလာေစရန္ က်ိတ္ကာ ဆုေတာင္းေနရ၏။
ဓါးသမားသည္ အားလံုးေသာ ပစၥည္းမ်ားႏွင့္ ပိုက္ဆံထုတ္မ်ားကို ထည့္ၿပီးေသာအခါ အိတ္၏အ၀ကို ႀကိဳးႏွင့္ စည္းေႏွာင္ေလ၏။ ထြန္းျဖဴကို တေလွ်ာက္လံုး ေသနတ္ႏွင့္ ခ်ိန္ထားသည့္ လူက ..
“ကဲ .. သူေဌးေလး ဦးထြန္းျဖဴ … က်ဳပ္တို႔ကို ခြင့္ျပဳပါဦး .. ဓါးျပတိုက္တယ္လို႔ သေဘာမထားနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ .. လွဴတယ္လို႔ပဲ သေဘာထားေပါ့ .. “ ဆိုကာ အခန္းထဲမွ ထြက္မည္ျပဳေလ၏။ ထြန္းျဖဴလည္း ဓါးျပသမားက မိမိနာမည္ကို သိေနသျဖင့္ အံ့ၾသမိေသာ္လည္း အသက္အႏၱရာယ္မျပဳသျဖင့္ က်ိတ္ကာ သက္ျပင္းခ်မိ၏။ ထိုအခ်ိန္၌ အေစာပိုင္းက ေရခ်ဳိးဖို႔ ထြက္သြားေသာ ေမစံပယ္သည္ အခန္း၀တြင္ ေပၚလာေလ၏။
“ဟင္ ..“
“ဟိတ္ မေျပးနဲ႔ …“
ေမစံပယ္သည္ ဓါးျပမ်ားကို ေတြ႔သည္ႏွင့္ ေၾကာက္အားလန္႔အားႏွင့္ ျပန္ထြက္ေျပးေလရာ ဓါးသမားက အထုတ္ခ်ကာ ေျပးဖမ္းေလ၏။ ထြန္းျဖဴသည္ ထုိအျဖစ္ကို ျမင္သည္ႏွင့္ အျပင္ကို ေျပးလိုက္ဟန္ ျပဳ၏။
“ဒိုင္း … .“
ထြန္းျဖဴရပ္ေနသည့္ ေနရာေရွ႔က ၾကမ္းျပင္သည္ အေပါက္ကေလး ျဖစ္သြား၏။ ေသနတ္သမားသည္ လ်င္ျမန္လွသည့္ အဟုန္ႏွင့္ ေနရာကို ေရႊ႔ကာ အခန္းေပါက္၀ကို ပိတ္ဆို႔ရပ္လိုက္ရာ ထြန္းျဖဴလည္း မလႈပ္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္သြား၏။ ဗီဒိုထဲမွ ပုန္းေနသည့္ စံပယ္ျဖဴေလးသည္ ေသနတ္သံေၾကာင့္ တုန္လႈပ္သြားေလ၏။ သို႔ရာတြင္ အေဖျဖစ္သူက သူမေခၚမခ်င္း ထြက္မလာရဘူးဟု မွာထားသျဖင့္ သူမေလးသည္ မ်က္လံုးေလး အ၀ိုင္းသားႏွင့္ ဗီဒိုတံခါးၾကားမွ အျပင္ကအျဖစ္ေတြကို ၾကည့္ကာေန၏။ သူမရွိသည့္ ေနရာကို သိသြားမည္စိုးသျဖင့္ မ်က္ႏွာေပၚကို တြဲလြဲက်ေနေသာ အေဖျဖစ္သူ၏ ေဘာင္းဘီစကို ပါးစပ္ႏွင့္ ကိုက္ထားေလ၏။
”ဒီမွာ ဘာမိလာလဲ ၾကည့္စမ္း…. တကယ့္ အမိစားေလးဟ .. “
“ဟိတ္ .. ငါ့ မိန္းမကို လႊတ္လိုက္ ..
