Friday, January 3, 2014

xxxxx ခဲအို xxxxxxx

xxxxx ခဲအို xxxxxxx

ေမမိုးတစ္ေယာက္ ေမာပန္းႏြမ္းလ်ျခင္း၊ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲျခင္း၊ မေက်နပ္ျခင္းမ်ားစြာတို႔ျဖင့္ ဝတ္စားထားေသာ အဝတ္မ်ားကိုပင္မလဲႏုိင္ေတာ့ပဲ အိပ္ယာေပၚ သို႔လွဲခ်လိုက္ပါတယ္။မ်က္ရည္တစ္ခ်ိဳ႕က ပါးျပင္ေပၚကို အလိုလိုစီးဆင္းက်လာတာမို႔ သုတ္ေတာင္မသုတ္ေတာ့ပဲ ဝမ္းနည္းစြာနဲ႔ ေခါင္းအံုးေပၚကို မ်က္ႏွာအပ္လိုက္ကာ ငိုခ်လိုက္ပါေတာ့တယ္။အေၾကာင္းကေတာ့…..
ဒီေန႔ သူ႔ရဲ႕တစ္ဦးတည္းေသာ အစ္မျဖစ္သူ ေမစိုးတစ္ေရာက္ သူ႔ခ်စ္သူနဲ႔လက္ထပ္သြားလို႔ျဖစ္ပါတယ္။ အခ်ိန္တန္အရြယ္ေရာက္လို႔ အိမ္ေထာင္ျပဳတာမွန္ေပမယ့္ သူ႔ထက္ငါးႏွစ္ေလာက္ႀကီးၿပီး အရာရာကို လိမၼာေရး ျခားရွိေအာင္ မိဘလိုသြန္သင္ခဲ့တဲ့ အစ္မတစ္ေယာက္ကိုေတာ့ ေမမိုးဒီေန႔ကစလို႔ ဆံုးရံႈးလိုက္ရပါၿပီ။
ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက အခုေမမိုး ဆယ္တန္းေရာက္တဲ့အထိ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္တခန္းထဲ အတူ တူအိပ္ေနလာခဲ့ၾကတာ။ဒီညကစလို႔ သူတို႔ညီအစ္မအိပ္တဲ့အခန္းေလးကိုပါေပးလိုက္ရတာမို႔ ေမမိုးတစ္ေယာက္ ေျခရင္းဖက္ကအခန္းကိုေျပာင္းေပးလိုက္ရၿပီး တစ္ေယာက္တည္းအထီးက်န္စြာ ျဖတ္သန္းရေတာ့မွာေၾကာင့္ အားငယ္စိတ္ေတြျဖစ္ေနပါတယ္။
မမကေတာ့ သူ႔ခ်စ္သူရင္ခြင္မွာ ေပ်ာ္ေနရခ်ိန္ေတြမွာ ေမမိုးကေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း ျဖတ္သန္းရ ေတာ့မွာပါ။ဒါေၾကာင့္လည္း ေမမိုးရင္ခြင္ထဲကေန မမကိုဆြဲထုတ္သြားတဲ့ မမခ်စ္သူ ကိုသက္ကို ေမမိုး စိတ္ထဲက အလိုလိုမုန္းတီးေနမိပါတယ္။အစ္မနဲ႕ ပတ္သက္လို႔ အစ္ကိုေတာ္ရမွာျဖစ္ေပမယ့္ ေမမိုးတစ္ေယာက္ အမုန္းတရားေတြေၾကာင့္ အစ္ကိုတစ္ေယာက္လို ဘယ္လိုမွလက္ခံလို႔မရျဖစ္ေနပါတယ္။
မမတို႔က ဘယ္ေလာက္ေတာင္ပိရိၾကသလဲဆိုရင္ ေမမိုးတစ္စြန္းတစ္စေလာက္ေတာင္မရိပ္မိလိုက္ပါ ဘူး။တကၠသိုလ္မွာကတညး္က ခ်စ္သူေတြျဖစ္လာၾကၿပီး ဘြဲ႕ရေတာ့မွ လူႀကီးစံုရာနဲ႔လာေရာက္ေတာင္းရမ္း ကာ ကမန္းကတန္း လက္ထပ္လိုက္ၾကတာျဖစ္ပါတယ္။မမတို႔ လက္ထပ္ေတာ့မယ္ဆိုတာသိလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္ ေမမိုးတစ္ေယာက္ မမရင္ခြင္ထဲမ်က္ႏွာအပ္ကာ ငိုေၾကြးခဲ့ရပါတယ္။မမကိုေတာ့ အားနာပါတယ္။သူ႔ခ်စ္သူနဲ႔ ေပါင္းရမွာမို႔ ေပ်ာ္ေနတဲ့အခ်ိန္ ေမမိုးေၾကာင့္ သူတို႔အေပ်ာ္ေတြ အျပည့္အဝမေပ်ာ္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။
အားရေအာင္ငိုၿပီးတဲ့ေနာက္ ေမမိုးအဝတ္အစားလဲကာ အခန္းျပင္ထြက္လာေတာ့ သူတို႔လင္မယား ခန္းမကေနျပန္လာၾကပါတယ္။အေပါင္းအသင္းေတြ တရုန္းရုန္း စၾက ေနာက္ၾကနဲ႔မမတစ္ေယာက္ ေခါင္းေလးေတာင္မေဖာ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ရွက္ေနတုန္း သူကေတာ့ေအာင္ပြဲခံတဲ့မ်က္ႏွာနဲ႔ အားလံုးကို ႏႈတ္ဆက္ ၿပီးေနာက္ သူတို႔မဂၤလာအခန္းထဲကို မမခါးေလးကိုဖက္ကာဝင္သြားၾကတာကို ေမမိုးတစ္ေယာက္ ေဆြးျမည့္စြာ ၾကည့္လိုက္ကာ ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်လို႔ အခန္းထဲဝင္လိုက္ပါတယ္။
ေနာက္ေတာ့ ကိုယ့္ဖာသာအားတင္းကာ စာက်က္မယ္လို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္ရင္း စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ေကာက္ကိုင္လိုက္ကာ စာက်က္ေနလိုက္ပါတယ္။စိတ္ထဲကသာ တိုးတိုးေလးက်က္ေနတာ စာထဲလဲစိတ္က သိပ္ေတာ့မေရာက္ပါဘူး။စိတ္မေကာင္းစရာ အေၾကာင္းေတြကိုပဲျပန္ေတြးမိေနေတာ့ မၾကာမၾကာ စာအုပ္ကို ကိုင္ထားရင္း ငိုင္ေနမိတာကမ်ားတယ္။ဒီအခ်ိန္မွာ
တစ္ဖက္ခန္းက တခစ္ခစ္အသံေတြၾကားလိုက္ရေတာ့ စာအုပ္ေလးကိုရင္ဘတ္ေပၚကိုတင္လိုက္ရင္း မ်က္လံုးေလးကလယ္ကလယ္နဲ႕ ေခါင္းေလးမသိမသာ ေစာင္းလုိက္ကာ တစ္ဖက္ခန္းကအသံကို နားစြင့္ေနလုိက္မိပါတယ္။
‘ဟိတ္..ကို..မလုပ္ပါနဲ႔ ေတာင္းပန္ပါတယ္ကြာ ဘုန္းေတြနိမ့္ေတာ့မွာပဲ’
ဘာလဲဟ ဘုန္းေတြနိမ့္ေတာ့မွာပဲဆိုတာ ဟိုလူကဘာေတြမ်ား မမကိုလုပ္ေနလို႔လဲ၊စူးစမ္းခ်င္စိတ္ေတြ နဲ႔ အခန္းနံရံ ဖိုင္ဘာျပားကိုနားကပ္ကာ နားေထာင္ေနမိလိုက္တယ္။
‘အုိ..ကိုကလည္း အရမ္းဆိုးတယ္ကြာ..ဟင့္..ဟင့္..ရွီး..’ အသံကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကိုတိုးေပမယ့္ ေမမိုးကေတာ့ ေသခ်ာနားေထာင္ေနတာမို႔ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းကို ၾကားေနရပါတယ္။ဘာေတြဘယ္လိုလုပ္လို႔ မမတစ္ေယာက္ဒီလိုအသံေတြထြက္ေနရတာလဲ။ဒိုင္းခနဲ ရင္ခုန္သံနဲ႔အတူ ဘာေတြျဖစ္ေနၾကလဲဆိုတာကိုလည္း သိလို ျမင္လိုေနပါၿပီ။အပ်ဳိေဖာ္ဝင္စအရြယ္ ဆန္႔က်င္ဖက္လိင္နဲ႔ ကာမကိစၥေတြကိုစူးစမ္းေလ့လာတတ္တဲ့ အရြယ္ဆိုေတာ့လည္း ဘာေတြျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ သိပ္ကိုသိခ်င္ေနပါတယ္။
ေမမိုးတစ္ေယာက္သိခ်င္စိတ္ေတြမ်ားလာလို႔ ဘယ္လိုၾကည့္ရမလဲဆိုတာ ေဘးဘီကိုေလ့လာလိုက္ ေတာ့ အခန္းနံရံအေပၚဆံုးမွာ ျခင္ဇကာရိုက္ထားေပမယ့္ အလံုေတာ့မဟုတ္ဘူး။ဘီတင္ျပားေလးေတြနဲ႔သာ ရိုက္ထားတာမို႔ အဲဒီကေနဆိုေတြ႕ရေလာက္တယ္။ဒါေပမယ့္ နည္းနညး္ျမင့္ေနေတာ့ ခဏေတာ့စဥး္စားလိုက္ တယ္။ေအာ္ ဒါမ်ားလြယ္လြယ္ေလးပဲ။ကုလားထိုင္ကို စာၾကည့္စားပြဲေပၚကိုတင္လုိက္ၿပီး အဲဒီအေပၚကိုတက္ ၾကည့္လိုက္ရင္ေတြ႔ရၿပီေပါ့။
ဒါေၾကာင့္ေမမိုးလည္း အခ်ိန္မဆိုင္းပဲ ခုတင္ေပၚကေနအသာေလးဆင္းလာကာ ကုလားထိုင္ကို စားပြဲေပၚကို အသာေလးအသံမထြက္ေအာင္တင္လိုက္ပါတယ္။တစ္ဖက္ခန္းကအတြဲက မသိႏုိင္ေပမယ့္ မဟုတ္တာလုပ္ေနတဲ့ ေမမိုးကေတာ့ တစ္သက္လံုးတစ္ခါမွမျဖစ္ဖူးတဲ့ ရင္ခုန္သံေတြနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးကိုသတိ ထားကာ လုပ္ေနရပါတယ္။တစ္ဖက္ခန္းမွာ မီးလင္းေနေတာ့ ငါ့မ်က္ႏွာႀကီးမ်ား ေတြ႔သြားမလားလုိ႔ေတာင္ မဆီမဆိုင္ေတြးပူေနေသးတယ္။ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္အခန္းကမီးခလုတ္ကို အရင္ပိတ္လုိက္ပါတယ္။
ေနာက္ေတာ့ ခုတင္ေပၚကိုျပန္တက္ ခုတင္ေပၚကေန စားပြဲေပၚကို အသံမျမည္ေအာင္တက္လုိက္ရင္း နံရံကို အသာေလးထိန္းကိုင္ကာ ကုလားထိုင္ေပၚကိုတက္လိုက္ပါတယ္။ဒူးေတြေတာင္တဆတ္ဆတ္တုန္လာ ပါတယ္။အခုေနမ်ား ဟုိဖက္ခန္းကသိသြားရင္ မနက္ေရာက္လို႔ မ်က္ႏွာဘယ္လိုထားရမွန္းေတာင္မသိပါဘူး။
အသာေလးအားတင္းၿပီးၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေမမိုးတစ္ေယာက္ ပါးစပ္အေဟာင္းသားေလးျဖစ္သြားပါ တယ္။အခန္းထဲမွာေတြ႔လိုက္ရတဲ့ျမင္ကြင္းကေတာ့….
ေမမိုးအစ္မ ေမစိုးတစ္ေယာက္ခုတင္ေပၚမွာ အဝတ္အစားမဲ့လို႔ပက္လက္ေလးလန္ေနပါတယ္။ သူ႔ေယာကၤ်ားကေတာ့ မမစိုးေပါင္ၾကားထဲေခါင္းဝင္ေနတာကိုေတြ႔လုိက္ရပါတယ္။ဘာေတြလုပ္ေနတယ္ဆိုတာ ေရးေတးေတးေတာ့သေဘာေပါက္စျပဳလာပါတယ္။
အို
မမစိုးကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေပါင္ေလးႏွစ္လံုးကိုကားေပးထားရင္း လက္ႏွစ္ဖက္ကသူ႔ေယာကၤ်ားေခါင္း ကိုစံုကိုင္ထားကာ ပါးစပ္ေလးဟလို႔ အသက္ကိုေတာင္မနညး္လုကာရွဴေနတာကိုလည္းေတြ႔ရပါတယ္။တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ခါးေလးကိုလည္း ေကာ့ကာ ေကာ့ကာေပးေနတာမို႔သူလည္း ခံစားမႈေတြအထြတ္အထိပ္ေရာက္ေန တယ္ဆိုတာလည္း ခန္႔မွန္းမိပါတယ္။
အစပိုင္းေတာ့ ေခ်ာင္းၿပီးအသာေလးျပန္ဆင္းေတာ့မလို႔ပါပဲ။ဒါေပမယ့္ျမင္လုိက္ရတဲ့ျမင္ကြင္းက ဘယ္လိုမွမခြာႏိုင္ေအာင္ျဖစ္ေနတာမို႔ ေမမိုးတစ္ေယာက္ဘာေတြျဖစ္လာမလဲဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ ဆက္ ၾကည့္ေနပါတယ္။ရင္ေတြကလည္းတဒိုင္းဒိုင္းခုန္ေနကာ အာေခါင္ေတြပါေျခာက္လာပါတယ္။ဒူးေတြပါတဆတ္ ဆတ္တုန္လာတာမို႔ ျပဳတ္မက်သြားေအာင္ မနည္းကိုထိန္းထားရပါတယ္။
ၾကည့္ေနရင္းပဲ မမစိုးတစ္ေယာက္ အိပ္ယာေပၚကေနခါးေလးၾကြတက္လာကာ သူ႔လင္ေတာ္ေမာင္ ေခါင္းကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဖက္ထားလုိက္ရင္း ခါးေလးကအိပ္ယာေပၚကိုျပန္ျပဳတ္က်သြားတာကို ေတြ႔လိုက္ရ ပါတယ္။ေနာက္ေတာ့ သူ႔ေယာကၤ်ား ကိုသက္ရဲ႕ေခါင္းကို အတင္းဆြဲကာ ကိုသက္ႏႈတ္ခမ္းေတြကို အငမ္းမရ နမ္းရိႈက္ေနတာကိုေတြ႔ရပါတယ္။
ေနာက္ေတာ့ ကိုသက္လည္းလုံျခည္ကိုဆြဲခၽြတ္ခ်လိုက္ပါတယ္။ေငါက္ခနဲထြက္လာတဲ့ ကိုသက္ရဲ႕လီး ႀကီးကိုေတြ႕လိုက္ရေတာ့ ေမမိုးရင္ထဲရွိန္းခနဲျဖစ္သြားပါတယ္။ေမမိုးလည္း ဆက္ၾကည့္ေနတုန္း ကိုသက္က မမစိုးေပါင္ၾကားထဲဝင္ထိုင္လုိက္ရင္း သူ႔လီးႀကီးနဲ႔ မမစိုးအဝေလးကိုေတ့ကာ ျဖည္းျဖည္းေလးသြင္းလုိက္ပါတယ္
‘အ…ကို…ျဖည္းျဖည္း’ လို႔ေျပာလိုက္ကာ မမစိုးတစ္ေယာက္ ပါးစပ္ေလးဟၿပီးေခါင္းေလးပါေမာ့သြား ပါတယ္။တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ကိုုသက္ဟာႀကီးက မမစိုးအေပါက္ထဲကိုဝင္သြားေတာ့ မမစိုးတစ္ေယာက္ ကိုသက္ ရင္ဘတ္ကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႕တြန္းထားတာကိုလည္း ေတြ႕ရပါတယ္။ေမမိုးတစ္ေယာက္ ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ မမစိုးေန ရာမွာ ငါသာဆိုရင္ ဒီေလာက္ႀကီးတဲ့ဟာႀကီးနဲ႕ဆို ငါ့ဟာေလးေတာ့ကြဲသြားမွာပဲ ဆန္႔မွာမဟုတ္ဘူးဆုိကာ လက္ကေဘာင္းဘီေပၚကို အလိုလိုေရာက္သြားပါတယ္။
အို… ငါ့ဟာေလးလည္း စိုရႊဲေနပါလား။ေသးေတြမ်ားထြက္က်ကုန္ၿပီလားမသိဘူး။
ေမမိုးလည္း ကိုယ့္ဖာသာကိုစိတ္ထဲကေနေရရြတ္လိုက္ၿပီး နည္းနည္းေလးပြတ္လိုက္မိေတာ့ တစ္ခါမွ မခံစားဖူးေသးတဲ့ အရသာထူးတစ္ခုကိုစတင္ခံစားမိလုိက္ရပါတယ္။စိတ္ထဲမွာလည္း မမစိုးေနရာကိုဝင္ကာ ကိုယ္တိုင္အလိုးခံခ်င္တဲ့စိတ္ေတြ တဖြားဖြားျဖစ္ေပၚလာပါတယ္။
တစ္ဖက္ခန္းက ကိုသက္တို႔ကလညး္ေတာ္ေတာ္ေလးကို အရွိန္ရေနပါၿပီ။မမစိုးအထဲကို ကိုသက္ဟာႀကီး တစ္ေခ်ာင္းလံုးဝင္သြားၿပီး ကိုသက္ခါးေလးလည္းတျဖည္းျဖည္းလႈပ္ရွားလာပါတယ္။မမစိုးက လည္း ကိုသက္ခါးကိုဖက္ထားရင္း ေအာက္ကေနတစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ျပန္ေကာ့ေပးေနတာကိုလည္း ေတြ႔ေနရပါ တယ္။ကိုသက္တစ္ေယာက္လည္း ေအာက္ပိုင္းကလႈပ္ရွားေနသလို အေပၚကလည္း မမစိုးႏႈတ္ခမ္းေတြကို စုပ္ေပးလိုက္ မမစိုးႏို႔ေတြကို စို႔ေပးလိုက္နဲ႔ အလုပ္ေတြကိုရႈပ္ေနပါတယ္။
ေမမိုးလည္း ေဘာင္းဘီေပၚကလက္ကတျဖည္းျဖည္းနဲ႔ျမန္လာပါတယ္။လက္ကိုမရပ္ျခင္ေလာက္ ေအာင္ ရွိနး္ခနဲ ရွိန္းခနဲ အရသာေတြ႔ေနပါတယ္။ကိုသက္တို႔လည္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ျမန္လာၿပီး ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုသက္တစ္ေယာက္ တြန္႔ခနဲျဖစ္သြားကာ မမစိုးကိုယ္ေပၚကိုေမွာက္က်သြားတာကို ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။
ေမမိုးလည္း သတိကိုမနည္းထားၿပီးခုံေပၚကေန ခုတင္ေပၚျပန္ေရာက္ေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီးဆင္းလုိက္ရပါ တယ္။ခုတင္ေပၚေရာက္ေတာ့ ပက္လက္ေလးလွန္ကာ ခရီးေဝးကိုေျပးသြားခဲ့ရသလို အလြန္ေမာပန္းႏြမ္းနယ္ ေနပါတယ္။ရင္အစံုကလည္းနိမ့္ျခည္ ျမင့္ျခည္နဲ႔ ေစာေစာကျမင္ကြင္းကို မ်က္ေစ့ထဲကေနေဖ်ာက္လုိ႔မရပါဘူး။
မမစိုးေနရာမွာ ငါသာဆိုရင္ဆိုတဲ့ အသိေတြနဲ႔စိတ္ကူးလုိက္ရင္း မမစိုးႏို႔ကို ကိုသက္စို႔ေပးေနတာကို မ်က္စိထဲျမင္ေယာင္ရင္း ငါ့ကိုသာစုိ႔ေပးရင္ေတာ့ဘယ္လိုေနမလဲမသိဘူး လို႔ေတြးကာ လက္ကအလိုလိုႏို႔အံု ေပၚကိုေရာက္သြားပါတယ္။ႏို႔သီးေခါင္းေလးက ေထာင္ေနတာေၾကာင့္ အသာပြတ္ေပးေနတုန္း အရသာေတြ႔လာ ပါတယ္။ေနာက္ေတာ့ လက္တစ္ဖက္က ေစာက္ပတ္ေလးေပၚကို ေရာက္သြားကာ ေစာေစာကလိုပြတ္ေပးေန ရင္း စိတ္ကူးထဲမွာ ကိုသက္လီးႀကီးနဲ႔မမစိုးေစာက္ပတ္ထဲကို ဝင္ေနတာကိုျပန္ခံစားမိရင္း အကြဲေၾကာင္းေလး ထဲကို လက္ခလယ္ေလးနဲ႔ မရဲတရဲ အသာေလးထိုးသြင္းၾကည့္လုိက္ပါတယ္။
ေစာေစာကထြက္ထားတဲ့ အရည္ေတြေၾကာင့္ေရာ စိတ္ကူးနဲ႔ဖီးတက္ေနတဲ့အရွိန္ေၾကာင့္ေရာ ေစာက္ပတ္ေလးတစ္ခုလံုးစိုရႊဲေနတာေၾကာင့္ နည္းနည္းေလးအထဲကိုဝင္သြားပါတယ္။
အိုး..အရမ္းေကာင္းတာပဲ ဒီလိုအရသာမ်ိဳးတစ္ခါမွမခံစားရေသးဖူး ေကာင္းလုိက္တာ
ကိုယ့္လက္ကို ကိုသက္လီးႀကီးလို႔ သေဘာထားလိုက္ကာ နည္းနည္းခ်င္း အသြင္းအထုတ္လုပ္ေပး လိုက္ေတာ့ ေစာေစာကအရသာထက္ေတာင္ပိုေကာင္းေနတာကို ခံစားလိုက္ရပါတယ္။
အင္း လက္နဲ႔ေတာင္ဒီေလာက္ေကာင္းေနရင္ လီးအစစ္နဲ႔သာဆိုရင္ ဘယ္လိုေနမလဲမသိဘူးေနာ္
စိတ္ကူးေနရင္းက ကိုသက္လီးႀကီးကိုသာ မ်က္ေစ့ထဲျမင္လာတာေၾကာင့္ အသြင္းအထုတ္လုပ္ေနတဲ့ လက္ေတြက တျဖည္းျဖည္းျမန္လာပါတယ္။
အား…ေကာင္းလိုက္တာ ကိုကိုသက္ရယ္ ကိုကိုသက္လီးႀကီးနဲ႔ ေမမိုးကိုလာလိုးေပးလိုက္ပါေတာ့ကြယ္ လို႔ေတာင္ ပါးစပ္ကတိုးတိုးေလးေရရြတ္လိုက္မိပါတယ္။
ေနာက္ေတာ့ အထဲကေန ဖ်ဥ္းခနဲျဖစ္သြားၿပီး ေျခေထာက္ေတြပါတြန္႔လိမ္ေကာက္ေကြးသြားကာ အေၾကာထဲအထိ အီဆိမ့္သြားတဲ့အရသာကို ေမမိုးတစ္ေယာက္ခံစားလုိက္ရပါတယ္။
ေနာက္ေတာ့ အေျခအေနေတြကို ျပန္ဆင္ျခင္လိုက္မိေတာ့ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ရွက္သြားကာ လွ်ာေလးကိုထုတ္လိုက္ကာ ၾကည္ႏူးေက်နပ္မႈေတြနဲ႔ အနားကတစ္ရွဴးဘူးထဲကတစ္ရွဴးစနဲ႔ လက္ကိုသုတ္လိုက္ ရင္း ေစာင္ေလးကိုၿခံဳကာ အိပ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။မနက္မိုးလင္းေတာ့ ကိုကိုသက္တို႔ကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ရမွာေၾကာက္ေနသလိုပါပဲ။တကယ္ေတာ့ ဟုိက သူတို႔အတြဲက ဘာမွေတာင္မသိပါဘူး။ကိုယ့္ဖာသာ ကိုယ့္လိပ္ျပာကိုယ္မလံုျဖစ္ေနတာပါ။မနက္စာေကာ္ဖီ ေသာက္ေတာ့ ခပ္ျမန္ျမန္ပဲစားလုိက္ရင္း ကမန္းကတန္းျပန္ထလာလို႔ ေမေမကေတာင္
‘ဟဲ့ ေမမိုး အစားနည္းလွေခ်လား ေနေရာေကာင္းရဲ႕’
‘ေကာင္းပါတယ္အေမ စာက်က္စရာေလးရွိေသးလို႔ပါ’
‘ေအးေအး ဒါဆိုရင္လည္းၿပီးေရာေလ’
ေမမိုးလည္း စိတ္မပါ့တပါနဲ႔ အခန္းထဲဝင္ကာ ခုတင္ေပၚကိုလွဲလိုက္ရင္း ေခါင္းေပၚလက္တင္ကာစဥ္းစားေန လိုက္မိတယ္။စိတ္ထဲမွာလည္း စာက်က္ခ်င္တဲ့စိတ္ကမရွိေတာ့ အလိုလိုနဲ႔ ညတုန္းကအေၾကာင္းေတြကိုပဲ ျပန္စဥ္းစားမိတယ္။ဒီညလည္းသူတို႔ လုပ္ၾကအံုးမွာပဲ။ခံုေပၚကေနတက္ေခ်ာင္းရတာအဆင္မေျပလွဘူး။
ေနာက္ေတာ့မွ အႀကံရသြားၿပီး သူတို႔ဗီရိုနားေလာက္ကို ဒီဖက္ခန္းကေန အခၽြန္ေလးတစ္ခုနဲ႔ စိတ္ရွည္ လက္ရွည္ထုိင္ကာ ေဖာက္ေနပါတယ္။ေနာက္ေတာ့ စကၠဴအညိဳေရာင္ေလးကိုလံုးၿပီးျပန္ပိတ္ထားလိုက္တယ္။ ကဲမပိုင္လား။ဟိုဖက္ခန္းက ဗီရိုနားကိုလာရင္ တံခါးဖြင့္လိုက္ရင္ အေပါက္ေနရာေလးက ဗီရိုတံခါးနဲ႔ အလိုလို ကြယ္ထားၿပီးသားေလ။တစ္ေယာက္တည္း ေက်နပ္စြာေအာင္ပြဲခံလိုက္ရင္း စိတ္လက္ေပါ့ပါးသြားတာေၾကာင့္ စာကို စိတ္ပါလက္ပါက်က္လိုက္ႏုိင္ပါတယ္။ညျမန္ျမန္ေရာက္ပါေစလို႔သာ ဆုေတာင္းေနလိုက္မိတယ္။
ေမမိုး ညစာစားၿပီးေတာ့ အခန္းထဲဝင္ကာ စာအုပ္ကိုင္လို႔ စာျပန္က်က္ေနပါတယ္။စာသာက်က္ေနတာ ဟိုဖက္ခန္းကအသံေတြကို နားစြင့္ေနရတာအေမာ။ဒီေန႔မွ ဘာျဖစ္တယ္မသိ သူတို႔ကအျပင္သြားတာ ၾကာလုိက္တာ။ညကိုးနာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွာေတာ့ သူတို႔လင္မယား အျပင္ကေနျပန္လာပါတယ္။ေရမိုးခ်ိဳး ကာ အခန္းထဲကိုဝင္သြားေတာ့ ေမမိုးလည္း လက္ထဲကစာအုပ္ကို စားပြဲေပၚကိုပစ္တင္လုိက္ရင္း ကပ္ထားတဲ့ စကၠဴစေလးကိုအသာေလးခြာကာ တစ္ဖက္ခန္းကို ေခ်ာင္းၾကည့္လုိက္ပါတယ္။
ေမမိုးဆုေတာင္းျပည့္ပါတယ္။ေမမိုးၾကည့္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူတို႔လင္မယား ခုတင္ေပၚမွာထိုင္ရင္း တစ္ဦးကိုတစ္ဦး နမ္းေနၾကပါတယ္။ႏွစ္ေယာက္သား ႏႈတ္ခမ္းေတြကို အငမ္းမရစုပ္ယူေနတာမို႔ ေခ်ာင္းေနတဲ့ ေမမုိးေတာင္ ကိုယ့္ႏႈတ္ခမ္းကို လွ်ာေလးနဲ႔ယက္မိေနပါတယ္။ကိုသက္လက္ေတြက မမစိုးကိုယ္ေပၚက အဝတ္ ေတြကို ခၽြတ္ေပးလိုက္ေနတုန္း မမစိုးကလည္း အားက်မခံ ကိုသက္အဝတ္ေတြကိုပါျပန္ခၽြတ္ေပးေနပါတယ္။
ခဏခ်င္းမွာပဲ မမစိုးအဝတ္အစားေတြကင္းမဲ့သြားတာမို႔ ကိုသက္က မမစိုးကိုယ္လံုးေလးကို ခုတင္ေပၚကို တြန္းလွဲလုိက္ရင္း မမစိုးလည္တိုင္ေလးကိုနမ္းရိႈက္ေနတာကိုေတြ႔လုိက္ရပါတယ္။လက္ကလညး္ မမစုိး ႏို႔ေတြကိုကိုင္ကာ နယ္ေနတာမို႔ ေမမိုးလည္း ကိုယ့္ဖာသာကိုႏို႔ေလးေတြေပၚလက္ေရာက္သြားကာ ညွစ္ေနမိပါတယ္။ေနာက္ေတာ့ ကိုသက္က မမစိုးႏို႔တစ္လံုးကို ပါးစပ္ထဲထည့္ကာ စုိ႔ေပးလုိက္ပါတယ္။လက္က ေတာ့ေအာက္ကိုဆင္းကာ ေပါင္တန္ေတြကိုပြတ္သပ္ေပးေနေတာ့ မမစိုးလည္းေပါင္ေလးတျဖည္းျဖည္းကား လာပါတယ္။
ေနာက္ေတာ့ ကိုသက္ေခါင္းႀကီးက တေရြ႔ေရြ႕နဲ႔ေအာက္ကိုဆင္းလာကာ မမစိုးေပါင္ၾကားထဲေရာက္ သြားၿပီး မမစိုးေစာက္ပတ္ကို သူ႔လွ်ာျပားႀကီးနဲ႔ ပင့္ကာ ယက္တင္ေပးလုိက္ပါတယ္။မမစိုး တစ္ေယာက္လည္း ေခါင္းေလးေမာ့တက္သြားကာ ကိုသက္ေခါင္းကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ တင္းတင္းေလးကိုင္ထားပါတယ္။လွ်ာနဲ႔ အယက္ခံေနတဲ့ မမစိုးေတာ့မသိဘူး။ေမမိုးေတာင္မွ အထဲကေနဆစ္ခနဲျဖစ္လာပါတယ္။ကိုသက္ရယ္ သမီးကို လည္းမမစိုးလိုယက္ေပးပါလားကြယ္ လို႔ေတာင္စိတ္ထဲကေနေရရြတ္လိုက္ၿပီး လက္ဝါးေလးနဲ႔ ကိုယ့္ေစာက္ပတ္ ေလးကို အုပ္ကာ ပြတ္ေနမိပါတယ္။ကိုသက္တစ္ေယာက္ မမစုိးေစာက္ပတ္ကိုယက္ေပးေနတာ တျဖည္းျဖညး္ ျမန္လာေလ မမစိုးလည္းအေပၚမွာ ေခါင္းကိုဘယ္ညာယမး္ေနကာ ခါးေလးကိုေကာ့ကာေပးေနပါတယ္။
ေမမိုးလည္း ၾကည့္ေနရင္း ဖီးေတြအရမ္းတက္လာတာမို႔ ေဘာင္းဘီကိုခၽြတ္ခ်လိုက္ၿပီး ေစာက္ပတ္ထဲ လက္ေခ်ာင္းေလးကိုစသြင္းလုိက္ပါတယ္။တစ္ဖက္က အခ်စ္နလန္ထေနတာကိုမ်က္စိနဲ႔ ေသခ်ာေတြ႔ေနရရင္း ကိုယ့္ဖာသာလက္နဲ႔ လုပ္ေနရလို႔ေမမိုးလည္း ေတာ္ေတာ္ေလးကို အရသာထူးေနပါတယ္။
ေနာက္ေတာ့ မမစိုးတစ္ေယာက္ ေကာ့ျပန္လန္ကာ ၿငိမ္သက္သြားပါေတာ့တယ္။အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေမမိုး လည္း တစ္ကိုယ္လံုးတုန္တက္လာကာ တစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္တြန္႔သြားၿပီး အရသာေကာငး္ေလးကို ခံစားလုိက္ရပါ တယ္။တစ္ကိုယ္လံုးလည္း ေမာပန္းႏြမ္းနယ္ကာ ေျခလက္ေတြေတာင္မသယ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ျဖစ္သြားပါ တယ္။
ကိုသက္က မမစိုးေပါင္ၾကားထဲကေနထလာၿပီး မမစိုးနားကိုကပ္ကာ တိုးတိုးေလးကပ္ေျပာလုိက္ရင္း ခုတင္ေပၚကိုပက္လက္လွန္အိပ္ေပးလုိက္ပါတယ္။မမစိုးလည္း အိပ္ေနရာကေနျပန္ထလိုက္ၿပီး ဆံပင္ေတြကို လံုးျခည္လိုက္ကာ ေခါင္းစည္းနဲ႔စည္းလိုက္ၿပီး ကိုသက္လံုျခည္ကို ဆြဲကာခၽြတ္လုိက္ပါတယ္။ပါးပ်ဥ္းေထာင္ေန တဲ့ေျမြတစ္ေကာင္လို ကိုသက္လီးႀကီးဟာေငါက္ခနဲ ေပါင္ၾကားထဲကေနေထာင္ထြက္လာပါတယ္။ရင္ဖိုလိုက္ရ တာကိုကိုသက္ရယ္။အဲဒါႀကီးနဲ႔ ေမမိုးကိုလုပ္ေပးပါလားကြယ္။
မမစိုးလည္း ကိုသက္ေပါင္ၾကားထဲ ဝင္ထိုင္လုိက္ရင္း လက္တစ္ဖက္နဲ႔ ကိုသက္လီးႀကီးကိုဆုတ္ကိုင္ လုိက္ကာ အေပၚေအာက္ဆြဲေပးေနတာကိုေတြ႔ရပါတယ္။ေနာက္ေတာ့ မမစိုးေခါင္းေလးငံု႔လုိက္ကာ ပါးစပ္ေလး ဟၿပီး ကိုသက္လီးႀကီးကိုငံုေပးလုိက္ပါတယ္။ကိုသက္လည္း ပါးစပ္ေလးဟသြားၿပီး ေခါင္းေလးပါေထာင္လာပါ တယ္။မမစိုးဆံပင္းေတြကိုလည္း လက္နဲ႔သာသာေလးဖြေပးေနပါတယ္။
အိုး.မမစိုးရယ္ ေမမိုးလည္းမမစိုးလို စုပ္ခ်င္လိုက္တာ
ေမမိုးလည္း ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ လက္ခလယ္ေလးကို ပါးစပ္ထဲသြင္းကာ ကိုကိုသက္လီးအမွတ္နဲ႔ တစ္ဖက္ခန္းကေနေခ်ာင္းေနရင္း စုပ္ယူလုိက္မိပါတယ္။ေနာက္ေတာ့ ကိုသက္လည္းမမစိုးကို ရပ္ခိုင္းလုိက္ကာ ပက္လက္ေလးျဖစ္ေအာင္ျပန္လုပ္လုိက္ပါတယ္။မမစိုးေပါင္ၾကားထဲ ငုတ္တုတ္ထိုင္လုိက္ရင္း သူ႔လီးႀကီးကို အရင္းကေနလက္ကကိုင္ကာ မမစိုးေစာက္ပတ္ဝေလးကိုေတ့လုိက္ၿပီး မသြင္းေသးပဲ အဝနားမွာကလိေပးေနပါ တယ္။မမစိုးလည္း အားမလိုအားမရျဖစ္လာကာ ကိုကိုသက္ခါးေလးကိုလွမ္းဖက္လိုက္ကာ ေအာက္ကလည္း အေပါက္တည့္ေအာင္ေနရာေရြ႕ေပးေနပါတယ္။
အဲဒါကိုၾကည့္ေနရင္း ေမမိုးလည္း ကိုယ့္လက္ခလယ္ေလးကို စိုရႊဲေနတဲ့ေစာက္ပတ္ဝေလးထဲကို အသာေလးထည့္လုိက္မိပါတယ္။လက္ခလယ္ေပမယ့္ အပ်ိဳေစာက္ပေလးထဲကို ေစးေစးက်ပ္က်ပ္ေလးဝင္သြား တာမို႔ ေမမိုးတစ္ေယာက္ ပါးစပ္ေလးပါဟသြားရပါတယ္။ေနာက္ေတာ့ အသာေလးျပန္ထုတ္လိုက္ ျပန္သြင္း လိုက္လုပ္ေနမိပါတယ္။တစ္ဖက္ခန္းက ကိုကိုသက္ကလည္း မမစိုးေစာက္ပတ္ထဲေရာက္ေနတဲ့ သူ႔လီးႀကီးကို မွန္မွန္ေလးအသြင္းအထုတ္လုပ္ေနတာေၾကာင့္ မမစုိးလည္း ကိုကိုသက္ခါးကို ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းခ်ိတ္ထားကာ မ်က္လံုးေလးမွိတ္လို႔ ပါးစပ္ေလးဟကာ ဖီလင္အျပည့္ခံစားေနတာကို ၾကည့္ေနရင္း ေမမိုးလညး္ မမစိုးကို မနာလိုေတြျဖစ္ေနပါတယ္။
ခ်က္ျခင္းပဲ အခန္းထဲကိုေျပးဝင္သြားကာ မမစိုးေနရာမွာ ဝင္အလိုးခံခ်င္တဲ့စိတ္ေတြေပၚေပါက္လာပါ တယ္။အထဲကို သြင္းေနတဲ့လက္ကလည္း တျဖည္းျဖည္းျမန္လာပါတယ္။စိတ္ထဲကလည္း ကိုကိုသက္ကို ေတာင့္တကာ ကိုကိုသက္လိုးေပးေနတယ္လို႔ သေဘာထားလိုက္ကာ လက္ကိုတြင္တြင္ႀကီး သြက္သြက္ေလး လုပ္ေပးေနမိပါတယ္။
အား..ေကာင္းလိုက္တာ ကိုကိုသက္ရယ္ ေမမိုးကိုလာၿပီးသာလိုးေပးလိုက္ပါေတာ့
ေမမိုး ပါးစပ္ကေနေတာင္တီးတိုးေလးေရရြတ္မိပါတယ္။ေနာက္ေတာ့ အထဲကေနဖ်ဥ္းခနဲ ဖ်ဥ္းခနဲ ျဖစ္သြားကာ တစ္ကိုယ္လံုးရွိသမွ်အေၾကာေတြပါ ဆိမ့္က်သြားေလာက္ေအာင္ကို ေကာင္းသြားပါတယ္။တစ္ဖက္ ခန္းကမမစိုးတို႔လည္း တစ္ခ်ီၿပီးသြားလို႔ အဝတ္ေတြေတာင္ျပန္ဝတ္ေနပါၿပီ။ေမမိုးလည္း ယေန႔အဖို႔ လံုေလာက္ သြားၿပီမို႔ အသာေလး ခုတင္ေပၚျပန္လွဲေနရင္း စဥ္းစားအႀကံထုတ္ေနမိပါတယ္။
အင္း မမစိုးလိုေန႔တုိင္းသာ အလိုးခံရရင္သိပ္ေကာင္းမွာပဲ။ကိုကိုသက္ကို တိုးတုိးေလးဖြင့္ေျပာရမွာလား အို..ဘယ္ျဖစ္မတုန္း သူငါ့ကိုအထင္ေသးသြားမွာေပါ့။မမစိုးသိရင္ ငါ့ကိုသတ္မွာပဲ။ဒါမွမဟုတ္ ရည္းစားထားၿပီး အလိုးခံရင္ေကာ။အို..မျဖစ္ေသးပါဘူး။ရည္းစားထားတာအိမ္ကသိသြားရင္ မိုးမီးေလာင္အံုးမယ္။ေနာက္ၿပီး ငါရတဲ့ရည္းစားကေရာ ကိုကိုသက္ေလာက္လီးႀကီးပါ့မလား။အင္း..ငါဘယ္လုိလုပ္ရမလဲ။အို..မစဥ္းစားေတာ့ ပါဘူးေလ။စာကိုပဲက်က္လုိက္ေတာ့မယ္။ေမမိုးတစ္ေယာက္ ဆႏၵနဲ႔ဦးေဏွာက္လြန္ဆြဲကာ ဒြိဟစိတ္ေတြနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားပါေတာ့တယ္။ေနာက္ေန႔ေတြလည္း ကိုကိုသက္ကို အေရာဝင္ဖို႔ႀကိဳးစားမိပါတယ္။ဒါေပမယ့္ သူကကိုယ့္ကို ကေလးလို႕ထင္ေနလားမသိဘူး။လံုးဝကိုဂရုမစိုက္တဲ့ပံုစံမ်ိဳးလုပ္ျပေနတယ္။ဟြန္းမုန္းစရာႀကီး။ေစာင့္ၾကည့္လိုက္ ပါ။ေမမိုးဘယ္လုိအစြမ္းအစရွိလဲဆိုတာကို။အိမ္မွာကေတာ့ လူႀကီးေတြနဲ႔ဆိုေတာ့ လုပ္သာလုပ္ေနရတာ ေသေဘးကိုလည္းၾကည့္ေနရေသးတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ ေမမိုး မမစိုးတို႔အခန္းကို ေန႔တိုင္းေခ်ာင္းၾကည့္ေနရင္း ကိုယ့္ဖာသာအာသာေျဖေနတာမ်ားေတာ့ စာဖက္ကိုအာရံုမရႏိုင္ပဲ လပါတ္စာေမးပြဲမွာ အဆင့္ေတြက်လာပါတယ္။ဒါကိုလူႀကီးေတြသိေတာ့ အားလံုးတိုင္ပင္ၾကၿပီး မမစိုးက
‘ဟဲ့..ေမမိုး..လာစမ္းဒါကဘယ္လုိျဖစ္ရတာလဲ’
‘ဟုိ…ဟို..ေမမိုးလည္းမသိေတာ့ဘူးမမရာ’
‘ဒီလိုဆိုမျဖစ္ေသးပါဘူး။ေပါ့လို႔မရဘူး။’
‘ေမမိုးလည္းက်က္ေနတာပဲမမစုိးရာ’
‘မရဘူး။ဆယ္တန္းဟဲ့ ေအာင္ရံုတင္မရဘူး။ဂုဏ္ထူးေလးဘာေလးပါမွျဖစ္မွာေပ့ါ’
‘ေမမိုးအခုက်ဴရွင္တက္ေနတယ္ေလမမရဲ႕’
‘မလိုခ်င္ဘူး။ဒီေန႔ကေနစၿပီး ညဥ္းကိုညဖက္ဂိုက္လုပ္ေပးဖို႔ေတာ့လိုၿပီ’
‘မေခၚပါနဲ႔ ပိုက္ဆံပိုကုန္တာေပါ့’
‘ဒါဆိုဒီလိုလုပ္..ကိုသက္ကေစာေစာျပန္ေရာက္တာပဲ ေမမိုးကိုစာျပေပးလိုက္ စိုးကအလုပ္ကျပန္တာ ေနာက္က်ေတာ့ မျဖစ္ဘူး။’
ေမမိုးရင္ထဲ ကုလားဘုရားလွည့္သလို ဆူညံသြားပါတယ္။စိိတ္ထဲမွာလည္းက်ိတ္ေပ်ာ္ေနမိတယ္.။
‘ျဖစ္ပါ့မလား စိုးရဲ႕’
‘ေအာင္မေလး..ကိုကိုသက္ရယ္ အင္ဂ်င္နီယာႀကီးက ဆယ္တန္းစာေလာက္ေတာ့ အေပ်ာ့ေပါ့’
‘ေအးေလ ဒါဆိုလည္းသင္ေပးရတာေပါ့’ လို႔စိတ္မပါ့တပါနဲ႔ေျပာလုိက္ပါတယ္။
ေမမိုးလည္း ထခုန္မိမတတ္ဝမ္းသာသြားပါတယ္။ ဒါမွ ကိုကိုသက္နဲ႔ အခ်ိန္ျပည့္ထိေတြ႔လို႔ရမွာေလ။
ဒီလိုနဲ႔ ေမမိုးတစ္ေယာက္ ေက်ာင္းကေနျပန္လာၿပီးတဲ့အခ်ိန္တုိင္း ကိုကိုသက္ကဂိုက္လုပ္ေပးေနတာကို ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီးသင္ယူေနပါတယ္။စာသင္ေနရင္းနဲ႔ ကိုကိုသက္ကိုခိုးၾကည့္ရတာလည္း အရသာပဲ။ညဖက္ အိပ္ယာထဲမွာ ကိုကိုသက္ကိုမွန္းၿပီး ပိပိေလးကိုပြတ္ရင္း အရသာခံရတာမုိ႔ ေမမိုးလည္း စိတ္ေရာကိုယ္ပါ လန္း ဆန္းလာပါတယ္။
ေနာက္ေတာ့ ေမမိုးလည္းတစ္ဆင့္တက္ၿပီး ကိုကိုသက္နဲ႔စာသင္ေနတဲ့အခ်ိန္ေတြဆိုရင္ အက်ႌကိုပါးပါး ေလးနဲ႔ လည္ဟုိက္တာေလးေတြပဲေရြးကာ ဝတ္ထားပါတယ္။ေနာက္ေတာ့ လက္ကေနေဘာပင္ကိုေဆာ့ရင္း ေအာက္ကို တမင္လႊတ္ခ်လိုက္ကာ ကိုကိုသက္ေရွ႔မွာ ကုန္းေကာက္ျပလိုက္ပါတယ္။
အစပိုင္းေတာ့ ကိုကိုသက္တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာလႊဲေနေပမယ့္ ေနာက္ေတာ့ သူလည္း ဘာသားနဲ႔ထု ထားတာမို႔လို႔လဲ ၾကည့္ေတာ့တာေပါ့။ကိုကိုသက္တစ္ေယာက္ ၾကည့္ေနရင္း တံေတြးေတြမ်ိဳခ်ေနလုိက္တာ ေမမိုးျပန္ၾကည့္လိုက္တုိင္း ကိုကိုသက္မလံုမလဲျဖစ္သြားတဲ့မ်က္ႏွာေလးကိုေတြ႔ရေလ ေမမိုးတစ္ေယာက္ရင္ထဲ မွာတိတ္တိတ္ေလးက်ိတ္ကာ ေက်နပ္ေနမိပါတယ္။
တစ္ခါတစ္ခါ ကိုကိုသက္စာအုပ္ကိုင္ကာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္းစာရွင္းျပေနရင္း ေမမိုးလည္ပင္းေပါက္က ေနရင္ႏွစ္မႊာကို ေခ်ာင္းၾကည့္ ၾကည့္သြားတာကိုလည္း ေမမိုးက ဗီဒိုမွန္ကေနတဆင့္ေတြ႕ေနရပါတယ္။
တစ္လေလာက္ၾကာေတာ့ မမစိုးတစ္ေယာက္ ေဖာင္ႀကီးဝန္ထမ္းတကၠသိုလ္ကို သင္တန္းတက္ဖို႔စာ ရင္းထြက္လာပါတယ္။ကိုကိုသက္ကိုၾကည့္ရတာ မိႈင္ေနသလိုပဲ။စာသင္တာလည္းစိတ္မပါသလိုပဲ။ဒါမ်ား ကိုကို သက္ရယ္ မမစိုးမရွိလည္း ေမမိုးကိုလာလုိးလို႔ရတာပဲဟာကို။မမစိုးသြားမယ့္ညကေတာ့ သူတို႔လင္မယား ညလံုးေပါက္နီးပါးဆြဲေနၾကပါတယ္။မမစိုးလည္း ေမမိုးကိုေသခ်ာဂရုတစုိက္သင္ေပးဖို႔ကို အထပ္ထပ္မွာရင္း သင္တန္းကို သြားပါေတာ့တယ္။
ညဖက္စာသင္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ အပါးဆံုး အဟိုက္ဆံုးဆိုတဲ့ အက်ႌေလးကိုေရြးဝတ္လိုက္ရင္း မွန္တင္ခံု ေရွ႔မွာေသခ်ာ အလွျပင္လိုက္ကာ သနပ္ခါးပါးပါးေလးလူးကာ ေရေမႊးေလးနညး္နညး္ကိုဆြတ္လိုက္ရင္း စာသင္ ခံုမွာ ေသခ်ာစိတ္ပါလက္ပါထုိင္ကာ ကိုကိုသက္အလာကိုေစာင့္ေနရင္း အႀကံဥာဏ္ေတြထုတ္ေနမိပါတယ္။
ညစာ စားၿပီးေတာ့ ကိုကိုသက္ေရာက္လာပါတယ္။စာသင္ေနရင္း ေမမိုးကိုခိုးၾကည့္ေနတာေတြကို ေမမိုးေတြ႔ေနလိုက္ပါတယ္။သူကိုယ္တိုင္လည္း စာသင္ေနရတာစိတ္မပါသလို ေမမိုးလည္းစာထဲကိုစိတ္မ ေရာက္ပါဘူး။ေမမိုးမွာေတာ့ တိတ္တခိုးအခ်စ္ရဲ႕ဖမ္းစားမႈေတြေၾကာင့္ ပုိလို႔သာခံစားေနရေပမယ့္ သူကေတာ့ အိေႃႏၵႀကီးတစ္ခြဲသားနဲ႔ ေနနိုင္လိုက္တာ ကိုကိုသက္ရယ္။ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေမမိုးလည္း အခ်စ္စိတ္ရဲ႕ေစစားမႈကို ေတာင့္မခံႏိုင္ေတာ့ပဲ စာသင္လို႔ၿပီးေတာ့ ကိုကိုသက္နားကိုသြားကာ ကိုကိုသက္လက္ေမာင္းအိုးႀကီးကို ေမမိုး ႏို႔ေလးႏွစ္လံုးကိုျပားကပ္ေနေအာင္ဖိထားလိုက္ရင္း
‘ကိုကိုသက္’
‘ဘာလဲေမမိုး’
‘ကိုကိုသက္ဆီကေမမိုးမုန္႔ဖိုးေတာင္းမလို႔’
‘ဟင္ ဘာလုပ္မလို႔လဲ’ ေျပာေျပာဆိုဆို ကိုကိုသက္ ဖက္ထားတဲ့ေမမိုးလက္ကို ျပန္ဆြဲဖို႔ႀကိဳးစားပါတယ္။ ေမမိုးကအတင္းဖိကာ ဖက္ထားတာေၾကာင့္ သူလည္းဘယ္လိုမွ မလႈပ္သာပါဘူး။
‘ဟိုေလ ကိုကိုသက္ ဒီဇင္ဘာေက်ာင္းပိတ္ရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ က်ိဳက္ထီးရိုးသြားမလို႔ အဲဒါ’
‘ဒါဆိုလည္းရတယ္ေလ အေဝးႀကီးလိုေသးတာပဲ’
‘ဟင့္အင္း ေပးမွာလား မေပးဘူးလား ဒါပဲေျပာ’ လို႔ဆိုကာ လက္ေမာင္းေလးကိုဖိကပ္ထားတဲ့ကိုယ္လံုး ကို လႈပ္ယမ္းေပးလိုက္ေတာ့ ကိုကိုသက္တစ္ေယာက္ တံေတြးေတြ တဂြပ္ဂြပ္မ်ိဳခ်ေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။
‘ေအး..ေအး ေပးမယ္ကြာ ဖယ္ေတာ့ ကိုကိုသက္ပင္ပန္းလွၿပီ လႊတ္ေတာ့ေနာ္’ လို႔ေျပာကာ အတင္းဆြဲ ဖယ္လုိက္ရင္း သူ႔အခန္းထဲကိုဝင္သြားပါတယ္။ေမမိုးတစ္ေယာက္ကေတာ့ ေက်နပ္ဝမ္းသာျခင္းေတြနဲ႔ တစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့ပါတယ္။ေနာက္ေတာ့ ေပါ့ပါးသြက္လက္စြာ စာအုပ္ေတြကိုသိမ္းလိုက္ၿပီး သြားတိုက္ အေပါ့အပါးသြားကာ အခန္းထဲကိုဝင္လုိက္ပါတယ္။
အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ ဝတ္ထားတဲ့အဝတ္ေတြကို အကုန္ခၽြတ္လိုက္ကာ ညဝတ္အက်ႌေလးကို ေကာက္စြပ္လိုက္ၿပီး ေအာက္ကေတာ့ ေဘာင္းဘီတိုေလးကိုဝတ္လိုက္ကာ ခုတင္ေပၚကိုတက္လိုက္ရင္း ပက္လက္ေလးအိပ္လိုက္ပါတယ္။ ကိုကိုသက္တစ္ေယာက္ဘာမ်ားလုပ္ေနမလဲဆိုတာ သိခ်င္လို႔ ဆို႔ထားတဲ့ စကၠဴစေလးကို ဖယ္လုိက္ကာ ေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုကိုသက္တစ္ေယာက္ သူ႔လက္ပေတာ့ကိုဖြင့္ကာ အျပာကားၾကည့္ေနတာကိုေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။
ညားထားတာ တစ္လေလာက္ပဲရွိေသးေတာ့ သူလည္းမမစိုးကိုဘယ္ခြဲခ်င္ပါ့မလဲ။အို ကိုကိုသက္ရယ္ မမစိုးမရွိလဲ ေမမိုးတစ္ေယာက္လံုးရွိပါတယ္။ေမမိုး ကိုကိုသက္ဆႏၵေတြကိုျဖည့္ေပးမွာေပါ့။
အျပာကားၾကည့္ေနရင္း ကိုကိုသက္တစ္ယာက္ လံုျခည္စကိုေျဖခ်လိုက္ရင္း လက္တစ္ဖက္နဲ႔ သူ႔လီးႀကီးကိုကိုင္ထားကာ အေပၚေအာက္လႈပ္ရွားေနရင္း ဂြင္းတိုက္ေနတာကိုလည္းေတြ႔ရပါတယ္။တစ္ေအာင့္ ေလာက္ၾကာေတာ့ ကိုကိုသက္မ်က္ႏွာႀကီး ရံႈ႕မဲ့သြားကာ ျဖဴျဖဴပ်စ္ပ်စ္အရည္ေတြ ၾကမ္းျပင္ေပၚကို ပန္းထြက္ ကုန္ပါေတာ့တယ္။ေမမိုးလည္း အသာေလးျပန္လွဲေနလိုက္ကာ စတင္အိပ္စက္လိုက္ပါတယ္။အိပ္မက္ထဲမွာ ေတာ့ ေမမိုးနဲ႔ကိုကိုသက္တို႔ ခ်စ္ပြဲႀကီးဆင္ႏႊဲေနၾကမယ္ဆိုတာကေတာ့ အထူးေျပာစရာမလိုေတာ့ပါဘူး။ေနာက္ေန႔ေက်ာင္းလႊတ္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ေမမိုးေက်ာင္းဝကိုေလွ်ာက္လာရင္း ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုယ့္မ်က္လံုးကိုေတာင္မယံုႏုိင္ပါဘူး။ကိုကိုသက္တစ္ေယာက္ ေမမိုးကိုလာႀကိဳေနတယ္ေလ။ခါတိုင္းတစ္ခါမွ လာမႀကိဳဘူးေတာ့အရမ္းကိုအံ့ၾသမိတာေပါ့။ၿပံဳးစစနဲ႔ ကိုကိုသက္မ်က္ႏွာကို ေတြ႔လုိက္ရေတာ့ ေမမိုးရင္ထဲ ရွက္သလိုလို ေပ်ာ္သလိုလိုပါပဲ။ကားေပၚေရာက္ေတာ့
‘ဒီေန႔ ထူးထူးဆန္းဆန္းပါလား။’
‘ဟုတ္တယ္ေမမိုးရဲ႕ ဒီေန႔ကိုကိုသက္ အလုပ္ကအျပန္ေစာတယ္ေလ’
‘ေကာင္းပါတယ္ နုိ႕မို႔ဆို ဘတ္စကားနဲ႔ျပန္ရမွာ ဒီအခ်ိန္ကားကၾကပ္တယ္ေလ။’
‘ေနာက္ဆို အလုပ္အျပန္ေစာရင္ ကိုကိုသက္ဝင္ေခၚမယ္ေလ’
‘ဟုတ္’
ႏွစ္ေယာက္သား စကားမဆက္မိၾကပါဘူး။ခံစားခ်က္ေတြကိုယ္စီနဲ႔ဆိုေတာ့ ႏွစ္ေယာက္လံုးက ကိုယ့္လိပ္ျပာ ကိုယ္မလံုျဖစ္ေနၾကေတာ့ ေျပာစရာစကားလံုးေတြကသိပ္မရွိဘူးေလ။ဒီလိုနဲ႔ပဲ အိမ္ျပန္ေရာက္ လာၾကပါတယ္။
စာသင္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့လည္း ထံုးစံအတိုင္း ေမမိုးကိုၾကည့္ေနတဲ့ ကိုကိုသက္မ်က္လံုးရြဲႀကီးေတြကို ေမမိုးရင္မဆိုင္ႏိုင္ေတာ့လုိ႔ ေမမိုးေခါင္းေလးငံု႔ထားရပါတယ္။သူသိပ္ဆိုးတာပဲကြာ မပြင့္တပြင့္နဲ႔ သူမ်ားေနရတာ ခက္လုိက္တာ။စာသင္လုိ႔ၿပီးေတာ့ ေမမိုးစာအုပ္တစ္ထပ္နဲ႔ထလိုက္တာ စားပြဲခံုေျခေထာက္ကို ခလုတ္တိုက္မိလို႔ ခႏၶာကိုယ္ကယိုင္သြားပါတယ္။ကိုကိုသက္က လွမ္းဖမ္းလိုက္တာမို႔ ေမမိုးကိုယ္လံုးေလး ကိုကိုသက္ရင္ခြင္ထဲကို အလုိက္သင့္ေလးမွီက်သြားပါတယ္။စာအုပ္ေတြကေတာ့ ၾကမ္းေပၚမွာပြလို႔ေပါ့။
စိတ္ကူးနဲ႔သာ ေမမိုးတစ္ေယာက္ရူးေနတာပါ။တကယ္တမ္း နဖူးေတြ႔ဒူးေတြ႔ ကိုကိုသက္ရင္ခြင္ထဲလဲ ေရာက္ေရာ ေမမိုးေျခေတြလက္ေတြသာမက အသံေတြေတာင္တုန္ေနပါတယ္။ကမန္းကတန္းလွမ္းဆြဲလိုက္လို႔ ကိုကိုသက္လက္တစ္ဖက္က ေမမိုးရင္အစံုေပၚကိုေရာက္ေနပါတယ္။သူကလညး္ ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ ေၾကာင္ ေနပါတယ္။ဒါကိုပဲ ေမမိုးတစ္ေယာက္ ရင္ေတြတလွပ္လွပ္ခုန္ေနရပါတယ္။ဝတ္ထားတဲ့ ဘရာစီယာကလညး္ ပါးတာေၾကာင့္ တကယ့္အသားအတုိင္းျဖစ္ေနပါတယ္။ေမမိုးလည္း အသာေလးရုန္းလိုက္ေတာ့မွ သူလည္း သတိျပန္ဝင္လာကာ
‘ဟုိ..ေဆာရီးေနာေမမိုး ကိုကိုသက္တမင္လုပ္တာမဟုတ္ပါဘူး’
ေမမိုးလည္းထူပူေနေတာ့ ဘာစကားမွာျပန္မေျပာႏိုင္ပဲ ကိုကိုသက္ရင္ခြင္ထဲက ရုန္းထြက္လုိက္ကာ စာအုပ္ေတြကို ကျပာကယာ ေကာက္လုိက္ရင္း အခန္းထဲဝင္ေျပးလာခဲ့ပါတယ္။ကိုကိုသက္တစ္ေယာက္သာ အျပင္မွာ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔က်န္ခဲ့ပါတယ္။
အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ ခုန္ေနတဲ့ရင္ခုန္သံဟာ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ကိုမရပ္ေသးပါဘူး။ဒီေလာက္ေကာင္းေနတဲ့ အခိုက္အတန္႔ေလးကို ခဏေလးပဲခံစားလိုက္ရတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုမေက်မနပ္ျဖစ္ေနမိပါတယ္။ေတာ္ေတာ္ၾကာ ၾကာေလးေနလိုက္မိရင္ေကာင္းသား။အခုေတာ့ ကိုကိုသက္လက္ေလးနဲ႔ကိုင္မိတဲ့ ရင္သားေလးေတြကို ႏွေျမာ တသစြာ ကိုင္ၾကည့္ေနမိပါတယ္။အို ရွက္လုိက္တာ။သူေရာဘယ္လုိခံစားေနရမလဲ။သူလညး္ရင္ေတြခုန္ေန တယ္ဆိုတာေမမိုးလည္း သိပါတယ္။သူ႔ရင္ခြင္ထဲေခါင္းကေရာက္ေနတာကိုး။
ေမမိုးလည္း ညဝတ္အက်ႌိကိုလဲလိုက္ရင္း ခုတင္ေပၚကိုတက္ကာ ေခါင္းအံုးေလးကို က်စ္က်စ္ပါ ေအာင္ဖက္ထားလိုက္ရင္း ေစာေစာကအျဖစ္အပ်က္ေလးကို တႏံု႔ႏံု႕ခံစားေနမိပါတယ္။ကိုကိုသက္အခန္းတံခါး ပိတ္သံၾကားလုိက္ေတာ့ မေန႔ကလုိမ်ိဳးေတြ႕ရမလားဆိုၿပီး အေပါက္ကေနျပန္ေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္ပါတယ္။
အခန္းထဲေရာက္ေရာက္ျခင္း ကိုကိုသက္တစ္ေယာက္ ခံုေပၚကအရက္ပုလင္းထဲကအရက္တစ္ခြက္ကို ငွဲ႕လုိက္ရင္း တစ္ရွိန္ထိုးေသာက္ခ်လုိက္တာကိုေတြ႔လုိက္ရပါတယ္။သြားပါၿပီ ဒီညေတာ့မေတြ႔ရေတာ့ပါဘူး။ မေက်မနပ္နဲ႔ ပါးစပ္ကေနစူပြစူပြေျပာလုိက္ရင္း အိပ္ေပ်ာ္ဖို႔ႀကိဳးစားလိုက္ပါတယ္။
တစ္ေအာင့္ေမွးခနဲအိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီး အသားကိုလာထိေနလို႔ ရုတ္တရက္မ်က္လံုးကိုအသာေလးဖြင့္ ၾကည့္လုိက္မိေတာ့ ေမမိုးလန္႔မေအာ္မိေအာင္ႀကိဳးစားလုိက္ရပါတယ္။….
ကိုကိုသက္တစ္ေယာက္ ေမမိုးခုတင္ေပၚမွာတင္ပါးလႊဲထိုင္ေနရင္း ေမမိုးႏို႔ေလးေတြကို အက်ႌေပၚက ေနအသာေလးဆုပ္ကိုင္ေနတာကိုေတြ႔ရပါတယ္။ကိုကိုသက္ ေစာေစာပိုင္းကအျဖစ္ေတြေၾကာင့္ သူလည္းမခံစား ႏိုင္ေတာ့လုိ႔ အရက္ေတြေသာက္ကာရဲေဆးတင္ၿပီး ေမမိုးအခန္းထဲကိုဝင္လာတာျဖစ္ပါတယ္။
ေမမိုးလည္း ရုန္းဖယ္လုိက္ရႏိုးႏိုး ဆက္ဟန္ေဆာင္ရႏိုးႏုိးနဲ႔ စိတ္ႏွစ္ခုလြန္ဆြဲေနပါတယ္။ငါအခုေန ရုန္းလိုက္ရင္ သူျပန္ထြက္သြားမွာေပါ့။ဆက္ၿပီးအိပ္ေပ်ာ္ဟန္ေဆာင္ေနရင္လဲ သူကဘာဆက္လုပ္မလဲဆိုတာ ကိုလည္းသိခ်င္ေနေသးတယ္။ရင္သားတစ္ဝုိက္မွာလည္း ရြစိရြစိျဖစ္ေနပါတယ္။ဘာမွအခုအခံမဝတ္ထားေတာ့ သူလညး္ စိတ္တိုင္းက် ပြတ္သပ္ကိုင္တြယ္ေနပါတယ္။ေမမိုးလည္း ပါးစပ္ကအသံမထြက္မိေအာင္ အားတင္း ထားလုိက္ကာ ဆက္ၿပီးမ်က္စိမွိတ္ေနလုိက္မိပါတယ္။
ေမမိုးတစ္ေယာက္ တိတ္တခိုးေလးစာစြဲလမ္းလို႔ေနေပမယ့္လည္း အခုလိုႀကီးအခန္းထဲကို အသာေလး ဝင္လာကာ ပိုင္စိုးပိုင္နင္းနဲ႔ ကိုယ္တြယ္ပြတ္သပ္ေနတဲ့ ကိုကိုသက္ကို ရုတ္တရက္ေတြ႕လိုက္ရေတာ့ နည္းနည္း ေတာ့ေၾကာက္သြားတာအမွန္ပါပဲ။အခုမွပဲေသခ်ာေတြးမိတယ္။ေမမိုးေအာ္လိုက္လို႔ လူႀကီးေတြႏိုးသြားရင္ ကိုကိုသက္ေရာေမမိုးပါ ျပႆနာေတြအႀကီးအက်ယ္တက္သြားႏိုင္တယ္။ေနာက္ လူၾကားမေကာင္း သူၾကားမ ေကာင္းျဖစ္မွာလည္း အေသအခ်ာပါပဲ။အိုး..ေျပာရင္းဆိုရင္း ေမမိုးႏို႔သီးေခါင္းေလးကိုသူစမ္းမိသြားပါတယ္။ ေမမိုးႏို႔သီးေခါင္းေလးကလည္း နည္းနည္းေလးၾကြတက္လာတာေၾကာင့္ ကိုကိုသက္က လက္မနဲ႔လက္ညွိဳး ၾကားညွပ္ကာ ဖိေျခေပးေနပါတယ္။ေမမိုးတစ္ေယာက္ အသံမထြက္မိေအာင္ကို မနညး္ကိုထိန္းခ်ဳပ္ထားလိုက္ ရပါတယ္။
ေမမိုးၿငိမ္ေနတာကို သူသိသြားလားမသိဘူး။ေမမိုးမ်က္ႏွာေပၚကို သူ႔မ်က္ႏွာႀကီးအုပ္မိုးလာတာကို ကိုကိုသက္ ႏွာေခါင္းကေလပူေတြေၾကာင့္ ေမမိုးသိလုိက္ပါတယ္။အရက္နံ႔ကလည္းေထာင္းခနဲ ရလုိက္တာမို႔ ေမမိုးလည္းအသာေလး အသက္ေအာင့္ထားလုိက္ပါတယ္။ကိုကိုသက္ကေမမိုးနဖူးေလးကိုတစ္ခ်က္နမ္းလိုက္ ပါတယ္။ေနာက္ေတာ့ ေမမိုးဆံပင္ေလးေတြကိုလက္နဲ႔သပ္တင္ေပးလုိက္ပါတယ္။ဆံပင္ေတြကိုသပ္တင္ေပး လုိက္ၿပီး ေမမိုးလည္တိုင္ေလးကို သူ႔ပါးစပ္ႀကီးနဲ႔ငံုလုိက္မိခ်ိန္မေတာ့ ေမမိုးဘယ္လိုမွ အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေန လို႔မရေတာ့ပါဘူး။
‘အင္း..ဟင္း..ဟင္း..ဟင္း..’
ေမမိုးအသံေၾကာင့္ ကိုကိုသက္ျပန္ခြာသြားပါတယ္။ေမမိုးလည္း မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုိကုိသက္က ေမမိုးကို သူ႔ႏႈတ္ခမ္းေပၚကို လက္ညွိဳးေလးတင္ျပကာ တိတ္တိတ္ေနဆိုတဲ့ သေဘာမ်ိဳးလုပ္ျပ ပါတယ္။ေနာက္ေတာ့ ေမမိုးႏႈတ္ခမ္းပါးေလးကို သူ႔ႏႈတ္ခမ္းထူႀကီးနဲ႔ ဆြဲစုပ္ယူကာ နမ္းလိုက္မိခ်ိန္မေတာ့ ေမမိုး လည္းတင္းထားသမွ် အကုန္လံုးအရည္ေပ်ာ္က်သြားကာ မ်က္လံုးေလးေတြပါစင္းက်သြားပါေတာ့တယ္။
ေမမိုးလည္း နဂိုကမွ တိတ္တိတ္ေလးက်ိတ္ခါ ခ်စ္ေနရသူမို႔ အခုလိုကိုယ္ေတြ႔ခံစားလုိက္မိခ်ိန္မေတာ့ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ကိုကိုသက္အနမ္းေတြကိုျပန္တုန္႔ျပန္လုိက္မိပါတယ္။
ကိုကိုသက္လည္း ေမမိုးႏႈတ္ခမ္းေလးကိုနမ္းေနရင္း သူ႔လွ်ာၾကမ္းႀကီးကို ေမမိုးပါးစပ္ထဲအတင္းထိုး ထည့္ကာ ေမမိုးပါးစပ္ထဲမွာ ေျမြတစ္ေကာင္လုိေလွ်ာက္ကစားေနပါတယ္။ေမမိုးလည္း သူ႔လွ်ာႀကီးကို ကိုယ့္လွ်ာ ေလးနဲ႔ထိမိတဲ့အခါ တစ္ကိုယ္လံုး သိမ့္ခနဲျဖစ္သြားတာမုိ႔ အလိုက္သင့္လွ်ာေလးျပန္ထုတ္ေပးလိုက္မိပါတယ္။ ကိုကိုသက္က ေမမိုးလွ်ာေလးကိုႏႈတ္ခမ္းႏွစ္ခုနဲ႔ စုပ္ယူလုိက္ပါတယ္။လက္တစ္ဖက္ကေမမိုး အက်ႌၾကယ္သီး ေတြကိုတစ္ခုျခင္းျဖဴတ္ေနပါတယ္။
ၾကယ္သီးေတြျပဳတ္သြားလို႔ လြတ္ထြက္လာတဲ့ ေမမိုးရဲ႕ဖိုဆိုလို႔ ယင္ဖိုေတာင္မသန္းရေသးတဲ့ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ေရခ်ိဳးတုန္းဆပ္ျပာတိုက္တဲ့အခ်ိန္ပဲကိုင္မိတဲ့ ႏို႔အံုလံုးလံုးေလးကို သူ႔လက္ၾကမ္းႀကီးနဲ႔ ဆုပ္ကာ ဖြဖြေလးညွစ္ေပးေနပါတယ္။ေမမိုးလည္း အရသာေတြက တလိပ္လိပ္နဲ႔ ရင္ေခါင္းထဲကတက္လာတာ မို႔ ေက်ာျပင္ေလးပါ အိပ္ယာေပၚကေနၾကြတက္လာပါတယ္။လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ဆုပ္နယ္ေနရင္းက ႏို႔သီးေခါင္းေလး ကိုလက္မနဲ႔ ဖိကာပြတ္ေပးေနတာေၾကာင့္ ေမမိုးလည္း စိတ္ေတြထၾကြလာကာႏို႔သီးေလးေတြပါ ေထာင္တက္လာပါတယ္။ ေမမိုးႏို႔ေလးေတြကို ကိုကိုသက္ကို စို႔ေပးေစခ်င္တာေၾကာင့္ လည္တိုင္နားမွာ အလုပ္ရႈပ္ေနတဲ့ ကိုကိုသက္ေခါင္းကို ေအာက္ကိုအသာေလးတြန္းပို႔ေပးလုိက္ပါတယ္။
ကိုကိုသက္ကေတာ့ အထူးကၽြမ္းက်င္ေနတာေၾကာင့္ ေမမိုးဘာလိုေနလဲဆိုတာကိုနားလည္လုိက္ၿပီး ေကာ့ေထာင္ေနတဲ့ ေမမိုးႏို႔သီးေလးကို ပါးစပ္ထဲကိုထည့္ကာ လွ်ာေလးနဲ႔ဝိုက္ကာ ကစားေပးရင္း တစ္ခ်က္တစ္ ခ်က္ စို႔ေပးေနပါတယ္။လက္တစ္ဖက္ကလည္း က်န္တဲ့ႏို႔သီးေခါင္းေလးကို ေျခေပးလိုက္ ႏို႔အံုေလးကို ဆုပ္ေပး လိုက္နဲ႔မို႔ ေမမိုးလညး္ ကိုကိုသက္ေခါင္းႀကီးကိုသာ ရင္ဘတ္နဲ႔ကပ္ကာ ဖက္ထားေနမိပါတယ္။
အင့္..အား..ရွီး…
ေမမိုးပါးစပ္က ညည္းသံေလးေတြပါထြက္လာတာေၾကာင့္ ကိုကုိသက္လည္း ေမမိုးႏို႔ေလးႏွစ္လံုးကို တစ္လွည့္စီေျပာင္းကာ စို႔ေပးေနပါတယ္။လက္ကလည္းေအာက္ကိုတျဖည္းျဖည္းဆင္းလာကာ ေမမိုးဗိုက္သား ေလးကိုပြတ္ေပးေနပါတယ္။ေနာက္ေတာ့ ေအာက္ကိုေရြ႔လာၿပီး ေမမိုးေပါင္တန္ေလးေတြကို ဒူးေခါင္းကေနစၿပီး အေပၚကို လက္ထိပ္ဖ်ားေလးနဲ႔ တရြရြတက္လာကာ ေနမရထိုင္မရျဖစ္ေအာင္ကလိေပးေနပါတယ္။ေမမိုးလည္း ေပါင္တန္ေလးကို မသိမသာေလးကားေပးလိုက္ပါတယ္။
ကိုကိုသက္က ေမမိုးေစာက္ပတ္ေနရာေလးကို ေဘာင္းဘီေပၚကေန လက္ဝါးေလးနဲ႔အသာအုပ္ကာ ကိုင္လုိက္မိခ်ိန္မေတာ့
အ..အ..
ေကာင္းလိုက္တာ ကိုကိုသက္ရယ္ ကိုယ့္လက္နဲ႔ကိုယ္ပြတ္တာထက္ တျခားစီပဲ ေမမိုးလည္းခါးေလးပါ ေကာ့တက္သြားပါတယ္။ကုိကိုသက္က အကြဲေၾကာင္းေနရာေလးကို လက္ေခ်ာင္းေလးနဲ႔ အစုန္အဆန္ပြတ္ေပး ေနၿပီးေတာ့ ေမမိုးေဘာင္းဘီေလးကိုခၽြတ္ဖို႔ျပင္လုိက္ေတာ့ ေမမိုးလည္း ဒီထက္ပိုတဲ့အရသာကို ခံစားခ်င္လွၿပီမို႔ မရွက္အားေတာ့ပဲ အလိုက္သင့္ေလး ခါးေလးပါၾကြေပးလိုက္ပါတယ္။
ေဘာင္းဘီေလးကၽြတ္သြားလို႔ ထင္ထင္ရွားရွားေပၚလာတဲ့ ေမမိုးေစာက္ပတ္ေလးကို ကိုကိုသက္က ေသခ်ာၾကည့္ေနတာမို႔ ေမမိုးလည္း ရွက္လြန္းလို႔ လက္ဝါးေလးနဲ႔အုပ္ထားမိပါတယ္။ေနာက္ေတာ့ ကိုကိုသက္ ေခါင္းေလးက ေအာက္ကိုငံု႔ဆင္းလာကာ ေမမိုးေပါင္တြင္းသားေလးကို လွ်ာေစာင္းေလးနဲ႔ ဒူးနားကေနအေပၚကို ေတာက္ေလွ်ာက္ဆြဲတင္ေပးလုိက္ပါတယ္။
‘အိုး..ဟင့္ ဟင့္..’
ေနာက္ေတာ့ ေပါင္ၾကားေနရာေလးကို စုပ္ေပးလိုက္ ေမမိုးလက္ဝါးနဲ႔ကြယ္ထားလို႔ လြတ္တဲ့ေနရာေလး ကိုလွ်ာထိပ္ေလးနဲ႔ထိုးလိုက္ ကလိေပးေနတာမို႔ ေမမိုးလည္း ဆက္အုပ္ထားဖို႔အင္အားမရွိေတာ့ပဲ လက္ဝါးေလး ကိုဖယ္ေပးလိုက္ကာ ေရွ႔ဆက္ခံစားရမယ့္ အရသာကိုငံ့လင့္ေနမိပါတယ္။
လြတ္လပ္သြားတဲ့ ေစာက္ပတ္ေလးကို ကိုကိုသက္က သူ႔လွ်ာၾကမ္းႀကီးနဲ႔ အျပားလိုက္ေအာက္ကေန အေပၚကို ယက္တင္ေပးလုိက္ပါေတာ့တယ္။
‘အိုး..ဟို႔..ဟို႔..ရွီး..’