မိမိကို ခ်ိန္ထားသည့္ ေသနတ္ေၾကာင့္ ထြန္းျဖဴသည္ ေဒါသေတြ အလိပ္လိုက္ထြက္ေနေသာ္လည္း မလႈပ္ရွားရဲ။ ဓါးသမားသည္ ေမစံပယ္၏ လည္ပင္းကို ဓါးႏွင့္ေထာက္ထားကာ အခန္းထဲသို႔ ေနာက္က တြန္းကာ ေခၚလာ၏။ အခုမွ ေရခ်ဳိးၿပီးခါစမို႔ ေမစံပယ္သည္ ထဘီေရလွ်ားႏွင့္ ျဖစ္ေနရာ လွပသည့္ သူမ၏ ကိုယ္ကအတိုင္းသား ေပၚလြင္ေန၏။ ေမစံပယ္ကို ျမင္သည္ႏွင့္ ထြန္းျဖဴကို ခ်ိန္ထားသည့္ ေသနတ္သမား၏ မ်က္လံုးေတြသည္ အေရာက္လက္သြား၏။ ထြန္းျဖဴသည္ ေသနတ္သမား၏ မ်က္လံုးကို စိုက္ၾကည့္ေနသည္မို႔ ဒါကို ရိပ္မိ၏။
“ဒီမွာ .. ခင္ဗ်ားတို႔ လိုခ်င္တာ ရသြားၿပီပဲ … က်ဳပ္နဲ႔ က်ဳပ္မိန္းမကို လႊတ္ၿပီး သြားၾကေတာ့ .. “ ဟု ထြန္းျဖဴက က်ိတ္မႏိုင္ခဲမရသံ ႏွင့္ ေျပာလိုက္ေလရာ ေသနတ္သမားသည္ မခိုးမခန္႔ ရယ္ရင္း …
“အစကေတာ့ .. က်ဳပ္တို႔ ဒီအတိုင္းထြက္သြားမလို႔ပဲ .. အခုေတာ့ စိတ္ကူးေျပာင္းသြားၿပီဗ်ာ … ဒီေလာက္လွတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ေတြ႔လွ်က္နဲ႔ အလွကို မခံစားလိုက္ရရင္ တသက္လံုး ေနာင္တရမိမွာ မဆံုးေတာ့ဘူး .. “ ဟု ရမက္သံလႊမ္းသည့္ အသံႏွင့္ ေျပာေလ၏။ ၎၏ မ်က္လံုးသည္လည္း အနားေရာက္လာသည့္ ဓါးသမားလူဆိုး လက္ထဲမွ ရုန္းကန္ေနေသာ ေမစံပယ္ကို ေျခဆံုးေခါင္းဆံုး ၾကည့္ေလ၏။
“ရွင္တို႔ေတြ မယုတ္မာနဲ႔ … ေမာင္ေရ .. လုပ္ပါဦး .. “
ေမစံပယ္သည္ လူဆိုးႏွစ္ေယာက္၏ ပက္စက္လွသည့္ အႀကံကိုရိပ္မိသည္ႏွင့္ ေၾကာက္လန္႔တၾကား ေအာ္၏။ သူမ၏ ႏို႔ႀကီးတစ္ဖက္ကို လွမ္းကိုင္လိုက္သည့္ ေသနတ္သမား၏ လက္ကို ပုတ္ထုတ္၏။ ထြန္းျဖဴသည္ ဘယ္လိုမွ စိတ္ကို မထိန္းထားႏိုင္ေတာ့။ ေသြးေတြ ပြက္ပြက္ဆူကာ အသားတဆတ္ဆတ္တုန္လာ၏။ မ်က္စိေရွ႔က ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ျဖစ္ေနသည့္ ျမင္ကြင္းကို ဘယ္လိုမွ မၾကည့္ေနႏိုင္ေတာ့ပဲ ေသနတ္သမားကို ေျပးကာခုန္အုပ္ေလ၏။ ေသနတ္သမားသည္ ေမစံပယ္ကို မဲေနသျဖင့္ ထြန္းျဖဴက အလစ္ ခုန္အုပ္သည္တြင္ ေနာက္သို႔လန္သြား၏။ ထြန္းျဖဴက ကိုယ္ႏွင့္ဖိကာ တြန္းလိုက္သျဖင့္ ၾကမ္းျပင္ေပၚျပစ္လဲက်၏။ ႏွစ္ဦးသားလံုးေထြး၏။
“လႊတ္ . .လႊတ္ … ငါ့ကိုလႊတ္ …“