ေပါင္တန္ေလးႏွစ္ဖက္ကို ကိုင္ထားတဲ့ ကိုကိုသက္လက္ကို ေမမိုးတင္းတင္းေလးဆုပ္ကာ ကိုင္ထား လိုက္မိပါတယ္။ရင္ထဲမွာလညး္ ဗေလာင္ဆူေနပါတယ္။ေပါင္တန္ေလးကိုလည္း ကားသထက္ကားေပးေနလိုက္ ပါတယ္။
ေစာက္ပတ္ေလးကို လွ်ာနဲ႔ယက္ေပးေနရင္း ကိုကိုသက္က သူ႔လွ်ာေလးကို ေမမိုးေစာက္ေခါင္းေလးထဲ ကိုထည့္လိုက္ကာ အထဲကိုထည့္ကာ အထဲမွာကစားေပးလိုက္ ေစာက္ေစ့ေလးကို လွ်ာထိပ္ေလးနဲ႔ထိုးေပးလိုက္ နဲ႔ လုပ္ေပးေနတာမို႔ ေမမိုးတစ္ေယာက္ တစ္ကိုယ္လံုးကအေၾကာေတြ တဖ်ဥ္းဖ်ဥ္းနဲ႔ထၾကြလာပါတယ္။ ကိုကိုသက္ေခါင္းႀကီးကိုလည္း ေစာက္ပတ္နဲ႔ကြာသြားမွာစိုးလို႔ လက္နဲ႔အတင္းဖိကပ္ထားလိုက္ပါတယ္။ကိုကို သက္က တစ္ခါတစ္ခါ ေစာက္ေစ့ေလးကို ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္ခုနဲ႔ညွပ္ကာ စုပ္ေပးလုိက္ခ်ိန္မေတာ့
‘ရွီး…လား…လား..လား…’
အထဲက ကလီစာေတြပါ ျပဳတ္ပါသြားမလားေတာင္ထင္ရတယ္ ကိုကိုသက္ရယ္။
ေနာက္ေတာ့ ကိုကိုသက္က အရည္ေတြစိုေနတဲ့ ေမမိုးေစာက္ေခါင္းေလးထဲကို သူ႔လက္ခလယ္ေလး နဲ႔အဝနားမွာ ကလိေပးလုိက္ရင္း လက္တစ္ဆစ္ေလာက္ အထဲကိုသြင္းေပးလိုက္ပါတယ္။ေမမိုးတစ္ေယာက္ ေခါင္းေလးပါေထာင္ထလာပါတယ္။ေနာက္ေတာ့ ေစာက္ေစ့ေလးကိုပဲ အသားေပးကာယက္ေပးေနရင္း လက္ ခလယ္ကို တျဖည္းျဖည္းအထဲကိုသြင္းလုိက္ပါတယ္။ေနာက္ေတာ့ အထဲကအတြင္းသား ႏူးႏူးညံ့ညံ့ေလးေတြကို လက္ခလယ္နဲ႔ ပြတ္ကာဆြဲေပးေနပါတယ္။
‘အား..လား..လား..ဟင့္ဟင့္’
ေမမိုးလည္း ဘယ္လိုမွမခံစားႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ရွိသမွ်အားနဲ႔ အထဲကိုဝင္လာတဲ့ လက္ခလယ္ကို ညွစ္ေပး ထားလုိက္ပါတယ္။ကိုကိုသက္ကေတာ့ အားေနတဲ့လက္တစ္ေခ်ာင္းကို ေမမိုးႏို႔သီးေခါင္းေလးဆီပို႔ကာ လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ညွပ္ကာ ေျခေပးေနပါတယ္။ႏို႔သီးေခါင္းကိုလည္းကလိခံရ ၊ ေစာက္ေစ့ေလးကိုလည္းလွ်ာနဲ႔ အယက္ခံရ ၊ ေစာက္ေခါင္းထဲကိုလညး္ လက္ေခ်ာင္းေလးနဲ႔ကလိခံရတာတင္မက ကိုကိုသက္လက္သန္းေလး ကတစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ စအုိဝေလးကိုပါ လာလာပြတ္ဆြဲေနတာေၾကာင့္ ေမမိုးလည္း ခဏခ်င္းမွာပဲ တစ္ကိုယ္လံုး တြန္႔လိမ္လာကာ ေစာက္ေခါင္းထဲကအရည္ေတြတပ်စ္ပ်စ္နဲ႔ က်ဆင္းလာပါေတာ့တယ္။ကိုကိုသက္ေခါင္းကဆံ ပင္ေတြကိုလည္း အတင္းေဆာင့္ဆြဲထားကာ အရသာထူးေတြကိုတစ္ဝႀကီးခံစားလိုက္ရပါတယ္။
ေနာက္ေတာ့ ကိုကိုသက္က ေမမိုးေပါင္ၾကားထဲကေနထလာၿပီး လံုျခည္ကိုေျဖခ်လိုက္ေတာ့ ေမမိုးစိတ္ ကူးထဲကေန စြဲလမ္းေနတဲ့ ကိုကိုသက္လီးႀကီးဟာ ေငါက္ခနဲထြက္လာပါေတာ့တယ္။ကိုကိုသက္က ေမမိုးႏႈတ္ခမ္းေလးကို စုပ္ယူေပးလုိက္ရင္း ေမမိုးမ်က္ႏွာနားကို သူ႔လီးႀကီးကိုတိုးလာပါတယ္။ေနာက္ေတာ့ ေမမိုးႏႈတ္ခမ္းနားမွာ တရမ္းရမ္းနဲ႔လုပ္ျပေနပါတယ္။စိတ္ကူးနဲ႔သာ စုပ္ေပးခ်င္ေနတာ တကယ္တမ္းေတာ့ေမမိုး ကိုကိုသက္လီးႀကီးကို ကိုင္ၾကည့္ဖို႔ေတာင္ မဝံ့ရဲပါဘူး။
ဒါေပမယ့္ ကိုကိုသက္ဘာလုိေနတယ္ဆိုတာကို ေမမိုးလည္းအလိုလိုသိလာၿပီမို႔ ေမမိုးပါးစပ္ေလးကို အဆင္သင့္ ဟေပးထာလုိက္ပါတယ္။ကိုကိုသက္ကလည္း ေမမိုးဟေပးထားတဲ့ပါးစပ္ေလးထဲကို သူ႔လီးႀကီးကို ျဖည္းျဖည္းေလးထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္။ညွီစို႔စို႔အနံ႔နဲ႔ ငန္က်ိက်ိအရသာေလးေတြကိုစတင္ခံစားလိုက္ရပါတယ္။ ကိုကိုသက္ကိုေမာ့ၾကည့္လုိက္ေတာ့ သူလည္းေတာ္ေတာ္ေလးအရသာေတြ႔ေနပံုရတာေၾကာင့္ ေမမိုးလညး္ လွ်ာေလးကိုနည္းနညး္လႈပ္ေပးကာ ကစားေပးလုိက္ပါတယ္။
‘ရွီး..ကၽြတ္..ကၽြတ္..ေကာင္းလုိက္တာ ကေလးရယ္’ လို႔ေျပာကာ ေမမိုးဆံႏြယ္ေတြကို ဖြေပးလိုက္ရင္း ကိုကိုသက္ခါးေလးကိုပါ ေကာ့ေကာ့ေပးေနပါတယ္။ေမမိုးလည္း ႏႈတ္ခမ္းေလးကို တင္းတင္းေလးျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးလုိက္ရင္း လွ်ာေလးကိုအျပားလုိက္ေလးလုပ္ေပးလုိက္ေတာ့ ကိုကိုသက္က ေရွ႔တုိးေနာက္ဆုတ္ေလး ျဖစ္သြားေအာင္လုပ္ေပးေနပါတယ္။ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာေတာ့ ကိုကိုသက္က ေမမိုးပါးစပ္ထဲကေန သူ႔လီးကို ဆြဲထုတ္လိုက္ရင္း ေအာက္ကိုျပန္ဆင္းသြားကာ ေမမိုးသြားရည္ေတြနဲ႔စိုရႊဲေနတဲ့ သူ႔ဟာကို ေမမိုးေစာက္ပတ္ဝ ေလးကိုေတ့လိုက္ကာ အဝနားမွာ စုန္ျခည္ဆန္ျခည္ပြတ္ေပးေနပါတယ္။
‘ဟင့္..ဟင့္..ဟင့္..ကိုကိုသက္..သမီးမေနတတ္ေတာ့ဘူး’
ေမမိုး ညည္းသံေလးကိုၾကားေတာ့ ကိုကိုသက္လည္း သူ႔လီးကို ေမမိုးေစာက္ပတ္ေလးထဲကို ဖိကာ အထဲကိုနညး္နညး္သြင္းလုိက္ေတာ့ တစ္လက္မေလာက္ဝင္သြားပါတယ္။အပ်ိဳစင္ေစာက္ပတ္ေလးမို႔ ကိုကုိသက္ လီးကတစ္လက္မေလာက္သာဝင္ေနေပမယ့္ ေမမိုးတစ္ေယာက္ အသည္းခိုက္ေလာက္ေအာင္နာက်င္ေနတာမို႔
‘အား..အား..နာလုိက္တာ ေသပါၿပီ မရဘူးထင္တယ္’ လို႔ေျပာကာ ကိုကိုသက္ခါးေလးကို လက္ႏွစ္ဖက္ နဲ႔ျပန္တြန္းထားပါတယ္။ကိုကိုသက္ကလည္း ကၽြမ္းက်င္ေနသူပီပီ ဆက္မသြင္းေသးပဲ ေမမိုးႏႈတ္ခမ္းေလးကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေလးစုပ္ယူေပးလုိက္ကာ လက္တစ္ဖက္က ႏို႔အံုေလးကိုနာနာေလးေျခေပးလိုက္ပါတယ္။
ေစာေစာက နာက်င္ေနတာေတြ ဘယ္ေရာက္မွန္းမသိေအာင္ အရသာကေကာင္းေနတာေၾကာင့္ ေမမိုးလည္း ကိုကိုသက္အနမ္းေတြကို ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီးကို ျပန္လည္တုန္႔ျပန္လိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကိုကိုသက္က ျဖည္းျဖညး္ခ်င္း တရစ္ရစ္နဲ႔ အထဲကိုသြင္းေနပါတယ္။
ေမမိုးလည္း နာေပမယ့္ ေနာက္ထပ္ခံစားရမယ့္ အရသာထူးကို အဆံုးစြန္အထိခံစားလိုတဲ့စိတ္ေၾကာင့္ အံႀကိတ္ကာခံေနပါတယ္။အထဲကို တစ္ဝက္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ေရာက္သြားေတာ့ အတြင္းပိုင္းက လမ္းေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ တစ္စံုတစ္ခုက ဆီးကာေနတာေၾကာင့္ ေရွ႔ဆက္မတိုးႏိုင္ပဲျဖစ္ေနပါတယ္။ေမမိုး လည္းနာလြန္းလို႔ ရံႈ႕မဲ့ေနပါတယ္။နဂိုထဲက ေစာက္ေခါင္းေလးက က်ဥ္းေနတဲ့အျပင္ အပ်ိဳေျမးေလးကပါ ခံေန တာေၾကာင့္ ေမမိုး ေစာက္ေခါင္းထဲ တင္းက်ပ္ျပည့္လွ်ံေနပါတယ္။
ကိုကိုသက္ကေတာ့ ဆက္မသြင္းေသးပဲ ေမမိုးနားသီးေလးကိုစုပ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ေနာက္အသာေလး ျပန္ထုတ္လိုက္ၿပီး အဖ်ားေလးတင္ပဲ အသာေလးေညွာင့္ေပးေနပါတယ္။ေမမိုးလည္း နာက်င္ေနတာေတြ သက္သာလာကာ ေစာက္ေခါင္းထဲက ကိုကိုသက္လီးႀကီးကို အဆံုးအထိဝင္ေစခ်င္ေနတာေၾကာင့္ ကိုကိုသက္ ခါးေလးကို လက္နဲ႔ကိုင္ကာ နည္းနညး္ဆြဲယူလုိက္ပါတယ္။ေစာက္ေခါင္းထဲမွာလည္း အရည္ၾကည္ေတြထြက္ လာတာမို႔ နညး္နည္းေတာ့ အဝင္အထြက္ေလးသြက္လာပါတယ္။
ေမမိုး ဘာလိုခ်င္ေနတယ္ဆိုတာကို ကိုကိုသက္တစ္ေယာက္ သေဘာေပါက္လိုက္ၿပီး ေမမိုးနားရြက္နား ကိုတိုးတိုးေလးကပ္ကာ
‘ေမမိုး..နည္းနည္းေတာ့ေအာင့္ခံေနာ္ ေတာ္ၾကာေကာင္းလာေတာ့မွာပါ’ လို႔ေျပာလုိက္ေတာ့ ေမမိုးလည္း အဆံုးထိခံခ်င္ေနၿပီမို႔ ေခါင္းေလးပဲညိတ္ျပလုိက္ပါတယ္။ကိုကိုသက္က ေမမိုးႏႈတ္ခမ္းေလးကို သူ႔ႏႈတ္ခမ္းအစံုနဲ႔စုပ္ယူေပးလုိက္ရင္း လက္ကေမမိုးခါးေလးကို ထိန္းကာ အားနည္းနည္းစိုက္ၿပီး သူ႔လီးတန္ႀကီး ကိုအထဲကိုဖိကာ သြင္းေပးလုိက္ေတာ့ အခ်စ္လမ္းေၾကာင္းမွာ တံတိုင္းတစ္ခုလို ဆီးကာေနတဲ့ ေမမိုးအပ်ိဳေျမး ေလးကိုပါ မညွာမတာထိုးခြဲသြားတဲ့အျပင္ ေစာက္ေခါင္းေလးကက်ဥ္းတာမို႔ ႏႈတ္ခမ္းသားေလးပါ ဖတ္ခနဲ ကြဲသြားကာ ဆီးစပ္ႏွစ္ခုထိလုနီးနီး အတားအဆီးမရွိဝင္ေရာက္သြားပါတယ္။
ေမမိုး တစ္ေယာက္ အသည္းေပါက္မတတ္ နာက်င္လြန္းတဲ့ ေဝဒနာကိုခံစားလုိက္ရတာမို႔ အသားကုန္ ေအာ္ဟစ္လိုက္ခ်င္ေပမယ့္ ကိုကိုသက္ကႏႈတ္ခမ္းကို လံုးဝလႊတ္မေပးတာေၾကာင့္ ေမမိုးေအာ္သံဟာ ကိုကို သက္ပါးစပ္ထဲမွာပဲ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ရပါတယ္။ေမမိုး လက္ႏွစ္ဖက္က အိပ္ယာခင္းစကို တင္းတင္းႀကီးဆုပ္ ကိုင္ထားလိုက္ ကိုကိုသက္ေက်ာျပင္ႀကီးကို ကုတ္ျခစ္လုိက္နဲ႔ ေဝဒနာကိုခံစားေနရပါတယ္။
ကိုကိုသက္က ျဖည္းျဖည္းေလးျပန္ထုတ္လုိက္ေတာ့ လီးတန္မွာေသြးစေလးေတြ ကပ္ပါလာပါတယ္။ ဒါကိုေမမိုးျမင္လုိက္ေတာ့
‘ဟဲ့ေတာ္ ေသြးေတြ ေသြးေတြ. ကြဲၿပဲကုန္ၿပီလားမသိဘူး သမီးေၾကာက္တယ္’
‘မေၾကာက္ပါနဲ႔ ေမမုိးရယ္ ေရွ႔ဆက္ေကာင္းဖို႔ပဲရွိေတာ့တာ အပ်ိဳေျမးေလးေပါက္သြားတာပါ’ လို႔ျပန္ေျပာ ကာ နညး္နညး္ခ်င္းသြင္းလုိက္ ျပန္ထုတ္လိုက္နဲ႔လုပ္ေပးေနပါတယ္။လက္ႏွစ္ဖက္ကလည္း ေမမိုးႏို႔အံုေလးကို ညွစ္ေပးလုိက္ ပါးစပ္နဲ႔ကုန္းကာစို႔လုိက္ လုပ္ေပးေနပါတယ္။
ေမမိုးလည္း ေၾကာက္လန္႔တုန္လႈပ္ေနရာမွ ကိုကိုသက္ရဲ႕ ကၽြမ္းက်င္စြာ ကိုင္တြယ္မႈေတြေၾကာင့္ အထဲကနာက်င္မႈေတြေပ်ာက္ကာ တျဖည္းျဖည္းေကာင္းလာတဲ့ အရသာကိုစတင္ခံစားလိုက္ရပါေတာ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေပါင္ႏွစ္ေခ်ာင္းကိုလည္း ကားသထက္ကားေပးလာပါတယ္။အေပၚကေန ကိုကိုသက္တစ္ခ်က္သြင္း လိုက္တိုင္း ခါးေလးကိုလညး္ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ျပန္ေကာ့ေပးလာပါတယ္။ကိုကိုသက္က ခဏရပ္လုိက္ရင္း
‘ေမမိုးေလး..’
‘ရွင္’ ေမာဟိုက္ေနတဲ့ေလသံနဲ႔ ေမမိုးျပန္ထူးလုိက္ပါတယ္။
‘ခ်စ္တယ္ကြာ’ လို႔ေျပာလိုက္ရင္း ေမမုိးပါးေလးကိုနမ္းလိုက္ပါတယ္။
‘ေမမိုးလည္း ခ်စ္ပါတယ္ ကိုကိုသက္ရယ္’လို႔ေျပာကာ ျပန္နမ္းေပးလုိက္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား ႏႈတ္ခမ္းခ်င္း တပ္မက္စြာနမ္းေနလုိက္ၾကပါတယ္။
‘ေမမိုး နာေနေသးလား’
‘နာတာေပါ့ကိုကိုသက္ရယ္ အထဲကေအာင့္ေတာင့္ေတာင့္နဲ႔ စပ္ဖ်ဥ္းဖ်ဥ္းနဲ႔’
‘အခုေရာ ေကာင္းလား’
‘အင္း’
‘ဒါဆို ကိုကိုသက္နညး္နညး္ ျမန္ျမန္ေလးလုပ္ၾကည့္မယ္ေနာ္’
‘လုပ္ၾကည့္ေလ ကိုကိုသက္ ေမမိုးခံႏိုင္မယ္ထင္တာပဲ’
ကိုကိုသက္လည္း ေမမိုးေစာက္ပတ္ေလးထဲကို လီးတန္ကိုျပန္သြင္းလိုက္ကာ ခါးေလးကိုမွန္မွန္ေလး ညႊတ္ေပးကာ ေညွာင့္ေပးလုိက္ပါတယ္။ေမမိုးတစ္ေယာက္လည္း နာက်င္တာေရာ ေကာင္းတာေရာ အရသာ ႏွစ္ခုလံုးကို တစ္ၿပိဳင္နက္ခံစားေနတာမို႔ ပါးစပ္ေလးဟကာ ေခါင္းေလးပါ ဘယ္ညာယမ္းေနပါတယ္။
ေနာက္ေတာ့ တျဖည္းျဖည္းအရသာေတြ႔လာတာမို႔ ကိုကိုသက္ခါးေလးကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔လာဖက္ ထားပါတယ္။ကိုကိုုသက္လည္း ေဆာင့္ခ်က္ေတြက ပိုျမန္လာပါတယ္။အခန္းထဲမွာေတာ့ ဆီးစပ္ႏွစ္ခုရိုက္သံ တစ္ဖတ္ဖတ္ ျမည္ေနပါတယ္။
‘အ…အ…အ…အ…ရတယ္ကိုကုိသက္ ေမမုိးခံႏိုင္လာၿပီ’
‘ေကာင္းလားေမမိုး’
‘အရမ္းေကာင္းတာပဲ ကိုကိုသက္မရပ္လုိက္နဲ႔ေနာ္’
‘ဒါဆိုရင္ ေမာင္ လို႔ေခၚ’
‘ေမာင္..အရမ္းခ်စ္တာပဲ’ လို႔ရွက္ၿပံဳးေလးနဲ႔ ကိုကိုသက္ရင္ခြင္ထဲေခါင္းေလးပုသြားပါတယ္။
ကိုကိုသက္လည္း ေမမိုးေပါင္တန္ေလးႏွစ္လံုးကို ပုခံုးေပၚကိုထမ္းတင္လိုက္ၿပီး အားထည့္ကာ ေဆာင့္ေပး လိုက္ပါတယ္။
‘အား..ရွီး..ေကာင္းလုိက္တာေမာင္..ဆက္လုပ္ေပး’
ကိုကိုသက္ စိတ္ရွိလက္ရွိနဲ႔ ေမမိုးအဖုတ္ေလးကြဲထြက္မတတ္ အဆက္မျပတ္ေညွာင့္ေပးေနတာမို႔ ေမမိုးလည္း အားက်မခံ အတြင္းႏႈတ္ခမ္းသားေတြနဲ႔ ကိုကိုသက္လီးကို ညွစ္ေပးေနပါတယ္။ေမမိုး အထဲကေန ညွစ္ေပးတာ ေကာင္းလြန္းလို႔ ေဆာင့္ခ်က္ေတြေတာင္ တစ္ခါတစ္ခါရပ္သြားရပါတယ္။ေနာက္ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္ သား ကာမပန္းတိုင္ကို တက္ညီလက္ညီ ေလွာ္ေနၾကရင္း ကိုကိုသက္က ေမမိုးေစာက္ေခါင္းထဲ သုက္ရည္ေတြ ပန္းထည့္လုိက္ေနတုန္း ေမမိုးလည္း တစ္ကိုယ္လံုး ဆတ္ခနဲဆတ္ခနဲ တုန္တက္သြားကာ အေၾကာထဲသာမက ရိုးတြင္းခ်ဥ္ဆီပါဆိမ့္သြားေလာက္ေအာင္ ကာမအရသာထူးႀကီးကို ခံစားလုိက္ရတာမို႔ ကိုယ္ေပၚကို ျပဳတ္က်လာ တဲ့ ကိုကိုသက္ ကိုဆီးကာဖက္ထားလုိက္ပါေတာ့တယ္။ကိုကိုသက္က ေမမိုးႏႈတ္ခမ္းေလးကို ျမတ္ႏိုးစြာနမ္းရိႈက္ေနေတာ့ ေမမိုးလညး္ အားရေက်နပ္မႈေတြနဲ႔ ကိုကိုသက္ကိုျပန္နမ္းေပးလိုက္ပါတယ္။ေနာက္ေတာ့ ကိုကိုသက္က ေဘးဖက္ကိုလွိမ့္ဆင္းလိုက္ရင္း အေမာေျဖေနပါတယ္။ေမမိုး ေစာက္ပတ္ထဲက ကိုကိုသက္လီးတန္ႀကီးလည္း ျပြတ္ခနဲကၽြတ္ထြက္သြားတာမို႔ အထဲကသုက္ရည္ေတြေရာ ေသြးစေသြးနေလးေတြပါဆင္းလာတာကိုၾကည့္ရင္း ႏွေျမာသလိုလို ဝမ္းနည္းသလို လိုျဖစ္လာတာေၾကာင့္ ေမမိုးတစ္ေယာက္ ကိုကိုသက္ရင္ခြင္ေပၚကို မ်က္ႏွာအပ္ၿပီး ရိႈက္ငိုမိလိုက္ပါတယ္။
ကိုကိုသက္က ေမမုိးကိုယ္လံုးေလးကို အလိုက္သင့္ေလးဖက္ထားလိုက္ရင္း ဆံပင္ေလးေတြကိုသပ္ တင္ေပးလိုက္ကာ ေခ်ာ့ေနပါတယ္။
‘ေမမိုး…ဘာလို႔ငိုတာလဲကြယ္’
‘မသိဘူးေမာင္ အလိုလိုဝမ္းနည္းလာတယ္’
‘တိတ္ေတာ့ေနာ္ ေမာင္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ျဖစ္လာသမွ်ရင္ဆိုင္ၾကမယ္ေနာ္’
‘မမစိုးျပန္လာရင္ဘယ္လုိလုပ္မလဲ’
‘မမစိုးျပန္လာလဲ ေမမိုးကိုခ်စ္မွာေပါ့ ေမမိုးကိုအရမ္းခ်စ္သြားၿပီ’
‘ေမမိုးကိုပစ္မထားရဘူးေနာ္’
‘စိတ္ခ်ပါေမမိုးရယ္’
‘သူ႔မိန္းမကိုပဲလိုးမေနနဲ႔ေနာ္’
‘ေမာင့္ကိုယံုပါေမမိုးရယ္။ေမာင္လည္းေမမိုးကိုအရမ္းစြဲေနၿပီကြာ’ လို႔ေျပာက ေမမိုးပါးေလးကိုနမ္းလိုက္ ပါတယ္။ေနာက္ေတာ့ ကိုကိုသက္က စားပြဲေပၚကတစ္ရွဴးနဲ႔ေမမိုး ေစာက္ပတ္ကိုသုတ္ေပးကာ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ ေပးေနပါတယ္။ေမမိုးလည္း ေပါင္ေလးကားေပးလုိက္ကာ ကိုကိုသက္လုပ္ေနသမွ်ကို မ်က္လံုးအဝိုင္းသားေလး နဲ႔ၾကည့္ေနပါတယ္။
ကိုကိုသက္က အိပ္ယာေပၚျပန္လွဲလိုက္ရင္း ေမမိုးကိုယ္လံုးေလးကိုပါဖက္ကာ သူ႔ေဘးကိုလွဲခ်လုိက္ပါ တယ္။ေနာက္ေတာ့ ေမမိုးနဖူးေလးကိုနမ္းလိုက္ရင္း နားေနပါတယ္။ေမမိုးလညး္ အဓိပါယ္မဲ့စြာ ကိုကိုသက္ရင္ ဘတ္ကိုပြတ္သပ္ေနပါတယ္။ခဏေနေတာ့ကိုကိုသက္က
‘ကဲ ကေလးေရ ေနာက္တစ္ခါေလာက္ထပ္လုပ္လိုက္ၾကေအာင္’
‘ဟင့္အင္းေၾကာက္တယ္..ေစာေစာကအရမ္းနာတာပဲ’
‘အခုမနာေအာင္လုပ္ေပးမယ္ေလ’
‘ေမာင့္ကိုခ်စ္လုိ႔သာ ေမမိုးေအာင့္ခံေနတာ တကယ္နာလို႔ပါ’ ေျပာမယ့္သာေျပာရတာပါ ေမမိုးလညး္ ေနာက္ထပ္ဒီအရသာကိုခံစားလိုတာ ျငင္းဆန္ဖို႔အင္အားမရွိပါဘူး။
‘အစမို႔ပါကြာေနာက္ေတာ့ ေကာင္းလာမွာေနာ္’ လို႔ေျပာရင္းေမမိုး ႏႈတ္ခမ္းေလးကို စုပ္ယူေပးလုိက္ပါ တယ္။ေမမိုးလည္း မျငင္းဆန္ႏုိင္ေတာ့ပဲ ကိုကိုသက္ေခၚေဆာင္ရာ ေနာက္ထပ္တစ္ႀကိမ္ အရသာထူးကိုခံစား ဖို႔အသင့္ျဖစ္ေနပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ ကိုကိုသက္ကလည္း ဖက္ထားတဲ့လက္တစ္ဖက္က ေမမိုးႏို႔ေလးေတြကုို ျဖစ္ညွစ္ေပးလုိက္ေတာ့ ကာမအရသာေတြတရွိန္းရွိန္းနဲ႔ တက္လာပါေတာ့တယ္။
ေမမိုးႏႈတ္ခမ္းေလးကိုနမ္းေနရာက ကိုကိုသက္ကလႊတ္ေပးလုိက္ရင္း နား နားကိုကပ္ကာ
‘ကိုင္ၾကည့္ေလ’ လို႔ ေျပာေျပာဆိုဆို ေမမိုးလက္ကိုသူ႔လက္နဲ႔ကိုင္ကာ လီးေပၚတင္ေပးလိုက္ေတာ့ ေမမိုးလည္း မရဲတရဲေလးကိုင္ၾကည့္ပါတယ္။အရုပ္အသစ္ရထားတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္လုိ ေမမိုးကိုကိုသက္ လီးႀကီးကို ေနရာအႏွံ႔ကိုင္တြယ္ပြတ္သပ္ေပးေနပါတယ္။ကိုကိုသက္က
‘ေမမိုး’
‘ရွင္’
‘ေမာင့္ကိုစုပ္ေပးပါလား’
‘မလုပ္တတ္ဘူး’
‘ပါးစပ္ေလးနဲ႔ငံုလိုက္ေလ’ လို႔ေျပာလိုက္ေတာ့ ေမမိုးလညး္ ကိုကိုသက္လီးႀကီးကို ပါးစပ္ထဲထည့္ကာ ငံုေပးလိုက္ပါတယ္။
‘အင္း..ကၽြတ္..ကၽြတ္…ကၽြတ္..ေကာင္းလုိက္တာ ကေလးရယ္’
ကိုကိုသက္ဆီက အသံေလးၾကားလုိက္ေတာ့ ေမမိုးလည္း အားရွိသလိုျဖစ္သြားကာ လွ်ာေလးနဲ႔ပါ ထုိးေပးလုိက္ပါတယ္။ကိုကိုသက္ကလညး္ ေမမိုးႏို႔သီးေခါင္းေလးေတြကို လက္နဲ႔ေျခေပးေနပါတယ္။ေနာက္ၿပီး ကိုကိုသက္လက္က ေမမိုးေပါင္ၾကားထဲေရာက္လာကာ ေမမိုးေစာက္ပတ္ေလးကို လက္နဲ႔ပြတ္ေပးေနပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကိုကိုသက္က တေစာင္းေလးျဖစ္ေနတဲ့ေမမိုး ကိုယ္လံုးေလးကို သူ႔ဖက္ဆြဲလုိက္ကာ ေမမိုးေပါင္ ၾကားထဲ သူ႔ေခါင္းဝင္လာရင္း ေမမုိးေစာက္ပတ္ကိုသူ႔လွ်ာနဲ႔ယက္ေပးေနပါတယ္။
ေမမိုးလည္း အယက္ခံရတာေကာင္းလုိ႔ ပါးစပ္ထဲေရာက္ေနတဲ့ ကိုကိုသက္လီးႀကီးကိုပဲ စိတ္ရွိလက္ရွိ စုပ္ေပးေနမိပါတယ။္ထို႔အတူ ကိုကိုသက္ကလညး္ ေမမိုးေစာက္ပတ္ေလးကို အဆက္မျပတ္ယက္ေပးေနပါ တယ္။တေအာင့္ေနေတာ့ ေမမိုးလည္း ကိုကိုသက္ေခါငး္ကို ေပါင္ၾကားထဲအတင္းညွပ္ထားလုိက္ရင္း တစ္ကိုယ္ လံုးတြန္႔လိမ္လာကာ တစ္ခ်ီၿပီးသြားပါတယ္။
ကိုကိုသက္က ေမမိုးကိုဆက္မစုပ္ခိုင္းေတာ့ပဲ ပက္လက္ေလးျပန္လွန္လိုက္ပါတယ္။ေမမိုးေပါင္ၾကားထဲ ကိုဝင္ကာ ငုတ္တုတ္ထိုင္လုိက္ရင္း သူ႔လီးႀကီးကိုေမမိုးေစာက္ပတ္ဝကိုေတ့လုိက္ပါတယ္။ဒီတႀကိမ္ေတာ့ ေမမိုး ကိုယ္တုိင္ ကိုကိုသက္လီးႀကီးကိုကိုင္ကာ ေစာက္ပတ္ဝကို ေတ့ေပးလုိက္ပါတယ္။ကိုကိုသက္က ျဖည္းျဖည္း ခ်င္းစသြငး္လုိက္ပါေတာ့တယ္။
ဒီတစ္ခါေတာ့ ေမမိုးလညး္ သိပ္မနာေတာ့တာေၾကာင့္ ႏႈတ္ခမ္းေလးကိုကိုက္ကာ က်ိတ္ခံေနပါတယ္။ ကိုကိုသက္က မွန္မွန္ေလး အသြင္းအထုတ္လုပ္ေပးေနပါတယ္။
‘အား..လား…လား..ေမာင္ရယ္’
‘ေကာင္းလားေမမိုး’
‘ေကာင္းတယ္ေမာင္..အရမ္းကိုထိတယ္’
ကိုကိုသက္လညး္ ေဆာင့္ခ်က္ေလးေတြ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ျမန္လာပါတယ္။ေမမိုးကိုေဆာင့္ေပးေနရင္း လက္က ႏို႔ေတြကိုလည္း ဆုပ္နယ္ေပးေနလိုက္ ႏို႔ကိုကုန္းစို႔လုိက္နဲ႔လုပ္ေပးေနပါတယ္။ေမမိုးလညး္ ေကာင္းလြန္းလို႔ ကိုကိုသက္ေခါင္းကို ရင္ဘတ္မွာဖိကပ္ေပးထားလုိက္ပါတယ္။ကိုကိုသက္က ႏို႔အံုတစ္ခုလံုးကို ျပဳတ္ထြက္မတတ္စို႔ေပးေလ အရသာကအရမ္းကိုေကာင္းေလျဖစ္ေနတာမို႔
‘အ..အ..အ…အ..ေမာင္ အရမ္းခ်စ္တယ္’ လို႔ေျပာကာ ကိုကုိသက္ေခါင္းကို အေပၚကိုဆြဲလုိက္ရင္း ကိုကိုသက္ႏႈတ္ခမ္းကို စုပ္ကာနမ္းေပးလုိက္ပါတယ္။ကိုကိုသက္လညး္ ေအာက္ပိုင္းကေဆာင့္ခ်က္ေတြက တစ္စတစ္စ အရွိန္ရလာပါတယ္။
ေစာေစာကလုပ္တာနဲ႔ ပိုေကာင္းလာတာမို႔ ေမမိုးလည္း ကိုကိုသက္ေဆာင့္လိုက္တိုင္း အခ်က္တုိင္းကို ျပန္ျပန္ ေကာ့ေပးေနမိပါတယ္။
‘အား..ရွီး..ေကာင္းလုိက္တာေမာင္ မရပ္နဲ႔ ဒီအတိုင္းဆက္လုပ္ေပး ႏို႔ေတြကိုလည္း နယ္ေပး’
ကိုကိုသက္ အားထည့္ကာေဆာင့္ေပးလုိက္ေတာ့ ေမမိုးလည္း ဘယ္ႏွစ္ခါၿပီးသြားမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး။တစ္ခါၿပီးတိုင္း ကိုကိုသက္ပါးေလးကို တရႊတ္ရႊတ္နဲ႔ နမ္းေပးေနလုိက္ပါတယ္။အထဲကိုဝင္လာ တဲ့ကိုကုိသက္ လီးႀကီးကိုလည္း ေမမိုးရွိသမွ်အားနဲ႔ ညွစ္ေပးေနတာေၾကာင့္ ကိုကိုသက္လညး္ ဘယ္လိုမွ ေတာင့္မခံႏုိင္ေတာ့ပဲ ဆတ္ခနဲဆတ္ခနဲ တြန္႔တက္သြားကာ ေမမိုးေစာက္ေခါငး္ထဲ ပူခနဲျဖစ္သြားၿပီး ေမမိုးကိုယ္ ေပၚကို ကိုကိုသက္ကိုယ္လံုးႀကီး ျပဳတ္က်လာပါေတာ့တယ္။ေမမိုးလညး္ ကိုကုိသက္ကိုတင္းက်ပ္စြာ ဖက္ထား လိုက္မိပါေတာ့တယ္ရွင္……….။

ဆားပုလင္း မင္းေမာင္ ႏွင့္ အရပ္ကူပါ လူ၀ိုင္းပါ

အခန္း (၁၅)
“ကိုမင္းေမာင္၏ စကားတစ္ခြန္း ...“
စံပယ္ျဖဳ၏ စိတ္သည္ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးေနေလ၏။ တစ္ညေနလံုး သူမသည္ ႏွင္းဆီႏွင့္အတူ ေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖင့္ “ပန္းမာလာ အေၾကာ္ဆိုင္” ံသို႔ လာသမွ်သူမ်ားကို ၿပံဳးရႊင္စြာျဖင့္ ဧည့္ခံေပးေနေလ၏။ ပြဲခင္းထဲ လာၾကသည့္ ေယာက်္ားသားမွ်က သူမကို မထိတထိႏွင့္ စေနာက္ၾကသည္ကိုပင္ သူမက စိတ္မဆိုးပဲ ျပန္၍ အလိုက္အထိုက္ ေျပာကာေနေလ၏။ ညဦးပိုင္း ေရာက္လာသည္တြင္ သူမတို႔၏ ဆိုင္ထဲသို႔ တရုတ္လူမ်ဳိး ၀တ္စံု၀တ္ဆင္ထားသည့္ ေပါက္ေဖာ္ႀကီး ႏွစ္ေယာက္ ၀င္ေရာက္လာေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ခရီးဦးႀကိဳျပဳရင္း ေပါက္ေဖာ္ႀကီးတို႔ သံုးေဆာင္ခ်င္သည့္ အေၾကာ္မ်ားကို ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ ရွိေနသည့္ ႏွင္းဆီကို လွမ္းကာေအာ္ေျပာၿပီး မွာေပးေလ၏။ ႏွင္းဆီက အသင့္ရွိေနသည့္ အေၾကာ္မ်ားကို လာခ်ေပးၿပီးေသာအခါ သူမတို႔ ဧည့္ခံသည့္ ကိစၥၿပီးၿပီမို႔ ေနာက္တစ္၀ိုင္းကို ကူးဖို႔ ျပင္ေလ၏။ ထိုအခ်ိန္၌ပင္ ၀င္လာကတည္းက သူမကို ရိတိတိႏွင့္ ေစာင္းခ်ိတ္ၿပီး စကားေျပာေနသူ ေပါက္ေဖာ္ႀကီးထံမွ ..
“ဒီမွာ .. မစံပယ္ျဖဴ … ဒီအိတ္ကေလးကိုမ်ား မွတ္မိေသးလား မသိဘူး .. “ ဟူေသာ စကားႏွင့္အတူ ကတီၱပါ အိတ္နီကေလး တစ္လံုးကို စားပြဲေပၚတင္လိုက္သည္ကို ေတြ႔ရေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ အိတ္ကေလးကို ျမင္သည္ႏွင့္ သူမအိတ္မွန္းသိလိုက္သည္မို႔ ခ်က္ခ်င္းပင္ မ်က္ႏွာပ်က္သြားေလ၏။ အမႈမွတ္အမွတ္မို႔ သူမသည္ အဆိုပါ အိတ္ကေလး က်ေပ်ာက္ခဲ့မွန္းေတာင္ မရိပ္မိခဲ့ေခ်။ အခုေတာ့ …. ။ သူမ၏ အမူအယာကို အကဲခတ္ကာ ၾကည့္ေနသည့္ ႏွင္းဆီက အျဖစ္အပ်က္ကို ရိပ္မိၿပီး လႈပ္ရွားမည္ အျပဳတြင္ အဆိုပါလူက လွ်င္ျမန္လွေသာ အရွိန္ႏွင့္ ေျခာက္လံုးျပဴးေသနတ္ကို ထုတ္ကာ ခ်ိန္ထားေလသည္။ ၎၏ ႏႈတ္ဖ်ားမွလဲ …
“က်ဳပ္နာမည္ … ဆားပုလင္းမင္းေမာင္ပါ .. “ ဆိုသည့္ စကားကို ေအာင္ျမင္လွေသာ အသံႏွင့္ ေျပာလိုက္ေလေတာ့၏။
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ကြ်ႏ္ုပ္တို႔သည္ စံပယ္ျဖဴ၏ ဘ၀ဇာတ္ေၾကာင္း အလံုးစံုကို သိရၿပီးေနာက္ သူမအတြက္ မ်ားစြာ ဂရုဏာသက္မိၾကေလ၏။ ဦးကိုကိုႀကီးဆို အဆိုးဆံုး ျဖစ္ေလ၏။ စံပယ္ျဖဴအတြက္ ရင္ထုမနာ ျဖစ္ၿပီး သူ႔မွာသာ တန္ခိုးပါ၀ါရွိလွ်င္ အခုခ်က္ခ်င္းပင္ ျပန္လႊတ္လိုက္ခ်င္ေၾကာင္း မခ်င့္မရဲႏွင့္ ထုတ္ေဖာ္ကာ ေျပာေလ၏။ ကြ်ႏု္ပ္လည္း ဦးကိုကိုႀကီး၏ စကားကို ေခါင္းညိတ္ကာ ေထာက္ခံမိေလ၏။ ဆားပုလင္းမင္းေမာင္ တစ္ေယာက္သာ ေကာင္း၏ ဆိုး၏ တစံုတရာ မေျပာပဲ တိတ္ဆိတ္ကာေနေလ၏။
ကြ်ႏ္ုပ္လည္း ကိုမင္းေမာင္က ဘာမွ မေျပာသျဖင့္ ဦးကိုကိုႀကီးႏွင့္ တုိင္ပင္ကာပင္ စံပယ္ျဖဴတို႔ အမႈအတြက္ စီစဥ္ေပးရသည္။ ရင္းႏွီးခင္မင္ေနၿပီ ျဖစ္သည့္ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးကိုပင္ အပူကပ္ရေလ၏။ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီကို သူမႏွင့္ ေပးေတြ႔ကာ အမႈကိစၥအတြက္ တရားခံ၏ ေရွ႔ေနအျဖစ္ လိုက္ပါေဆာင္ရြက္ေပးရန္ ေတာင္းဆိုရေလ၏။ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးကလည္း စံပယ္ျဖဴတို႔ အျဖစ္အပ်က္ကို ၾကားၿပီးကတည္းက သနားဂရုဏာသက္၀င္ေနသူမို႔ သူမ ကိုယ္စြမ္းဥာဏ္စြမ္းရွိသမွ် ေဆာင္ရြက္ေပးမည္ဟု ကတိျပဳေလ၏။
ကိုမင္းေမာင္သည္ စံပယ္ျဖဴတို႔ အမႈကို တရားရံုး မထုတ္ခင္တြင္ေတာ့ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးႏွင့္ လာေရာက္ေတြ႔ဆံုသည္ကို ေတြ႔ရေလ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္ေနာက္မွ ျပန္သိရသည္ကေတာ့ ကိုမင္းေမာင္က အမႈအတြက္ အေရးႀကီးသည့္ ေလွ်ာက္လဲခ်က္မ်ားကို ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအး ေျပာျပျခင္း ျဖစ္ေလ၏။ အဓိကအားျဖင့္ ဗလႏွင့္ ဒႆသည္ ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္သည့္ အျပစ္ကို က်ဴးလြန္ခဲ့သည့္ လူမဆန္ေသာ လူသတ္ေကာင္ႏွစ္ဦး ျဖစ္သည့္ အေၾကာင္းကို တင္ျပရန္ ျဖစ္ေလ၏။ တစ္ဖက္တြင္လည္း စံပယ္ျဖဴကို အမ်ဳိးသမီးျဖစ္သည့္အတြက္ ေထာက္ထား ညွာတာစြာ စဥ္းစားေပးေစလိုေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားရန္ ျဖစ္သည္။ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးကလည္း ကိုမင္းေမာင္ ေျပာျပသည့္ အခ်က္မ်ားကို အေျခခံကာ ေလွ်ာက္လဲခ်က္ ေပးေလ၏။
ဤသို႔ႏွင့္ စံပယ္ျဖဳတို႔ အမႈအတြက္ ေနာက္ဆံုး စီရက္ခ်က္ခ်မည့္ ေန႕သို႔ ေရာက္ရွိလာေလေတာ့၏။ ကြ်ႏ္ုပ္ ဘ၀တစ္သက္တြင္ ထို႔ေန႔ကို ေတာ္ေတာ္စြဲစြဲထင္ထင္ မွတ္မိေနေလ၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ကြ်ႏ္ုပ္မွာ တရားဥပေဒ ဘက္ေတာ္သားမို႔ လူသတ္မႈႏွစ္မႈ၏ တရားခံျဖစ္သည့္ စံပယ္ျဖဴကို ဖမ္းရေသာ္လည္း တဖက္တြင္ စံပယ္ျဖဴ၏ ျပဳမႈခ်က္က မွန္ကန္သည္ဟူ၍လည္း ေထာက္ခံမိေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေလ၏။ ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ ရင္တဒိတ္ဒိတ္ခုန္ကာပင္ တရားသူႀကီးက ဘယ္လို စီရင္ခ်က္မ်ား ခ်မွာလဲဆိုတာကို သိခ်င္ကာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမိေလ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္သာမက စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီ၏ ေခ်ာေမာလွပသည့္ ဂုဏ္သတင္းေၾကာင့္ လာေရာက္ၾကည့္ရွဴ ၾကသည့္ ပရိတ္သတ္မွာလည္း စိတ္၀င္စားလ်က္ ရွိေလသည္။
ကြ်ႏ္ုပ္ေမွ်ာ္လင့္သည့္ အခ်ိန္ကား မၾကာမီပင္ ေရာက္ရွိလာေလ၏။ ပိုးေခါင္းေပါင္း အျဖဴ တိုက္ပံုအကၤ်ီ အနက္ေရာင္ကို ေသေသသပ္သပ္ ၀တ္ဆင္ထားသည့္ စက္ရွင္တရားသူႀကီးမင္းသည္ လက္ႏွိပ္စက္ႏွင့္ ရိုက္ႏွိပ္ထားသည့္ အမိန္႔စာကို စတင္ ဖတ္ၾကားၿပီ ျဖစ္ေလ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္အပါအ၀င္ အင္းစိန္စီအိုင္ဒီမွ စံုေထာက္မ်ားႏွင့္တကြ တရားခြင္ကို ေရာက္ရွိေနၾကေသာ ပရိတ္သတ္ အေပါင္းသည္ တိတ္ဆိတ္စြာႏွင့္ နားေထာင္ေနၾကေလ၏။ တရားရံုး တစ္ခုလံုး စက္ရွင္ တရားသူႀကီးမင္း၏ အသံသာ မွန္မွန္ေပၚထြက္ေနေလ၏။
စီရက္ခ်က္မ်ား၏ ထံုးစံအတိုင္း အရင္ဆံုး အမႈသြား အမႈလာ ႏွစ္ဖက္ေရွ႔ေနမ်ား၏ တင္ျပခ်က္မ်ားကို ျပန္လည္ ဖတ္ၾကားေလ၏။ ကြ်ႏု္ပ္လည္း အဆိုပါ အခ်က္မ်ားကို အဖန္တရာမက ၾကားဖူးေနၿပီိမို႔ စိတ္မရွည္ႏိုင္ပဲ ျဖစ္ေနေလ၏။ ၀တ္လံုေတာ္ရ ၀တ္စံု ၀တ္ထားၿပီး မ်က္လႊာေအာက္ခ်ကာ ရွိေနသည့္ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေအးကိုပင္ စိုက္ၾကည့္ကာ အာရံုလႊဲေနရသည္။ စိတ္ထဲမွလည္း “အင္း .. ခ်ဳိခ်ဳိကိုေတာ့ အဲဒီ ၀တ္လံု၀တ္စံုႀကီးကို လွန္ၿပီး ေလးဘက္ကုန္းခိုင္းၿပီး ဆြဲလုိက္လွ်င္ ေကာင္းကြာ..“ ဟု စိတ္ကူးႏွင္ ့သရုပ္ေဖာ္ေနမိေလ၏။ ေလွ်ာက္လြာစာရြက္ ႏွစ္မ်က္ႏွာေလာက္ၾကာေအာင္ အပိုဆားဒါးမ်ားကို ဖတ္ၿပီးသကာလ ေနာက္ဆံုး စီရင္ခ်က္ကို ေရာက္ရွိမွ စိတ္ကို ျပန္ေခၚယူရေလသည္။
“တသက္တကြ်န္း က်ခံေစ …“ ဟူေသာ တရားသူႀကီးမင္း၏ ေၾကညာခ်က္တြင္ ကြ်ႏ္ုပ္မွာ “ဟူး” ခနဲ သင္ျပင္းရွည္ႀကီးကို မႈတ္ကာ စိတ္သက္သာရာရေလေတာ့၏။ ဦးကိုကိုႀကီးက ကြ်ႏ္ုပ္ကို လွည့္ၾကည့္ကာ ၿပံဳးၿပီး လက္မေထာင္ျပေလ၏။ ဆားပုလင္မင္းေမာင္ တစ္ေယာက္သာ တည္ၾကည္ေသာ မ်က္ႏွာႏွင္ ့မၿပံဳးမရယ္ ရွိေနေလ၏။ ထို႔ေနာက္တြင္ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီကို ေထာင္ခ်ဳပ္ႀကီးတို႔ ျပန္၍ ပို႔ၾကေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ သူမကို လက္ထိပ္ခတ္ကာ ေခၚသြားစဥ္တြင္ တရားရံုး တံခါးေပါက္၀နားက အထြက္တြင္ ကုိမင္းေမာင္ကို သမင္လည္ျပန္လွည့္ၾကည့္ကာ ၿပံဳးျပသြားေလ၏။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
အထက္ပါ အျဖစ္အပ်က္မ်ား ျဖစ္ပြားၿပီး တစ္လခန္႔ ၾကာေသာအခါ ကြ်ႏ္ုပ္သည္ မနက္ခင္း မိန္းမျပင္ဆင္ေကြ်းသည့္ ပဲျပဳတ္ႏွင့္ ထမင္းကို စားေသာက္ေနစဥ္ သူရိယသတင္းစာကို တစ္ရြက္ခ်င္း လွန္ၾကည့္မိေနေလ၏။ ဤသို႔ၾကည့္ေနစဥ္ သတင္းေခါင္းစဥ္တစ္ခုကို ေတြ႔လိုက္ခ်ိန္တြင္ မ်က္လံုးျပဴးသြားေလ၏။ ပါးစပ္ထဲ ေရာက္လုလု ျဖစ္ေနသည့္ ထမင္းလုတ္ကိုေတာင္ မစားႏုိင္ေတာ့ပဲ ဇြန္းကို ကမန္းကတမ္း ျပန္ခ်ထားလိုက္၏။ သတင္းစာကို ေသခ်ာျဖန္႔ကာ ျပန္ဖတ္ၾကည့္ရေလ၏။ ထို႔ေနာက္တြင္ ကြ်ႏ္ုပ္သည္ ကမန္းကတမ္းပင္ အကၤ် ီအ၀တ္အစားလဲကာ ကိုမင္းေမာင္ရွိရာသို႕ အေျပးအလႊား ထြက္ခဲ့မိေလေတာ့သည္။
ကိုမင္းေမာင္ကို အခန္႔သင့္ပင္ အိမ္ေရွ ႔၀ရံတာတြင္ ထိုင္ကာ ၎၏ တံေယာဘိုးတံကို ထင္းရွဴဆီခဲေလႏွင္ ့ပြတ္ေနသည္ကို ေတြ႔ရေလ၏။ ကိုမင္းေမာင္သည္ ကြ်ႏ္ုပ္ကို ျမင္သည္ႏွင့္ ..