ေမစံပယ္သည္လည္း ဓါးရွည္ကိုင္ထားသည့္လူလက္မွ အတင္းရုန္းေလ၏။ ထိုအခါ ဓါးရွည္ကိုင္ထားသူသည္ စိတ္မရွည္ေတာ့သည္ႏွင့္ “ တယ္ .. ဒီေကာင္မ“ ဆိုကာ ေမစံပယ္၏ ေနာက္ေစ့ကို ဓါးလက္ကိုင္ရိုးႏွင့္ ထုေလ၏။ ေမစံပယ္သည္ ၾကမ္းျပင္ထက္တြင္ ပံုလ်က္သား လဲက်သြား၏။ ထိုအခ်င္းအရာကို ေသနတ္သမားႏွင့္ လံုးေထြးေနသူ ထြန္းျဖဴသည္ ျမင္သြား၏။ ၎၏ စိတ္ေတြသည္ မိန္းမျဖစ္သူအတြက္ ဗ်ာပါဒေ၀ကာ သတိလြတ္သြား၏။ ထိုအခိုက္ ေသနတ္သမားသည္ ထြန္းျဖဴ၏ နံေစာင္းကို လက္သီးႏွင္ စြတ္ထိုးေလ၏။ ထြန္းျဖဴမွာ ရင္ပတ္တစ္ခုလံုး ေအာင့္သြား၏။ က်န္ေနသူ ဓါးသမားက ေျပးလာၿပီး လက္သီးဒဏ္ေၾကာင့္ ၾကမ္းျပင္ေပၚ လိမ့္ေနသူ ထြန္းျဖဴ၏ ေနာက္ေစ့ကို ဓါးရိုးႏွင့္ ထု၏။ ထြန္းျဖဴ၏ မ်က္လံုးထဲတြင္ ၀င္းခနဲ ျဖစ္သြားၿပီးေနာက္ သတိလစ္သြားေလ၏။
“ေခြးေကာင္ …. ငါတို႔ကိုမ်ား အံတုခ်င္တဲ့ေကာင္ … မင္းေရွ႔ မွာတင္ မင္းမိန္းမကို မုဒိန္းက်င့္ျပမယ္ ..“
ေသနတ္သမားသည္ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွ ကုန္းရုန္းထကာ ထြန္းျဖဴ၏ နံေစာင္းကို ေျခေထာက္ႏွင့္ ကန္ရင္းေျပာ၏။ သတိေမ့ေနသည့္ ထြန္းျဖဴသည္ အြန္႔ခနဲ ့့့ျမည္ကာ တျခားဘက္လိမ့္သြား၏။ ေသနတ္သမားသည္ ဓါးသမားဘက္လွည့္ကာ …
“ဒႆ .. ငါတို႔ ၀င္လာတဲ့ ေအာက္ထပ္ မီးဖိုခန္းမွာ အုန္းဆံႀကိဳးေခြ ေတြ႔တယ္ .. အဲဒါ ျဖတ္ၿပီး ျမန္ျမန္ယူလာခဲ … ဒီေကာင္ သတိျပန္ရလာရင္ ေႏွာက္မယွက္ႏိုင္ေအင္ ႀကိဳးနဲ႔ တုတ္ထားရမယ္ .. “ ဟု ေျပာဆိုေစခိုင္းေလ၏။ ဒႆ ဟု အေခၚခံရသည့္ ဓါးရွည္သမားလည္း ေအာက္ထပ္ကို အျမန္ေျပးဆင္းကာ ႀကိဳးေခြကို ယူေလ၏။ ဒႆထြက္သြားသည္ႏွင့္ ေသနတ္သမားသည္ ေမစံပယ္ကို ကုတင္ထက္သို႔ ေပြ႔မကာ ျပစ္တင္၏။ သူမ၏ ကိုယ္ကို စားမတတ္၀ါးမတတ္ၾကည့္ရင္း …
“ဗလတို႔ေတာ့ .. စားရကံႀကံဳေတာ့ မွ်စ္ဆို႕၀င္း၀င္းႀကီးကို စားေတာ္ပြဲ တည္ရဦးမွာေပါ့ … ရုန္းလားကန္လားလုပ္ခ်င္တဲ့ ေကာင္မ .. နင့္ကို အားရေအာင္ လိုးပစ္မယ္ … “ ဟု ေျပာေလ၏။ ရင္လွ်ားထားသည့္ သူမ၏ ထဘီထက္ဆင္စကို ဆြဲျဖဳတ္၏။ အကာအကြယ္မဲ့သြားသည့္ ႏို႔ႀကီးေတြက ၀င္းခနဲ ေပၚထြက္လာ၏။ မို႔ေမာက္ေနသည့္ ႏို႔ႀကီးေတြကို ျမင္သည္ႏွင့္ ေသနတ္သမားသည္ ရမက္စိတ္ေတြ ဆူေ၀တက္၏။ ထိုအခိုက္ ဒႆသည္ ႀကိဳးေခြကိုင္၍ ျပန္ေရာက္လာ၏။