“ဘယ္လိုလဲ အိုင္ပီ … စံပယ္ျဖဴနဲ႔ ႏွင္းဆီတို႔ႏွစ္ေယာက္ ကိုကိုးကြ်န္းနားကို သေဘာၤကပ္ခါနီးမွာ ပင္လယ္ထဲခုန္ခ်ၿပီး ထြက္ေျပးသြားတဲ့ သတင္းကို ေျပာမလို႔ မွတ္လား .. “ ဟု တန္းေမးေလရာ ကြ်ႏ္ုပ္လည္း ကိုမင္းေမာင္သည္ ကြ်ႏ္ုပ္နည္းတူ သတင္းစာ ဖတ္ၿပီးသြားၿပီဆိုတာကို သိလိုက္ေလသည္။ ကြ်ႏ္ုပ္က ..
“ဟုတ္ပဗ်ာ … က်ဳပ္လဲ ဒီသတင္းဖတ္ၿပီးၿပီးခ်င္း ဘယ္လိုမွ မေနႏိုင္လို႔ ခင္ဗ်ားဆီ ေျပးလာတာပဲ … သူတို႔ ဘယ္လိုမ်ား အခ်ဳပ္ခန္းထဲက လြတ္သြားၾကလဲ မသိဘူးဗ်ာ .. “ ဟု အံ့ၾသစိတ္ႏွင့္ ေျပာမိေလရာ ကိုမင္းေမာင္က သူ႔တေယာကို အ၀တ္နဲ႔ ဖုန္သုတ္ေနရင္း …
“အံ့ၾသမေနနဲ႔ .. အိုင္ပီ … ခင္ဗ်ားက သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ ႔ဆရာက ဘယ္သူလဲဆိုတာကို ေမ့ေနတာကိုး … က်ဳပ္က အစကတည္းက သိပါတယ္ … သူတို႔ေတြ လြယ္လြယ္ေလး အဖမ္းခံလိုက္ကတည္းက ထြက္ေျပးဖို႔ အစီအစဥ္ ရွိလို႔ေနမွာပါ ဆိုတာကို … တမင္တကာကို က်ဳပ္က မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ေနလိုက္တာ “ ဟု တံု႔ျပန္လိုက္ရာ ကြ်ႏ္ုပ္လည္း ကိုမင္းေမာင္ စံပယ္ျဖဴတို႔ကို အမိန္႔ခ်တုန္းက ဘာေၾကာင့္ ေအးစက္စက္ျဖစ္ေနရတာလည္း ဆိုတာကို သေဘာေပါက္မိေလ၏။
“အင္း … ဟုတ္ေတာ့လဲ ဟုတ္ပါတယ္ဗ်ာ … ဒါေပမယ့္ ပင္လယ္ထဲကို ခုန္ခ်သြားတယ္ဆိုေတာ့ လြယ္ေတာ့မလြယ္ေလာက္ဘူးဗ်ေနာ္ .. “ ဟု ကြ်ႏ္ုပ္က အဆံုးသတ္ ေတြးေတြးဆဆႏွင့္ ေျပာလိုက္ေလရာ ကိုမင္းေမာင္၏ အင္မတန္မွ နားလည္ရခက္ေသာ အၿပံဳးႏွင့္ ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္ေလး ေကြးသြားေအာင္ ၿပံဳးကာ ေအာက္ပါစကားကို ေျပာလိုက္ေလေတာ့သည္ သတည္း …
“သေဗၺသတၱာ ကမၼႆကာ .. ေပါ့ဗ်ာ ”
+++++++++++++++++ ၿပီးပါၿပီ ++++++++++++++++++++

ဆားပုလင္း မင္းေမာင္ ႏွင့္ အရပ္ကူပါ လူ၀ိုင္းပါ

အခန္း (၁၄)
“လက္စားေခ်ၿပီ ..“
တစ္ေန႔သ၌ သူရိယသတင္းစာ၏ ေၾကညာက႑တြင္ ေအာက္ပါ ေၾကညာေလး တစ္ခုပါလာေလ၏။
“ ဗဦးထုပ္ကို လ၀န္းႀကီးနဲ႔ ကိုမလဲခ်င္ ကန္ေတာ္ႀကီးမွာ ဘဲေက်ာင္းရင္းသာ မွာစရာမ်ား ေတြ႔လို႔ေတာ့ၿဖင့္ ၿပည္ေတာ္၀င္မယ္ “
စံပယ္ျဖဴသည္ အဆိုပါ စာသားေလးကို ေတြ႔လိုက္သည္ႏွင့္ သူမ၏ ေသြးေတြသည္ ပြက္ပြက္ဆူလာ၏။ သူမ ငါးႏွစ္သမီးအရြယ္က ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရသည့္ အျဖစ္ဆိုးသည္ မေန႔တစ္ေန႔ကလို မ်က္၀န္းတြင္ ျပတ္ျပတ္သားသား ျပန္ျမင္ေယာင္လာေလ၏။ ခ်က္ခ်င္းပင္ ထကာ သိမ္းဆည္စရာမ်ားကို သိမ္းဆည္းၿပီး သူမႏွင့္အတူ ေနသည့္ ဦးႀကီးေမာင္ႏွင့္ ေဒၚေဒၚျမကို ႏႈတ္ဆက္သည္။ ကိစၥတစ္ခုေၾကာင့္ ရန္ကုန္ကို အားခ်င္းသြားရမည္ဟု မယုတ္မလြန္ ေျပာကာ ေန႔ခ်င္းထြက္မည့္ ခရီးသည္တင္ကားႏွင့္ လိုက္ပါလာခဲ့ေလ၏။ ရန္ကုန္အေရာက္တြင္ ႏွင္းဆီႏွင့္ ႀကိဳတင္ခ်ိန္းဆိုထားခဲ့သည့္ ဗဟန္းဘက္က သီလရွင္ ေက်ာင္းတစ္ခုတြင္ တည္းခုိကာ ေစာင့္ဆိုင္းေလ၏။ သူမ ေရာက္ရွိၿပီး ေနာက္တစ္ရက္အၾကာတြင္ ႏွင္းဆီသည္ သူမတည္းခိုရာ ဇရပ္သို႔ ေရာက္ရွိလာေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ႏွင္းဆီကို ျမင္လိုက္သည္ႏွင့္ ..
“ႏွင္းဆီ .. သူငယ္ခ်င္း … ဗလကို နင္ဘယ္လိုေတြ႔တာလဲ ..“ ဟု အေဆာတလ်င္ ေမးေလ၏။ ႏွင္းဆီသည္ ကြဲကာခဲ့တာ ၾကာၿပီျဖစ္သည့္ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သူ၏ လက္ကိုဆြဲကာ ဇရပ္ေထာင့္သို႕ ေခၚလာၿပီးလွ်င္ ..
“ေျဖးေျဖးေပါ့ စံပယ္ျဖဴရယ္ … မေလာပါနဲ႔ … နင္ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေရာက္တာ့မွာပါ… နင့္ ဘက္ကသာ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ရင္ဆိုင္ဖို႔ပဲ လိုေတာ့တယ္ .. “ ဟု ၾကမ္းျပင္တြင္ ထိုင္ခ်ရင္း ေျပာေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူႏွင့္ အတူ၀င္ထိုင္လိုက္ရင္း တည္ၾကည္ေလးနက္ေသာ အၾကည့္ႏွင့္ ႏွင္းဆီကို ၾကည့္၏။ လက္သီးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားၿပီး ..
“ငါ့ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး .. ဒီလူယုတ္မာ ႏွစ္ေယာက္ကို လက္စားေခ်ဖို႔ … အသက္ရွင္ေနခဲ့တာပဲ ႏွင္းဆီ …ငါ ဘာကိုပဲ ေပးဆပ္ရ ေပးဆပ္ရ .. ယုတ္စြအဆံုး အသက္ေသခ်င္ေသပေစ .. အေဖနဲ႔ အေမအတြက္ လက္တုန္႔ျပန္ရမွာပဲ .. “ ဟု ဆိုေလ၏။ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သူ၏ တင္းမာျပတ္သားေသာ စကားကို အၾကားတြင္ ႏွင္းဆီသည္ စိတ္ေက်နပ္သြားေလ၏။ သူမ စံုစမ္းေထာက္လွမ္းထားလို႔ရသည့္ ဗလႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ အခ်က္အလက္မ်ားကို တစ္ခုခ်င္း ရွင္းျပေလ၏။
“နင့္ရဲ ႔ ရန္သူေတာ္ႀကီးက … အေၾကာင္းတစ္ခုခုေၾကာင့္ထင္တယ္ … ကံဘဲ့မွာ ဇာတ္ျမဳပ္ၿပီး ေနတာပဲ … ဒါေပမယ့္ ငါတို႔ တြက္ထားတဲ့ အတိုင္း ဒီလူႀကီးက မိန္းမ၀ါသနာကိုေတာ့ မစြန္႔လႊတ္ႏိုင္ဘူး .. ရန္ကုန္ၿမိဳ႔က နာမည္ႀကီး ဇိမ္ခန္းေတြကို ဆက္သြယ္ၿပီး ဇိမ္မယ္ေတြနဲ႔ အပတ္တိုင္းလိုလိုကို ေပ်ာ္ပါးေလ့ ရွိတယ္ … ငါက ငါ့အဆက္အသြယ္နဲ႔ ငါ နာမည္ႀကီး ဇိမ္ခန္းတစ္ခု ျဖစ္တဲ့ တာ၀တိ ံသာကို ဆက္သြယ္ၿပီး စံုစမ္းၾကည့္ေတာ့ သူနဲ႔ ေပ်ာ္ပါးဖူးတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ဆီကေန သတင္းရေတာ့တာပဲ … အဲဒါနဲ႔ ငါက သူဇာတ္ျမဳပ္ေနတဲ့ အိမ္နားကို သြားၿပီးေတာ့ေတာင္ စနည္းနာေသးတယ္ … ငါသိရသေလာက္ အပတ္စဥ္ .. အဂၤါေန႔ဆို ဒီလူကက တာ၀တိ ံသာကို သြားေလ့ရွိတယ္ဟ …နင္ ဘယ္လိုလုပ္ခ်င္လဲ .. စံပယ္ျဖဴ…“
ႏွင္းဆီ၏ စကားဆံုးသြားသည္ႏွင့္ စံပယ္ျဖဴသည္ ေက်နပ္သြားဟန္ႏွင့္ ေခါင္းကို ညိတ္၏။
“ဟုတ္ၿပီ .. ႏွင္းဆီ .… ဒါဆိုရင္ေတာ့ ဒီလိုလုပ္မယ္ … ငါ ဇိမ္မယ္ အျဖစ္ ဟန္ေဆာင္ၿပီး … သူနဲ႔၀င္ေတြ႔မယ္ …အခုဟာက ဗလသတင္းပဲ သိေသးတာ မွတ္လား … ေနာက္ထပ္ ဒႆရဲ ႔သတင္းကိုပါ ရေအာင္ စံုစမ္းရမယ္ .. “ ဟု ေျပာေလ၏။ ႏွင္းဆီသည္ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သူ၏ အႀကံအစည္ကို သေဘာက်စြာျဖင့္ ..
“အဲဒါ ေကာင္းတယ္ .. စံပယ္ .. နင္ဒီေလာက္ ေစာင့္လာၿပီးမွေတာ့ .. ေလာမေနနဲ႔ … က်န္တဲ့တစ္ေယာက္ရဲ ႔ အေၾကာင္းကိုပါ ရေအာင္ ႏိႈက္ထုတ္ရမွာ … ေတာ္ၾကာေန လမ္းစေပ်ာက္သြားမွာ စိုးရတယ္… “ ဟု ေထာက္ခံေျပာဆိုေလ၏။ ထို႔ေနာက္ စံပယ္ျဖဴသည္ ႏွင္းဆီ၏ ဆက္သြယ္ေပးမႈႏွင့္ပင္ တာ၀တိ ံသာ ဇိမ္နန္းပိုင္ရွင္ ေဒၚက်င္တီႏွင့္ သြားေရာက္ေတြ႔ဆံုေလ၏။ ေဒၚက်င္တီသည္ စံပယ္ျဖဴ၏ ရုပ္ရည္ကို ျမင္လိုက္သည္ႏွင့္ ေမးျမန္းမေနေတာ့ပဲ သူမ ႀကိဳက္သည့္ ဘယ္အခ်ိန္မဆို လာေရာက္အလုပ္လုပ္ႏိုင္ေၾကာင္း ေျပာဆိုကာ လက္ခံေလ၏။ ဤသို႔ႏွင့္ စံပယ္ျဖဴသည္ အားလံုးျပင္ဆင္ၿပီးေနာက္ အႏွစ္ႏွစ္အလလက ေစာင့္ဆိုင္းခဲ့ရသည့္ ရန္သူေတာ္ႀကီးကို လက္စားေခ်ရန္ အဂၤါေန႔ ေရာက္ဖို႔သာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနေတာ့ေလ၏။
စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီအႀကံက ေအာင္ျမင္သည္ဟုပင္ ဆိုရေပမည္။ ဦးဘမ်ဳိး တျဖစ္လဲ ဗလသည္ သူလာေနက်အခ်ိန္ျဖစ္ေသာ အဂၤါေန႔၌ တာ၀တိ ံသာသို႔ အေရာက္တြင္ စံပယ္ျဖဴကို ျမင္ျမင္ခ်င္း သေဘာက်သြား၏။ စံပယ္ျဖဴကလည္း ျမင္ယံုႏွင့္ သေဘာက်ေလာက္ေအာက္ကို ျပင္ဆင္ထားျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ဗလသည္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ယမင္းရုပ္ေလးပမာ လွပေနသည့္ စံပယ္ျဖဴ၏ နံပါတ္ကို ေျပာကာ အျပင္ေခၚထုတ္သြားရန္ ပိုက္ဆံေခ်လိုက္၏။ ထို႔ေနာက္ စံပယ္ျဖဴ၏ ခါးေလးကို ဖက္ကာ တာ၀ိတိ ံသာမွ ထြက္ခြာလာခဲ့ေလ၏။ သူကိုယ့္သူလည္း ဒီေလာက္လွပသည့္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေပ်ာ္ပါးရေတာ့မည့္ အျဖစ္အတြက္ အေပ်ာ္ႀကီး ေပ်ာ္ေနမိ၏။ အဆိုပါ ယမင္းရုပ္ကေလးသည္ သူ႔အတြက္ ေသမင္းတမန္ ျဖစ္ေနလိမ့္မည္ဟုေတာ့ သူ မေတြးမိပါ။
ႏွင္းဆီသည္ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႀကိဳတင္စည္း၀ါးရိုက္ကာထားသည့္အတိုင္း ဇိမ္ခန္း၏ ေရွ႔တြင္ ျမင္းလွည္းသမားဟန္ အေယာင္ေဆာင္ကာ ေစာင့္ေနေလ၏။ ဦးဗလသည္ အဆင္သင့္ရွိသည့္ ျမင္းလွည္းေပၚသို႔တက္ကာ သူ႔အိမ္လိပ္စာကို ေျပာ၍ ႏွင္းဆီကို လိုက္ပို႔ခုိင္းေလ၏။ ျမင္းလွည္းတံခါးကို ပိတ္ၿပီး အထဲ၀င္လိုက္သည္ႏွင့္ စံပယ္ျဖဴကို သူ႔ရင္ခြင္ထဲ ဆြဲသြင္း၏။ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို သူ႔လက္ႏွစ္ဖက္က ထြားစြင့္ေနသည့္ သူမ၏ ရင္ႏွင္မႊာဆီ ေရာက္လာ၏။
“အို .. အကိုႀကီးကလည္း .. သိပ္ၾကမ္းတာပဲ … ျဖည္းျဖည္း ညွစ္ပါ .. နာတယ္ … “ ဟု စံပယ္ျဖဴသည္ ညဳညဳတုတုႏွင့္ ဗလကို မ်က္ေစာင္းထိုးကာ ေျပာလိုက္၏။ စိတ္ထဲကမူ …
“လူယုတ္မာႀကီး …. အခုေတာ့ .. အသားယူထားဦးေပါ့ … နင့္ အေဖာ္ ဒႆရဲ ႔ အေၾကာင္းကို သိလို႔ကေတာ့ နင့္ကို သတ္ၿပီသာမွတ္ .. “ ဟု ေဒါသေတြ အလိပ္လိုက္ထြက္ကာ ႀကိမ္းေမာင္းေနမိ၏။ သူမစိတ္ကို သူမ မနည္းထိန္းထားရသည္။ စိတ္ထင္တိုင္း မလုပ္ရပဲ ခ်ဳပ္ထိန္းထားရသျဖင့္ သူမ၏ ကိုယ္ကေလးရွိ အသားမ်ားသည္ တဆတ္ဆတ္ႏွင့္ တုန္ခါေနေလ၏။ ဗလကေတာ့ ဒါကို မသိေခ်။ တာ၀ိတိ ံသာကလူေတြ ေျပာလိုက္၍ စံပယ္ျဖဴကို အသစ္ကေလးမွန္းသိေနရာ သူ႔အကိုင္အတြယ္ေၾကာင့္ ေကာင္မေလး တုန္ေနသည္ဟု ထင္ကာ သေဘာက်ေနေလ၏။
စံပယ္ျဖဴသည္ အေတာ္ပင္ ဒုကၡေရာက္ေနသည္။ သူမစိတ္ႏွင့္ သူမသာဆိုလွ်င္ ဗလကို အခုပင္ လက္စေဖ်ာက္ကာ ဇီ၀ိန္ေျခြပစ္လိုက္ခ်င္ၿပီ ျဖစ္သည္။ သု႔ိေသာ္ အခုထက္ထိ ေျခရာမခံမိေသးသည့္ ဒႆ၏ သတင္းကို သိခ်င္ေနသည္က တစ္ေၾကာင္း၊ ဗလကိုလဲ ဘုမသိ ဘမသိႏွင့္ ေသသြားသည္ မျဖစ္ေစခ်င္သည္က တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ အခ်ိန္ေကာင္းကိုသာ စိတ္ရွည္ရွည္ႏွင့္သာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနရ၏။ ဗလကေတာ့ စံပယ္ျဖဴ ဘာေတြေတြးေနသည္ကို မသိပါ။ သူ၏ လက္ေတြက သူမ၏ တကိုယ္လံုးကို ေျပးသြားကာ ေဆာ့ကစားေနေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ စိတ္ထိန္းထားသည့္ ၾကားက သူမ၏ ေသြးသားေတြက ဖိုဓါတ္ႏွင့္ အေတြ႔တြင္ တခ်က္တခ်က္ သတိလြတ္သြားေသး၏။ ဗလ၏ လွ်ာၾကမ္းႀကီးႏွင့္ လက္ၾကမ္းႀကီးေတြေၾကာင့္ သူမခမ်ာ ဗ်ည္းအကၡရာေတြႏွင့္ စကားမေျပာႏိုင္ပဲ သရအကၡရာေတြသာ သံုးႏႈန္းေနရေလသည္။
“ရာဂ်ဴးေရ .. ငါပါကြ .. တံခါးဖြင့္ေဟ့ ..“
ဗလ၏ ျပတင္းေပါက္မွ ေခါင္းျပဴကာ လွမ္းေအာ္သံႏွင့္အတူ ျမင္းရထား ရပ္သြားမွ စံပယ္ျဖဴသည္ အသိျပန္၀င္လာ၏။ ဖရိုဖရဲ ျဖစ္ေနသည့္ တကိုယ္လံုးကို အသားက်ေအာင္ ျပန္ျပင္ရင္း အျပင္ကို လွမ္းအကဲခတ္ၾကည့္မိ၏။ ႏွင္းဆီေျပာခဲ့သည့္အတိုင္း ကံဘဲ့က ဦးဘမ်ဳိး၏ အိမ္ကို ေရာက္လာသည္ ျဖစ္ရမည္။ ၿခံေစာင့္ ဒရ၀မ္ကုလားက တံခါးဖြင့္ေပးသည္တြင္ ႏွင္းဆီသည္ အိမ္မႀကီးကို သြားရာ လမ္းကေလးအတိုင္း ေမာင္းလာၿပီး ႏွစ္ထပ္အိမ္ႀကီး၏ ဆင္၀င္ေအာက္တြင္ ျမင္းရထားကို ရပ္ေပးေလ၏။
“လာေလ.. အခ်စ္ကေလး … အကိုႀကီးရဲ ႔ ခ်စ္ဗိမာန္ကို ေရာက္ၿပီ … ဆင္းေလကြယ္ .. ဟီး .. ဟီး ..“
ဗလသည္ မ၀ံ့မရဲ ျဖစ္ေနေသာ ပံုစံဖမ္းထားသည့္ စံပယ္ျဖဴကို ၾကည့္ကာ သေဘာက်စြာ ရယ္ရင္း ျမင္းရထားေအာက္ကေန လက္ကမ္းကာ ေပးေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ဗလ၏ လက္ကိုဆြဲကာ ျမင္းရထားေပၚက လွမ္းဆင္းလိုက္ရင္း ႏွင္းဆီကို တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္၏။ ႏွင္းဆီက မသိမသာ ေခါင္းကေလး ဆတ္ျပလိုက္သည္ကို ေတြ႔ရ၏။ ထို႔ေနာက္ သူမသည္ ခါးက်င္က်င္ေလးကို ဖက္ကာ ဆြဲေခၚေနသည့္ ဗလႏွင့္ အတူ အိမ္ႀကီးထဲသို႔ လိုက္ကာ ၀င္လာခဲ့ေလသည္။
ဦးဗလသည္ စံပယ္ျဖဴကို အေပၚထပ္ရွိ သူ၏ အိပ္ခန္းထဲသို႔ပင္ တန္းကာ ေခၚသြား၏။ အခန္းထဲ ေရာက္သည္ႏွင့္ သူသည္ စကားတစ္ခြန္းမွ မဆိုေတာ့ေခ်။ သားတစ္ေတြ႕သည့္ စြန္ရဲတစ္ေကာင္လိုပင္ စံပယ္ျဖဴ၏ အလွအပေတြကို ထိုးသုတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေလ၏။ မိနစ္ပိုင္းအတြင္း သူတို႔ႏွစ္ဦးကိုယ္မွ အ၀တ္ေတြက ကုတင္အႏွံ႔ ျပန္႔က်ဲသြား၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ မတတ္သာသည့္ အဆံုး မထူးေတာ့ဘူးဆိုသည့္ စိတ္ႏွင့္ ဗလအႀကိဳက္ကို လိုက္ေလ်ာလိုက္၏။ အားကုန္ထုတ္ကာ ႀကိဳးစားပမ္းစား လုပ္ေဆာင္ေနသည့္ ဗလကို တီတီတာတာႏွင့္ပင္ ညည္းညဴကာ ေျမွာက္ေပးေလ၏။ ဗလသည္ စံပယ္ျဖဴကို သေဘာအက်ႀကီး က်ကာ လုပ္ေနရင္းႏွင့္ ေဘာက္ဆူး ေကာင္းေကာင္းေပးမည္ဟု စကားစလာ၏။ ထိုအခါမွ စံပယ္ျဖဴသည္ သူမ တလွည့္အေပၚက လုပ္ေပးမည္ဟု ဆိုကာ ပံုစံ ေျပာင္းရန္ ေတာင္းဆိုလိုက္သည္။ ဗလလဲ တာထြက္ကတည္းက ဒုန္းစိုင္းႀကဲလာသူမို႔ အနည္းငယ္ ေမာေနသလို ျဖစ္ေနေလရာ စံပယ္ျဖဴေျပာတာကို လက္ခံၿပီး ပက္လက္လွန္ကာ လွဲေပးလိုက္ေလ၏။
”အခ်စ္ကေလး … မင္းကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္စြဲသြားၿပီ …. မင္း လက္ခံမယ္ ဆိုရင္ … အကိုႀကီး တစ္ခု ကမ္းလွမ္းမယ္ …“
ဗလသည္ စံပယ္ျဖဴ၏ မို႔ထြားကာ အေပၚေအာက္ လႈပ္ခါေနသည့္ ရင္ႏွစ္မႊာကို လက္ျဖင့္ ေအာက္ကေန ပင့္ကာ ညွစ္ရင္းေျပာ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ မ်က္လံုးေလး ေမွးကာ မခို႕႔တရို႕ၾကည့္ရင္း …
“ေျပာေလ .. အကိုႀကီး .. ဘာလုပ္ေပးရမွာလဲ …“ ဟု ေမးေလသည္။ စိတ္ထဲမွလည္း ဒႆအေၾကာင္း စကားမစပ္မိရင္ေတာင္ ေျဗာင္ဖြင့္ေမးလိုက္ေတာ့မည္ဟု ဆံုးျဖတ္ထားလိုက္ေလသည္။
“ဒီလို … အခ်စ္ကေလးေရ … အကိုႀကီးမွာ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ ရွိတယ္ .. သူကလည္း အကိုႀကီးလို မိန္းမလွေလးေတြကို စိတ္၀င္စားတယ္ … အဲဒါ အခ်စ္ကေလး စိတ္၀င္စားရင္ … သူနဲ႔ ေပးေတြ႕ခ်င္လို႔ …“
“အင္း .. ေတြ႔မယ္ေလ … ဘယ္ေတာ့ေတြ႔ရမွာလဲ ..သူ႔နာမည္က ဘယ္သူလဲ“
စံပယ္ျဖဴသည္ ဟန္ပင္မေဆာင္ႏိုင္ပဲ အေလာတေကာ ေမးမိ၏။ ေမးၿပီးမွ သူမေလာသြားမွန္း သိသည္။ ေတာ္ေသး၏။ ဗလသည္ သတိမမူမိပဲ ..
“သူ႔နာမည္က ဦးကံေကာင္းတဲ့ …ေရႊဂံုတိုင္မွာေနတာ ..“ ဟု ေျဖလိုက္ေလ၏။ စံပယ္ျဖဳသည္ သူမ ၾကားခ်င္သည့္ နာမည္ မဟုတ္သျဖင့္ စိတ္ပ်က္သြားေလ၏။ စိတ္ရွည္ရွည္ မထားႏိုင္သည့္ အဆံုး အခ်ိန္ၾကၿပီဟု ဆံုးျဖတ္ကာ …
“ဒီမွာ .. ဗလ .. ဒႆ ဘယ္မွာလဲ …“ ဟု သံျပတ္ႏွင့္ ေမးေလ၏။ ဦးဘမ်ဳိးသည္ ကြက္ခနဲ မ်က္ႏွာပ်က္သြားၿပီး စံပယ္ျဖဴကို ၾကည့္ကာ ..
“မင္း … မင္း .. ဘယ္သူလဲ .. “ ဟု အံ့ၾသတႀကီး ေမးေလ၏။ ထိုအခါ စံပယ္ျဖဴသည္ ဗလ၏ မ်က္ႏွာကို စူးစိုက္ၾကည့္ကာ ..
“ၿမိဳင္သာၿမိဳ႕ကေလးက စံပယ္ရိပ္ၿငိမ္ စံအိမ္ကိုေတာ့ ရွင္မွတ္မိဦးမွာေပ့ါ .. “ ဟု တစ္ခြန္းခ်င္း ေျပာေလ၏။ ဦးဗလသည္ စံပယ္ျဖဴကို မယံုႏိုင္ေသာ အၾကည့္ႏွင့္ ၾကည့္၏။ ခ်က္ခ်င္းပင္ အသိ၀င္ကာ စံပယ္ျဖဴကို ရန္ျပဳရန္ ကုန္းထေလ၏။ သို႔ေသာ္ စံပယ္ျဖဴသည္ ဗလထက္ ျမန္၏။ အႏွစ္ႏွစ္ အလလက က်င့္လာခဲ့သည့္ သူမ၏ လက္၀ါးေစာင္းသည္ ေလထက္ျမန္သည့္ အလွ်င္ႏွင့္ ဗလ၏ လည္မ်ဳိကို ျဖတ္ရိုက္လိုက္ေလ၏။ ဗလခမ်ာ အိပ္ယာေပၚက ထခ်ိန္ေတာင္ မရလိုက္ပဲ စံပယ္ျဖဴကို မ်က္လံုးႀကီး ျပဴးၾကည့္ကာ အသက္ေပ်ာက္သြားေလေတာ့၏။
ထို႔ေနာက္တြင္မူ စံပယ္ျဖဴသည္ ေလပူတစ္ခ်က္ကို မႈတ္ထုတ္ရင္း သက္ျပင္းခ်ကာ ေမြ႔ယာေပၚကာ ဆင္းေလ၏။ အ၀တ္အစားေတြ ျပန္၀တ္ၿပီးေနာက္ ခပ္လွမ္းလွမ္းက မွန္တင္ခံုကို အျမင္တြင္ ေလွ်ာက္သြားကာ သူမကိုယ္ကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ျဖစ္ေအာင္ ျပဳမူေလ၏။ အေရးထဲ မွန္က သူမမ်က္ႏွာႏွင္ ့တေျပးတည္း ျဖစ္မေန၍ ျပန္ညီေအာင္ ခ်ိန္လိုက္ရေသး၏။ အားလံုးၿပီးစီးေသာအခါ သူမ စိတ္ကူးရွိထားသည့္ အတိုင္း လက္ကိုင္အိတ္ထဲတြင္ ထည့္လာခဲ့သည့္ စံပယ္ပန္းတစ္ဆုပ္ကို ဦးဗလ၏ ကုတင္ေပၚသို႔ ပစ္က်ဲလိုက္ေလ၏။ ထို႔ေနာက္ အခန္းေထာင့္တြင္ အသင့္ရွိေနသည့္ မီးအိမ္ကိုသြားယူကာ ျပတင္းေပါက္ေန ႏွင္းဆီကို အခ်က္ျပကာ ေခၚလိုက္ေလေတာ့သည္။ ႏွင္းဆီ၏ ျမင္းလွည္းက ျပန္လွည့္လာသည္ကို ေတြ႔လိုက္သည္ႏွင့္ သူမသည္ ကုတင္ေပၚတြင္ ဆန္႔ဆန္႔ႀကီး ျဖစ္ကာ ေသဆံုးေနသည့္ ဗလကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ကာ ထြက္လာခဲ့ေတာ့ေလသည္။
“စံပယ္ျဖဴ .. ငါ တစ္ခု စဥ္းစားမိတယ္ဟ … ဗလက ဦးကံေကာင္းလို႔ ေျပာေပမယ့္ … အဲဒါက ဒႆ ျဖစ္ေနမလား မသိဘူး ေနာ္ … သူတို႔က နာမည္ေတြ ေျပာင္းထားႏိုင္တယ္ မွတ္လား ..“
အထက္ပါ စကားကိုေတာ့ ဦးဘမ်ဳိးကို လက္စားေခ်ၿပီး ျပန္အလာတြင္ ႏွင္းဆီက စဥ္းစားကာ စံပယ္ျဖဳကို ေျပာခ်င္း ျဖစ္ေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ျပန္လမ္းစေပ်ာက္ၿပီဟု ေတြးထားရမွ ႏွင္းဆီ၏ စကားတြင္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အလင္းေရာင္ ျပန္သန္းလာေလ၏။ ႏွင္းဆီ ေျပာတာ ဟုတ္ႏိုင္သည္ဟု တြက္ၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔ကစ၍ သူမသည္ မနက္မိုးလင္းကေန မိုးခ်ဳပ္သည္အထိ ေရႊဂံုတိုင္ဘက္သို႔ သြားကာ ဒႆကို လိုက္ရွာေလေတာ့သည္။ ညဘက္တြင္မူ ႏွင္းဆီႏွင့္ အတူ သူမသည္ စတင္ေနၿပီ ျဖစ္သည္ ့က်ဳိကၠဆံ ဘုရားပြဲသို႔ ေရာက္လာၾကေသာ ဦးႀကီးေမာင္ႏွင့္ ေဒၚေဒၚျမတို႔ကို ကူကာ အေၾကာ္ေရာင္းေပးေလ၏။
သူမ ကံေကာင္းသည္ ဆိုရေပမည္။ သံုးရက္ေျမာက္ေန႔၌ ေရႊဂံုတိုင္ရွိ (xxxx) လမ္းသို႔ စနည္းနာရန္ အေရာက္တြင္ ဖို႔ဒ္ကားေလးတစ္စီးသည္ ကုန္းတက္လမ္းေလးအတိုင္း ေမာင္းတက္လာသည္ကို ေတြ႔ရေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ကားေခါင္းခန္းတြင္ ကားေမာင္းလာသူကို ေတြ႔လိုက္သည္ႏွင့္ ထိတ္ခနဲ ျဖစ္သြား၏။ တစ္သက္တာလံုး မ်က္စိထဲ စြဲေနသည့္ လူတစ္ေယာက္မို႔ ဒႆကို ျမင္ျမင္ခ်င္း မွိတ္မိ၏။ ဒႆ၏ ကားက သူမေဘးမွ ျဖတ္ကာ ကုန္းထိပ္က ၿခံတစ္ၿခံ အေရာက္တြင္ ခ်ဳိးေကြ႔ကာ ၀င္သြားသည္ကို ေတြ႔ရေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ဒႆ၏ ၿခံေရွ႔တြင္ မေယာင္မလည္လုပ္ကာ အကဲခပ္ၾကည့္၏။ တေအာင့္ေလာက္ၾကာမွ သူမသည္ ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးထူးစြာႏွင့္ ျပန္လာခဲ့ေလ၏။
ေနာက္တစ္ေန႔တြင္မူ စံပယ္ျဖဴသည္ သူမႀကိဳတင္ ႀကံစည္ထားသည့္အတိုင္း အဆိုပါလမ္းသို႔ ေဆာလ်င္စြာ သြားကာ ေစာင့္ဆိုင္းေနေလ၏။ ဒႆ၏ ကားက လမ္းေဒါင့္ခ်ဳိးကို အျဖတ္တြင္ သူမသည္ ပုန္းကြယ္ေနရာမွ ထြက္ကာ ကားေရွ႔ႏွင့္ တိုက္မိခ်င္ေယာင္ ဟန္ေဆာင္လိုက္ေလ၏။ ခ်ိန္ဆၿပီး လုပ္လိုက္သည္မို႔ သူမသည္ ေျမႀကီးေပၚတြင္ ေခြခနဲ လဲက်သြားေသာ္လည္း ဘာမွေတာ့ မျဖစ္။ ဒႆခမ်ာေတာ့ သူ႔ကားႏွင့္တိုက္မိသြားသည္ထင္ကာ ကားေပၚကေန ဆင္းလာကာ လမ္းေဘးတြင္ လဲေနသည့္ စံပယ္ျဖဴကို ေျပးေပြ႔ေလ၏။ ခ်က္ခ်င္းပင္ သူ႔အသိ ေဆးခန္းကို လိုက္ပို႔ေပးမည္ဆိုကာ ေတာင္းပန္ေျပာဆိုေလ၏။ စံပယ္ျဖဴက မျငင္းပဲ လက္ခံလိုက္ေလ၏။
စံပယ္ျဖဴသည္ အႀကံႏွင့္မို႔ အခ်ိန္ပိုင္းတိုေလးအတြင္းပင္ ဒႆႏွင့္ ရင္းႏွီးမႈကို ရယူလိုက္သည္။ ဒႆကလည္း ဗီဇရွိသူပီပီ ေခ်ာေမာလွပသည့္ စံပယ္ျဖဴကို စားခ်င္ေနသည္မို႔ လိုတာထက္ပို၍ ဂရုစိုက္ျပေလ၏။ ေဆးခန္းက အျပန္တြင္ အိမ္တိုင္ယာေရာက္ လိုက္ပို႔ပါရေစဟု ေတာင္းပန္ၿပီး စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီ ခဏသာမွ် ငွားရမ္းထားသည့္ က်ဳိကၠဆံဘက္က ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ကေလးသို႔ လိုက္လံပို႔ေဆာင္ေလသည္။ မနက္ျဖန္ မနက္တြင္ ေဆးခန္းသြားဖို႔ လာေရာက္ေခၚေဆာင္မည္ဆိုကာ စံပယ္ျဖဴကို ႏႈတ္ဆက္၍ ျပန္သြားခဲ့သည္။
ထို႔ေန႔ညက စံပယ္ျဖဴသည္ စိတ္လႈပ္ရွားမႈေၾကာင့္ ေကာင္းေကာင္းေတာင္ အိပ္မေပ်ာ္ေခ်။ မနက္ျဖန္က်ရင္ ဦးကံေကာင္း တစ္ျဖစ္လဲ ဒႆကို သူမသတ္ရေပမည္။ ႏွစ္ရွည္လမ်ား ေစာင့္ဆိုင္းခံရသည့္ သူမ၏ မိဘႏွစ္ပါးအတြက္ လက္စားေခ်မႈသည္ မနက္ျဖန္တြင္ ထေျမာက္ကာ ေအာင္ျမင္ေပေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ သူမသည္ ႏွင္းဆီႏွင့္ တိုင္ပင္ကာ သူမတို႔ကို ေစာင့္ေလွ်ာက္ခဲ့သည့္ စစၥတာႀကီး ေမရီ ရွိရာသို႔ ျပန္ကာ ဇတ္ျမဳပ္ေနရန္ စဥ္းစားထားေလ၏။ ႏွင္းဆီ ေျပာျပ၍ စီအိုင္ဒီက စံုေထာက္ေတြသည္ ဗလသတ္မႈအတြက္ စံုစမ္းေထာက္လွမ္းေနေၾကာင္း သူမသိရွိထားၿပီးၿပီ ျဖစ္၏။
မနက္ေရာက္သည္ႏွင့္ စံပယ္ျဖဴသည္ ေရကို ၀ေအာင္ အရင္ခ်ဳိး၏။ ထို႔ေနာက္ တကိုယ္လံုးကို ေျခာက္ေသြ႔ေအာင္ ေရသုတ္ၿပီးေနာက္ ႏွင္းဆီ၏ အကူအညီႏွင့္ အသင့္ေဆာင္ထားသည့္ အဆိပ္ကို သူမ၏ ရင္သားႏွစ္ဖက္တြင္ စတင္လိမ္းရန္ ျပင္ဆင္ေလ၏။ စံပယ္ျဖဴ၏ အႀကံက ဒႆကို သူမ၏ အလွအပေတြ ျပကာ ျမဴဆြယ္မည္။ ဒႆတစ္ေယာက္ သူမညႊတ္ကြင္းထဲ ၀င္လာၿပီး သူမႏွင့္ ကာမစပ္ယွက္ဖို႔ ႀကိဳးစားလွ်င္ အဆိုပါ အဆိပ္ သုတ္လိမ္းထားသည့္ ႏို႔ကို အရင္စို႔ခိုင္းရန္ ျဖစ္ေလ၏။ အဆိပ္က သူမကိုယ္ထဲ မျပန္႔ေအာင္ေတာ့ စံပယ္ျဖဴသည္ ဆရာမႀကီး နန္းခင္ေစာ မွာထားသည့္ နည္းအတိုင္း ဖေယာင္းရည္လိုမ်ဳိး အဆီကိုေတာ့ ႀကိဳကာ သုတ္လိမ္းထားေလသည္။ အလံုးစံု ျပင္ဆင္ၿပီးေနာက္ သူမသည္ ဒႆလာေခၚမည့္ အခ်ိန္ကို ေစာင့္ဆိုင္းေနေလ၏။
စံပယ္ျဖဴထင္သည့္အတိုင္း ဒႆသည္ ေဆးခန္းက အျပန္တြင္ သူ႔အိမ္ကို လိုက္လည္ရန္ ေခၚေလ၏။ အႀကံရွိသည္မို႔ စံပယ္ျဖဴသည္ ျငင္းမေနပဲ သူမကပင္ ပေရာပရီလုပ္ကာ ဒႆ ေရွ႔ဆက္တိုးဖို႔အတြက္ လမ္းစဖြင့္ေပးလိုက္၏။ ေရႊဂုံတိုင္က အိမ္အေရာက္တြင္ ဒႆက ေျချမန္လက္ျမန္ႏွင့္ သူမကိုယ္ကို ေပြ႔ဖက္ကာ နမ္းရႈံ႕ လာသည္ကို သူမက အကိုႀကီး ဘာညာႏွင့္ မူႏြဲ႔၍သာ ေနလိုက္ေလ၏။
“လွတယ္ကြယ္ … ညီမေလးက သိပ္လွတာပဲ .. “
ဒႆသည္ အေပၚအကၤ်ီ ခြ်တ္ထား၍ ၀င္း၀ါေနသည္ ့ရင္သားဆိုင္မ်ား ေပၚလြင္ေနသည့္ စံပယ္ျဖဴကို အာသာငမ္းငမ္းႏွင့္ ၾကည့္ကာ ေျပာ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ၾကာမူပါပါ အၾကည္ႏွင့္ ဒႆ၏ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ကာ သူမ၏ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ေမြ႔ယာေနာက္သို႔ လက္ျပန္ေထာက္ကာ ရင္သားေတြကို ၾကြား၀င့္လာေအာင္ ခါးကေလးကို ေကာ့ကာ ျပလိုက္ေလ၏။ ဒႆ၏ မ်က္လံုးႏွစ္ဖက္သည္ ေက်ာက္ပုဇြန္မ်က္လံုးအလား ျပဴးထြက္ကာ ျပဳတ္က်မတတ္ျဖစ္၏။ စံပယ္ျဖဴ၏ အနားကို တိုးကပ္လာ၏။ ထုိအခါ စံပယ္ျဖဴသည္ သူမ၏ ေဖြးႏုေနသည့္ ႏို႔ႀကီးႏွစ္ဖက္ကို ေအာက္ကေန ပင့္ကာ ဆုပ္ကိုင္ေပးၿပီး ..