“ေဟ့ေကာင့္ .. ဗလ .. မင္းက သြက္လွခ်ည္လား … ငါ့ဖို႔လည္း ခ်န္ပါဦး .. “ ဟု အေပါက္၀ကေန လွမ္းေအာ္ေလ၏။ ကုတင္ေပၚက ဗလသည္ ဒႆကို ဂရုစိုက္မေနပဲ ေရာ့တိေရာ့ရဲျဖစ္ေနသည့္ ထဘီကိုဆြဲကာ ခြ်တ္ခ်၏။ ေမစံပယ္၏ မိေမြးတိုင္း ဖေမြးတိုင္း ကိုယ္ကို အျမင္တြင္ ၎သည္ တံေတြးတစ္ခ်က္ ၿမိဳခ်မိ၏။
ဗလက ေမစံပယ္ကို မုဒိန္းက်င့္ဖို႔ ျပင္ေနစဥ္တြင္ ဒႆသည္ သတိေမ့ေနသည့္ ထြန္းျဖဴ၏ လက္ႏွစ္ဖက္ကို အခန္းေထာင့္က စားပြဲႏွင့္ ခ်ည္ကာ ႀကိဳးႏွင့္ျမန္ျမန္တုပ္၏။ ထို႔ေနာက္ ေအာင္ေသေအာင္သား စားေသာက္ဖို႔ ျပင္ေနသည့္ ဗလရွိရာ ကုတင္ေပၚသို႕ ၎ကိုယ္တိုင္လည္း တက္လာ၏။ ထိုအခိုက္ တအင္းအင္း ညည္းညဴကာ ေမစံပယ္သည္ သတိျပန္လည္ရလာၿပီ ျဖစ္၏။ ခ်က္ခ်င္းပင္ မိမိ၏ အျဖစ္အပ်က္ကို ရိပ္မိကာ အတင္းပင္ ကုန္းရုန္းထဖို႔ျပင္၏။ ဗလသည္ ရုန္းကန္ေနသည့္ ေမစံပယ္၏ လက္ေတြကို ခ်ဳပ္ထားရင္း ..
“ဒႆ ဒီေကာင္မလက္ေတြကို ခ်ဳပ္ထားစမ္းကြာ … ဒီေလာက္ေတာင္ ရုန္းတဲ့ေကာင္မ … ေစာက္ပတ္ထဲ လီး၀င္သြားမွ ရုန္းႏိုင္တယ္ မရုန္းႏိုင္ဘူး .. ၾကည့္ရေသးတာေပါ့ .. “ ဟု မၾကား၀ံ့မနာသာ ရုတ္ရင္းၾကမ္းတမ္းဆြဲေျပာေလ၏။ ဒႆလည္း ကုတင္ေခါင္းရင္းဘက္ တိုးကာ ေမစံပယ္၏ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ဖမ္းကာ ခ်ဳပ္ထားေလ၏။ ေယာက်္ားႀကီးႏွစ္ဦး၏ အားမို႔ ေမစံပယ္သည္ ရုန္းကန္ေနေသာ္လည္း မလြတ္ေျမာက္ႏိုင္ပဲ ရွိ၏။ ဆိုးရြားလွသည့္ ကံၾကမၼာကို ေတြးမိက သူမ၏ မ်က္၀န္းသည္ မ်က္ရည္စေတြ စြတ္စိုလာ၏။ အဆီျပန္ေနသည့္ မ်က္ႏွာႏွင့္ သူမတကိုယ္လံုးကို ၾကည့္ေနသည့္ ဗလကို နာနာက်ည္းက်ည္း ၾကည့္၏။
“လူယုတ္မာေတြ . .ငါ့ကို သတ္ခ်င္သတ္ … အသက္အေသခံသြားမယ္ …. အရွက္အပါမခံႏိုင္ဘူး .. “ ဟု ေမစံပယ္သည္ လြတ္ေနေသးသည့္ ေျခေထာက္ႏွင့္ ဗလကို ကန္ေၾကာက္ရင္း ေျပာ၏။ ဗလသည္ ရင္ပတ္ကို အကန္ခံလိုက္ရသျဖင့္ စိတ္ဆိုးသြား၏။ ေမစံပယ္၏ ၀မ္းဗိုက္ကို မညွာမတာ လက္သီးႏွင့္ထိုးရင္း ..
“ေကာင္မ… အသာတၾကည္နဲ႔ ခံမယ္ မရွိဘူး … ေအး … ဒီေလာက္ေတာင္ ေသခ်င္ေနတာ နင့္ကို လိုးၿပီး သတ္မယ္ … “ ဟု မ်က္ႏွာႀကီး နီးျမန္းကာ ႀကိမ္းေမာင္းေလ၏။ ၀မ္းဗိုက္ကို အထိုးခံရ၍ အသက္ရွဴမွားကာ ၿငိမ္က်သြားသည့္ ေမစံပယ္၏ ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္ကို ဆြဲကားကာ ေပါင္ၾကားတြင္ ေနရာယူ၏။ ၎၏ ၀တ္ဆင္ထားသည့္ ေဘာင္းဘီႀကိဳးကို ေျဖေလ်ာ့ကာ မာေထာင္ေနသည့္ လီးမည္းမည္ႀကီးကို ထုတ္ကာ သူမ၏ ေစာက္ပတ္၀ႏွင့္ ေတ့၏။ အ၀ေတ့မိသည္ႏွင့္ မညွာမတာ ေဆာင့္ထည့္လိုက္၏။
“အား …. ေခြး … ေခြး .. ေခြး ေတြ..“
“အီး …. ေကာင္းလိုက္တဲ့ ေစာက္ပတ္….“
လူယုတ္မာ ဗလသည္ သားရဲမရဲ စီးသလို အတင္းပင္ လီးကို ထိုးကာ ေဆာင့္၏။ ဒႆသည္ ေမစံပယ္၏ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ခ်ဳပ္ထားရင္ ဗလမုဒိန္းက်င့္ေနသည္ကို ၾကည့္ကာ မနာလိုစြာ အားမလိုအားမရျဖစ္၏။ စိတ္မရွည္စြာ သူ႔အလွည့္ေရာက္ေအာင္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနရ၏။ ဗလသည္ ေစာက္ပတ္ကို အတင္းလိုးေနသလို ေမစံပယ္၏ ႏို႔ႀကီးေတြကိုလည္း ရက္ရက္စက္စက္ပင္ ဖ်စ္ညွစ္၏။
ဗီဒိုထဲမွ အသံမထြက္ေအာင္ ပုန္းေနသည့္ စံပယ္ျဖဴသည္ ထိုအျဖစ္အပ်က္မ်ားကို ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႔လန္႔ႏွင့္ ျမင္ေနရ၏။ စားပြဲခံုႏွင့္တြဲကာ အခ်ည္ခံထားရသည့္ သူမ၏ အေဖကိုလည္း သူမသည္ ႏႈတ္ခမ္းေလး လႈပ္ကာ “ေဖေဖေရ .. ေမေမ့ကို ကယ္ပါဦး ..“ ဟု အသံမထြက္ပဲ ေခၚကာေနမိ၏။
ထိုအခိုက္ ေနာက္ေစ့ကို အထုခံရ၍ သတိေမ့သြားသည့္ ထြန္းျဖဴသည္ သတိျပန္လည္ရလာၿပီ ျဖစ္၏။ ေခါင္းကို အနည္းငယ္ လႈပ္ကာ ခါလိုက္ေသာအခါ သူ၏ အျမင္အာရံုသည္ ျပန္လည္ၾကည္လင္လာ၏။ အသိျပန္၀င္၀င္ခ်င္း မိန္းမတစ္ေယာက္၏ နာနာက်ည္းက်ည္းေအာ္သံေၾကာင့္ လွမ္းၾကည့္မိရာ လူယုတ္မာႏွစ္ေကာင္သည္ ေမစံပယ္ကို မုဒိန္းက်င့္ေနသည္ကို ေတြ႕၏။ ကမာၻေျမႀကီးတစ္ခုလံုး သြက္သြက္ခါေအာင္ လည္မတတ္ ယူက်ဳံးမရျဖစ္ကာ ေဒါသေတြ အလိပ္လိုက္တက္၏။ ကုန္းေအာ္ခ်င္သည့္ စိတ္ကို မနည္းပင္ ထိန္းကာ ကုတင္ေပၚက လူယုတ္မာ ႏွစ္ေကာင္ကို မီး၀င္း၀င္းေတာက္သည့္ မ်က္လံုးေတြႏွင့္ ၾကည့္၏။
“အီး … အီး .. ေခြးေကာင္ေတြ …. ငါ့ကိုလႊတ္ …. အီး …. အခုဆင္း …“
“ဟား …. ဟား … ေကာင္မ ႀကိဳက္သေလာက္ေအာ္ …. ငါ့တို႔က နင္ေအာ္ေလ ႀကိဳက္ေလပဲ … နင့္ေအာ္သံကို ဘယ္သူမွ ၾကားမွာ မဟုတ္ဘူး …. နင့္လင္လည္း နင့္ကို မကယ္ႏိုင္ဘူး …..ဟား … ဟား..“