“အကိုႀကီး … ဒီမွာၾကည့္ပါဦး .. ဒီလိုဆိုရင္ေကာ မလွဘူးလား .. “ ဟု မူႏြဲ႔ကာ ေမးေလရာ ဒႆသည္ တဏွာခုိးေ၀ေနသည့္ မ်က္ႏွာႏွင့္ စကားေတာင္ မျပန္ႏိုင္ပဲ ေခါင္းကိုသာ ညိတ္ျပေလ၏။ အမဲရိုးေတြ႔သည့္ ေခြးႏွယ္ သြားရည္ တျမားျမား ျဖစ္လာၿပီး စူထြက္ေနသည့္ ႏို႔သီးတစ္ဖက္ကို ဖမ္းကာ ဆို႔ေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ဒႆ၏ ပါးစပ္က သူမ၏ ႏို႔ႀကီးတစ္ဖက္ကို လာေရာက္စို႔သည္တြင္ ေက်နပ္စြာ ၿပံဳးလိုက္ေလ၏။ ဒႆ အႀကိဳက္ေတြ႔သြားေအာင္ တဟင္းဟင္း ညည္းျပရင္း သူ၏ေခါင္းကိုကိုင္ကာ ႏို႔အႏွံ ႔ကို ေရာက္ေအာင္ ပို႔ေပးလိုက္ေလ၏။
အခ်ိန္ၾကာၾကာ မေစာင့္လိုက္ရပါ။ ဒႆသည္ စံပယ္ျဖဴ၏ ႏို႔ေတြကို အားရပါးရ စို႔ေနရင္း ရုတ္တရက္ သူ႔လည္ပင္းကို သူုျပန္စမ္းၾကည့္၏။ မ်က္လံုးႀကီးေတြ ျပဴးထြက္လာၿပီး ထထိုင္ေလ၏။ မ်က္ႏွာက ရႈ႔ံမဲ့ေနရင္း စံပယ္ျဖဴကို လက္ညိဳးတစ္ဖက္ထိုးကာ …
“မင္း… မင္း …“ ဟု မပီမသ ေျပာ၏။ လည္ေခ်ာင္းထဲက နာက်င္လာသည့္ ဒဏ္ေၾကာင့္ အသက္ကို ခဲယဥ္းစြာ ရွဴေနရသည္။ စံပယ္ျဖဴသည္ ေအးေအးေဆးေဆးပင္ လွဲေနရာမွ ထသည္။ သူမ၏ အ၀တ္အစားေတြကို ေသေသသပ္သပ္ ျဖစ္ေအာင္ျပန္ျပင္လိုက္ၿပီးေနာက္ ဗလအိမ္တုန္းကအတိုင္း သူမ၏ လက္ကိုင္အိတ္ထဲမွ စံပယ္ပြင့္ေလးေတြကို ႏိႈက္ယူသည္။ ႏႈတ္ခမ္းတလႈပ္လႈပ္ ျဖစ္ကာ တခြီးခြီး ျဖစ္ေနသည့္ ဒႆ၏ မ်က္ႏွာနားကို ကပ္ျပၿပီး ..
“ဒီမွာ ရွင္မေသခင္ေတာ့ … က်မ ဘယ္သူလဲဆိုတာ သိေအာင္ ေျပာျပလိုက္ပါ့မယ္ .. ၿမိဳင္သာၿမိဳ႕ကေလးက စံပယ္ရိပ္ၿငိမ္ကို မွတ္မိေသးရင္ေပါ့ေလ ..“ ဟု ေျပာလိုက္ေလရာ ဒႆသည္ စံပယ္ျဖဴကို မယံုႏိုင္ေသာအၾကည့္ႏွင့္ မ်က္လံုးႀကီး ျပဴးကာ ၾကည့္ေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ တင္းမာေသာ မ်က္ႏွာႏွင့္ ဒႆကို ၾကည့္ရင္း ..
“ဟုတ္တယ္ … ရွင္နဲ႔ ဗလနဲ႔ သတ္လို႔ ေသသြားတဲ့ လင္မယားဟာ က်မ အေဖနဲ႔ အေမပဲ .. ရွင့္ အေဖာ္ ဗလေတာ့ သြားၿပီ .. အခု ရွင္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္ .. ကဲ ေသေပေတာ့ .. “ ဟု ေျပာကာ ဒႆကို လက္၀ါးေစာင္းႏွင့္ ခုတ္ရန္ ရြယ္ေလ၏။ ထိုအခိုက္၌ပင္ ..
“ဦးကံေကာင္းေရ … အလွဴခံဗ်ဳိ ႔… တံခါးဖြင့္ပါဦးဗ် … “ ဆိုသည့္ ေအာ္ေခၚသံမ်ားကို အိမ္ေရွ႔က ၾကားရေလ၏။ တဆက္တည္း သံပန္းတံခါး တဂ်ိမ္းဂ်ိမ္းႏွင့္ လႈပ္ခါသံမ်ားက ဆက္ဆိုင္ထြက္လာေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ရုတ္တရက္ ေၾကာင္သြားသည္။ တဒဂၤမွ် မွင္သက္ကာေန၏။ သူမ သတိျပန္၀င္လာသည့္ အခ်ိန္တြင္ ဒႆသည္ အခန္းေပါက္၀ကေန ထြက္ေျပးသြားၿပီ ျဖစ္သည္။ စံပယ္ျဖဴသည္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ကုတင္ေဘးနားတြင္ ရွိေနသည့္ ပန္းသီးထည့္ထားသည့္ ပန္းကန္ျပားထဲက ဓါးပါးေလးကို ေကာက္ဆြဲကာ အျပင္ကို ေျပးထြက္၏။ အိမ္ေရွ႔၀သို႔ ေျပးသြားသည့္ ဒႆ၏ ေက်ာျပင္ကို ခ်ိန္ကာ သူမသည္ အားကုန္ ပစ္ေပါက္လိုက္ေတာ့ေလ၏။
“ဟင္ .. ဦးကံေကာင္း ….“
“ဟာ .. ဟိုမွာ … အမ်ဳိးသမီး တစ္ေယာက္ ..“
အိမ္ေရွ႔သံပန္းတံခါးတြင္ ရွိေနသည့္ အလွဴခံလာသည့္ လူေတြသည္ စံပယ္ျဖဴကို ျမင္သြားေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ အေျခအေနကို တြက္မိသည္မို႔ တံု႔ဆိုင္းမေနေတာ့ပဲ ခ်က္ခ်င္းပင္ အိမ္ေနာက္ေဘးဘက္သို႔ ေျပးသြားေလ၏။
“ေျပးၿပီဟ .. . လိုက္ .. .လိုက္ေဟ့ …“
“အိမ္ေဘးက ပတ္လိုက္က် ေဟ့ … လူသတ္သမားကို မလြတ္ေစနဲ႔ ..“
ရပ္ကြက္ထဲက အလွဴခံ အဖြဲ႔မွ လူေတြသည္ အိမ္မႀကီးကို ေကြ႔ကာ ေနာက္ေဘးဘက္ကို ေျပးလာၾကသည္။ စံပယ္ျဖဴသည္ အိမ္ေနာက္ေဘး တံခါးကို ဖြင့္ကာ ထြက္လိုက္ခ်ိန္တြင္ သူမ စိတ္ပ်က္သြားသည္။ ဒႆ၏ အိမ္သည္ တစ္အိမ္လံုးကို အုတ္တံတိုင္း ကာရံထားေလသည္။ သူမ ဘာလုပ္ရမည္နည္း။ စံပယ္ျဖဴသည္ ပတ္၀န္းက်င္ကို မ်က္စိရွင္ရွင္ထား၍ ၾကည့္လိုက္ရာ မလွမ္းမကမ္းတြင္ သစ္သီးခူးရန္ေထာင္ထားသည့္ ၀ါးလံုးတစ္ခုကို ေတြ႔ေလ၏။ သူမသည္ မ်က္ႏွာ၀င္းသြားကာ ေထာင္ထားသည္ ၀ါးလံုးကို ျမန္ျမန္ ယူလိုက္ေလ၏။ အိမ္ေဘးနားက လူေတြ ထြက္လာကာ ေနာက္ေဘးဘက္ ေရာက္လာခ်ိန္တြင္ေတာ့ စံပယ္ျဖဴဳသည္ အရွိန္ႏွင့္ ေျပးကာ ၀ါးလံုးကို ေထာက္၍ ၿခံစည္းရိုးကို ခုန္ထြက္လုိက္ေလ၏။ ၿခံစည္းရိုးတစ္ဖက္ကို ေရာက္သြားခ်ိန္တြင္ အရပ္က လူေတြ၏ ၀ိုင္းဖမ္းမႈမွ လက္မတင္ေလး လြတ္သြားသည့္ သူမ၏ အျဖစ္ကို သေဘာက်ကာ အားရ၀မ္းသာ ရယ္ေမာလိုက္မိေလေတာ့သည္ သတည္း။
xxxxxxxxx

ဆားပုလင္း မင္းေမာင္ ႏွင့္ အရပ္ကူပါ လူ၀ိုင္းပါ

အခန္း (၁၃)
“ထြက္ေတာ္မူ နန္းကခြာၿပီ ..“
အထက္ပါ အျဖစ္အပ်က္မ်ား ျဖစ္ပြားၿပီး သံုးလခန္႔ၾကာေသာအခါ ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္းရွိ သိႏၷီၿမိဳ႔ေလး၏ ၿမိဳ႔စြန္ရွိ ၿခံႀကီးသို႔ လူႏွစ္ေယာက္ ေရာက္ရွိလာေလ၏။ မိုးျပာေရာင္သကၠလတ္ကုတ္အကၤ် ီႏွင့္ အေနာက္တိုင္း၀တ္စံုကို အက်အန၀တ္ဆင္ထားသည့္ ေယာက်္ားႀကီးတစ္ေယာက္ႏွင့္ ငယ္ရြယ္ႏုပ်ဳိေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ၾကေလ၏။ ၿခံထဲတြင္ စိုက္ပ်ဳိးထားသည့္ ဂႏၶာမာပန္းမ်ားကို ေရေလာင္းေနသည့္ စံပယ္ျဖဴသည္ အဆိုပါလူႏွစ္ေယာက္ကို ျမင္သည္ႏွင့္ ေယာက်္ားႀကီးေဘးက ပါလာသည့္ အမ်ဳိးသမီးေလးကို ေျပးကာေပြ႔ေလ၏။ စေနေမာင္ေမာင္သည္ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ဦး ၿပံဳးေပ်ာ္ရႊင္ကာ ႏႈတ္ဆက္ေနၾကသည္ကို ခဏသာမွ် ရပ္ၾကည့္ၿပီးေနာက္ အိမ္ဘက္ကို ဆက္ေလွ်ာက္သြားေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ သူမတို႔ကို ေက်ာေပးကာ ေလွ်ာက္သြားသည့္ စေနေမာင္ေမာင္ကို လိုက္ၾကည့္ေနသည့္ ႏွင္းဆီကို ေတြ႔ကာ စိတ္ထဲ တမ်ဳိးျဖစ္သြား၏။
“ေကာင္မ .. ဘာေတြ ေငးေနတာလဲ … နင္ ငါေျပာတာေကာ ၾကားရဲ ႔လား ..“ ဟု ေမးလိုက္ေလရာ ႏွင္းဆီသည္ အသိျပန္၀င္သြားသလိုျဖင့္ ..
“ဟင္.. ဘာေမးတာလဲ .. စံပယ္ျဖဴ … “ ဟု မ်က္လံုေလး ကလယ္ကလယ္ႏွင့္ သူမကို ျပန္ေမးေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ သူမခါးက်င္က်င္ေလးကို လက္ညိဳးႏွင့္တို႔လိုက္ၿပီး ..
“ေကာင္မ .. မွန္မွန္ေျပာစမ္း …နင္ ဘာေတြထူးျခားလာတာလဲ ..မွန္မွန္ေျပာေနာ္.. “ ဟု ဆတ္ခနဲေမးလိုက္ေလရာ ႏွင္းဆီသည္ ကိုယ္ကေလး ယားဟန္ႏွင့္ တြန္႔ကာ ခစ္ခနဲ ရယ္ၿပီး ..
“ဟင္း .. ဟင္း … ေျပာမယ္ေအ … င့ါမွာ နင့္ပဲ ေျပာစရာ ရွိတာပဲ .. အိမ္ထဲ ၀င္ပါရေစဦး… “ ဟု သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူကို ရယ္က်ဲက်ဲႏွင့္ ေျပာေလ၏။ စံပယ္ျဖဴလည္း ႏွင္းဆီ၏ မ်က္ႏွာေပးတြင္ တစ္စံုတစ္ခုကို အတပ္သိလိုက္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ၏ လက္ကိုဆြဲကာ အိမ္ထဲသို႔ ဦးေဆာင္ေခၚလာခဲ့ေလ၏။ ဧည့္ခန္း အေရာက္တြင္ စေနေမာင္ေမာင္ႏွင့္ ဆရာမႀကီး နန္းခင္ေစာကို လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းေသာက္ရင္း ထိုင္ကာ စကားေကာင္းေနသည္ကို ေတြ႔ရေလ၏။ စံပယ္ျဖဴလည္း ႏွင္းဆီ၏ အေၾကာင္းကို သိခ်င္ေနသျဖင့္ ဆရာႀကီးတို႔၀ိုင္းတြင္ ၀င္မထိုင္ေတာ့ပဲ အိမ္အတြင္းဘက္က သူမ၏ အခန္းဆီသို႔ ဆြဲကာ ေခၚကာလာခဲ့ေလ၏။
အခန္းထဲေရာက္ၿပီး ကုတင္ေပၚထိုင္မိၾကသည္ႏွင့္ စံပယ္ျဖဴက ..
“ေျပာစမ္းပါဦး .. မိန္းမ .. နင္ .. ဆရာႀကီးကို ၾကည့္ပံုက တမ်ဳိးပဲ .. နင္တို႔ေတြ ရိုးမွရိုးရဲ ႔လား .. “ ဟု ေမးေလရာ ႏွင္းဆီသည္ လက္သည္းေလးကို ပါးစပ္ႏွင့္ကိုက္ကာ မ်က္လႊာေလးခ်ီ၍ ..
“အ ဟိ … ေျပာရရင္ေတာ့ ဇာတ္ေၾကာင္း ရွည္မယ္ဟ …ဒါေပမယ့္ ငါေျပာျပပါ့မယ္ .. “ ဟု အစခ်ီကာ ေအာက္ပါအတိုင္းေျပာျပေလ၏။
“ငါနဲ႔ ဆရာႀကီး ရတနာသိုက္ကို အသြားတုန္းက အေၾကာင္းေတြက ဘာမွ မထူးျခားလို႔ ေျပာမေနေတာ့ဘူးဟယ္ … ေနာက္ကလိုက္သူေတြ ရွိေပမယ့္ .. ဆရာႀကီးရဲ ႔ အစီအမံနဲ႔ပဲ ငါတို႔ေတြ လြတ္ေအာင္ ေရွာင္ကြင္းၿပီး သြားႏိုင္ခဲ့တယ္ … ဟူေကာင္းခ်ဳိင့္၀ွမ္းႀကီးထဲ ေရာက္ခဲ့ၿပီး သိုက္စာညႊန္းက .. ပါတဲ့အတိုင္း ရတနာေတြလည္း ရခဲ့တယ္ .. အဲ .. ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ … ရတနာေတြရၿပီး အျပန္မွာ ဟို .. ဘလက္ဘရားသားဆိုတဲ့ အေကာင္ေတြနဲ႔ ထိပ္တိုက္တိုးေတာ့ပဲ …သူတို႔ဘက္က လူအင္အား ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္ .. အဲဒါနဲ႔ ငါတို႔ ႏွစ္ေယာက္လည္း မနည္းပဲ သူတို႔လက္က ေျပးခဲ့ရတယ္ .. ေတာႀကီးမ်က္မည္းထဲမွာ ကိုယ္ကေရွ ႔ကေျပး သူတို႕က ေနာက္ကလိုက္ေပါ့ေအ .. ဒါေပမယ့္… ဒီဘလက္ဘရားသားေတြက အမဲလိုက္ေခြးေတြပါ ပါလို႔… ဘယ္လိုမွ မ်က္ခ်ည္မျပတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး … ေနာက္ဆံုးမွာ တို႔ေတြ မတတ္သာတဲ့ အဆံုး ေတြ႕တဲ့ စမ္းေခ်ာင္းတစ္ခုထဲ ေခါင္းမေပၚေအာင္ ေမ်ာၿပီး ေခြးေတြ အနံ႔မခံႏိုင္ေအာင္ လုပ္ခဲ့ရတယ္ …“
ႏွင္းဆီသည္ အဆိုပါေနရာ အေရာက္တြင္ ေမာသြားဟန္ႏွင့္ စကားကို ခဏနားထားေလ၏။ စံပယ္ျဖဴခမ်ာ ဘာဆက္ျဖစ္သလဲဟု သိခ်င္လွသျဖင့္ သူမ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ စကားဆက္ဖို႔ကို ေမးကေလးေတာ့ကာ အခ်က္ျပမိ၏။ ႏွင္းဆီက မ်က္ေစာင္းတစ္ခ်က္ထိုးကာ ဆက္၍ ေျပာေလ၏။
“အမဲလိုက္ေခြးေတြ လက္က လြတ္ေပမယ့္ .. ငါတုိ႔လည္း ေရွ႔ဆက္သြားလို႔ မျဖစ္ .. ေနာက္ျပန္သြားလို႔လည္း မျဖစ္လို႔ အဲဒီေန႔ညက အနားမွာ ရွာေတြ႔တဲ့ လွ်ိဳတစ္ခုထဲမွာ အိပ္ခဲ့ရတယ္ … ႏွစ္ေယာက္စလံုး ေရေတြ စိုေနေပမယ့္ မီးကလည္း မဖိုရဲဘူး .. အဲဒီမွာ ေခ်ာင္းေရထဲမွာ အၾကာႀကီး ေနခဲ့တဲ့ဓါတ္ရယ္ လွ်ိဳရဲ ႔အေအးဓါတ္နဲ႔ေပါင္းၿပီး ညဦပိုင္းမွာ …ခ်မ္းၿပီး ငါဖ်ားေတာ့တာပဲ … ျပသနာက တို႔ေတြထြက္ေျပးက်တဲ့အခ်ိန္မွာ ရတနာထုတ္ေတြပဲ အရအမိဆြဲလာခဲ့ၾကလို႔ ေဆး၀ါး မရွိဘူး .. ေနာက္ဆံုး မတတ္တာတဲ့ အဆံုး ဆရာႀကီးက အခ်မ္းေျပေအာင္ ငါ့ကို ေပြ႔ထားေပးတယ္ … ဟိ . ဟိ .. ဒါေပမယ့္ စံပယ္ျဖဴ ငါက ကေယာင္ကတမ္းလည္းျဖစ္ ခ်မ္းကလည္း ခ်မ္းဆိုေတာ့ ဖက္ထားတာနဲ႔တင္ မရေတာ့ဘူး .. ဟိ ..ဟိ ..“
ႏွင္းဆီသည္ သူမ၏ အေၾကာင္းကို ေျပာရင္းႏွင့္ မ်က္ႏွာက စပ္ၿဖီးၿဖီး ျဖစ္လာေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ခ်က္ဆို နားခြက္က မီးေတာက္သည္မို႔ သူမ ဘာဆိုလိုသည္ကို ရိပ္မိသြား၏။ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သူကို ၾကည့္ကာ …
“ဟင္ .. ဒါဆို .. နင္နဲ႔ ဆရာႀကီးနဲ႔ က ..“ ဟု ေျပာရင္း ရပ္ထားေလရာ ႏွင္းဆီကပင္ ..
“ေအး .. ဟုတ္တယ္ .. စံပယ္ရယ္ .. နင္သိေအာင္ ေျပာရရင္ ဆရာႀကီနဲ႔ ငါနဲ႔ ဖိုသတၱ၀ါက မသတၱ၀ါကိုေတြ႔တဲ့အခါ ျပဳမူက် ထံုးစံကို အဆံုးစြန္ထိေရာက္ေအာင္ က်က်နနႀကီး ျပဳမူခဲ့ၾကတယ္ ..“ ဟု လိုရင္းကို ေျပာ၍ နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ႏွင္းဆီအနားကို တိုးကပ္လာကာ ..
“နင္ .. ဒါဆို အပ်ဳိ မဟုတ္ေတာ့ဘူးေပါ့ .. “ ဟု အသံတိုးတိုးေလးႏွင့္ ေမးေလ၏။ ႏွင္းဆီသည္ ခစ္ ခနဲ တစ္ခ်က္ ရယ္လိုက္ၿပီး စံပယ္ျဖဴ မ်က္ႏွာေလးကို စိုက္ၾကည့္ကာ ..
“ဒီမွာ စံပယ္ျဖဴ … ငါတို႔က အပ်ဳိေတြေရာ ဟုတ္ေသးလို႔လား .. နင္လည္း ေယာက်္ားနဲ႔ မထိေတြ႔ဖူးေသးတာပဲ ရွိတာ … ေအး .. ေနာက္ၿပီး .. နင္သိေအာင္ ေျပာရဦးမယ္ … ေယာက်ာ္းနဲ႔ လုပ္ရတဲ့ အရသာက ပိုေကာင္းတယ္ဟ .. ငါ နင့္ကို လုပ္ေပးတာနဲ႔ ဘာမွ မဆိုင္ဘူး .. အဲဒါကေတာ့ ကိုယ္တိုင္ေတြ႔မွ နင္သိလိမ့္မယ္ … ဒီေတာ့ အခြင့္အေရးရရင္ ရွက္သလို ေၾကာက္သလို လုပ္မေနနဲ႔ေတာ့ …“ ဟု အတည္ေျမွာက္ေပးေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ႏွင္းဆီ၏ စကားတြင္ ေတြေတြေလး ျဖစ္သြားေလ၏။ ႏွင္းဆီသည္ စံပယ္ျဖဴ၏ ပုခံုးေလးကို ကိုင္ကာ ကုတင္ေပၚသို႔ အသာဆြဲလွဲေလ၏။ ပက္လက္ကေလး ျဖစ္သြားသည့္ သူမ၏ ကိုယ္ေပၚကို မိုးကာ ၾကည့္ရင္း ..
“နင္ မွတ္မိေသးလား .. ငါတို႔ ခရီးမသြားခင္က .. ဆရာႀကီးက တို႔ေတြကို သင္ေပးစရာ ပညာတစ္ခု က်န္ေသးတယ္ဆိုတာေလ .. အဲဒါ နင္ဘာထင္လဲ ..“ ဟု သူမကို ေမးခြန္းထုတ္ေလ၏။ ပက္လက္ကေလး ျဖစ္သြား၍ ၾကြၾကြေလးေဖာင္းတက္ေနသည့္ စံပယ္ျဖဴ၏ ရင္ႏွစ္မႊာကို လက္လွမ္း၏။ ညာဘက္ႏို႔အံုေလးကို အသာလက္ႏွင့္ ဆုပ္ကိုင္ရင္း ႏို႔သီးေခါင္းေလး ရွိမည့္ေနရာကို လက္ညိဳး လက္မႏွင့္ ညွပ္ကာ စမ္း၏။ စံပယ္ျဖဴ၏ အေသြးအသားေတြသည္ ဖ်င္းခနဲ ျဖစ္သြားကာ လအေတာ္ၾကာ ကင္းေ၀းေနခဲ့သည့္ အရသာကို ျပန္မွတ္မိကာ သူမ၏ မ်က္လံုးေတြသည္ ရီေ၀ေ၀ျဖစ္လာ၏။ ႏႈတ္ခမ္းေလး မသိမသာတုန္လာၿပီး ..
“နင္ .. ဆိုလိုခ်င္တာက .. ဆရာႀကီးက .. နင္ ခုနက ေျပာတဲ့ ဖိုသတၱ၀ါနဲ႔ မသတၱ၀ါ တို႔ ဆိတ္ကြယ္ရာမွာ ျပဳမူက်တဲ့ အတတ္ကို သင္ေပးမယ္လို႔ ေျပာခ်င္တာလား .. “ ဟု ႏွင္းဆီ၏ စကားကို ျပန္ေထာက္ကာ အေမးကို အေမးႏွင့္ တံု႔ျပန္ေလ၏။ ႏွင္းဆီသည္ စံပယ္ျဖဴ၏ ပိတ္ပါးအကၤ် ီရွိ ေရႊၾကယ္သီး အလံုးေလးေတြကို ကြင္းကေလးမ်ားထဲမွ ထုတ္ကာ ျဖဳတ္လိုက္ေလ၏။ ၀င္းခနဲ ေပၚလာသည့္ ရင္ညႊန္႕ကို လွ်ာနီနီေလး တစ္လစ္ထုတ္ကာ ရက္လိုက္ေလ၏။ ေအးခနဲ ျဖစ္သြားသည့္ အေတြ႔ေၾကာင့္ စံပယ္ျဖဴတစ္ေယာက္ အသက္ရွဴျမန္လာၿပီး သူမ၏ ရင္ညႊန္႔သည္ နိမ့္ခ်ီ ျမင့္ခ်ီ ျဖစ္လာ၏။ ႏွင္းဆီသည္ ၾကယ္သီးေတြ ေျပသြားသည့္ စံပယ္ျဖဴ၏ အကၤ်ီကို အကုန္ဆြဲခြ်တ္လိုက္၏။ စံပယ္ျဖဴက ေမြ႔ယာေပၚ လက္ျဖင့္ေထာက္ကာ ကိုယ္ကို ၾကြေပး၏။ ႏွင္းဆီသည္ တဆက္တည္း သူမ၏ အကၤ် ီကိုလည္း ျမန္ျမန္ ခြ်တ္၏။ က်န္ေနသည့္ ေဘာ္လီ ခ်ိတ္ကို လက္ေနာက္ျပန္ႏွင့္ ျဖဳတ္ေနရင္း ..
“အဲဒါကေတာ့ .. ဆရာႀကီး ေျပာမွ သိမွာပါ .. ဒါေပမယ့္ … ငါ့စိတ္ထင္ေတာ့ အျဖစ္ႏိုင္ဆံုးက .. ဒီကိစၥပဲ ရွိတာပဲ … အဲဒီအခါက်ရင္သာ နင္ လက္တြန္႔မေနနဲ႔ … ကဲ .. စကားေတြ ေနာက္မွ ေျပာေတာ့မယ္ .. အခုေတာ့ … နင္သိခ်င္တဲ့ ငါနဲ႔ ဆရာႀကီး ဇာတ္လမ္းကို ငါ သရုပ္ေဖာ္ၿပီး ေျပာမယ္ … စိတ္ကူးနဲ႔ ပံုေဖာ္ေပေတာ့ .. .. “ ဟု ေျပာကာ စံပယ္ျဖဴ၏ ထဘီကို ဆြဲခြ်တ္လိုက္ေလ၏။ ထို႔ေနာက္တြင္ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီသည္ သူက အေပၚေရာက္လိုက္၊ ကိုယ္က အေပၚေရာက္လိုက္ႏွင္ ့ႏွစ္ဦးသား လံုးေထြးကာ ရွိေနၾကေလေတာ့သည္။
သူတို႔ႏွစ္ဦးသည္ မည္မွ်ၾကာေအာင္ ေမ့ေမ်ာသြားသည္ မသိ။ အခ်ိန္ အေတာ္ၾကာ ကင္းေ၀းခဲ့သည့္ အရသာမို႔ စံပယ္ျဖဴသည္ ႏွင္းဆီ၏ အယုအယေတြကို မက္မက္ေမာေမာင္ လက္ခံေနမိသလို သူမကလည္း တဖန္ ျပန္ယုယေနမိေလ၏။ ေနာက္ဆံုး အျမင့္ဆံုး အခ်ိန္ကို ေက်ာ္ကာ စိတ္ထဲ ေရာင့္ရဲသလို ျဖစ္သြားမွ ပတ္၀န္းက်င္ကို သတိထားမိ၏။ ထိုအခါမွ အခန္းေထာင့္တြင္ လူရိပ္လိုလို ေတြ႔လိုက္သျဖင့္ စံပယ္ျဖဴသည္ သူ႔အေပၚမွာ ရွိေနသည့္ ႏွင္းဆီ၏ ေပါင္တံေတြကို တြန္းဖယ္၏။ ႏွင္းဆီသည္ စံပယ္ျဖဴ၏ ေပါင္ၾကားတြင္ မ်က္ႏွာအပ္ထားရမွ ရုတ္တရက္ တြန္းဖယ္ခံရသည္တြင္ ကိုယ္ကေလးကို ေစာင္းကာ စံပယ္ျဖဴကို လွမ္းၾကည့္ေလ၏။ “ဘာလဲဟ ..“ ဟု ေမးမည္ အျပဳတြင္ အခန္း၀က လူရိပ္ကို ျမင္သြား၏။ မ်က္ႏွာတြင္ ၿပံဳးသြားၿပီး ..
“ဆရာႀကီး . .လာေလ.. အဲဒီမွာ ရပ္မေနနဲ႔ .. “ ဟု လွမ္းေခၚေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ရုတ္တရက္ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ။ ရွက္ေၾကာက္စိတ္က ရွိေနေသးသျဖင့္ ၀တ္လစ္စလစ္ ျဖစ္ေနသည့္ သူမ၏ ကိုယ္ကို ကုတင္ေပၚတြင္ ရွိေနသည့္ ေစာင္ႏွင့္ ပတ္ကာကြယ္၏။ ၿပီးမွ သူမတို႔ႏွစ္ဦး ျဖစ္ခ်င္တိုင္း ျဖစ္ေနၾကသည္ကို ဆရာႀကီးက ေတြ႔ၿပီးသြားၿပီမို႔ အဓိပၸါယ္ မရွိေတာ့သည္ကို ေတြးမိ၏။ တကယ္လည္း လံုလွသည္ မဟုတ္ေပ။ ေဖြးေနေသာ ရင္ညႊန္႔အထက္ပိုင္းႏွင့္ ျဖဴ၀င္းသည့္ ေပါင္တံသြယ္သြယ္ေလးေတြက ေစာင္စႏွင့္လြတ္ကာ ေပၚေနေလ၏။ ႏွင္းဆီကေတာ့ ဘာမွ မထူးျခားသလိုပင္။ ဘာမွ ဖံုးဖို႕ကြယ္ဖို႔ မစဥ္းစား၊ သဘာ၀အတိုင္းပင္ ရွိေနေလ၏။ ကုတင္၏ ေျခရင္းဘက္တိုးကာ ဆရာႀကီးအတြက္ ေနရာေတာင္ ဖယ္ေပးလိုက္ေလ၏။
စေနေမာင္ေမာင္သည္ အသာပင္ ကုတင္စပ္တြင္ ၀င္ထိုင္၏။ ရွက္သလို ေၾကာက္သလို ျဖစ္ေနသည့္ စံပယ္ျဖဴကို အသာငံု႔ၾကည့္၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ စေနေမာင္ေမာင္ကို တန္ျပန္မၾကည့္ရဲပဲ ေခါင္းကေလး ငံု႔ကာထားေလ၏။ ျဖဴလႊသည့္ ပါးျပင္ႏွစ္ဘက္သည္ ဘာအတြက္ရယ္ေၾကာင့္ မသိ။ ပန္းႏုေရာင္ ေျပးကာေနေလ၏။ သည္လိုႏွင့္ ႏွစ္ဦးသား ဘယ္က အစပ်ဳိးရမွန္းမသိပဲ ခဏသာမွ် ၿငိမ္သက္ေနၾကေလ၏။ ႏွင္းဆီသည္ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ဆရာႀကီးအျဖစ္ကို ၾကည့္ကာ သူမ ၀င္မပါရင္ မၿပီးေတာ့သည္မို႔ …
“စံပယ္ရယ္ .. နင္ ရွက္မေနပါနဲ႔ေတာ့ .. ငါနဲ႔ ဆရာႀကီး ရဲ ႔ အေၾကာင္းေတြလည္း နင္သိေနတာပဲ .. ဆရာႀကီးက နင္မသိတာေတြ အမ်ားႀကီးသင္ေပးမွာ … “ ဟု ေျပာရင္း သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သူ လက္ထဲက ေစာင္ကို ဆြဲဖယ္လိုက္ေလ၏။
“အို .. “
စံပယ္ျဖဴ ႏႈတ္ဖ်ားမွ အာေမထိတ္သံေလး တိုးတိုးသာသာ ထြက္သြားေသာ္လည္း ႏွင္းဆီက ေစာင္ဆြဲဖယ္လိုက္သည္ကိုေတာ့ သူမ မဟန္႔တားပါ။ စေနေမာင္ေမာင္သည္ သည္ေတာ့မွ စံပယ္ျဖဴ၏ နဖူးတြင္ ေခြက်ေနသည့္ ဆံႏြယ္ေလးကို လွမ္းကာ သပ္ေပးလိုက္ရင္း ..