ေမစံပယ္သည္ ေလာကငရဲကို အရွင္လတ္လတ္ႏွင့္ ခံစားေနရသည္။ သူမ၏ တကိုယ္လံုးသည္ ဗလဆိုသည့္ လူယုတ္မာ၏ လက္ခ်က္ႏွင့္ ဖြတ္ဖြတ္ညက္ညက္ ေၾကေန၏။ မိန္းမအဂၤါထဲက မခံမရပ္ႏိုင္ေအာင္ ထိုးကာ ေအာင့္သလို ျဖဴ၀င္းေနသည္ ့ႏို႕ႀကီး ႏွစ္လုံးသည္လည္း အညိဳအမည္း ဆြဲလ်က္ရွိ၏။ ေခါင္းတစ္ခုလံုးလည္း မူးေနာက္ေနာက္ျဖစ္ကာ သူမ၏ အျမင္အာရံုသည္ ေ၀ေ၀၀ါး၀ါး ျဖစ္လ်က္ရွိေန၏။
ထြန္းျဖဴသည္ ၎၏ လက္ကို အတင္းပင္ ရုန္း၏။ လက္ေကာက္၀တ္ ႏွစ္ဖက္သည္ အုန္းဆံႀကိဳးအသားႏွင့္ ပြတ္တိုက္၍ အေရျပားလန္ကာ ေသြးခ်င္းခ်င္း နီေန၏။ အံကိုတင္းတင္းႀကိတ္ကာ မ်က္စိေရွ ႔က လူမဆန္သည့္ ျမင္ကြင္းကို ၾကည့္ကာ ညာဘက္လက္ကို ဆြဲထုတ္၏။ ဒႆဆိုသည့္ ဓါးသမားက အေသအခ်ာ မစည္းေႏွာင္ထားသည့္အတြက္ သူ႔ညာဘက္လက္က ကြ်တ္ထြက္၏။ ညာဘက္လက္ ကြ်တ္သည္ႏွင့္ ဘယ္ဘက္လက္ကို ဆြဲထုတ္၏။ ေဒါသစိတ္က အထြတ္အထိပ္ ေရာက္ေနသည္ ့ထြန္းျဖဴသည္ လြတ္သည္ႏွင့္ …
“ေခြးမေသားေတြ …. ငါ့မိန္းမကို လႊတ္ … “ ဆိုကာ ကုတင္ေပၚ ေျပး၍ ခုန္တက္၏။ မ်က္စိေအာက္က ေမစံပယ္ကို အားရပါးရ လိုးေဆာင့္ေနသည့္ ဗလသည္ ရုတ္တရက္မို႕ အံ့အားသင့္ကာ မေရွာင္ႏိုင္။ ထြန္းျဖဴက ၎၏ ကိုယ္ကို မိန္းမျဖစ္သူေပၚမွ ဆြဲဖယ္ကာ မ်က္ခြက္ကို အားႏွင့္ထိုး၏။ လည္ပင္းကို အမိအရဖမ္းကာ ညွစ္၏။ ေမစံပယ္၏ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ခ်ဳပ္ထားသည့္ ဒႆသည္ သူမ၏ လက္ကို လႊတ္ကာ ..
“ဟာ…. ဒီေကာင္ေတာ့ … ေသခ်င္ၿပီ .. “ ဟု ႀကိမ္း၀ါးကာ ထြန္းျဖဴ၏ ေနာက္ေက်ာကို ေျပးခ်ဳပ္၏။ သို႔ေသာ္ ဒဏ္ရာရ က်ားရိုင္းတစ္ေကာင္လို ျဖစ္ေနသည့္ ထြန္းျဖဴသည္ ေသနတ္သမား၏ လည္ပင္းကို မလႊတ္တမ္း ညွစ္ထား၏။
“ဒိုင္း ….“ “အား …“
ထြန္းျဖဴသည္ ဗလကို မ်က္လံုးႀကီး ျပဴးၾကည့္ကာ “မင္း .. မင္း …“ မသဲမကြဲညည္းရင္း ေျပာ့က်သြား၏။ ဗလသည္ ၎၏ လည္ပင္းကို မလႊတ္တမ္း ညွစ္ထားသည့္ လက္ေတြကို ဆြဲဖယ္ရင္း ထြန္းျဖဴ၏ ကိုယ္ကို ကုတင္ေပၚက ကန္ခ်၏။
“ေမာင္ …. “
ေမစံပယ္သည္ အသံကုန္ေအာ္၏။ လူးလိွမ့္ထ၏။ ကုတင္ေခါင္းရင္းတြင္ ဒႆတင္ထားသည့္ ငွက္ႀကီးေတာင္ဓါးကို ေကာက္ကာ ကိုင္၏။ ရွိသမွ် အားကို သံုးကာ သူမႏွင့္ အနီးဆံုး ဒႆကို လႊဲခုတ္၏။
“ဒႆ .. . သတိထား …“
“ဒိုင္း ..“
“ဟာ .. ဒီေကာင္မ …“
ဗလ၏ လက္က ေသနတ္သည္ ေနာက္ထပ္ မီးပြင့္သြား၏။ ေမစံပယ္သည္ ဓါးႀကီးကို ေျမွာက္ထားရာမွ ရင္ပတ္တစ္ခုလံုး ေသြးခ်င္းခ်င္းနီးကာ လဲက်သြား၏။ သူမရင္ပတ္က ထြက္သည့္ ေသြးေတြေၾကာင့္ မို႔ယာတစ္ခုလံုး နီးျမန္းသြား၏။
“ေတာက္ … ေခြးမ … ငါ မလုပ္လိုက္ရပဲ … ေသသြားတယ္ …“
ဒႆသည္ ေသြးအိမ္ထဲ လဲေနသည့္ ေမစံပယ္ကို ၾကည့္ကာ ေျပာ၏။ ေသနတ္သမား ဗလကေတာ့ ေအးတိေအးစက္ႏွင့္ သူ႔ေဘာင္းဘီႀကိဳးကို ျပန္ခ်ည္လုိက္ၿပီး ..
“ေဟ့ေကာင္ … ဒႆ လုပ္မေနနဲ႔ေတာ့ .. အခ်ိန္မရွိဘူး … သြားၾကမယ္ … ရထားတဲ့ ပစၥည္းေတြနဲ႔ ဆိုရင္ ဒီေကာင္မလို လွတာမ်ဳိး ဘယ္ႏွစ္ေယာက္လိုခ်င္လဲ .. ႀကိဳက္သေလာက္ ရွာလို႔ရတယ္ .. “ ဟု ေျပာရင္း ကုတင္ေပၚက ဆင္း၏။ ဒႆသည္ ဗလႏွင့္ အတူ ကုတင္ေပၚက ဆင္းလာရင္း ..
“ဒီေကာင္နဲ႔ ဒီေကာင္မကို ဒီအတိုင္းထားခဲ့ မလို႔လား … ေျခရာလက္ရာေပ်ာက္ေအာင္ လက္စေဖ်ာက္ခဲ့ရင္ ေကာင္းမယ္ .. “ ဟု အခန္းပတ္၀န္းက်င္ကို ေ၀့ကာၾကည့္ရင္း ေျပာ၏။ ၎၏ မ်က္စိသည္ စံပယ္ျဖဴေလး ပုန္းေနသည့္ ဗီဒိုကို အေရာက္တြင္ ရပ္ထား၏။ စံပယ္ျဖဴကေလးမွာ အသံမထြက္ေအာင္ က်ိတ္ကာ ငိုရိႈက္ရင္း တကိုယ္လံုး တုန္ခါေန၏။
“ေအာက္ထပ္ မီးဖိုခန္းထဲမွာ ဓါတ္ဆီေတြထည့္ထားတဲ့ ပီပါ တစ္လံုး ရွိတယ္ … ျဖန္းၿပီး မီးရွိ ႔ခဲ့လိုက္ကြာ .. တခါတည္း ကိစၥျပတ္သြားတာေပါ့ .. “
ထို႔ေနာက္ ဗလႏွင့္ ဒႆသည္ ပီပါထဲက ဓါတ္ဆီေတြကို အဆင္သည့္ ေတြ႔သည့္ ခြက္တစ္ခြက္စီႏွင့္ ခပ္ကာ အိမ္ႀကီးအႏွ႔ံ ပက္ျဖန္း၏။ စိတ္တိုင္းက် ပက္ျဖန္းၿပီးေနာက္ ၎တို႔ ၀င္လာရာ မီးဖိုေခ်ာင္ေဘးေပါက္တံခါးမွ မထြက္ခြာခင္ မီးရွိ႔ကာ ထားခဲ့ေလ၏။ မ်ားမႀကာမီ စံပယ္ရိပ္ၿငိမ္အိမ္ႀကီးသည္ ေအာက္ထပ္ မီးဖိုေခ်ာင္မွ စတင္၍ မီးဆြဲကာ ေတာက္ေလာင္၏။ ျဖန္းပက္ခဲ့သည့္ ဓါတ္ဆီေၾကာင္းေနာက္ လိုက္ကာ ေနရာအႏွံ႔တြင္ မီးမ်ားဆြဲလ်က္ရွိ၏။
စံပယ္ျဖဴေလးသည္ ၾကမ္းျပင္ထက္တြင္ လဲက်ကာ မ်က္လံုးႀကီးျပဴးေနသည္ အေဖျဖစ္သူကို စိုက္ၾကည့္ကာ အသံတိတ္ငိုေနမိ၏။ ႏုနယ္လွသည့္ သူမ၏ ႏွလံုးသားသည္ ႀကံဳေတြ႔ရသည့္ ေျခာက္ျခားဖြယ္ အေတြ႔အႀကံဳတြင္ သြက္သြက္ခါေအာင္ တုန္လႈပ္၏။ ရင္နင့္စရာ အျဖစ္ဆိုးတြင္ သူမ၏ မ်က္စိေတြသည္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ကုန္၏။ ဗီဒိုထဲကေန ထြက္မလာေသးပဲ ဖခင္ျဖစ္သူ ဦးထြန္းျဖဴက ပန္းေပးၿပီ ထြက္လာေတာ့ဆိုသည့္ စကားကိုသာ ေစာင့္ဆိုင္းေနေလ၏။