“ဟုတ္တယ္ စံပယ္ျဖဴ …. ဆရာႀကီး သင္ေပးဖို႔ က်န္ေနတဲ့ ေနာက္ဆံုးတစ္ခုကို သင္ေပးမယ္ … ဒီဟာက ဆရာႀကီး သမီးကို ေနာက္ဆံုး သင္ေပးတာပဲ … လက္ခံမယ္ မွတ္လား “ ဟု တည္ၾကည္ေသာ ေလသံႏွင့္ ေျပာေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ေခါင္းကိုသာ ညိမ့္ျပမိေတာ့သည္။ စူးရွလွသည့္ အၾကည့္ႏွင့္ ဆရာႀကီး၏ ၾသဇာသံက သူမကို လႊမ္းမိုးထားေလ၏။ ထို႔ထက္ဆိုရေသာ္ ပညာစံုတတ္မွ သူမ၏ မိဘေတြ အတြက္ လက္စားေခ်ႏိုင္မည္ မဟုတ္လား။ က်န္ေနေသးတာ ဘာပညာလည္းဆိုတာလည္း အတတ္သိသြားၿပီမို႔ သူမမွာ ဆရာႀကီးႏွင့္ႏွင္းဆီ ဘာကြာသလဲဆိုတာ သိခ်င္ေနတာလည္း ပါေလသည္။ ထိုေရာအခါ စေနေမာင္ေမာင္၏ မ်က္ႏွာက တျဖည္းျဖည္း သူမမ်က္ႏွာႏွင့္ နီးကပ္လာေသာ္လည္း ေရွာင္ဖယ္မေနေတာ့ေပ။ ႏွင္းဆီ၏ အရည္ေတြ စိုေနေသးသည့္ သူမ၏ ႏႈတ္ခမ္းကို စေနေမာင္ေမာင္၏ ႏႈတ္ခမ္းထူထူႀကီးက လာေရာက္ကာ ငံုလိုက္သည္ကိုသာ ေနာက္ဆံုးအေနႏွင့္ သူမသိလိုက္ေလ၏။ ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ သူမ မ်က္ေတာင္မ်ားသည္ တန္ခိုးရွင္တစ္ေယာက္က ျပဳစားလိုက္သည့္ႏွယ္ အလိုလို မိွတ္ကာ က်သြားေလေတာ့သည္။
စံပယ္ျဖဴေဘးက လြတ္ေနေသာ ေနရာသို႔ စေနေမာင္ေမာင္က ၀င္ကာ ေနရာယူလိုက္သည္ႏွင့္ ႏွင္းဆီသည္ အလိုက္သိစြာ ေနရာဖယ္ေပးလိုက္သည္။ ကုတင္ေအာက္သို႔ ဆင္းရင္း ဆရာႀကီးကို ေနာက္ေက်ာကေန ဖက္၏။ အေပၚကရွိေနေသးသည့္ ရွပ္အကၤ် ီ၏ ၾကယ္သီးေတြကို စမ္းကာ ျဖဳတ္ေပးၿပီး ေနာက္သို႔ ဆြဲခြ်တ္လိုက္၏။ ေယာက်္ားပီသၿပီး က်စ္လ်စ္သန္မာသည့္ ၾကြက္သားမ်ားႏွင့္ ဖြဲ႔စည္းထားသည့္ စေနေမာင္ေမာင္၏ ခႏၶာကိုယ္ အေပၚပိုင္းက ေပၚထြက္လာ၏။ သို႔ေပမယ့္ ဆရာႀကီး၏ ကိုယ္တြင္ ေနာက္ထပ္ က်စ္လ်စ္သန္မာသည့္ အရာတစ္ခုရွိသည္ဆိုတာ သူမေကာင္းေကာင္းႀကီး သိေနေလ၏။ သူမ၏ လက္ေတြက ထိုအရာကို ဖြက္ကာ ထားသည့္ ေဘာင္းဘီ၏ ေရွ႔က ခ်ိတ္ကိုလွမ္းကာ ျဖဳတ္၏။ ထို႔အျပင္ သူမ၏ ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးေတြႏွင့္လည္း စေနေမာင္ေမာင္၏ ေနာက္ေက်ာျပင္ကို ဖြဖြေလး နမ္းမိ၏။
စံပယ္ျဖဴသည္ မ်က္စိမွိတ္ထားသျဖင့္ စေနေမာင္ေမာင္ အကၤ် ီကြ်တ္သြားသည္ကို မသိလိုက္ပါ။ သူမခမ်ာ ဆရာႀကီး၏ လွ်ာက သူမပါးစပ္ထဲကို တိုး၀င္လာကာ သူမ၏ လွ်ာနီနီေလးကို လာေရာက္ ရစ္ပတ္ေခၚေဆာင္သည့္ အေတြ႔တြင္ ေပ်ာ္၀င္လို႔ ေနေလ၏။ ႏွင္းဆီ ေျပာသည္က မွန္၏။ သူမတို႔အခ်င္းခ်င္း ျပဳလုပ္သည္ကို ေကာင္းလွသည္ဟု ထင္ထားသည့္ အသိသည့္ ဆရာႀကီး၏ အနမ္းအစုပ္ကို မမွီေခ်။ သူမ၏ အေပၚႏႈတ္ခမ္းကို ဖြဖြေလး နမ္းလိုက္၊ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းကို ဖိကာ ဆြဲလိုက္၊ လွ်ာေလးႏွင့္ လွည့္ပတ္ရက္လိုက္ႏွင့္ အနမ္းပညာကို သင္ျပေနသည့္ စေနေမာင္ေမာင္ေၾကာင့္ သူမ၏ အေသြးအသားေတြက ဆူပြက္လာ၏။ ပထမဦးဆံုး အႀကိမ္ ဖိုဓါတ္ႏွင့္ အေတြ႔တြင္ ကာမစိတ္က ခါတိုင္းႏွင့္ မတူ ဆထက္တပိုး အရွိန္တက္ေနေလ၏။
“အင္း … အင္း … .. ရွီး …“
စေနေမာင္ေမာင္၏ ႏႈတ္ခမ္းေတြက သူမပါးစပ္ေပၚကေန ရင္ပတ္ေပၚသို႕ ေနရာ ေရႊ႔သြားေသာအခါ စံပယ္ျဖဴ၏ ႏႈတ္မွ ညည္းညဴသံေလးေတြ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ထြက္က်လာ၏။ ႏို႔သီးနီနီေလးကို လွ်ာဖ်ားေလးႏွင့္ တို႔ကာ ကစားေနရာမွ သြားႏွင့္ မနာ့တနာ့ တဇက္ဇက္ ကိုက္ေပးလိုက္ေသာအခါတြင္ေတာ့ စံပယ္ျဖဴသည္ ညည္းယံုႏွင့္ မတတ္ႏိုင္ေတာ့။

အီး … ဆရာႀကီး … စို႔ … စို႔ … နာနာ… စို႔ …“
ႏႈတ္က ေတာင္းဆိုသံေတြ ဖြင့္ဟကာက်လာသလို စံပယ္ျဖဴသည္ စေနေမာင္ေမာင္၏ လိႈင္းတြန္႔လို ေခြေနသည့္ ဆံပင္ေတြကို စုပ္ဆြဲကာ ကိုင္ထား၏။ ဒါက သူမ စိတ္ပါလာသည့္ အေၾကာင္းကို စကားႏွင့္ အျပင္ လက္ႏွင့္ သက္ေသျပခ်င္းပင္။ သည္ထက္ပိုဆိုးသည္က သူမ၏ ေပါင္ခြၾကားက အဂၤါထဲမွ ျဖစ္၏။ အေစာပိုင္းကတည္းက အရည္ေတြထြက္ေနသည္ ျဖစ္ရာ အခုလိုမ်ဳိး ႏိႈးဆြခံရသည္တြင္ အတင္းပင္ ယားကာေနေလ၏။ သူမ၏ လက္ေတြက စေနေမာင္ေမာင္၏ ေခါင္းကို ဆုပ္ကိုင္ထားသျဖင့္ ပြတ္သပ္စရာ ကလည္း မရွိပဲ ျဖစ္ေန၏။ ေပါင္ႏွစ္ဖက္ကို လိမ္ကာထားရင္း တလူးလူးတလြန္႔လြန္႔ ျဖစ္ေနရွာေလ၏။
“အို႔ …“
“ဖတ္“
“အမေလး … ေလး .. အီး … ဆရာႀကီးရယ္.. “
ေခါင္းအံုးထက္ရွိ စံပယ္ျဖဴ၏ မ်က္ႏွာေလးသည္ ဘယ္ျပန္ညာျပန္ ယိမ္းခါ သြားသည္။ ရုတ္တရက္ စေနေမာင္ေမာင္၏ လက္က သူမ၏ ေစာက္ပတ္ေပၚကို ေရာက္ကာလာသည္။ ဒါတြင္မက ဆရာႀကီးက အကြဲေၾကာင္းကို လက္ႏွင့္တစ္ခ်က္ဆြဲၿပီး ေဖာင္းမို႔ေနသည့္ သူမ၏ ေစာက္ပတ္ႀကီးကို ခပ္စပ္စပ္ေလး ရိုက္လိုက္ေသးသည္။ ဒါအျပင့္ ျပန္အက်တြင္ သူလက္၀ါးႀကီး၏ လက္ဖေနာင့္ဖိကာ ဆီးစပ္အထပ္ပိုင္းကို ဖိေပး၏။ တခ်ိန္တည္းလိုလို အေစာပိုင္းက ႏွင္းဆီ ေကာင္းေကာင္းႀကီး အသံုးခ်တာကို ခံခဲ့ရသည့္ အေစ့ေလးကို ပြတ္ထိုးေပး၏။ စံပယ္ျဖဴ ဘယ္လိုမွ မေနႏိုင္ေတာ့ေခ်။ ပညာသားပါပါႏွင့္ ထိမိလွသည့္ ႏိႈးဆြခ်က္ေတြေၾကာင့္ သူမတကိုယ္လံုးက တစံုတခုကို အျပင္းအထန္ ေတာင့္တလာမိ၏။
“ဆရာႀကီး … သူ႔ကို လုပ္ေပးလိုက္ေတာ့ … သူ ၿပီးခါနီးေနၿပီ ..“
မေနႏိုင္ေတာ့သည္ ႏွင္းဆီက သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ထြန္႔ထြန္႔လူးေနပံုကို ၾကည့္ကာ ေနာက္ကေန စေနေမာင္ေမာင့္နား တိုးတိုးေလး ကပ္ကာ ေျပာ၏။ စေနေမာင္ေမာင္လည္း အခ်ိန္ၾကၿပီဆိုေတာ့ သိေနသည္မို႔ ရင္သားႏွစ္မႊာကို ပါးစပ္ကေနလႊတ္ေပးလိုက္ကာ ေအာက္ဘက္ကို ဆင္းသြား၏။ က်န္ေနေသးသည့္ ေအာက္ခံေဘာင္းဘီကို ဆြဲခြ်တ္လိုက္သည္ႏွင့္ ေနာက္ထပ္ ေယာက်္ားပီသသည့္ အဂၤါတစ္ခုက မတ္မတ္ႀကီး ထြက္ေပၚလာ၏။ ႏွင္းဆီသည္ လြတ္သြားသည့္ စေနေမာင္ေမာင္ေနရာကို သူက အစား၀င္လိုက္သည္။ ပထမဆံုး အႀကိမ္သည္ အခက္အခဲ ျဖစ္တတ္ေၾကာင္း သူမက သိရွိထားသည္မို႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ စိတ္ထေနမႈကို ေရာ့က်မသြားဖုိ႔က အေရးႀကီးသည္။ ဆရာႀကီး၏ တံေတြးေတြႏွင့္ ေျပာင္လက္ေနသည့္ ႏို႔သီးေခါင္းေလးကို သူမက ထပ္မံစို႔ေပးလိုက္ေလ၏။
စေနေမာင္ေမာင္သည္ အရည္ေတြ စိုရႊဲေနၿပီ ျဖစ္သည့္ စံပယ္ျဖဴ၏ အ၀ကို လက္မႏွင့္ လက္ညိဳးသံုးကာ ဟၾကည့္၏။ ႏွင္းဆီ၏ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြက အထဲကို ထိုးကာ ေသာင္းက်န္းထားသည္မို႔ အတြင္းသားနီနီရဲရဲေလးေတြက တလက္လက္ႏွင့္ အရည္ေတြ စိုကာေနေလ၏။ ခ်က္ခ်င္းမထည့္ေသးပဲ အရည္ျပားလွန္ခ်ထားသည့္ ဒုတ္ထိပ္၀ႏွင့္ အေပၚေအာက္ အသာ ထိုးၾကည့္၏။ စံပယ္ျဖဴ၏ ႏႈတ္မွ ညည္းသံေလးေတြက ပိုစိတ္လာသလို ခါးကေလး ေကာ့တက္၏။ သည္ေတာ့မွ စေနေမာင္ေမာင္သည္ စံပယ္ျဖဴ၏ တေကာက္ေကြးေနရာကို သူ႔လက္ႏွစ္ဖက္ႏွင့္ အေသအခ်ာ ဆုပ္ကိုင္ကာ အတြင္းသို႔ ဖိသြင္းလိုက္ေလေတာ့သည္။
“ံၿဗစ္ … ”
“အီး …..ဆရာႀကီး …“
“ရလား … စံပယ္ျဖဴ …ခနေအာင့္ခံထား … ေတာ္ၾကာေန ေကာင္းလာလိမ့္မယ္ …“
တေလွ်ာက္လံုး မွိတ္ထားသည့္ စံပယ္ျဖဴ၏ မ်က္လံုးသည္ ပြင့္လာကာ ရီေ၀ေ၀ႏွင့္ ဆရာႀကီးကို ၾကည့္၏။ ႏွင္းဆီ၏ လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းပူးထက္စာလွ်င္ ႀကီးမားေနေသးသည့္ စေနေမာင္ေမာင္၏ အေခ်ာင္းထိပ္ေၾကာင့္ သူမ၏ အဂၤါစပ္ေလးသည္ စပ္ဖ်င္းဖ်င္း ျဖစ္သြားေလ၏။ စေနေမာင္ေမာင္၏ အားေပးမႈတြင္ သူမသည္ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းေလးကို လိပ္ကာ ကိုက္ထား၏။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ႏွင္းဆီသည္ သူမပါးစပ္ထဲ ေရာက္ေနသည့္ ႏို႔သီးေလးကို လွ်ာဖ်ားႏွင့္ ၀ိုက္ကာ၀ိုက္ကာ ထိုးေပး၏။ ေနာက္ထပ္ ႏို႕သီးတစ္ဖက္ကိုလည္း အသာေခ်ကာ ဆြေပးေလ၏။ ထိမိေသာ ႏိႈးဆြမႈေတြေၾကာင့္ စံပယ္ျဖဴသည္ ငွက္ဖ်ားမိသူလိုပင္ တကိုယ္လံုး တုန္ခိုက္ခိုက္ ျဖစ္လာ၏။
“အင္း …. အင္း …..“
စေနေမာင္ေမာင္၏ အေခ်ာင္းႀကီးသည္ ပက္က်ိတစ္ေကာင္ ေရႊ႔လ်ားသည့္ ႏႈန္းအတိုင္း ေျဖညင္းစြာ အတြင္းပိုင္းကို ဆက္၍တိုး၀င္ေလ၏။ အပ်ဳိေလးမို႔ လမ္းေၾကာင္းက က်ဥ္းေျမာင္းေနေသာ္လည္း အစပ်ဳိးထားခဲ့သည့္ ႏွင္းဆီ လက္ေခ်ာင္းေတြ၏ အက်ဳိးဆက္ေၾကာင့္ အခက္အခဲ သိပ္မရွိေခ်။ အပ်ဳိေမွး မရွိေနေတာ့သည့္အတြက္ ေသြးေတြဘာေတြ ထြက္ျခင္းလည္း ျဖစ္မေန။ စေနေမာင္ေမာင္ အတြက္ လြန္စြာမွ အဆင္ေျပလွေပသည္။ စံပယ္ျဖဴအတြက္လည္း နာက်င္ျခင္းက ရမယ္ျပကာ ဆိုကာရံုေလာက္ေလးပဲ ရွိၿပီး ေကာင္းမြန္ျခင္း အရသာက ပိုမိုလွေပ၏။ အထူးသျဖင့္ လက္ေခ်ာင္းေတြႏွင့္ ကြာသည့္ အခ်က္က ပူေႏြးေနသည့္ အသားေခ်ာင္းႀကီး၏ အထိအေတြ႔ႏွင့္ ႏူးညံ့လွသည့္ ဒုတ္ထိပ္က အသားဆိုင္ပင္။ ဖိုသတၱ၀ါကို မသတၱ၀ါတို႔ တမ္းတၾကသည္မွာ ဘာအတြက္ေၾကာင့္ဆိုတာကို သူမ သေဘာေပါက္သြားေလ၏။
“ၿဗစ္ ….ဒုတ္ … အင့္ “
“အကုန္၀င္ သြားၿပီလား ဟင္ … ဆရာႀကီး …“
“၀င္သြားၿပီ .. စံပယ္ျဖဴ … သမီး ခံႏိုင္ရင္ စေဆာင့္ေပးမယ္ .. ရတယ္ မွတ္လား ..“
စေနေမာင္ေမာင္သည္ ေျပာေနရင္းႏွင့္ သူ႔အေခ်ာင္းႀကီးကို ျပဴတစ္ျပဴတစ္ လုပ္ေပး၏။ ျပန္ထြက္လာသည့္ လီးတန္အရင္းပိုင္းတြင္ ျဖဴျဖဴအရည္မ်ား ကပ္ညွိကာ ပါလာ၏။
“အင္း … ထိတယ္ …. ဆရာႀကီး .. လုပ္လုပ္ … ရတယ္ … အင့္… အင့္ ..“
စံပယ္ျဖဴက ခံႏိုင္သည္မို႔ စေနေမာင္ေမာင္သည္ ခပ္မွန္မွန္ေလးပင္ စတင္ေဆာင့္ေပး၏။ ေလးငါးဆယ္ခ်က္ေလာက္ မွန္မွန္ေလး ေဆာင့္ၿပီးမွ ခပ္ျပင္းျပင္း အရွိန္ျမွင့္၏။ ႏွင္းဆီသည္ အခုအခါတြင္ေတာ့ စံပယ္ျဖဴ၏ ႏို႔ေတြကို စို႔ေပးမေနေတာ့ပါ။ ဒူးေထာင္ေပါင္ကားထိုင္ရင္း သူမ၏ ေစာက္ပတ္ကို ျပန္ပြတ္ကာ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ၏ ျဖဴႏုလွသည့္ ေစာက္ပတ္ထဲသို႔ တိုးကာ ၀င္ေနသည့္ အေခ်ာင္းႀကီးကို အာသာငမ္းငမ္းႏွင့္ လွမ္းၾကည့္ေနေလ၏။ စံပယ္ျဖဴ ၿပီးသြားလွ်င္ ဆရာႀကီးက သူမကို ဆက္လုပ္ေပးရင္ ေကာင္းမည္ဟုလည္း ေတြးကာေနေလ၏။
“ျဗစ္ … ျဗစ္ … ဘြတ္ … အီး … ရွီး … ရွီး ….. ေကာင္းလား စံပယ္ျဖဴ …“
“အင္း … ေကာင္းတယ္ … ဆရာႀကီး …..ေကာင္းတယ္ ..“
“ပိုၿပီး ေကာင္းေအာင္ ျပမယ္ … ေဆာင့္ခ်လိုက္တဲ့ အခ်က္နဲ႔ ကိုက္ေအာင္ .. တင္ပါးႀကီးေတြကို လႈပ္ၿပီး.. ျပန္ေကာ့ေပး … လုပ္ၾကည့္ ….“
စေနေမာင္ေမာင္သည္ လုပ္ေနရင္းႏွင့္ စံပယ္ျဖဴကို ကာမဆက္ဆံမႈ၏ အဓိက ေသာ့ခ်က္မ်ားကို တဆင့္ခ်င္း သင္ေပးေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ စေနေမာင္ေမာင္ ရွင္းျပသည့္အတိုင္း လိုက္လံေဆာင္ရြက္ေလရာ ပိုမို၍ ထိမိကာ ကာမအရသာကို မိန္းမူးေအာင္ ခံစားရေလ၏။ နာရီ၀က္ သာသာအတြင္း သူမသည္ ေအာက္ေပးေကာင္းေကာင္း တတ္သြားယံုမက အထဲကေနလဲ အတြင္းသားေတြညွစ္ကာ အေခ်ာင္းႀကီးကို ဆုပ္စြဲတတ္သြားသည္။ တင္ေတြကိုလည္း ေ၀့ကာ ကစားတတ္လာသည္။ သူမအတြက္ အေတြ႔အႀကံဳ အသစ္အဆန္း ျပန္ျဖစ္သလို လုပ္ေနသူ စေနေမာင္ေမာင္အတြက္လည္း အရသာ ရွိလွေခ်သည္။ ေကာင္းလြန္းလွသျဖင့္ ေစာက္ရည္ေတြ အဆက္မျပတ္ ထြက္က်ေနရာ စံပယ္ျဖဴ ေစာက္ပတ္ေလး၏ ေအာက္တြင္ အကြက္ႀကီးေတာင္ ျဖစ္လို႔ေန၏။
“အင့္ … အင့္ … ဆရာႀကီး … သမီး ၿပီးေတာ့မယ္ … ျမန္ျမန္ေလး …“
အျမင့္ဆံုး အခ်ိန္ကုိ ျပန္လည္နီးကပ္လာၿပီမို႔ စံပယ္ျဖဴသည္ တဖုန္းဖုန္း ေဆာင့္ေနသည့္ စေနေမာင္ေမာင္ကိုပင္ အားမလို အားမရသံႏွင့္ ေတာင္းဆိုေလ၏။ စေနေမာင္ေမာင္သည္ သက္လံုေကာင္းသူမို႔ အခ်ိန္ဆြဲကာ လုပ္ႏိုင္ေနေသးေသာ္လည္း စံပယ္ျဖဴအား အတူၿပီးခ်င္း၏ အရသာကို သိေစလိုသျဖင့္ မ်က္စိကို စံုမွိတ္လိုက္ေလ၏။ သင္ၾကားျပသေနမႈကို ရပ္ကာ သူကိုယ္တိုင္ စိတ္ႏွစ္၍ ထားလိုက္၏။ စံပယ္ျဖဴ၏ ေပါင္တံ ႏွစ္ဖက္ကိုလည္း သန္မာလွသည့္ လက္ေမာင္းႀကီးႏွင့္ ေပြ႔ကာ ထိန္းရင္း အားမနာတမ္း ေဆာင့္ျပစ္လိုက္ေလ၏။
“အင့္ ….. ေကာင္းတယ္ …….ေကာင္း …. အိ ….အိ …“
စံပယ္ျဖဴ၏ လက္ေတြသည္ အိပ္ယာခင္းကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ကို ဆုပ္ထား၏။ ထိမိလွသည့္ ေဆာင့္ခ်က္ေတြတြင္ သူမ၏ ညည္းသံေလးေတြက အေခ်ာင္းႀကီး တိုး၀င္သံႏွင့္ တၿပိဳင္တည္းလိုလို ထြက္ေပၚေနေလ၏။ ထို႔ေနာက္တြင္မူ သူမသည္ အတြင္းပိုင္း အက်ဆံုးေနရာမွ တစ္စံုတစ္ခု ေပါက္ကြဲထြက္သလို ခံစားလိုက္ရၿပီး အေက်ာအခ်င္ေတြ တင္းခနဲ ျဖစ္ကာ ကိုယ္ကေလး ေျပာ့က်သြား၏။ တခ်ိန္တည္းလိုလို သားအိမ္၀ထိ ေရာက္ေနသည့္ စေနေမာင္ေမာင္၏ အေခ်ာင္းႀကီးထိပ္မွ သုတ္ရည္ပူေတြ ပန္းထြက္ကုန္၏။ ေႏြးခနဲ ျဖစ္သြားသည့္ အသိတြင္ စံပယ္ျဖဴ၏ အတြင္းသားေတြက ရွံ႔ခ်ီပြခ်ီႏွင့္ ထပ္မံလႈပ္ရွားကာ ေနာက္ထပ္ မမွီမကန္းေလးပင္ ၿပီးမလိုေတာင္ ျဖစ္သြားေလေတာ့သည္။
ထို႔ေန႔က စေနေမာင္ေမာင္သည္ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီကို ကာမဆက္ဆံမႈ၏ အဓိကေသာ့ခ်က္မ်ားကို ရွင္းျပကာ လိင္ဆက္ဆံနည္း အမ်ဳိးမ်ဳိးကို လက္ေတြ႔သရုပ္ျပကာ သင္ၾကားေပးခဲ့ေလ၏။ ညေတာ္ေတာ္နက္မွ သူ႔အခန္းကို ျပန္သြားေလ၏။ ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္တြင္ စေနေမာင္ေမာင္သည္ ဆရာမႀကီး နန္းခင္ေစာကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး သူမတို႔ကို ေခၚကာ ရွမ္းျပည္နယ္၏ ၿမိဳ႔ေတာင္ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႔သို႕ ထြက္လာခဲ့ၾကသည္။ ေတာင္ႀကီး ၿမိဳ႔၏ အစြန္ရွိ ႏွစ္ထပ္တိုက္အိမ္ႀကီး တစ္လံုးကို လခ်ဳပ္ႏွင့္ ငွားကာ ေနထိုင္ရင္း စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီကို ကာမသွ်တၱရက်မ္းလာ အတတ္ပညာမ်ားကို သင္ၾကားေပးေလ၏။ တစ္လခန္႔ လြန္ေသာအခါ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီသည္ ကာမဆက္ဆံမႈ အေၾကာင္းကို ကႀကီးကေန အ အထိ သင္ပုန္းႀကီး အကၡရာကုန္ေအာင္ တတ္ေျမာက္သြားၾကေလ၏။ ထို႔ေနာက္ ဆရာႀကီး စေနေမာင္ေမာင္၏ တြက္ခ်က္ေပးမႈႏွင့္ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီသည္ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႔မွ တဆင့္ ေျခရာေပ်ာက္ေနသည့္ လူယုတ္မာႏွစ္ေယာက္ကို ရွာရန္ ထြက္ခြာလာခဲ့ၾကေတာ့၏။
စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီသည္ အရင္ဆံုး ၿမိဳင္သာၿမိဳ႔ေလးသို႔ ျပန္သြားကာ စနည္းနာက်ေလ၏။ ယကၡႏွင့္ ဒႆဆို၍ လူနာမည္သာ မွတ္မိခဲ့သျဖင့္ သူမတို႔ ႏွစ္ဦးမွာ ေျခရာခံရတာ မလြယ္ေခ်။ စံပယ္ျဖဴ သရုပ္ေဖာ္ကာ ေျပာျပသည့္ ရုပ္ဆင္းသြင္ျပင္ကို မွန္း၍သာ ေျပာဆိုၿပီး ေမးျမန္းၾကရ၏။ ခက္သည္က လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္က အေၾကာင္းအရာ ျဖစ္သည့္အတြက္ မည္သူမွ် တိတိက်က် မေျပာႏိုင္ေခ်။ မတတ္သာသည့္ ေနာက္ဆံုး … ရသမွ် အခ်က္အလက္ႏွင့္ပင္ ေနရာအႏွံ႔ လိုက္ရွာေဖြၾကရေလ၏။ အေစာပိုင္းတြင္ သူမတို႔ႏွစ္ဦး အတူတကြ ေနထိုင္ကာ စံုစမ္းၾကေသာ္လည္း ခရီးမတြင္ အရာမေရာက္ ျဖစ္ေနသျဖင့္ ေလးလခန္႔ ၾကာေသာအခါ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီသည္ လူခ်င္းခြာကာ ရွာေဖြရန္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ေလ၏။ လူခ်င္းမခြဲခင္ စံပယ္ျဖဴက နာမည္ေက်ာ္ ပန္းခ်ီဆရာတစ္ဦးကို ငွားကာ ဗလႏွင့္ ဒႆ၏ ပံုၾကမ္းကို ေရးျခစ္ေစေလ၏။ ထို႔ေနာက္ ႏွင္းဆီကို အဆိုပါ ပံုတူႏွစ္ခ်ပ္ကို ေပးလိုက္ၿပီး ၿမိဳ႔ႀကီးေတြတြင္ ရွာရန္ တာ၀န္ေပးလိုက္သည္။ သူမကိုယ္တိုင္ကမူ ျမန္မာႏိုင္ငံ အႏွံ႔အျပားကို သြားလာေနက်ေသာ ဆယ့္ႏွစ္မ်ဳိးေစ်းသည္ အဖြဲ႔ႏွင့္ ေရာေႏွာကာ ေရာက္သည့္ေနရာတိုင္းတြင္ လူယုတ္မာႏွစ္ေယာက္ကို လိုက္လံရွာေဖြေတာ့ေလသတည္း ….။
xxxxxxxxxxxxxxxx

ဆားပုလင္း မင္းေမာင္ ႏွင့္ အရပ္ကူပါ လူ၀ိုင္းပါ

အခန္း (၁၂)
”ႏွင္းဆီႏွင့္ ေတြ႔ၿပီ“
စံပယ္ျဖဴေလးသည္ ပူေဖာင္းသည္ လူႀကီးႏွင့္ လိုက္ပါလာရာ ၿမိဳင္သာၿမိဳ႔ အေ၀းေျပးကားဂိတ္ကို ေရာက္လာ၏။ ပူေဖာင္းသည္ႀကီးသည္ ကား၀င္းအတြင္း စံုစမ္းၿပီးေနာက္ ပဲခူးၿမိဳ ႔သို႔ ထြက္ခြာသည့္ ကာႀကီးတစ္စင္းႏွင့္ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္လုိက္ပါလာ၏။ လမ္းတေလွ်ာက္ စံပယ္ျဖဴေလးသည္ စကားကို ဟုတ္တိပတ္တိမေျပာေခ်။ အစားအေသာက္စားသည့္ အခါတိုင္းလည္း ပူေဖာင္းသည္ႀကီးက ခြန္႔ေကြ်းမွ စားသည္။ သူမ၏ စိတ္အစဥ္ကို အေမႏွင့္ အေဖ ေသြးအိုင္ထဲတြင္ လဲေနသည့္ ျမင္ကြင္းက ႀကီးစိုးထား၏။ အၿမဲတမ္း ၿပံဳးေပ်ာ္ေနသည့္ မ်က္ႏွာေလးသည္ ေနေလာင္ခံထားရသည့္ ပန္းကေလးငယ္ ညိွဳးငယ္လ်က္သာ ရွိေလ၏။
ဤသို႔ျဖင့္ စံပယ္ျဖဴေလးႏွင့္ ပူေဖာင္းသည္ႀကီးသည္ ပဲခူးၿမိဳ႔သို႔ ေရာက္ရွိလာ၏။ ထို႔မွတဆင့္ ေနာက္ထပ္ကုန္ကားတစ္စင္း ေျပာင္း၍ ဆက္လက္ထြက္ခြာလာရာ သံုးရက္ၾကာေသာအခါ ရခိုင္ျပည္နယ္ စစ္ေတြၿမိဳ႔သို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့ေလ၏။ ပူေဖာင္းသည္ႀကီးသည္ စံပယ္ျဖဴေလး၏ လက္ကို ဆြဲ၍ ၿမိဳ႔မေစ်းထဲတြင္ ၀င္ကာ ပစၥည္းပစၥယ အခ်ဳိ႔ကို ၀ယ္ျခမ္းေလ၏။ ထို႔ေနာက္ ေစ်းႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းက ၿခံႀကီးတစ္ၿခံဆီသို႔ ဦးေဆာင္ကာ ေခၚလာေလ၏။ ၿခံႀကီးအ၀ရွိ သံပန္းတံခါးနားသို႔ ေရာက္ေသာအခါ စံပယ္ျဖဴေလးသည္ ဆူညံလွသည့္ အသံမ်ားေၾကာင့္ တံခါးသံတိုင္မ်ားၾကားမွ အထဲကို ၾကည့္မိ၏။ တူညီ၀တ္စံု ၀တ္ဆင္ထားသည့္ ကေလးငယ္မ်ားသည္ ၀င္းတံခါးေနာက္က ျမက္ခင္းျပင္ေပၚတြင္ ေဆာ့ကစားေနၾကသည္ကို ေတြ႔၏။ မိမိႏွင့္ ရြယ္တူကေလးမ်ားကို ျမင္သည္ႏွင့္ စံပယ္ျဖဴေလးသည္ သူမကို လက္ဆြဲထားသည့္ ပူေဖာင္းသည္ႀကီးကို ေမာ့ၾကည့္၏။ ထိုအခါ လူႀကီးသည္ သူမေရွ႔တြင္ အသာထိုင္ရင္း ..
“သမီး စံပယ္ျဖဴ … ဦးေျပာတဲ့ စကားေတြကို ေသခ်ာနားေထာင္ေနာ္ .. “ ဟု ၾကင္နာလွသည့္ အသံႏွင့္ သူမ၏ ဆံပင္ေလးေတြကို သပ္ကာ ေျပာေလ၏။ ေနာက္ထပ္စကား မဆက္ေသးပဲ စံပယ္ျဖဴေလး၏ မ်က္ႏွာအမူအယာကို အကဲခတ္၏။ စံပယ္ျဖဴက သူ႔ကို အေလးအနက္ စိုက္ၾကည့္ကာ ေနသည္ကို ေတြ႔မွ စကားဆက္၏။
“သမီး … ေဟာဟိုမွာ ျမင္ရတဲ့ အေဆာက္အအံုႀကီးက ဦးရဲ ႔မိတ္ေဆြ စစၥတာႀကီးတစ္ေယာက္ ဦးေဆာင္ၿပီး ဖြင့္ထားတဲ့ စာသင္ေက်ာင္းပဲ … ဒီမွာ သမီးကို ဦးထားခဲ့ရမယ္ … “ ဟု ဆိုေလရာ စံပယ္ျဖဴေလးသည္ မ်က္ႏွာေလး ညိဳးသြားၿပီး ..
“ဦးက ဘယ္ကို သြားမလို႔လဲ .. “ ဟု တိုးတိုးေလး ေမးေလ၏။ မ်က္၀န္းအိမ္တြင္လည္း မ်က္ရည္စေလးမ်ား ခိုတြဲလာ၏။ မိသားစု မဲ့ခဲ့ရသည့္ သူမေလးသည္ ပူေဖာင္းသည္ႀကီးကို ခင္တြယ္ေနမိၿပီ ၿဖစ္၏။ လူႀကီးသည္ ပါးျပင္ထက္ လိမ့္က်လာသည့္ မ်က္ရည္စေလးမ်ားကို သူ၏ လက္တစ္ဖက္ႏွင္ ့သုတ္ေပးရင္း …
“ဦးအေၾကာင္း .. သမီး သိေအာင္ ေျပာျပမယ္ .. ဦးက တကယ္ေတာ့ ပူေဖာင္းသည္ႀကီး မဟုတ္ပါဘူး … ဦးလုပ္ခဲ့တဲ့ အျပစ္တစ္ခုအတြက္ ဆရာက ဒဏ္ရိုက္ထားလို႔ ေနရာအႏွံ႔အျပားကို ပူေဖာင္းသည္ႀကီးအျဖစ္ ေလွ်ာက္သြားၿပီး အျပစ္ဒဏ္ေၾကြး ေၾကေအာင္ ဆပ္ေနရတာ .. ဒီလကုန္ရင္ ဦးရဲ ႔ ျပစ္ဒဏ္က ၿပီးသြားၿပီ … ဦးဆရာနဲ႔ ေတြ႔ရေအာင္ နယ္စပ္ကေန အိႏိၵယျပည္ထဲ ဦးသြားရမယ္ … အဲဒီေတာ့ ဦးနဲ႔အတူ သမီးကို ေခၚသြားလို႔ မရေတာ့ဘူး ..“ ဟု ေခ်ာ့ေမာ့ကာ ေျပာေလ၏။ စံပယ္ျဖဴေလးသည္ လူႀကီးကို ဘာမွဆက္မေျပာပဲ ေခါင္းကေလး ငံု႔ကာ ထား၏။ လူႀကီးသည္ စံပယ္ျဖဴေလး၏ ေမးေစ့ေလးကို ဆြဲကာ ေမာ့ေစၿပီး သူမ၏ မ်က္၀န္းတည့္တည့္ စိုက္ၾကည့္ကာ ..
“ဒီမွာ သမီး … သမီး အေဖနဲ႔ အေမကို သတ္သြားတဲ့ လူဆိုးႏွစ္ေယာက္ကို လက္စားေခ်ခ်င္တယ္ မွတ္လား .. “ ဟု တစ္လံုးခ်င္း ေမးေလ၏။ ေစာေစာပိုင္းက ညွိးငယ္သြားသည့္ စံပယ္ျဖဴေလး၏ မ်က္ႏွာသည္ အဆိုပါ စကားၾကားသည္ႏွင့္ ခ်က္ခ်င္းပင္ တင္းမာသြား၏။ သူမ၏ မ်က္၀န္းသည္ ေအးစက္စက္အသြင္ ေျပာင္းသြား၏။ ေခါင္းကို ဆတ္ခနဲ ၿငိမ့္ျပ၏။
“ေအး … သမီးလက္စားေခ်ဖို႔ အတြက္ ဦး ကူညီမယ္ … ဒါေပမယ့္ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဦးစကားကို နားေထာင္ၿပီး ဒီမွာေနခဲ့ … သမီး စာတတ္ဖို႔ အရင္သင္ရမယ္ … ပတ္၀န္းက်င္အေၾကာင္းကို ေလ့လာရမယ္ .. မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္း ဖြဲ႔ရမယ္ … သမီးေလး အရြယ္ေရာက္လို႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီ လို ႔ ဦးယူဆတဲ့ အခ်ိန္ေရာက္ရင္ ျပန္လာေခၚမယ္ .. ဦးကတိေပးတယ္…“ ဟု လူႀကီးက ဆက္လက္မွာၾကားေလ၏။ ထို႔ေနာက္တြင္ လူႀကီးသည္ စံပယ္ျဖဴေလးကို လက္ဆြဲကာ ၿခံႀကီးအတြင္းသို႔ ေလွ်ာက္လာခဲ့ေလ၏။ ကေလးမ်ား ကစားေနသည့္ ျမက္ခင္းျပင္ေဘးက ေလွ်ာက္လာၿပီး သံုးထပ္ အုတ္ေက်ာင္းႀကီး၏ ဆင္၀င္ေအာက္ကေန ၀င္လာခဲ့ၾကသည္။
စံပယ္ျဖဴတို႔ ေကာ္ရစ္တာ အေရာက္၌ သာသနာျပဳ၀တ္စံု ၀တ္ဆင္ထားသည့္ စစၥတာမႀကီးတစ္ေယာက္ကို အေတြ႔တြင္ “ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး အခန္း ဘယ္မွာလဲ .. “ ဟု လူႀကီးက ေမးေလ၏။ ၎ စစၥတာႀကီးကပင္ ဦးေဆာင္၍ သူတို႔ႏွစ္ဦးကို ဒုတိယထပ္ရွိ အခန္းတစ္ခုကို ေခၚလာခဲ့၏။ “ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး ရံုးခန္း“ ဟု ဆိုင္းဘုတ္ခ်ိတ္ထားသည့္ အခန္းထဲကို ၀င္လိုက္သည္ႏွင့္ စားပြဲခံုႀကီးတစ္လံုးေနာက္တြင္ ထုိင္ေနေသာ စစၥတာမႀကီး တစ္ဦးက သူတို႔ကို ေမာ့ၾကည့္ေလ၏။ ေအးခ်မ္းေသာ မ်က္ႏွာပိုင္ရွင္ျဖစ္သည့္ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးသည္ အသက္၄၀ အရြယ္ေလာက္ရွိေပမည္။ စစၥတာမႀကီးက လူႀကီးကို စိုက္ၾကည့္ကာ အံ့အားသင့္သည့္ အသံႏွင့္ …
“မင္း … ေမာင္ေမာင္ … ေမာင္ေမာင္ မဟုတ္လား .. .ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ မုတ္ဆိတ္ေမႊး က်င္စြယ္ေတြနဲ႔ ျဖစ္ေနတာလဲ .. “ ဟု ေမးေလ၏။ ထိုအခါ လူႀကီးသည္ စံပယ္ျဖဴေလး၏ လက္ကိုဆြဲကာ စားပြဲေရွ႔တြင္ ခ်ထားသည့္ ထိုင္ခံုတြင္ အသီးသီး၀င္ထိုင္လိုက္ၿပီး …
“အန္တီေမရီေရ .. ေျပာရရင္ေတာ့ ဇာတ္ေၾကာင္းရွည္မယ္ … က်ေနာ့္ အေၾကာင္းေတာ့ ေနာက္မွ ေျပာေတာ့မယ္ .. အခုလာတာ .. ဒီက သမီးေလးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ပဲ .. “ ဟု စံပယ္ျဖဴေလး၏ ဆံပင္ကို သပ္ရင္း ေျပာေလ၏။ ထိုအခါ စစၥတာႀကီး ေမရီက ..
“ေမာင္ေမာင္ .. ဒါ .. မင္းသမီးလား … ဘယ္တုန္းက မင္း မိန္းမရသြားတာလဲ .. “ ဟု မယံုသကၤာသံႏွင့္ ေမးေလ၏။ ပူေဖာင္းသည္ႀကီး တျဖစ္လဲ ဦးေမာင္ေမာင္က …
“က်ေနာ့္သမီး မဟုတ္ပါဘူး .. အန္တီ ေမရီရယ္ … ေမြးစားသမီးလို႔ ေျပာရမွာပါ .. သူ႔အျဖစ္အပ်က္က အင္မတန္မွ ဆိုး၀ါးလွပါတယ္ .. “ ဟု အစခ်ီကာ စံပယ္ျဖဴေလး၏ အေၾကာင္းကို အစအဆံုး ရွင္းျပေလ၏။ ဦးေမာင္ေမာင္၏ စကားဆံုးသည္ႏွင့္ စစၥတာႀကီးသည္ သူမထိုင္ခံုမွေန ထလာကာ စံပယ္ျဖဴေလး ေရွ႔တြင္ အသာထိုင္ရင္း ..
“သနားစရာေကာင္းလွပါလား .. သမီးရယ္ … စံပယ္ျဖဴသမီးေလး .. ဘာမွ စိတ္မပူနဲ႔ .. ဆရာမႀကီးက သမီးေလး ပညာသင္ဖို႔နဲ႔ ေနဖို႔ထိုင္ဖို႔ အတြက္ အားလံုးတာ၀န္ယူတယ္ .. “ ဟု ခ်ဳိသာစြာေျပာေလ၏။ စံပယ္ျဖဴေလးသည္ ဦးေမာင္ေမာင္ကို ေမာ့ၾကည့္ရာ လူႀကီးက ေခါင္းညိတ္ျပသည္ကို ေတြ႔ရေလ၏။ စစၥတာႀကီးကပင္ ..
“ကဲ .. လာ သမီး စံပယ္ျဖဴ .. သမီးတက္ရမယ့္ အတန္းကို ဆရာမႀကီး လိုက္ပို႔မယ္ .. “ ဟု ေျပာရင္း လက္ဆြဲကာ ေခၚေလ၏။ ဦးေမာင္ေမာင္သည္လည္း စံပယ္ျဖဴတို႔ႏွင့္ အတူ စစၥတာႀကီး ေမရီ ေခၚသြားသည့္ ေအာက္ထပ္သို႔ ျပန္လိုက္ဆင္းလာ၏။ “စာသင္ခန္း ေအ “ ဟု ေရးထားသည့္ ေအာက္ထပ္ အစြန္က အခန္းေရွ႔ အေရာက္တြင္ ဆရာမႀကီးသည္ လမ္းေလွ်ာက္လာရာမွ ရပ္၏။ ဦးေမာင္ေမာင္ကို လွည့္ၾကည့္၏။ ထိုေရာအခါ ဦးေမာင္ေမာင္သည္ စံပယ္ျဖဴေလးကို ၾကည့္ကာ ..