စပယ္ရိပ္ၿငိမ္စံအိမ္ႀကီးသည္ တဖ်စ္ဖ်စ္ႏွင့္ မီးစတင္ဆြဲေလာင္ေနၿပီ ျဖစ္၏။ ဗီဒိုတံခါး၀မွ ၀င္လာသည့္ မီးခိုးေတြေၾကာင့္ စံပယ္ျဖဴသည္ ေခ်ာင္းတဟြပ္ဟြပ္ ဆိုးေလ၏။ ထိုအခိုက္ ဗီဒိုတံခါးသည္ သူမတြန္းမဖြင့္ပဲႏွင့္ ပြင့္သြားေလ၏။ အူေနသည့္ မီးခိုးေတြၾကားမွ လူႀကီးတစ္ေယာက္က သူမကို ဆြဲထုတ္၏။
“အင္မတန္မွ ကံဆိုးလွတဲ့ သမီးေလးပဲ … လာခဲ့ေတာ့ သမီးေလး… မေၾကာက္နဲ႔ ..“
စံပယ္ျဖဴသည္ သူမလက္ကို ဆြဲထားသည့္ လူႀကီးကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ရာ ပူေဖာင္းသည္ႀကီး ျဖစ္ေနသည္ကို ေတြ႔ရ၏။ လူႀကီး၏ လက္ကို ဆြဲကာ အေမႏွင့္ အေဖျဖစ္သူဘက္သို႔ လက္ညိဳးထိုးျပ၏။ သူမ၏ ႏႈတ္ခမ္းသည္ တလႈပ္လႈပ္ျဖစ္ေနေသာ္လည္း စကားသံက ထြက္မလာေခ်။ ပူေဖာင္းသည္ႀကီးသည္ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ ဒူးေထာက္ထိုင္ကာ သူမ၏ မ်က္ႏွာကို လက္ဖ၀ါးႏွင့္ ညွပ္ကာ သူ႔ကို ၾကည့္ေစ၏။ ၿပီးမွ ..
“သမီးေလး ဦးႀကီး ေျပာတာ နားေထာင္ .. သမီးေဖေဖနဲ႔ ေမေမ လူ႔ေလာကမွာ မရွိရွာေတာ့ဘူး … လူယုတ္မာေတြ လက္ခ်က္နဲ႔ ဆံုးသြားရွာၿပီ … သမီး ဦးႀကီးနဲ႔ လိုက္ခဲ့ေပေတာ့ .. “ ဟု အင္မတန္မွ တည္ၾကည္ေလးနက္သည့္ အသံႏွင့္ တစ္လံုးခ်င္း ေျပာေလ၏။ တေလွ်ာက္လံုး အသံတိတ္ကာ က်ိတ္ကာ ငိုေနသည့္ စံပယ္ျဖဴေလးသည္ ထိုေရာအခါမွ ပူေဖာင္းသည္ႀကီးကို ဖက္ကာ အားရပါးရ ရိႈက္ကာ ငိုေလ၏။ ပူေဖာင္းသည္ႀကီးသည္ ငိုရိႈက္ေနသည့္ စံပယ္ျဖဴေလးကို ေပြ႔ထားရင္း မီးစြဲေလာင္စ ျပဳေနသည့္ ေလွကားထစ္ေတြေပၚမွ ေျပးဆင္းေလ၏။ မီးသိပ္မစြဲေသးသည္ အိမ္ေရွ႔တံခါးေပါက္ကေန ကမန္းကတန္း ေျပးထြက္၏။
၎တို႔ ႏွစ္ဦး ၿခံျပင္ဘက္ေရာက္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္ပင္ စံပယ္ရိပ္ၿငိမ္အိမ္ႀကီးကို မီးညႊန္႔ေတြက ၀ါးၿမိဳသြားေလ၏။ စံပယ္ျဖဴေလးသည္ အဟုန္ညီးညီးေတာက္ေလာင္ေနသည့္ အိမ္ႀကီးကို သူမကို ထမ္းေခၚသြားသည့္ ပူေဖာင္းသည္ႀကီး၏ ပုခုန္းေပၚကေန မ်က္ေတာင္မခတ္တမ္း လည္ျပန္ၾကည့္ေနမိ၏။ သူမ၏ ႏွလံုးသားသည္ မီးေတာက္မီးလွ်ံမ်ားႏွင့္အတူ ခ်စ္ခ်စ္ေတာက္ေအာင္ ပူျပင္းေနေတာ့ေလသည္။
xxxxxxxxxxxxx