“ကဲ .. သမီး .. ဦးသြားေတာ့မယ္ .. သမီးေလး လိမ္လိမ္မာမာ ေနခဲ့ေတာ့ .. “ ဟု ဆိုကာ သူမ၏ ေခါင္းကို သပ္ရင္း ေျပာေလ၏။ စံပယ္ျဖဴေလးသည္ မ်က္ရည္မက်ေအာင္ ႀကိဳးစားထားရင္း ေခါင္းၿငိမ့္ျပ၏။ ထို႔ေနာက္ လူႀကီးသည္ ဆရာမႀကီးကို ႏႈတ္ဆက္ဟန္ႏွင့္ တစ္ခ်က္ၾကည့္ကာ လွည့္ထြက္သြားေလ၏။ လူႀကီး ေျခလွမ္း ငါးလွမ္း မျပည့္ခင္ပင္ စံပယ္ျဖဴေလးသည္ ..
“ဦးဦး .. ခနေနဦး .. “ ဟု လွမ္းေအာ္ကာ ေခၚေလ၏။ လူႀကီးသည္ ေျခလွမ္းဆက္မလွမ္းေသးပဲ ေနာက္ျပန္လွည့္ကာ သူမကို ၾကည့္ေလ၏။ ထိုအခါ စံပယ္ျဖဴေလက …
“ဦးဦး … သမီးကို ျပန္လာေခၚမွာေနာ္ … “ ဟု လွမ္းေမးေလရာ လူႀကီးက ..
“ျပန္လာေခၚမွာ … သမီး စိတ္မပူနဲ႔ .. ဦးတစ္သက္မွာ လူတစ္ေယာက္ကို ကတိေပးဘူးရင္ တခါမွ မပ်က္တတ္ဘူး .. “ ဟု တည္ၾကည္စြာ ျပန္ေျဖေလ၏။ စစၥတာႀကီး ေမရီသည္ အဆိုပါစကားကို ၾကားသည္တြင္ စံပယ္ျဖဴေလး ေဘးနားတြင္ ထိုင္ခ်ရင္း ..
“သမီး .. ဦးေျပာတဲ့ စကားကို ယံုလိုက္ပါ … သူဟာ သာမန္လူ မဟုတ္ဘူး .. အင္မတန္မွ ေတာ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ပဲ … လူေတြက ဆရာမႀကီး ေခၚသလို ေမာင္ေမာင္လို႔ေတာင္ ေခၚၾကတာ မဟုတ္ဘူး .. သူ႔နာမည္အရင္းက စေနေမာင္ေမာင္ .. ” ဟု တစ္ခြန္းခ်င္းေျပာေလ၏။ ထိုေရာအခါ စေနေမာင္ေမာင္ဆိုသည့္ လူႀကီးသည္ ဆရာမႀကီး စကားကို သေဘာက်သလို ၿပံဳးရင္း စံပယ္ျဖဴေလးကို လက္ျပကာ ထြက္သြားေလေတာ့၏။
ထို႔ေနာက္ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီးကပင္ စံပယ္ျဖဴေလး၏ လက္ကိုဆြဲကာ အတန္းထဲသုိ႔ ၀င္ေလ၏။ စာသင္ေနသည့္ ဆရာမကို ႏႈတ္ဆက္ရင္း သူမကို အတန္းေရွ ႔က စတိတ္ခံုေပၚသို႔ ေခၚသြားေလ၏။ စာသင္ခန္းထဲရွိ စံပယ္ျဖဴေလးအရြယ္ ကေလးငယ္မ်ား၏ မ်က္လံုးမ်ားက သူမကို စူးစမ္းသလို ၾကည့္ေနၾက၏။ ဆရာမႀကီး ေမရီက အေယာက္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ရွိမည့္ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူမ်ား ဘက္ကို လွည့္ကာ …
“ေဟာဒီမွာ .. မင္းတို႔ သူငယ္ခ်င္း အသစ္ ေရာက္လာၿပီ … သူ႔နာမည္က စံပယ္ျဖဴတဲ့ … မင္းတို႔ အားလံုး သူမလိုအပ္တာေတြ ကူညီေပးရမယ္ … ေစာင့္ေရွာက္ရမယ္ “ ဟု မွာၾကားေလ၏။ စံပယ္ျဖဴေလးသည္ သူမကို စိုက္ၾကည့္ေနသည့္ ရြယ္တူ ကေလးမ်ားကို ၾကည့္မိရာ အတန္းညာဘက္ေရွ႔တြင္ ထိုင္ေနသည့္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို အေရာက္တြင္ သူမက ၿပံဳးျပသည္ကို ေတြ႔ရေလ၏။ ထိုအခိုက္ ဆရာမႀကီးက မိတ္ဆက္ေပးမႈ ၿပီးသြားသျဖင့္ စံပယ္ျဖဴေလး ထိုင္ဖို႔အတြက္ ေနရာ ရွာေနရာ သူမကို ၿပံဳးျပေနသည့္ ေကာင္မေလးကို ေတြ႔သြားေလ၏။ စံပယ္ျဖဴေလးဘက္လွည့္ကာ ..
“ကဲ .. သမီး … သူ႔ေဘးမွာ သြားထိုင္ေနာ္ .. “ ဟု ဆိုကာ ေကာင္မေလးေဘးက လြတ္ေနသည့္ ေနရာကို လက္ညိဳးထိုးကာ ေျပာေလ၏။ စံပယ္ျဖဴေလးလည္း ဆရာမႀကီး ခိုင္းသည့္အတိုင္း အဆိုပါ ေကာင္မေလး၏ ေဘးနားသို႔ သြားကာ ၀င္ေရာက္ထိုင္ေလ၏။ စံပယ္ျဖဳေလး ၀င္ထိုင္သည္ႏွင့္ ေကာင္မေလးသည္ သူမ၏ ညာဘက္လက္ကို ကမ္းေပးကာ ..
“ငါ့နာမည္က ႏွင္းဆီ … နင့္ နာမည္က စံပယ္ျဖဴဆိုေတာ့ ငါ့တို႔ ႏွစ္ေယာက္က ပန္းႏွစ္ပြင့္ေပါ့ .. “ ဟု ႏႈတ္ဆက္ေလ၏။ စံပယ္ျဖဴေလးသည္ ႏွင္းဆီကို ေဖာ္ေရြစြာ ျပန္ၿပံဳးေသာ္လည္း ကမ္းေပးသည့္ လက္ကိုၾကည့္ကာ ..
“အဲဒါက ဘာလုပ္ရမွာလဲ .. “ ဟု ေမးေလရာ ႏွင္းဆီသည္ ခစ္ခနဲ ေနေအာင္ ရယ္ေလ၏။ စံပယ္ျဖဴ၏ ညာဘက္လက္ကို လွမ္းဆြဲရင္း လက္ဖ၀ါးခ်င္း ဆုပ္ကာ လႈပ္ခါ၏။ ၿပီးေတာ့မွ ..
“အဲဒါ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္တယ္လို႔ ေခၚတယ္ စံပယ္ျဖဴ .. အခုမွ စေတြ႔တဲ့ လူႏွစ္ေယာက္ မိတ္ေဆြျဖစ္တဲ့ အထိမ္းအမွတ္ လုပ္တဲ့ သေဘာ .. ဒါက အဂၤလိပ္ေက်ာင္း … ဒီမွာ အဂၤလိပ္လူမ်ဳိးေတြရဲ ႔ ဓေလ့ထံုးစံေတြ အတိုင္း ေနထိုင္ရတယ္ .. “ ဟု ရွင္းျပေလ၏။ စံပယ္ျဖဴလည္း ႏွင္းဆီ၏ စကားကို မွတ္သားထားေလ၏။ ထို႔ေနာက္ ဆရာမက စာသင္သျဖင့္ သူတို႔ႏွစ္ဦးသည္ စကားစ ခနရပ္သြားေလ၏။ ဆရာမ စာရွင္းျပမႈ ရပ္သြားမွ ႏွင္းဆီက အသံတိုးတိုးႏွင့္
“နင္က ဒီမွာေနမွာလား .. “ ဟု ေမးေလရာ စံပယ္ျဖဴက ေခါင္းညိတ္ျပေလ၏။ ထိုအခါ ႏွင္းဆီက .. “ဒါဆို နင္ ငါနဲ႔ အတူေန .. ငါလည္း ဒီမွာေနတာပဲ .. တို႔ေတြ ေနဖို႔ ေက်ာင္းေနာက္မွာ တန္းလ်ားအိမ္ႀကီး ရွိတယ္ .. “ ဟု ေျပာေလ၏။ စံပယ္ျဖဴေလးလည္း .. “ေနမယ္“ ဟု ျပန္ေျပာေလ၏။
ထိုေန႔မွစ၍ စံပယ္ျဖဴႏွင္ ့ႏွင္းဆီသည္ အင္မတန္မွ ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အျဖစ္ အတူေနထိုင္ခဲ့ၾကေလသည္။ ႏွင္းဆီသည္ စံပယ္ျဖဴေလးကဲ့သို႔ မိဘမဲ့သူ ျဖစ္ရာ သူတို႔ႏွစ္ဦးသည္ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး လြန္စြာမွ တြယ္တာၾကေလ၏။ ႏွင္းဆီသည္ မဟုတ္မခံ စိတ္ဓာတ္ရွိကာ သြက္လက္ျဖတ္လတ္သူလည္း ျဖစ္၏။ တျခားေဖာ္ ကေလးမ်ားႏွင့္ ကစားသည့္အခါ တျခားသူမ်ားက ညစ္ရင္ျဖစ္ျဖစ္ ၊ အတန္းႀကီးမ်ားက အႏိုင္က်င့္ရင္ ျဖစ္ျဖစ္ သူမက ပါးစပ္ႏွင့္ ေျဖရွင္းမေနပဲ လက္ႏွင့္သာ တြယ္တတ္သူ ျဖစ္၏။ ႏွင္းဆီႏွင့္ တြဲမိသည့္ စံပယ္ျဖဴသည္ သူမေၾကာင့္ ဆရာမႀကီး ေမရီက ေခၚယူႀကိမ္းေမာင္းခံရသည့္ အေရအတြက္မွာ မနည္းေတာ့ေပ။
မည္သို႔ပင္ ျဖစ္ေစ သူမတို႔ ႏွစ္ဦးသည္ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး တအူထံုဆင္း ညီအစ္မအရင္းမ်ားသဖြယ္ တြယ္တာလာခဲ့ၾက၏။ စားအတူ သြားအတူ ျဖစ္ယံုမွ်မက တခါတခါ ညဘက္ မိုးသည္းႀကီးမည္းႀကီး ရြာတတ္သည့္ အခါမ်ဳိးတြင္ ႏွင္းဆီသည္ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ အတူလာအိပ္တတ္သည္။ ငါေၾကာက္တယ္ … ေနာက္ေက်ာမလံုဘူးဟု ေျပာသျဖင့္ ထိုသို႔ေသာအခ်ိန္မ်ားတြင္ စံပယ္ျဖဴက ႏွင္းဆီကို ဖက္ထားေပးရ၏။
ဤသို႔ႏွင့္ စံပယ္ျဖဴသည္ စစၥတာမႀကီး ေဒၚေမရီ၏ စာသင္ေက်ာင္းတြင္ ေနထိုင္လာရာ ဆယ္ႏွစ္ဆိုသည့္ အခ်ိန္ကာလသည္ ေႏြမိုးေဆာင္း အလီလီေျပာင္းကာ ကုန္ဆံုးလာခဲေလ၏။ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီလည္း အပ်ဳိေလးမ်ား ျဖစ္လာၾကကာ သူမတို႔ နာမည္ႏွင့္လိုက္ေအာင္ လွပသည့္ ပန္းပြင့္ေလးႏွစ္ပြင့္ႏွယ္ ဖူးပြင့္ေ၀လာၾက၏။ စစ္ေတြၿမိဳ႔ ၿမိဳ႔မေစ်းနားတြင္ ေနထိုင္သည့္ ကာလသမ်ား၏ ပါးစပ္ဖ်ားတြင္ စစၥတာႀကီးေက်ာင္းက ပန္းႏွစ္ပြင့္ဟု သူတို႔ႏွစ္ဦး၏ အလွကို ေျပာစမွတ္ ျပဳလာၾကေလ၏။
စံပယ္ျဖဴသည္ စစၥတာႀကီး ေမရီ၏ သြန္သင္ထိန္းေၾကာင္းမႈေအာက္တြင္ ပညာသင္ၾကားရင္း ေအးခ်မ္းစြာေနလာခဲ့ေသာ္လည္း သူမ၏ စိတ္အစဥ္သည္ အေဖႏွင့္အေမျဖစ္သူ ေသြးအိုင္ထဲလဲကာ ေသဆံုးေနသည့္ ျမင္ကြင္းကိုေတာ့ တစ္ရက္မွ မေမ့ခဲ့ပါ။ သူမ၏ ဘ၀သည္ အျပင္ပန္းတြင္ ေအးခ်မ္းသည္ဟု ထင္ရေသာ္လည္း အတြင္းႏွလံုးသားတြင္ေတာ့ အၿမဲတေစ မိသားစုအတြက္ လက္စားေခ်ခ်င္သည့္ စိတ္က ႀကီးစိုးထား၏။ သူမကို ကတိေပးခဲ့သည့္ စေနေမာင္ေမာင္ဆိုသည့္ လူႀကီး လာျပန္ေခၚမည့္ေန႔ကို မွန္းေမွ်ာ္ကာ တမ္းတေနမိ၏။ အေၾကာင္းသိျဖစ္သူ ႏွင္းဆီသည္ စံပယ္ျဖဴေလး မ်က္ႏွာမေကာင္းတိုင္း သူမကို ရယ္စရာေမာစရာမ်ား ေျပာကာ ေခ်ာ့ေမာ့ေနခဲ့ရ၏။ တကယ္လို႔မ်ား စံပယ္ျဖဴက လက္စားေခ်ဖို႔ ကိစၥကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္မည္ဆိုလွ်င္ သူမက အားတက္သေရာ ကူညီမည္ဟုလည္း ကတိေပးထား၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ခ်စ္ရသူသူငယ္ခ်င္း၏ ကတိစကားတြင္ သူမကို ပိုခင္တြယ္မိသည္။
ဤသို႔ႏွင့္ ေနလာၾကရာ တစ္ေန႔ေသာ ေႏြဦးေပါက္အခ်ိန္၌ စစၥတာေမရီ၏ ေက်ာင္းႀကီးေရွ႔ ဆင္၀င္ေအာက္တြင္ လြန္စြာမွခန္႔ညားေသာ အနက္ေရာင္ခ်က္ပလက္ကားႀကီး တစ္စင္းသည္ လာေရာက္ဆိုက္ေလ၏။ အဆိုပါကားႀကီးသည္ ခရီးေ၀းမွ လာခဲ့ရဟန္တူ၏။ ကားဘီးေလးဘက္စလံုးတြင္ ရႊံေတြေပကပ္ေနယံုမက မွန္မ်ားတြင္လည္း ဖုန္အလိပ္လိပ္ ကပ္ညွိေနေလ၏။ ေမာင္းသူတစ္ေယာက္တည္းသာပါသည့္ ကားႀကီး၏ ေရွ ႔ခန္းမွ တရုတ္လူမ်ဳိး ပိန္ကပ္ကပ္တစ္ေယာက္ ဆင္းလာကာ ေက်ာင္းႀကီးအတြင္းသို႔ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ယာသဖြယ္ ေအးေအးေဆးေဆး ၀င္လာေလ၏။ ထိုတရုတ္သည္ ဒုတိယထပ္ကို တက္သည့္ ေလွကားအတိုင္း တက္သြားၿပီးလွ်င္ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီး စစၥတာေမရီ၏ ရံုးခန္းထဲသို႔ တန္းတန္းမတ္မတ္ ၀င္သြားေလ၏။ တေအာင့္ေလာက္ အၾကာတြင္ ဆရာမႀကီးႏွင့္ တရုတ္သည္ အခန္းထဲမွ ထြက္လာၿပီးလွ်င္ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီတို႔ ရွိရာ တတိယထပ္က စာသင္ေဆာင္သို႔ တက္လာၾကေလ၏။
စံပယ္ျဖဴသည္ အိမ္တြင္းမႈပညာျဖစ္သည့္ ဇာထိုးပန္းထိုး အတတ္ကို ႏွင္းဆီႏွင့္ သင္ၾကားေနရာမွ အခန္းေပါက္၀က ေပၚလာသည့္ ဆရာမႀကီးကို အျမင္တြင္ လွမ္းကာၾကည့္ေလ၏။ ဆရာမႀကီးက လက္ျပအေခၚတြင္ သူမသည္ ထိုးလက္စ ပန္းခံုႏွင့္ အပ္ကို ခ်ကာ အခန္းအျပင္သို႔ ထြက္လာခဲ့၏။ အေစာပိုင္းကတည္းက စံပယ္ျဖဴနားတြင္ ဟိုေရာင္ေရာင္ ဒီေရာင္ေရာင္လုပ္ကာ ထိုင္ေနသည့္ ႏွင္းဆီသည္လည္း မေယာင္မလည္ႏွင့္ သူမေနာက္မွ ကပ္ကာ လိုက္လာ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ဆရာမႀကီးႏွင့္ ယွဥ္ကာရပ္ေနသည္ ့ပိန္ပါးပါးတရုတ္ကို အေတြ႔တြင္ မ်က္ေမွာင္ကုတ္ၾကည့္၏။ ဆရာမႀကီးက ..
“စံပယ္ျဖဴ .. မိတ္ဆက္ေပးရဦးမယ္ … ဒါ စေနေမာင္ေမာင္ တပည့္ … ဘြန္ေဟာင္းဆိုတာပဲ “
“ဘြန္ေဟာင္း … .ဒါ မင္းလာရွာတဲ့ စံပယ္ျဖဴ ဆိုတာပဲ .. “ ဟု သူမတို႔ႏွစ္ဦးကို မိတ္ဆက္ေပးေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ စေနေမာင္ေမာင္ဆိုသည့္ အသံကို ၾကားသည္ႏွင့္ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး ၀င္းပသြားေလ၏။ အသားက်ေနသည့္ အဂၤလိပ္လူမ်ဳိးတို႔၏ ထံုးစံအတိုင္း သူမ၏ ညာလက္ကို ဆန္႔တန္းေပးေလ၏။ ထိုအခါ ဘြန္ေဟာင္းသည္ ကိုယ္ကိုကိုင္း၍ လက္တစ္ဖက္ကို ေနာက္ပစ္ကာ သူမ၏ လက္ကို က်န္တစ္ဖက္ႏွင့္ ဆြဲယူၿပီး လက္ဖမိုးကို နမ္းရႈတ္ေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ဘြန္းေဟာင္းက လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္မည္ဟု ထင္ထားေသာ္လည္း သူမထင္ထားသလို မဟုတ္ပဲ လက္ဖမိုးကို နမ္းရႈတ္သည္တြင္ ရွက္ေသြးျဖာသြားေလ၏။ ထိုအျဖစ္အပ်က္ကို ၾကည့္ကာ ႏွင္းဆီသည္ တခစ္ခစ္ႏွင့္ ရယ္ေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ႏွင္းဆီ၏ ရယ္သံအၾကားတြင္ သူမကို လွည့္ကာ မ်က္ေစာင္းထိုးရ၏။
ဘြန္းေဟာင္းသည္ စံပယ္ျဖဴလက္ကို ျပန္လႊတ္ေပးၿပီးေနာက္ စိုက္ထားသည့္ ေရႊသြားမ်ားေပၚေအာင္ ၿပံဳးျပၿပီး ..
“စံပယ္ျဖဴ … ဆရာႀကီး စေနေမာင္ေမာင္က လာေခၚခိုင္းလို႔ လာေခၚတာပဲ .. လိုက္ဖို႔ အဆင္သင့္ပဲလား .. “ ဟု ေမးေလရာ သူမတသက္တာလံုး ဒီေန႔ကို ေစာင့္ေနေသာ စံပယ္ျဖဴသည္ မဆိုင္းမတြပင္..
“က်မျဖင့္ .. ဒီေန႔ကို ေမွ်ာ္ေနလိုက္ရတာ ၾကာလွၿပီ … အခုပဲ သြားၾကရေအာင္ .. “ ဟု ဆိုေလရာ ဘြန္ေဟာင္းသည္ သူမ၏ တက္ၾကြသည့္ အေျဖေၾကာင့္ မ်က္လံုးျပဴးသြားေလ၏။ ထိုအခိုက္ ႏွင္းဆီသည္ စံပယ္ျဖဴနားတိုးလာၿပီး သူမ၏ လက္တစ္ဖက္ကို ဆြဲကိုင္ေလ၏။ ဤေတာ့မွ စံပယ္ျဖဴသည္ ႏွင္းဆီကို သတိရသြားၿပီး ..
“တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္ .. ကိုဘြန္ေဟာင္း … က်မတစ္ေယာက္တည္းေတာ့ မလိုက္ႏိုင္ဘူး … ဒီက က်မသူငယ္ခ်င္း ႏွင္းဆီကိုပါ ေခၚခဲ့မွာ .. အဲဒါျဖစ္တယ္မွတ္လား .. “ ဟု ေမးေလရာ ဘြန္းေဟာင္းသည္ ေခါင္းကို တဗ်င္းဗ်င္း ကုတ္ေလ၏။ ၿပီးမွ ..
“တကယ္ဆို မိန္းမေခ်ာေလးႏွစ္ေယာက္နဲ႔ က်ဳပ္နဲ႔ ခရီးအတူ သြားရမယ့္ကိစၥက ျငင္းေကာင္းစရာ မဟုတ္ေပမယ့္ ဆရာႀကီးက စံပယ္ျဖဴလို႔ပဲ ေျပာလိုက္ေတာ့ အခက္သား .. “ဟု ဆံုးျဖတ္ရခက္ဟန္ႏွင့္ ေျပာေလ၏။ ထိုအခါ စံပယ္ျဖဴသည္ စိတ္ဆံုးျဖတ္ၿပီးဟန္ႏွင့္ ..
“ဒီမွာ ကိုဘြန္ေဟာင္း .. ႏွင္းဆီနဲ႔ က်မဟာ ေသအတူရွင္မကြာ ညီအစ္မေတြပဲ .. သူ မပါပဲနဲ႔ေတာ့ က်မ မလိုက္ႏိုင္ဘူး … “ ဟု ေျပာေလရာ ဘြန္းေဟာင္းလည္း မျငင္းသာေတာ့ပဲ ေခါင္းညိတ္ရေလ၏။ ထို႔ေနာက္တြင္ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီသည္ သူမတို႔ ေနထိုင္ရာ ေက်ာင္းႀကီးေနာက္က တန္းလ်ားသို႔ ျပန္သြားၿပီး ယူစရာရွိသည္မ်ားကို ယူငင္ၾကေလ၏။ မိနစ္ပိုင္းအနည္းငယ္အတြင္း ဆရာမႀကီႏွင့္ ဘြန္းေဟာင္းေစာင့္ေနရာ ဆင္၀င္ေအာက္သို႔ ျပန္ေရာက္လာ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ဆရာမႀကီး ေမရီကို ဖက္ရင္း ၀မ္းနည္းစြာ ႏႈတ္ဆက္ေလ၏။ ဆရာမႀကီးကလည္း စံပယ္ျဖဴကို ျပန္လည္ ေပြ႔ဖက္ထားရင္း စိတ္မေကာင္းသံႏွင့္ …
“သြားေပေတာ့ သမီေလးေရ .. ဘုရားသခင္က ေစာင့္ေရွာက္ပါေစ .. “ ဟု ဆုေတာင္းေပးေလ၏။ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီသည္ ဘြန္ေဟာင္းဖြင့္ေပးသည့္ ကားေနာက္ခန္းတြင္ ၀င္ထိုင္လိုက္ေလ၏။ ဘြန္ေဟာင္းသည္ စံပယ္ျဖဴတို႔ ၀င္ထိုင္ၿပီးေနာက္ ကားကို ေျဖးညင္းစြာ စတင္ေမာင္း၏။ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီသည္ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုမက ေနထိုင္ခဲ့သည့္ သူမတို႔၏ ေက်ာင္းႀကီးကို လည္ျပန္ေငးၾကည့္ရင္း ဆင္၀င္ေပါက္၀တြင္ ရပ္ေနေသးသည့္ ဆရာမႀကီးကို လက္ျပႏႈတ္ဆက္ၾကေလ၏။ သူမတို႔ႏွစ္ဦး၏ စိတ္ထဲတြင္လည္း ၀မ္းနည္းသလိုလို လြမ္းေဆြးသလိုလို ခံစားေနရေလေတာ့သတည္း။
စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီသည္ ငယ္ရြယ္စဥ္ အခ်ိန္မွစ၍ ျပင္ပခရီးထြက္ဖူးျခင္း မရွိေလရာ လမ္းတေလွ်ာက္ ျမင္ျမင္သမွ်သည္ အသစ္အဆန္းပင္ ျဖစ္ေနၾက၏။ ဘြန္ေဟာင္းကလည္း တရုတ္သာဆိုရမည္ ။ ကုလားက အရႈံးေပးရေလာက္ေအာင္ ေပါက္ေပါက္ေဖာက္ကာ အာသြက္လွ်ာသြက္ႏွင့္ စံပယ္ျဖဴတို႔ သိခ်င္သမွ်ကို ရႊန္းရႊန္းေ၀ေအာင္ ေျပာျပေလရာ ရက္ပိုင္းအတြင္း သူမတို႔ႏွင့္ ခင္မင္သြားေလ၏။ ဤသို႔ႏွင့္ သံုးရက္ေျမာက္ေသာေန႔၌ မႏၱေလးၿမိဳ႔႕သို႔ ေရာက္လာၾကၿပီး စီဗီလိုင္းရွိ ႏွစ္ထပ္အိမ္မည္းႀကီး တစ္လံုး ေရွ႔တြင္ ဘြန္ေဟာင္းသည္ ကားကိုထိုးရပ္ေလ၏။ ကားထဲမွ မဆင္းပဲ ဟြန္းကို ႏွိပ္ကာ “ပြမ္ ပြမ္“ ဟု ႏွစ္ခ်က္တီးေလ၏။ ဘြန္ေဟာင္း၏ ကားဟြန္းသံ အဆံုးတြင္ သံပန္းတံခါးႀကီးသည္ ပြင့္သြားေလ၏။ ပြင့္သြားသည့္ သံပန္းတံခါးအတိုင္း ဘြန္းေဟာင္းသည္ ေမာင္း၀င္လာခဲ့ၿပီး အိမ္မႀကီး ေရွ႔က ဆင္၀င္ေအာက္တြင္ ထိုးရပ္လိုက္၏။ စံပယ္ျဖဳတို႔ဘက္လွည့္ကာ ..
“ကဲ ေရာက္ၿပီ … ငါ့ညီမေတြ .. ဆင္းေပေတာ့ .. “ ဟု ေျပာကာ သူကုိယ္တိုင္လည္း ေရွ ႔ကေနဆင္းကာ အိမ္ထဲသို႔ ၀င္သြားေလ၏။ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီသည္ သူတို႔၏ တႏိုင္တပိုင္အထုတ္ေတြကို ကိုယ္တိုင္ပင္ ဆြဲကာ လိုက္၀င္လာၾက၏။ ဘြန္ေဟာင္းသည္ စံပယ္ျဖဴတို႔ကို အိမ္ႀကီး၏ ဧည့္ခန္းသို႔ ဦးေဆာင္ေခၚသြားၿပီး အေကာင္းစား ဆိုဖာခံုႀကီးေပၚတြင္ ထိုင္ေစ၏။ ထို႔ေနာက္ ဆရာႀကီးကို သတင္းပို႔ဦးမယ္ဆိုကာ အတြင္းခန္းထဲ ၀င္ေရာက္ေပ်ာက္သြားေလ၏။ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီသည္ ခန္႔ညားလွသည့္ ဧည့္ခန္းထဲတြင္ ထိုင္ကာ နံရံတြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားသည့္ ေရွးေဟာင္း ပန္းခ်ီကားႀကီးမ်ားကို ေငးေမာၾကည့္ေနၾက၏။ တစ္ေနရာ အေရာက္တြင္ နကၡတ္စက္၀ိုင္းဟု ထင္ရေသာ စက္၀ိုင္းႀကီးတစ္ခုကို ေတြ႔ရေလ၏။ ဘြန္ေဟာင္းေျပာျပ၍ စေနေမာင္ေမာင္ဆိုသည့္ ပူေဖာင္းသည္ႀကီးသည္ အင္မတန္မွ လွ်ိဳ႔၀ွက္သည္းဖိုမႈေတြႏွင့္ ျပည့္ေနေသာ လူထူးလူဆန္းႀကီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္မွန္းကို စံပယ္ျဖဴ သိနားလည္ၿပီး ျဖစ္၏။ ထိုသို႔ သူမတို႔ႏွစ္ဦး ေငးေမာေနစဥ္မွာပင္ …
“ဘယ္ႏွယ့္လဲ စံပယ္ျဖဴ .. လက္စားေခ်ဖို႔ အသင့္ျဖစ္ၿပီလား .. “ ဆိုသည့္ သံလိုက္ဓါတ္ပါသည့္ စကားသံကို ၾကားလိုက္ရေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ အဆိုပါ အသံကို အၾကားတြင္ ဆတ္ခနဲ တုန္သြားၿပီး ထိုင္ေနရာမွ အလိုအေလ်ာက္ မတ္တပ္ထရပ္မိ၏။ အသံလာရာ အေပၚထပ္က ဆင္းလာသည့္ ေလွကားဆီသို႔ လွမ္းၾကည့္လိုက္၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း အံ့အားသင့္သြား၏။ လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္က မုတ္ဆိတ္က်င္စြယ္ေတြႏွင့္ အသက္ႀကီးရင့္သည္ဟု ထင္ရေသာ ပူေဖာင္းသည္ႀကီး တျဖစ္လဲ စေနေမာင္ေမာင္သည္ အခုေတာ့ မ်ားစြာအသက္မႀကီးေသးဟန္ ရွိေန၏။ ပါးျပင္ေပၚတြင္လည္း မုတ္ဆိတ္က်င္စြယ္မ်ား မရွိေတာ့ပဲ တည္ၾကည္ေလးနက္သည့္ မ်က္ႏွာက သူ၀တ္ထားသည့္ အေကာင္းစား အေနာက္တိုင္း၀တ္စံုႏွင့္ လိုက္ဖက္ညီစြာ ရွိေန၏။ ၎၏ မ်က္လံုးမ်ားသည္ အရင္တုန္းကလိုပဲ အေရာင္တဖ်ပ္ဖ်ပ္လက္ေနသည္ဟု ထင္ရေလာက္ေအာင္ စူးရွၿမဲ ျဖစ္၏။
စံပယ္ျဖဴသည္ စေနေမာင္ေမာင္၏ မ်က္လံုးေတြကို တန္ျပန္ပင္ စိုက္ၾကည့္ၿပီး …
“ဟုတ္ကဲ့ပါ .. ဆရာႀကီး … က်မ အဆင္သင့္ ျဖစ္ပါၿပီ .. “ ဟု ဘြန္ေဟာင္း ညႊန္းဆိုသည့္အတိုင္း ႏႈတ္ဆက္ကာ ေျဖလိုက္ေလ၏။ စေနေမာင္ေမာင္သည္ သူမတို႔ရွိရာသို႔ ေလွ်ာက္လာၿပီး စက်င္ေက်ာက္သား စားပြဲခံုေလးတျခားဘက္က ဆိုဖာခံုတြင္ စတိုင္လ္က်က် ၀င္ထိုင္ေလ၏။ မတ္တပ္ရပ္လ်က္ ရွိေနသည့္ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီကိုလည္း ထိုင္ရန္ လက္ဟန္ႏွင့္ ျပ၏။ စံပယ္ျဖဴတို႔ ၀င္ထိုင္မွ သူသည္ ေအာက္ပါစကားကို တည္ၿငိမ္စြာ ေျပာေလ၏။
“မိမိေဆာင္ရြက္ခ်င္တဲ့ အလုပ္ကိစၥတစ္ခု ေအာင္ျမင္ဖို႔ဆိုတာ ကံ၊ဥာဏ္၊၀ီရိယ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းသံုးပါး ျပည့္စံုမွရတယ္လို႔ လူႀကီးသူမေတြက ဆိုၾကတယ္ .. အဲဒီထဲမွာ ကံဆိုတာကလြဲရင္ က်န္တဲ့ ဥာဏ္နဲ႔ ၀ီရိယဟာ ကိုယ္နဲ႔ပဲ သက္ဆိုင္တယ္ .. ဒီေတာ့ စံပယ္ျဖဴ အေနနဲ႔ ၀ီရိယကို ဆြဲကိုင္ၿပီး … ဥာဏ္ရွိေအာင္ ႀကိဳးပမ္းရလိမ့္မယ္ … ဒီေနရာမွာ စံပယ္ျဖဴအတြက္ ဥာဏ္ဆိုတာ အတတ္ပညာလို႔ ဆိုရမယ္ … ဘယ္လိုအတတ္ပညာလည္းဆိုေတာ့ လူသတ္တဲ့ အသတ္ပညာျဖစ္တယ္ … ဒီအတတ္ပညာတတ္မွ စံပယ္ျဖဴ အေနနဲ႔ မိဘေတြကို သတ္သြားတဲ့ လူဆိုးႏွစ္ဦးကို လက္စားေခ်ႏိုင္လိမ့္မယ္ .. အဲဒီေတာ့ စံပယ္ျဖဴ … လူသတ္တဲ့ အသတ္ပညာကိုသင္ရလိမ့္မယ္ … ႀကိဳးစားၿပီး သင္ယူေပေတာ့“
စံပယ္ျဖဴသည္ စေနေမာင္ေမာင္၏ စကားဆံုးသည္ႏွင့္ ႏွင္းဆီကို တစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္၏။ ႏွင္းဆီက ေခါင္းဆတ္ျပသည္တြင္ စေနေမာင္ေမာင္ဘက္ ျပန္လွည့္ကာ ..
“က်မ အရိုးေၾကေၾက အေရခမ္းခမ္း ႀကိဳးစားၿပီး သင္ပါ့မယ္ ... “ ဟု က်ားပ်ဳိမေလးသဖြယ္ ရဲ၀င့္တည္ၾကည္စြာ ကတိေပးလိုက္ေလ၏။
ထို႔ေန႔မွစ၍ စေနေမာင္ေမာင္သည္ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီကို စတင္၍ ပညာသင္ေပးေတာ့ေလ၏။ ပထမဆံုး သူမတို႔ႏွစ္ဦးကို ကိုယ္ခႏၶာႀကံခိုင္သန္စြမ္းရန္ဆိုကာ ျပင္းထန္သည့္ ေလ့က်င့္ခန္းမ်ားကို လုပ္ခိုင္းေလ၏။ ေျခာက္လမွ် လြန္ေျမာက္ေသာအခါ သူမတို႔ႏွစ္ဦးသည္ ေယာက်္ားသားမ်ားထက္ပင္ သန္စြမ္းကာ ဒူေပဒါေပခံသည့္ မိန္းမပ်ဳိမ်ား အျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းလာေလ၏။ ထိုေရာအခါမွ စေနေမာင္ေမာင္သည္ ေလ့က်င့္ခန္းမ်ား၏ အရွိန္ကို ေလွ်ာ့ခ်ကာ ထူးဆန္းသည့္ သိုင္းပညာတစ္မ်ဳိးကို စတင္သင္ၾကားေပးေလ၏။
စေနေမာင္ေမာင္၏ သိုင္းပညာသည္ လြန္စြာမွ ထူးဆန္း၏။ ၎သိုင္းပညာ၏ လႈပ္ရွားဟန္သည္ လြန္စြာမွ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းကာ မသိလွ်င္ ကေနသည္ႏွင့္ေတာင္ တူ၏။ သို႕႔ေသာ္ အားမာန္မွာမူ လြန္စြာျပင္းထန္ကာ ေယာက္်ားႀကီး လက္ေမာင္းတစ္ဖက္စာ ရွိမည္ သစ္မာကိုင္းတစ္ခုကို အလြယ္ပင္ ခ်ဳိးဖ်က္ႏိုင္ေလ၏။ သိုင္းပညာမသင္သည့္ အျခားေသာ အခ်ိန္မ်ားတြင္မူ ဘြန္ေဟာင္းက သူမတို႔ႏွစ္ဦးကို ေသနတ္အမ်ဳိးမ်ဳိး ပစ္ခတ္နည္း၊ အမဲလိုက္နည္း၊ ေထာက္ေခ်ာက္ဆင္နည္းအစရွိသည့္ အတတ္ပညာမ်ားကို သင္ၾကားေပးေလ၏။ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီသည္ စေနေမာင္ေမာင္ႏွင့္ ဘြန္ေဟာင္း သင္ျပသည့္အတိုင္း ႀကိဳးစားကာ သင္ယူေလ၏။ စေနေမာင္ေမာင္သည္ ထူးဆန္းသည့္ သိုင္းပညာအျပင္ ရံဖန္ရံခါ၌ ေနလနကၡတ္တာရတို႔၏ အေၾကာင္း၊ အတုလဆရာေတာ္ ခင္ႀကီးေဖ်ာ္၏ ဓါတ္ရိုက္ဓါတ္ဆင္နည္းမ်ား၊ သက္သာပန္းေတာင္း ေနျပည္ေတာ္ႀကီး ေကာင္းစားစဥ္က အသံုးျပဳခဲ့ေသာ အဂၤ၀ိဇၹာပညာ အစရွိသည့္ အတတ္ပညာမ်ဳိးစံုကို သင္ၾကားေပးေလ၏။ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီလည္း တစတစ လူသာငယ္ေသာ္လည္း အေကာင္မငယ္သည့္ ဘ၀သို႔ ကူးေျပာင္းလာခဲ့ေလ၏။
စံပယ္ျဖဴတို႔ မႏၱေလးသို႔ ေရာက္ရွိၿပီး တစ္ႏွစ္မွ် လြန္ေသာအခါ စေနေမာင္ေမာင္သည္ သူမတို႔ႏွစ္ဦးကို သူ၏ မိတ္ေဆြအမ်ဳိးသမီးႀကီးတစ္ဦး ျဖစ္သူ ရွမ္းတိုင္းရင္းေဆးဆရာမႀကီး နန္းခင္ေစာဆိုသည့္ အဖြားႀကီးႏွင့္ ထားခဲ့ၿပီး ၎၏ ၀ါသနာဟု ေခၚရမလား၊ ဗီဇာဟု ေျပာရမလား မသိသည့္ ရတနာသိုက္ ရွာေဖြျခင္းအလုပ္ကို ျပန္လည္လုပ္ကိုင္ေလ၏။ သို႔ရာတြင္ အဆိုပါ ထူးဆန္းသည့္ သိုင္းပညာကိုေတာ့ စေနေမာင္ေမာင္နည္းတူ တတ္ကြ်မ္းသည့္ ရွမ္းဆရာမႀကီးကပင္ ဆက္လက္သင္ၾကားေပးေလ၏။ စေနေမာင္ေမာင္သည္ ခရီးက ျပန္ေရာက္လာသည့္အခါတိုင္းတြင္ေတာ့ သူမတို႔၏ ကြ်မ္းက်င္မႈကို သူကိုယ္တိုင္ စစ္ေဆးကာ လိုအပ္သည္မ်ားကို ေထာက္ျပေလ၏။ ဘြန္ေဟာင္းကမူ ခရီးက ျပန္ေရာက္လာတိုင္း အနယ္နယ္အရပ္ရပ္မွ မိန္းကေလး အသံုးအေဆာင္ ပစၥည္းမ်ားကို လက္ေဆာင္အျဖစ္ေပးေလ၏။ အလွေသြးၾကြယ္လာၿပီ ျဖစ္သည့္ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီကိုလည္း မထိတထိ စတတ္ေလရာ နဂိုကတည္းက ပေရာပရီေနတတ္သည့္ ႏွင္းဆီႏွင့္ ဘြန္ေဟာင္းသည္ ေျပာမနာ ဆိုမနာ ရင္းႏွီးသည့္ အဆင့္ထိ ေရာက္လာၾကေလ၏။
ဤသို႔ႏွင့္ ေနလာၾကရာ တစ္ေန႔ေသာ ည၌ မိုးသည္ သည္းထန္စြာ ရြာသြန္းေလ၏။ လွ်ပ္စီးမ်ားက ၿပိဳးၿပိဳးျပက္ျပက္လက္ကာ မိုးႀကိဳးလည္း ခနခနပစ္ေလ၏။ စေနေမာင္ေမာင္ႏွင့္ ဘြန္ေဟာင္းသည္ ရတနာသိုက္ကိစၥႏွင့္ ခရီးထြက္ေနၾကရာ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီတို႔ ႏွစ္ေယာက္သာ က်န္ခဲ့ေလ၏။ ရွမ္းဆရာမႀကီးက ည၈နာရီေလာက္ကတည္းက ဘုရား၀တ္ျပဳက သူ႔အိပ္ခန္းထဲ ၀င္သြားၿပီမို႔ အိမ္ႀကီးတစ္အိမ္လံုးသည္ တိတ္ဆိတ္လွ်က္ ရွိ၏။
စံပယ္ျဖဴသည္ ေရခ်ဳိးခန္းမီးကို ျပန္ပိတ္ၿပီးေနာက္ အိပ္ခန္းထဲသို႔ ျပန္၀င္လာေသာအခါ မိမိကုတင္တြင္ ႏွင္းဆီေရာက္ေနသည္ကို ေတြ႔ရေလ၏။ ႏွင္းဆီသည္ အခန္းျပတင္းေပါက္ေပၚကို လာစင္ေနသည့္ မိုးေရေတြကို လက္ညိွးထိုးျပရင္း ..
“စံပယ္ရယ္ … နင္ကလည္း ၾကာလိုက္တာ .. ျမန္ျမန္လာပါဟ … မိုးေတြက ခ်ိန္းတာေနာ္ .. “ ေျပာေလရာ စံပယ္ျဖဴသည္ ခါးေလးကို ေထာက္ကာ သူမသူငယ္ခ်င္းကို ၾကည့္ရင္း ..
“ေကာင္မ… နင့္ကို နင္လဲ ၾကည့္ဦး .. လူကျဖင့္ မငယ္ေတာ့ဘူး … အခုထက္ထိ မိုးရြာရင္ ေနာက္ေက်ာမလံုတာက အက်င့္ႀကီးကို ျဖစ္ေနတယ္ .. “ ဟု က်ီစယ္ကာ ေျပာေလ၏။ ၿပီးမွ ႏွင္းဆီရွိရာ ေလွ်ာက္လာၿပီး ကုတင္တျခားဘက္မွ တက္ကာ အိပ္ေလ၏။ ႏွင္းဆီကို ဖက္မည္အျပဳတြင္ သူမက သူ႔ဘက္လွည့္လာသည္။ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ျဖစ္သြားေလ၏။ ႏွင္းဆီ၏ မ်က္၀န္းအစံုသည္ အေရာက္တမ်ဳိးႏွင့္ တလက္လက္ ျဖစ္ေန၏။ စံပယ္ျဖဴက “နင္ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ“ဟု ေမးမည္ အျပဳတြင္ ႏွင္းဆီသည္ သူမ၏ ပါးျပင္ကို တိုးကာ နမ္းလိုက္ေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ပါးျပင္တြင္ ေႏြးခနဲ ျဖစ္သြားသလို ရင္ထဲတြင္လည္း ဖိုကာ သြား၏။
“နင္ .. ဘာလုပ္ … တာ ..“
“ အြန္႔ .. “
စံပယ္ျဖဴ၏ စကားမဆံုးလိုက္ပါ။ ႏွင္းဆီသည္ သူမကိုယ္ႏွင့္ ထိေအာင္ တိုးကပ္လာရင္း သူမ၏ ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးကို ဖိကာ နမ္းလိုက္ေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ ႏွင္းဆီ၏ အျပဳအမူကို အံ့အားသင့္သြားၿပီး သူမ၏ ကိုယ္ကေလးသည္ ေတာင့္ေတာင့္ေလး ျဖစ္သြား၏။ သူမ၏ ကိုယ္က မလႈပ္ရွားမိေသာ္လည္း စိတ္ေတြကေတာ့ ထူးဆန္းစြာ လႈပ္ရွား၏။ သူမၿငိမ္ေနသည့္အခိုက္ ႏွင္းဆီက ပိုဆိုလား၏။ ႏွင္းဆီသည္ သူမႏွင့္ နီးကပ္သည္ထက္ ပိုတိုးကပ္လာကာ သူမ၏ ေက်ာျပင္ေလးကို တင္းတင္းေလး ဖက္ထား၏။ သူတို႔ႏွစ္ဦး၏ ဖြံ႔ထြားေနၿပီ ျဖစ္သည့္ ရင္ႏွစ္မႊာကလည္း အိခနဲေနေအာင္ ထိကပ္သြားေတာ့ေလ၏။
စံပယ္ျဖဴသည္ ရင္ေတြတဒိန္းဒိန္းပင္ ခုန္ကာေန၏။ ႏွင္းဆီကို ဘယ္လိုတံု႔ျပန္ရမွန္း မသိေခ်။ မိန္းကေလး အခ်င္းခ်င္း ျဖစ္ေသာ္လည္း ခါတိုင္းႏွင့္ မတူသည့္ ႏွင္းဆီ၏ ကိုင္တြယ္မႈေတြေၾကာင့္ သူမ၏ စိတ္သည္ တမ်ဳိးတဖံု ျဖစ္ေနေလ၏။ ေသြးသားဆူၿဖိဳးစ အရြယ္ျဖစ္ရာ ႏွင္းဆီက သူမ၏ ေက်ာျပင္ကို ပြတ္သပ္ေပးမႈႏွင့္ ႏႈတ္ခမ္းေလးကို မွ်င္းကာ စုပ္ယူေနမႈတြင္ သူမသည္ ဖိန္းကနဲ ရွိန္းကနဲ ေနေအာင္ ခံစားရေလ၏။ မ်က္ေတာင္ေကာ့ေကာ့ေလးေတြကလည္း အလုိလို ေမွးစင္းကာ က်သြား၏။
စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီ ႏွစ္ေယာက္စလံုးသည္ ညအိပ္ယာ၀င္ခါနီးမို႔ အတြင္းခံေတြ ဘာေတြ ၀တ္မထားပါ။ ဘေလာက္စ္အကၤ်ီကလည္း အပါးစားျဖစ္ၿပီး ထဘီကလည္း အေဟာင္းသာ ၀တ္ထားသည္မို႔ တကယ္တမ္း အ၀တ္ေတြ မ၀တ္ထားသည္ႏွင့္ ဘာမွသိပ္မျခားေခ်။ ရင္ပတ္ခ်င္း ထိမိဖိကပ္ေနရာ ႏွင္းဆီက အနည္းငယ္ လႈပ္ရွားသည္တြင္ ေကာ့စူစျပဳသည့္ ႏို႔သီးအခ်င္းခ်င္း ပြတ္တိုက္မိ၏။ အကၤ် ီသား ခံေနေသးသည့္တိုင္ အေတြ႔က ထူးျခားလွသျဖင့္ ရင္တြင္လွပ္ခနဲ ျဖစ္၏။ ႏွစ္ဦးစလံုး၏ ႏႈတ္မွ အင္းခနဲ ညည္းသံ ထြက္က်လာ၏။ ႏွင္းဆီသည္ စံပယ္ျဖဴကို ပက္လက္ကေလးျဖစ္သြားေအာင္ သူမ၏ ကိုယ္ႏွင့္တြန္းလုိက္၏။ သူမ၏ ႏႈတ္ခမ္းကို မွ်င္းၿပီးစုပ္ေနရာမွ လႊတ္ကာ လည္တိုင္တေလွ်ာက္ကို သူမလွ်ာႏွင့္ ရပ္၏။ စံပယ္ျဖဴကိုယ္ေလးသည္ တီကို ဆားႏွင့္ အပက္ခံရသည့္ႏွယ္ ထြန္႔ထြန္႔လူးသြား၏။ မ်က္လံုးေလး ျဖတ္ခနဲ ပြင့္သြားၿပီး ..
“ယားတယ္ … ေကာင္မ .. နင္ဘာေတြ ေလွ်ာက္လုပ္ေနတာလဲ .. “ ဟု သူမ၏ ရင္ညႊန္႔ကို လွ်ာကေလးႏွင့္ တို႔ေနသည့္ ႏွင္းဆီကိုေမး၏။ ႏွင္းဆီသည္ စံပယ္ျဖဴကို အဓိပၸါယ္ပါသည့္ အၿပံဳးႏွင့္ ၿပံဳးျပၿပီး …
“လွ်ာ မရွည္နဲ႔ .. စံပယ္ျဖဴ .. နင္ေရာ ငါေရာ ေကာင္းဖို႔ လုပ္ေနတာ .. ငါလုပ္သမွ် ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ခံေန … “ ဟု ေလသံျပတ္ႏွင့္ ေျပာေလ၏။ စကားစျဖတ္ၿပီး စံပယ္ျဖဴ၏ ဘေလာက္စ္အကၤ် ီကို ေအာက္ကေန ကိုင္ကာ အေပၚကို မတင္လိုက္၏။ အကၤ် ီက ကြ်တ္မသြားေသာ္လည္း အခုအခံ မရွိသည့္ ရင္ႏွစ္မႊာက က်စ္လ်စ္၀င္းပစြာ ထြက္လာသည္ကို ကုတင္ေခါင္းရင္းက အုပ္ဆိုင္းမီးေရာင္ေအာက္တြင္ သူမေတြ႔ရေလ၏။ အပ်ဳိေပါက္မေလး ျဖစ္သည့္အျပင္ ကိုယ္ကာယေလ့က်င့္ခန္းေတြ အထပ္ထပ္လုပ္ထားသူမို႔ ရင္ႏွစ္မႊာက ပံု႔ပံု႔ေလးျဖစ္ကာ က်စ္လ်စ္ေနသည္။ ဒါကုိျမင္ေတာ့ …
“လွလိုက္တာ စံပယ္ျဖဴရယ္ .. နင့္ ႏို႔ေတြက .. “
“အို …“
စံပယ္ျဖဴသည္ အင္မတန္မွ ခင္မင္သည့္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေသာ္လည္း သည္လိုမ်ဳိး တဲ့တိုးႀကီး အေျပာခံရမႈတြင္ ရွက္ေသြးျဖာသြား၏။ ႏွင္းဆီကေတာ့ သူမကို ၿပံဳးစစႏွင့္ ၾကည့္ေနရင္း သူမ၏ ဘေလာက္စ္အကၤ်ီကို ေအာက္စကေန ကိုင္ကာ ေခါင္းေပၚက ေက်ာ္ခြ်တ္လိုက္၏။ သည္တခါ ျပန္ေငးရသူက စံပယ္ျဖဴ ျဖစ္သြား၏။ သူမ၏ ရင္ႏွစ္မႊာႏွင့္ ယွဥ္ရင္ ႏွင္းဆီက သာသာေလး ႀကီးသည္ဟု ထင္ရသည္။ ေနာက္ထပ္ ရွိေသးတာကျဖင့္ ႏွင္းဆီ၏ ႏို႔သီးေခါင္းေလးေတြသည္ သူမထက္ ပိုရွည္ကာ ေကာ့ခြ်န္ေထာင္တက္ေနျခင္းပင္။ ထိုအခိုက္ ႏွင္းဆီသည္ သူမ၏ ကိုယ္ေပၚကို ေမွာက္ခ်လိုက္ေလ၏။
“အိ… အ … ဟင္း … ဟင္း … “
ႏွင္းဆီ၏လွ်ာက ပန္းႏုေရာင္ ေျပးေနသည့္ သူမ၏ ႏို႔သီးေခါင္းေလးေပၚ ေရာက္လာ၏။ စိုစြတ္သည့္ အထိအေတြ႔ဓါတ္က ႏွင္းဆီပါးစပ္ထဲ ပါသြားသည့္ ႏို႔သီးေလးမွတဆင့္ သူမ မိန္းမအဂၤါအထိ လိႈက္ကာ ျပန္႔တက္သြားေလ၏။ ညအိပ္ယာမ၀င္ခင္ ကိုယ္လက္သန္႔စင္ထားသည္တိုင္ ဟိုကယားသလို ဒီကယားသလို ျဖစ္လာ၏။ ပိုဆိုးသည္က ႏွင္းဆီ၏ လက္တစ္ဖက္က သူမ၏ ထဘီစကို ေျဖကာ ဆီးစပ္ေပၚသို႔ ေရာက္လာျခင္း ျဖစ္၏။ အေမႊးပါးေလးေတြကို ေက်ာ္ကာ မိန္းမအဂၤါ၏ ႏႈတ္ခမ္းသားေတြကို သူမ၏လက္ဖ်ားက ထိမိေသာအခါ စံပယ္ျဖဴသည္ ခါးကေလး ေကာ့တက္လာ၏။ သူမေစာက္ပတ္ကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ကိုင္ထားသည့္ ႏွင္းဆီ၏ လက္ေတြကို အေပၚကေန အုပ္ကိုင္မိ၏။
“ၿငိမ္ၿငိမ္ေန စံပယ္ျဖဴ … နင္ စိတ္ေတြေလွ်ာ့ထား … “
ႏွင္းဆီသည္ ႏို႔စို႔ေနရာမွထကာ လႈပ္လႈပ္ရြရြ ျဖစ္လာသည့္ စံပယ္ျဖဴကို လွမ္းကာ ေျပာရင္း ထိမိထားသည့္ အကြဲေၾကာင္းေလးကို လက္ညိဳးႏွင့္စမ္းကာ ပြတ္ဆြဲေပး၏။ အကြဲေၾကာင္းထိပ္က အဖုေလးကို ပြတ္မိသည္တြင္ စံပယ္ျဖဴသည္ က်င္တက္သြားကာ ေပါင္ႀကီးကို အလိုအေလ်ာက္ ကားေပးမိ၏။ တလိပ္လိပ္တက္လာသည့္ အရသာတမ်ဳိးကို ခံစားရင္း ႏွင္းဆီက ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ ဒါေတြလုပ္တတ္ေနတာလဲဟုေတာင္ ျဖတ္ခနဲ ေတြးမိ၏။ အရင္တုန္းက သူမ ဒီလို မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာလိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ႏွင္းဆီ၏ အပြတ္အဆြဲတြင္ စံပယ္ျဖဴသည္ စိတ္ေတြ တမ်ဳိးျဖစ္လာ၏။ ေရငတ္သလိုလို ေရဆာသလိုလို တစ္ခုခုကို ေတာင့္တမိ၏။
မထူးေတာ့ၿပီမို႔ ႏွင္းဆီ၏ လက္ကို လႊတ္လိုက္ၿပီး သူမက တဖန္ ႏွင္းဆီ၏ ေပါင္ၾကားကို လွမ္းကိုင္၏။ ႏွင္းဆီက ထဘီရွိေနေသးသျဖင့္ ထဘီေပၚကေန ကိုင္မိျခင္း ျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္ တင္းရင္းမို႔အစ္ေနသည့္ သူမ၏ အဂၤါႀကီးကိုေတာ့ မိမိရရ ကိုင္မိသြား၏။
“အီး … အီး … အင္း … အင္း … ဟုတ္ၿပီ … အဲဒီလို ပြတ္ေပး …“
ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ ႏွင္းဆီႏွင္ စံပယ္ျဖဴသည္ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး တိုင္ပင္စရာ မလိုပဲ အျပန္အလွန္ ပြတ္ေပးေနၾက၏။ ႏွင္းဆီက စံပယ္ျဖဴ ေစာက္စိေလးကို ထိုးဆြလွ်င္ စံပယ္ျဖဴကလည္း လိုက္လုပ္၏။ ကြာျခားသည္ ဆို၍ ႏွင္းဆီက ထဘီအခံမပါပဲ စံပယ္ျဖဴ ေစာက္ပတ္ကို မိမိရရ ကိုင္ပြတ္ေနျခင္း ျဖစ္ၿပီး စံပယ္ျဖဴကေတာ့ ထဘီေပၚကေန ျပန္ပြတ္ေပးရျခင္း ျဖစ္သည္။ ႏွင္းဆီသည္ စံပယ္ျဖဴ၏ ႏို႔ေတြကိုေတာ့ မစို႔ေပးေတာ့ပဲ အေပၚျပန္တက္ၿပီး သူမ၏ ႏႈတ္ခမ္းကို ျပန္နမ္းယူ၏။ အခုအႀကိမ္တြင္ေတာ့ မွ်င္းမွ်င္းေလး နမ္းသည္မဟုတ္ပဲ သူမလွ်ာကို ထိုးသြင္းကာ အားရပါးရ စုပ္ယူနမ္းေန၏။ ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္လႊာၾကားမွ ညည္းညဴသံမ်ားကေတာ့ တဂ်ိမ္းဂ်ိမ္း ခ်ိန္းေနသည့္ မိုးခ်ိန္းသံမ်ား ေအာက္တြင္ ပေပ်ာက္သြားေလ၏။
ႏွင္းဆီႏွင့္ စံပယ္ျဖဴသည္ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ အားမနာတမ္း ပြတ္သပ္ေနရာ စိုရႊဲေစးပ်စ္ေသာ အရည္ေတြက ႏွင္းဆီလက္ကို ေပက်ံလာသလို၊ ႏွင္းဆီ၏ ေစာက္ပတ္ၾကားက ထဘီစသည္လည္း စိုရႊဲကာလာ၏။ သူမတို႔ႏွစ္ဦး၏ စိတ္အစဥ္သည္လည္း အခုလိုမ်ဳိး ပြတ္သပ္ျခင္းက ေပးသည့္ ကာမအရသာသစ္တြင္ ႏွစ္ေမ်ာ ေပ်ာ္၀င္ေနၾက၏။ ျပင္ပပတ္၀န္းက်င္တြင္ ျဖစ္ပ်က္ေနသမွ်ကို ေမ့ေလ်ာ့ကာ ႏွစ္ေယာက္သား ေပြ႔ဖက္လိမ္ယွက္ကာ ႏွစ္ပင္တစ္ပင္ ျဖစ္ေနၾက၏။
“ႏွင္းဆီ .. နင္ ဘာလုပ္မလို႔လဲ … ဒီမွာ ေကာင္းေနတဲ့ ဟာကို .. “
စံပယ္ျဖဴသည္ သူမစိတ္ထဲမွ လိႈက္ခနဲ ျဖစ္လာၿပီး တခုခု ျဖစ္ေတာ့မလို ခံစားရခ်ိန္တြင္ ႏွင္းဆီက ထသြားသျဖင့္ အလိုမက်ဟန္ႏွင့္ ေမး၏။ ႏွင္းဆီက သူမ၏ ခါးက ထဘီစကို လက္လွမ္းလိုက္ၿပီး …
“ေအးပါ .. နင္ကလည္း … ငါ နင့္ကို ဒီထက္ ေကာင္းေအာင္ လုပ္ေပးမလို႔ ၿငိမ္ၿငိမ္ေန .. “ ဟု ေျပာကာ ထဘီကို ဆြဲခြ်တ္လိုက္ေလ၏။ စံပယ္ျဖဴသည္ အခုအေျခအေနမွေတာ့ မထူးေတာ့ၿပီမို႔ ႏွင္းဆီက သူမ ထဘီကို ဆြဲခြ်တ္လိုက္ေသာ္လည္း ဘာမွမေျပာ။ သူမ ဘာဆက္လုပ္မည္ဆိုသည္ကိုသာ ရင္တထိတ္ထိတ္ႏွင့္ ေစာင့္ေနမိ၏။ အခုေတာင္ ေကာင္းေနတာ ဒီထက္ေကာင္းေအာင္ ဆိုေတာ့ ဘာမ်ားလုပ္မွာလဲဟု ေတြးကာ ရင္ဖိုေန၏။ ႏွင္းဆီက သူမ၏ ေပါင္တံသြယ္သြယ္ႏွစ္ေခ်ာင္းကို ဆြဲေထာင္ကာ ၀မ္းလ်ားေမွာက္၍ ေနရာယူလိုက္မွ မ်က္လံုးျပဴးသြား၏။
“ဟင္ … နင္ ဘာေတြ လုပ္ဦးမလို႔လဲ .. “
“အို .. အေမ့…“
စံပယ္ျဖဴသည္ ႏွင္းဆီကို ေခါင္းကေလး ေထာင္ကာ ၾကည့္ေနစဥ္တြင္ ႏွင္းဆီသည္ သူမကို မ်က္စိတစ္ဖက္ မွိတ္ျပၿပီး လွ်ာနီနီတစ္လစ္ေလး ထြက္လာ၏။ ခုနက သူမလက္ႏွင့္ ထိုးဆြေနသည့္ အေျမာင္းေလးတေလွ်ာက္ လွ်ာေလးႏွင့္ ထိုးကာ ရက္ေလ၏။ စံပယ္ျဖဴ တကိုယ္လံုး ၾကက္သီးေမြးညင္းမ်ားထသည္အထိ စိမ့္ခနဲ ျဖစ္ကာ ပါးစပ္မွ ေခြးေပါက္စေလးလို အငမ္းမရ ညည္း၏။ သူမ၏ ဖင္ႀကီးကိုလည္း ေကာ့ပင့္ၿပီး ႏွင္းဆီရက္လို႔ေကာင္းေအာင္ပင္ ေပါင္ကို ပိုကားေပးေလ၏။ ႏွင္းဆီက အကြဲေၾကာင္းထိပ္မွ ေငါက္ေတာက္ေထာင္ေနေသာ အစိေလးကို လွ်ာႏွင့္ထိုးကာ ဆြလိုက္ေသာအခါတြင္ေတာ့ သူမ၏ ဖင္ေတြသည္ ကုတင္ထက္က ၾကြတက္ေလ၏။ ေပါင္ၾကားေရာက္ေနသည့္ ႏွင္းဆီ၏ ေခါင္းေနာက္ကို လွမ္းကာ ဖမ္းဆုတ္ရင္း သူမ၏ ေစာက္ပတ္ႏွင့္ ဖိကပ္မိေလေတာ့၏။
“အင္း .. အင္း.. ရက္ .. ရက္ … ႏွင္းဆီ … ေကာင္းတယ္ …အင္း“
စံပယ္ျဖဴ၏ ႏႈတ္မွ အားေပးအားေျမွာက္သံမ်ားက တအင္းအင္း ညည္းသံမ်ားႏွင့္အတူ အစီအရီ ထြက္ေပၚလာ၏။ ႏွင္းဆီသည္ အႀကိဳက္ေတြ႔သြားကာ သူမစိတ္ကူးေပါက္သမွ် အကုန္ ေလွ်ာက္လုပ္ေတာ့၏။ စံပယ္ျဖဴ၏ အကြဲေၾကာင္းေလးကို ရက္လိုက္၊ ေအာက္က အ၀ေလးကို ထိုးဆြလိုက္၊ အေပၚကို ျပန္တက္ၿပီး အဖုေလးလို ျဖစ္ေနေသာအေစ့ေလးကို ထိုးလိုက္ႏွင့္ မ်က္ႏွာကို မခြာေတာ့ေခ်။ စံပယ္ျဖဴ ခမ်ာ သူမကိုယ္သူမ တိမ္တိုက္ေတြထဲ ေျပးလႊားေဆာ့ကစားေနရသည္ဟုပင္ ထင္ျမင္ေနမိသည္။
“အီး …. အင္း ….. ႏွင္းဆီရယ္…. အီး ..“
ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ စံပယ္ျဖဴ တကိုယ္လံုး ဖိန္းရွိန္းတက္သည္။ ေသခ်ာ မွန္ဘီလူးႏွင့္သာ ႀကည့္မည္ဆိုလွ်င္ သူမတကိုယ္လံုးက ေမႊးညွင္းေလးေတြ ေထာင္တက္ေနသည္ကိုပင္ ေတြ႔ရေပမည္။ အရမ္းကို လႈပ္ရွားေကာ့ပ်ံကာ လူးလြန္႔ၿပီး ႏွင္းဆီ၏ ေခါင္းကို အတင္းဖိကပ္ၿပီးေနာက္ ၿငိမ္က်သြား၏။ ေလ့က်င့္ခန္းေတြ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ လုပ္ထား၍ အင္မတန္မွ အေမာလံုပါသည္ဆိုသည့္ သူမသည္ ရင္ေတြပန္းေတြတုန္က ေျခကုန္္လက္ပန္းက်သလို ျဖစ္၏။ အေၾကာအခ်င္ေတြ ေျပာ့ေခြသြားၿပီး အျပင္ေလာကကိုပင္ ခဏမွ် ေမ့သြားမိေလေတာ့၏။
ႏွင္းဆီသည္ စံပယ္ျဖဴ ၿငိမ္က်သြားမွ ေပါင္ၾကားကေန ထြက္ကာ သူမေဘးတြင္ အသာလာလွဲအိပ္သည္။ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာမွ အသက္ရွဴမွန္သြားသည့္ စံပယ္ျဖဴသည္ မ်က္လံုးေလးကို ဖြင့္ၾကည့္မိ၏။ တေစာင္းအေနအထားႏွင့္ သူမကို ၿပံဳးစစ ၾကည့္ေနေသာ ႏွင္းဆီကို ေတြ႔သည္ႏွင့္ ..
“ေကာင္မ .. ဘယ္လို ျဖစ္ၿပီး .. နင္ ဒါေတြ တတ္ေနတာလဲ .. မဟုတ္မွ လြဲေရာ .. နင္နဲ႔ ကိုဘြန္ေဟာင္း နဲ႔ ..“
“ရွဴး … စံပယ္ … နင္ သိရင္လည္း ထုတ္မေျပာနဲ႔ … ငါ ရွက္လို႔ ….ခိ …“
“ဟြန္း .. နင္ကလည္း ရွက္တယ္သာ ဆိုတယ္ …. မ်က္ႏွာက ရွက္တဲ့ မ်က္ႏွာ မဟုတ္ပါဘူး .. ေကာင္မ .. ေျပာစမ္း … နင္ ဘယ္တုန္းက ျဖစ္သြားတာလဲ .. ငါ့ေတာင္ မေျပာဘူး …“
“အင္း … ေျပာပါ့မယ္ဟယ္ … သိပ္မၾကာေသးလို႔ပါ … ဒီတစ္ေခါက္ မသြားခင္ေလးကမွ … အဲဒါေတြက အေရးမႀကီးဘူး … ငါ့ ျပန္ေကာင္းေအာင္ လုပ္ေပးဦး … ငါ လုပ္သလိုမ်ဳိး .“ ဟု ႏွင္းဆီက ျပန္လည္ေတာင္းဆိုေလ၏။ ေျပာေလ်ာ့ေလ်ာ့ ျဖစ္ေနသည့္ ထဘီကိုလည္း ဆြဲ႔ကာဖယ္၏။
စံပယ္ျဖဴလည္း သူမကို ေကာင္းေအာင္လုပ္ေပးထားသည့္ သူငယ္ခ်င္း ဆႏၵကို မျငင္းခ်င္သည္မို႔ ထကာ သူမေပါင္ၾကား ေခါင္းထိုး၀င္လိုက္၏။ ႏွင္းဆီက ကိုယ္ကို ေရႊ႔ကာ ဒူးေထာင္ ေပါင္ကား၍ ေနရာက်ေအာင္ ျပဳလုပ္ေပး၏။ သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုးသည္ အရြယ္အစားေရာ အလံုးအထည္ေရာ မကြာသည့္ အျပင္ ေစာက္ပတ္ခ်င္းကလည္း ခပ္ဆင္ဆင္ တူသည္ဟု ေျပာရေပမည္။ ကြာတာဆိုလို႔ ႏွင္းဆီက သူမထက္ နဲနဲ အေမႊးပိုထူတာပဲ ရွိသည္။ သို႔ေပမယ့္ စံပယ္ျဖဴနည္းတူ သူမေလးသည္ သန္႔စင္ေအာင္ ထားသျဖင့္ အနံ႔အသက္ေတာ့ ကင္း၏။ ဆပ္ျပာနံ႔တြင္ ခပ္စူးစူးေလး ျဖစ္ေနသည့္ ေစာက္ရည္နံ႔ေလးသာ ရွိေလ၏။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူမကို ေကာင္းေအာင္ လုပ္ေပးထားၿပီးမွေတာ့ စံပယ္ျဖဴသည္ ဒါေတြကို စဥ္းစားမေနပါ ။ သူမ၏ လွ်ာေလးကို ထုတ္ကာ အကြဲေၾကာင္းကို စတင္ရက္ေတာ့ေလ၏။
“အင္း .. ေကာင္းတယ္ .. စံပယ္ရယ္ .. လုပ္ … မ်ားမ်ားေလး လုပ္ ..“
စံပယ္ျဖဴသည္ ႏွင္းဆီ၏ အႀကိဳက္ေတြ႔ကာ အားေပးသံေၾကာင့္ သူမ၏ လွ်ာကို တဖ်ပ္ဖ်ပ္ အေပၚေအာက္ ေရြ႔လ်ားျပစ္လိုက္သည္။ ဟစိ ဟစိ ျဖစ္လာသည့္ ပန္းေရာင္အတြင္းသားေတြ အျမင္တြင္ သူမ စိတ္ေတြ တမ်ဳိးျဖစ္လာ၏။ မသိစိတ္ႏွင့္ သာသာေလး အနားသားေလးကို တြန္းကာ ကိုင္ထားသည့္ သူမ၏ လက္ညိဳးကို ဖိၿပီး သြင္းမိ၏။ “အိ“ ခနဲ ျမည္ၿပီး ႏွင္းဆီ ေကာ့တက္၏။ ႏႈတ္ကေတာ့ ဘာမွ မေျပာ။ လက္ညိဳးက အေပါက္ေလးထဲ ၀င္ေနသျဖင့္ စံပယ္ျဖဴ၏ လွ်ာက အေပၚက အစိေလးကိုသာ ရက္ေပးႏုိင္သည္။ သည္လိုမ်ဳိး အေပါက္၀ေလးေရာ အဖုေလးေရာ ကလိခံရမႈက ႏွင္းဆီကုိ အဆံုးစြန္ေရာက္ေအာင္ တြန္းပို႔၏။
“အင္း …. စံပယ္ … လုပ္လုပ္ … ၿငိမ္မေနနဲ႔ ..“
တင္ပါးႀကီး ႏွစ္ဖက္ကို လႈပ္ရြကာ တလူးလူးတလြန္႔လြန္႔ ျဖစ္ေနသည့္ ႏွင္းဆီေၾကာင့္ အေပါက္၀ေလးထဲ ၀င္ေနသည့္ စံပယ္ျဖဴလက္က ထိုးဆြေပးသလို ျဖစ္၏။ ခပ္ျမန္ျမန္ လုပ္ေပးလိုက္ေသာအခါ အရည္ေတြက သူမလက္ေခ်ာင္းတေလွ်ာက္ စီးက်လာၿပီး ႏွင္းဆီတစ္ေယာက္ ေပ်ာ့က်သြား၏။ ကိုယ္တိုင္ခံစားခဲ့ဖူးသည္မို႔ သူမ ဘာျဖစ္သြားသည္ဆိုတာကို စံပယ္ျဖဴ သိေလ၏။ လက္ညိဳးကို ျပန္ထုတ္ၿပီး ေပါင္ၾကားကေန ခြာ၏။ သူမေခါင္အံုးေပၚ ျပန္လွဲအိပ္မိေသာအခါ ႏွင္းဆီက သူမပါးျပင္ကို ဖြဖြေလး နမ္း၏။ “ေက်းဇူးပဲ စံပယ္ရယ္ … နင္က ငါ့ထက္ေတာင္ ပိုတတ္ေနေသးတယ္ “ လို႔ တိုးတိုးေလး ၿပံဳးကာေျပာၿပီး ဟိုဘက္ကိုလွည့္ကာ သြား၏။ စံပယ္ျဖဴလည္း သူမေစာင္ကို ႏွစ္ေယာက္သားကိုယ္ေပၚ ဆြဲကာ တင္ရင္း သူငယ္ခ်င္းမေလး၏ ေနာက္ေက်ာကို ခါတိုင္းလို ဖက္ထားေပးလိုက္ေတာ့ေလ၏။
စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီသည္ ထိုေန႔မွစ၍ ႏွစ္ဦးသား သီးသန္႔ ခြဲအိပ္မေနေတာ့ေပ။ နဂိုက သီးသန္႔ရွိသည့္ ကုတင္ႏွစ္လံုးကိုလည္း တြန္းေရႊ႕ကာ ပူးကပ္ထား၏။ ေဒၚနန္းခင္ေစာက ဒါကို ေတြ႔ေသာ္လည္း ဘာမွေတာ့ မေျပာေခ်။ ကုတင္ႏွစ္လံုး ပူးကပ္ၿပီးေနာက္ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီလည္း ညတိုင္းလိုလို တစ္ေယာက္ႏွင္တစ္ေယာက္ ပြတ္သပ္ထိုးဆြကာ အာသာေျဖၾကေလ၏။ ကိုယ့္အခန္းႏွင့္ကိုယ္ စိတ္လြတ္လက္လြတ္မို႔ စေနေမာင္ေမာင္ႏွင့္ ဘြန္ေဟာင္း ျပန္ေရာက္လာသည့္တိုင္ သူတို႔ႏွစ္ဦးကေတာ့ အလုပ္အကိုင္ မပ်က္ေခ်။
တစ္ခုရွိသည္က သူတို႔ႏွစ္ဦးသည္ မိန္းကေလးအခ်င္းခ်င္း အခုလို ပလူးေနၾကေသာ္လည္း တျခားေထြလီကမာ စိတ္မ်ဳိးေတာ့ မျဖစ္ေခ်။ ႏွစ္ဦးသား ပိုမို တြယ္တာသည္ကလြဲလို႔ တျခားဘာစိတ္မွ မျဖစ္ေခ်။ ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ပင္ ႏွင္းဆီက စေနေမာင္ေမာင္တုိ႔ ျပန္ေရာက္ခ်ိန္တြင္ ဘြန္ေဟာင္းႏွင့္ ပိုမိုတြဲလာေသာ္လည္း စံပယ္ျဖဴသည္ ဘယ္လိုမွ မခံစားရေခ်။ အမွန္ဆို ႏွင္းဆီ၏ အတတ္ေတြသည္လည္း ဘယ္သူဆီက ရလာသည္ဆိုတာ သူမက သိေနခဲ့သည္ မဟုတ္လား။ ႏွင္းဆီ ေျပာျပလို႔ ဘြန္ေဟာင္းက သူမကို ေသနတ္ပစ္နည္း အျပင္ ဘာေတြလက္သိပ္ထိုး သင္ေပးသည္ဆိုတာ သူမသိေနခဲ့၏။ ကိုဘြန္ေဟာင္း၏ အေခ်ာင္းႀကီးဆိုၿပီး ႏွင္းဆီေျပာေျပာေနသည့္ အရာႀကီးကို သူမမွာ ပံုေဖာ္ျမင္ေယာင္ၿပီး ၿပီးရသည့္ အႀကိမ္အေရအတြက္က မနည္းေတာ့။
စေနေမာင္ေမာင္သည္ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ မႏၱေလးတြင္ ၾကာၾကာေနခြင့္ မႀကံဳေခ်။ သူျပန္ေရာက္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္ပင္ ဟူးေကာင္းေတာင္ၾကားဟု ေခၚေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံ အထက္ပိုင္းက လူအေရာက္အေပါက္နည္းေသာ ေနရာတြင္ ရတနာသိုက္တစ္ခု ရွိသည္ဆိုေသာ သဲလြန္စကို ရ၏။ ထိုရတနာသိုက္ကို လိုက္ေနသည့္ အျခား အဖြဲ႔တစ္ဖြဲ႔လည္း ရွိသျဖင့္ စေနေမာင္ေမာင္က လက္ဦးမႈ ယူကာ ခရီးထြက္ရန္ ျပင္ရေလ၏။ ခရီးမသြားခင္ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီ၏ သိုင္းပညာကိုေတာ့ စိတ္တိုင္းက် စစ္ေလ၏။ ေက်နပ္ေလာက္သည္ဟု ေတြ႔ရမွ ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ ညိတ္ၿပီး ..
“စံပယ္ျဖဴ … အခုဆိုရင္ သမီးဟာ သိုင္းပညာကို ကြ်မ္းက်င္ေအာင္ တတ္ၿပီ .. ဆရာမႀကီးကလည္း ေဆးပညာသင္ေပးထားတဲ့ အတြက္ … သမီးမွာ ပညာစံုၿပီလို႔ ေျပာလို႔ရၿပီ .. တစ္ခုပဲ သင္ေပးဖို႔ က်န္ေတာ့တယ္ … အဲဒါကေတာ့ ေလာေလာဆယ္ ဆရာႀကီး အခ်ိန္မရလို႔ မသင္ေပးႏိုင္ေသးဘူး …ေနာက္တစ္ခါ ျပန္ေရာက္မွ သင္ေပးႏိုင္မယ္ … ဒီပညာ သင္ေပးဖို႔ဆိုတာကလဲ .. သမီးဆီက သေဘာတူညီခ်က္ ရမွ ျဖစ္မယ္ .. “ ဟု ေလးေလးနက္နက္ ဆိုေလ၏။ စံပယ္ျဖဴလည္း သူမပညာ ျပည့္စံုၿပီဆို၍ ၀မ္းသာမိေသာ္လည္း ဆရာႀကီး သင္ေပးမည့္ ေနာက္တိုး ပညာဆိုတာကို စိတ္၀င္စားေနမိ၏။ စေနေမာင္ေမာင္ စကားဆက္လာမလားဟု ေစာင့္ေမွ်ာ္နားေထာင္မိ၏။ သို႔ေသာ္ စေနေမာင္ေမာင္က စကား မဆက္ေတာ့ေခ်။ ေဆာင္ရြက္စရာ ကိစၥရွိေသးသည္ဆိုကာ အတြင္းခန္းထဲသို႔ ၀င္သြားေလ၏။
ထိုအပတ္က စေနေမာင္ေမာင္ႏွင့္ ဘြန္ေဟာင္းသည္ အိမ္မွာပင္ ရွိသည္ ဟူ၍ မဆိုႏိုင္ေခ်။ ေန႔တိုင္းေန႔တိုင္း ၀င္လိုက္ထြက္လိုက္ႏွင့္ အလုပ္မ်ားေန၏ ။ အားလံုးျပင္ဆင္ၿပီး၍ ခရီးထြက္ဖို႔ ႏွစ္ရက္သာလိုေတာ့သည့္ အခ်ိန္တြင္ ျပသနာတစ္ခုက ဆရာႀကီး စေနေမာင္ေမာင့္ဆီကို ဆိုက္ဆိုက္ေျမာက္ေျမာက္ ေရာက္ရွိလာ၏။ ဘြန္ေဟာင္းတစ္ေယာက္ ေခ်ာင္းေျမာင္းလုပ္ႀကံခံရျခင္းပင္။ လိုအပ္သည့္ ပစၥည္းပစၥယ အခ်ဳိ႔ကို ၀ယ္ရန္ ေစ်းခ်ဳိေတာ္ဘက္သို႔ ထြက္သြားေသာ ဘြန္ေဟာင္းကို စေနေမာင္ေမာင္၏ ရန္သူေဟာင္းမ်ားက ၀ိုင္း၀န္းလုပ္ႀကံျခင္း ျဖစ္၏။ ရင္ပတ္တြင္ ဓါးႏွင့္ ႏွစ္ခ်က္အထိုးခံလိုက္ရသည့္ ဘြန္ေဟာင္းသည္ သူ႔အသက္မဆံုးခင္ စီဗီလိုင္းက အိမ္ကိုေတာ့ အေရာက္ျပန္လာခဲ့ေလ၏။ စေနေမာင္ေမာင္၏ ဘ၀တစ္သက္တာတြင္ ပထမဆံုး အႀကိမ္အျဖစ္ တပည့္ေက်ာ္အတြက္ မ်က္ရည္က်မိေလ၏။
စေနေမာင္ေမာင္သည္ ဘြန္ေဟာင္း ကိစၥကို ညတြင္းခ်င္းပင္ ေဆာင္ရြက္ေလ၏။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေသာအခါ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီကို ေခၚ၍ တိုင္ပင္ေလ၏။ ဘြန္ေဟာင္း ကိုယ္စား မိမိႏွင့္အတူ ခရီးေဖာ္အျဖစ္ လိုက္၀ံ့သလားဟု ေမးရာ စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက ေခါင္းညိတ္ကာ အေျဖေပးၾက၏။ သို႔ေသာ္ စေနေမာင္ေမာင္က လူႏွစ္ေယာက္ ေခၚသြားဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္သျဖင့္ ေနာက္ဆံုး စံပယ္ျဖဴႏွင့္ ႏွင္းဆီသည္ ဆံုးျဖတ္ရလြယ္ေအာင္ အေၾကြေစ့တစ္ေစ့ႏွင့္ပင္ ေခါင္းပန္း လွန္လိုက္ၾက၏။ ကံၾကမၼာက ဆံုးျဖတ္ေပးသည္က ႏွင္းဆီသည္ ဆရာႀကီး စေနေမာင္ေမာင္ႏွင့္ လိုက္သြားရန္ျဖစ္ၿပီး စံပယ္ျဖဴကေတာ့ ဆရာမႀကီး နန္းခင္ေစာႏွင့္အတူ ဇာတ္ျမဳပ္ေနထိုင္ၿပီး စေနေမာင္ေမာင္တုိ႔ ျပန္အလာကို ေစာင့္ရန္ျဖစ္ေလ၏။ ေနာက္ေၾကာင္း အေျခအေန မေအးသျဖင့္ စေနေမာင္ေမာင္ႏွင့္ ႏွင္းဆီသည္ ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္မြန္းတည့္ခ်ိန္တြင္ မႏၱေလးမွ ထြက္ခြာသြားသလို စံပယ္ျဖဴတို႔လည္း ေနမြန္းမတည့္မီ ဆရာမႀကီး နန္းခင္ေစာ၏ ဇာတိေျမသို႔ ထြက္ခြာလာခဲ့ၾကေလ၏။ ခ်စ္လွစြာေသာ သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ စံပယ္ျဖဴသည္ ပထမဆံုးအႀကိမ္ အျဖစ္ ခြဲကာ ေနခဲ့ရျခင္း ျဖစ္သည္ဟုလည္း ဆိုရေပေတာ့မည္ သတည္း …။
xxxxxxxxxxxxx